Δραματική 'Εκκληση του Μίκη Θεοδωράκη

Nα υπερασπιστούμε το ‘Όχι του ελληνικού λαού!

Να υπερασπιστούμε την πατρίδα και τη δημοκρατία!

Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία, το τελεσίγραφο των Πιστωτών, που ενεργούν ως ανελέητοι αποικιοκράτες και καταστροφείς της χώρας μας. Ζήτησε την διακοπή της μνημονιακής πορείας καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, αποικιοποίησης της Ελλάδας, που ξεκίνησε τον Μάιο 2010.

Αυτό το ‘Όχι, που άφησε κατάπληκτη όλη την ανθρωπότητα, δόθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες, συνθήκες τρομοκρατίας από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, απειλών και εκβιασμών από τις ισχυρότερες διεθνείς δυνάμεις και αρχόμενου οικονομικού πολέμου, που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών. Είναι εφάμιλλο των μεγάλων ‘Όχι της ιστορίας μας, όπως τα ‘Οχι του 1821, του 1940, του 1941-44 και πολλών άλλων, με τα οποία ο ελληνικός λαός διατήρησε την αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό και τις πιο βασικές ηθικές προϋποθέσεις της ύπαρξής του ως συγκροτημένο έθνος.

Σύμφωνα με τις πιο βασικές αρχές του πολιτεύματός μας, αυτό το ‘Όχι υπερέχει όλων των αποφάσεων της κυβέρνησης και της Βουλής. ‘Όλα τα ελληνικά κρατικά όργανα  και τα ευρωπαϊκά, οφείλουν να το σεβαστούν, πόσο μάλλον που απολύτως τίποτα δεν μεταβλήθηκε από τις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου (αν κάτι έγινε είναι ότι επιδεινώθηκαν οι όροι που επιβάλλουν οι Δανειστές στον ελληνικό λαό).

Η απόφαση ενός δημοψηφίσματος αλλάζει μόνο με άλλο δημοψήφισμα. Η τήρηση αυτών των κανόνων, ο σεβασμός της άμεσης έκφρασης της βούλησης του ελληνικού λαού και της ουσίας του πολιτεύματός μας, δεν είναι μόνο ένα σοβαρό νομικό,  πολιτικό και οικονομικό θέμα. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ο μόνος δρόμος για να διατηρηθεί η ειρήνη στην ελληνική κοινωνία.

Είναι επιπλέον ο μόνος δρόμος για να εξασφαλισθεί η ηθική και υλική μας επιβίωση, για να επιζήσει η Ελλάδα ως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια αποδείχθηκε, με τον πιο απόλυτο και τραγικό τρόπο, ότι τα προγράμματα αυτά, που επιβλήθηκαν από την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ)  στον ελληνικό λαό (με τη συγκατάθεση ελληνικών κυβερνήσεων που παραβίασαν μαζικά το Σύνταγμα, την βούληση των εκλογέων, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο), δεν οδήγησαν παρά στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή που σημειώθηκε στην Ευρώπη μετά το 1945. Είναι προγράμματα δολοφονίας της χώρας μας!

Η συνέχιση του προγράμματος αυτού επί μιας χώρας που έχει ήδη υποστεί πρωτοφανή καταστροφή θα την οδηγήσει σε πλήρη αποσύνθεση και διάλυση σε όλα τα επίπεδα. Ούτε άλλωστε αυτοί που ψήφισαν στη Βουλή τα απάνθρωπα μέτρα που επιβάλλει η τελευταία, έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική «συμφωνία», δεν επικαλέστηκαν πειστικά κάποιο πλεονέκτημά της. Το μόνο τους επιχείρημα είναι «δεν έχουμε άλλη λύση, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να παραδοθούμε». Ουσιαστικά, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε ως χώρα και ως λαός.

Ο ελληνικός λαός, όλοι οι ‘Ελληνες πολίτες και η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολούθησαν εμβρόντητοι όσα συνέβησαν μετά το δημοψήφισμα. Ακόμα και σήμερα το μυαλό του ανθρώπου δυσκολεύεται να καταλάβει πως, μια κυβέρνηση που ζήτησε και πήρε, μια συντριπτική εντολή αντίστασης από τον ελληνικό λαό άρχισε, ουσιαστικά μόλις έκλεισαν οι κάλπες, να ενεργεί ωσάν να είχε κερδίσει το Ναι. Δυσκολεύεται να καταλάβει πως, πέντε μέρες αργότερα, και χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου, συνομολόγησε με εξευτελιστικές διαδικασίες, μια ταπεινωτική και καταστροφική για την Ελλάδα «συμφωνία». Μια «συμφωνία» που δεν τόλμησε να υποβάλλει στη Βουλή για κύρωση, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά υπέβαλε για ψήφιση, όπως έκανε και τον Μάη του 2010 η τότε κυβέρνηση, ένα νομοσχέδιο που βάφτισε «συμφωνία», όπως τότε το βάφτισαν «Μνημόνιο». Ο εξευτελισμός της Ελλάδας και του Συντάγματος ολοκληρώθηκε συμβολικά με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του νόμου με τα μέτρα, που ψήφισε η Βουλή, με τοποθετημένο πάνω από τον νόμο και από το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατίας ανυπόγραφου, χωρίς να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, του κειμένου της «συμφωνίας στα αγγλικά και ελληνικά», δίκην πίνακα εντολών ανώτερης εξουσίας.

Στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να εξηγήσει τις οβιδιακές της μεταμορφώσεις, η κυβέρνηση έγινε τώρα ο κύριος προπαγανδιστής όλων των επιχειρημάτων του Ναι. Ενσταλλάσει η ίδια τον φόβο και τον πανικό στους ‘Ελληνες πολίτες. ’Εβαλε το κύρος που της έδωσε η προηγούμενη, αντιμνημονιακή στάση της, αλλά και το κύρος μιας αριστεράς, που έδωσε στο παρελθόν ηρωϊκούς αγώνες, στην υπηρεσία δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν το ηθικό του ελληνικού λαού, να τον πείσουν ότι το κράτος του είναι τελείως ανίσχυρο, ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από το να παραδώσει αμαχητί την εθνική και λαϊκή κυριαρχία του στους Πιστωτές και να ελπίσει στο έλεός τους. ‘Ελεος που, όπως έμαθαν οι ‘Ελληνες, με τίμημα τη διάλυση της χώρας μας την τελευταία πενταετία, δεν υπάρχει καν.

Αυτά που λέει σήμερα η κυβέρνηση, τα έλεγαν πριν το δημοψήφισμα οι χρεωκοπημένοι πολιτικοί και τα κόμματα που φέρουν την ιστορική ευθύνη της διάλυσης και υποδούλωσης της Ελλάδας. Οι ‘Ελληνες τα αγνόησαν, δίνοντας στην κυβέρνησή τους το ‘Όχι που ζήτησε, αλλά δεν ξέρουμε αν ήθελε. Το να επαναλαμβάνει όμως, ο ίδιος ο «αρχηγός» των αντιμνημονιακών τέτοια επιχειρήματα, γεμίζει φόβο, αμφιβολίες και σύγχυση την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Στα άμεσα, υλικά και αντικειμενικά αποτελέσματα της συνθηκολόγησης, προστίθεται η ηθική αποσύνθεση του έθνους, η κατάρρευση του ηθικού, της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησής του!

Λέει βέβαια ο Πρωθυπουργός, όπως και οι προκάτοχοί του: «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Θα ήταν αξιόπιστο ένα τέτοιο επιχείρημα, μόνο αν στη μάχη για την υπεράσπιση της κυριαρχίας της πατρίδας του, της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είχε χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα που διέθετε η Ελλάδα, όπλα που δεν χρησιμοποίησε και επιμελώς απέκρυψε. ‘Όταν έχεις λαό αποφασισμένο πίσω σου, πάντα υπάρχει εναλλακτική λύση! Και πάντως, ο πρώτος υπεύθυνος και αρμόδιος να οργανώσει την άμυνα του κράτους και του λαού μας που δέχονται επίθεση και πόλεμο - και επίθεση και πόλεμο δέχονται οι ‘Ελληνες και το κράτος τους εδώ και πέντε χρόνια- είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση. Αυτοί πρέπει να ενθαρρύνουν, όχι να πανικοβάλλουν. Να βάλουν στην υπηρεσία του απειλούμενου κράτους και λαού όλα τα μέσα στη διάθεσή τους. Και όχι βέβαια να διατάσσουν έμφοβοι αποστρατεία του λαού και του κράτους τη στιγμή της εχθρικής επίθεσης!

Γιατί άλλωστε επί δυόμισυ χρόνια, από τις εκλογές του 2012 μέχρι τις εκλογές του 2015, ο Πρωθυπουργός και τα κόμματα που κυβερνούν δεν προετοιμάστηκαν για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τους πιστωτές; Γιατί δεν το έκαναν ούτε όταν φάνηκε καθαρά ότι δεν επρόκειτο να προκύψει τίποτα από τις διαπραγματεύσεις; Γιατί ξόδεψαν τα κρατικά αποθεματικά για να διατηρήσουν πέντε μήνες μια παρωδία «διαπραγματεύσεων»; Γιατί παραπλανούσαν και καθησύχαζαν τον ελληνικό λαό πριν και μετά τις εκλογές, αντί να τον προετοιμάζουν; Γιατί, όχι μόνο δεν αναζήτησαν χρηματοδοτική βοήθεια διεθνώς, εκτός ΕΕ, αλλά και την απέκλεισαν με επανειλημμένες δηλώσεις τους; Ποιών τις διαβεβαιώσεις αφρόνως εμπιστεύτηκαν; Για ποιον ακριβώς λόγο ευχαριστούν τώρα τις Ηνωμένες Πολιτείες; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα αμείλικτα ερωτήματα που τους θέτει ο Λαός και η Ιστορία.

Καλούμε τον ελληνικό λαό, αυτές τις τραγικές στιγμές της ιστορίας μας, να μη το βάλει κάτω, να διατηρήσει το θάρρος και την ευθυκρισία του. Να μην επιτρέψει να του σπάσουν ξανά την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη του στις αστείρευτες, ιστορικά αποδεδειγμένες δυνάμεις του. Να μη λυγίσει.

Οι πατεράδες και οι μανάδες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας έζησαν τη γερμανική κατοχή. ‘Εζησαν την πείνα του 1941. Επιβίωσαν όμως, αντιστάθηκαν και νίκησαν τον κατακτητή. ‘Ετσι θα γίνει και τώρα.

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να οργανωθούν και να παλέψουν άμεσα για να βοηθήσουν τους πιο αδύνατους να αντιμετωπίσουν την πείνα, την αρρώστια, την ανέχεια, για να στηρίξουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.  Να συνδράμουμε πρώτα από όλα αυτούς που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια τους, ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους, τα φάρμακα που χρειάζονται!

Καλούμε τους ‘Ελληνες πολίτες να βάλουν πλάτη για να μη διαλυθούν, από το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, οι πιο βασικές λειτουργίες της κοινωνίας και του κράτους.

Τους καλούμε να αντισταθούν, όπου μπορούν και όπως μπορούν, στην επιβολή των νέων αντιλαϊκών μέτρων. Αυτή η χώρα είναι δική μας. Δεν θα την παραδώσουμε.

Καλούμε τον ελληνικό λαό να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους. Δεν υπάρχει πιο μεγάλο εθνικό και λαϊκό καθήκον σήμερα από τη διακοπή του συνολικού δανειακού προγράμματος καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας. Είναι προτιμότερο η διακοπή αυτή να γίνει συμφωνημένα, από κοινού με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Αν δεν μπορεί όμως να γίνει έτσι, πρέπει να γίνει μονομερώς. Δεν έχουμε άλλο  δρόμο για να σωθούμε, ούτε την πολυτέλεια για καινούριες αυταπάτες! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να σωθεί η Ελλάδα από ολοκληρωτική καταστροφή, να σωθεί με δυνάμεις ικανές να κρατήσουν τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας και τον πολυτιμότερο θησαυρό που έχει, το ζωντανό κεφάλαιο των νέων, που χάνεται σήμερα στον δρόμο της μετανάστευσης.

Για να μπορέσει να γίνει αυτό, χρειάζεται η καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, χωρίς ιδιοτέλειες, μικροκομματισμούς, εύκολα συνθήματα και καιροσκοπισμούς. Χρειάζεται η  αναζήτηση ερεισμάτων και συμμαχιών σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, χωρίς αποκλεισμούς. Χρειάζεται θάρρος, ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα. Καταστραφήκαμε από τα εύκολα συνθήματα, τους πολιτικαντισμούς, τις κραυγές χωρίς περιεχόμενο, τους τυχοδιώκτες, την καιροσκοπική εκμετάλλευση της τραγωδίας του λαού μας. Χρειαζόμαστε επιστημονικά άρτια επεξεργασία των εναλλακτικών, πλατιά και σοβαρή συζήτηση στην ελληνική κοινωνία και στους ‘Ελληνες του εξωτερικού για τις λύσεις που έχουμε και το που πάμε ως έθνος.

Ο Δαυίδ μπορεί να νικήσει τον Γολιάθ. Αλλά πρέπει να είναι πιο σοβαρός, πειθαρχημένος και έξυπνος από τον Γολιάθ. Σήμερα, ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβο, τεράστιο τίμημα, όπως και τόσες άλλες φορές στην ιστορία του, γιατί οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις και τα δύο κόμματα που κυβερνούν, ακριβώς γιατί επαγγέλθηκαν τη διακοπή της μνημονιακής πορείας, δεν έπραξαν το καθήκον τους, δεν προετοιμάστηκαν και δεν προετοίμασαν το λαό, κινήθηκαν συχνά με πνεύμα καιροσκοπισμού και μικροκομματισμού, εμπιστεύτηκαν διαβεβαιώσεις και συμβουλές ξένων, που σε όλη την ιστορική διαδρομή μας απέδειξαν ότι δεν είναι φίλοι μας.

Η πατρίδα μας δεν κινδύνευσε όταν ο λαός, ενωμένος σε μια γροθιά, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία και την προκοπή του. Κινδύνευσε πάντα και καταστράφηκε συχνά, όταν οι δυνάμεις της ξένης εξάρτησης πήραν το πάνω χέρι.

Καλούμε ιδιαίτερα τα κοινωνικά στρώματα που κατάφεραν, μέσα στον καιρό της κρίσης, να διατηρήσουν παρόλα αυτά κάποιες καταθέσεις και κάποια εχέγγυα υλικής άνεσης και ασφάλειας, να συνειδητοποιήσουν ότι παίζουν με τον φόβο τους για το τι μπορεί να σημαίνει μια σύγκρουση, αλλά δεν τους λένε τι θα συμβεί αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία της χώρας. Σίγουρα, κάθε άμυνα, κάθε αντίσταση, κάθε αγώνας είναι σύγκρουση με τις ισχυρότερες δυνάμεις της καταστροφής και της υποδούλωσης. Σίγουρα, κάθε σύγκρουση έχει κινδύνους για τους αγωνιστές. ‘Ερχονται όμως στη ιστορία στιγμές που η σύγκρουση γίνεται  απαραίτητη για να σωθεί η πατρίδα, ο λαός, ο πολιτισμός του και οι επόμενες γενηές. Για να σωθεί η αξία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Σε κάθε αγνό αγώνα, οι αγωνιστές κλείνουν τα αυτιά τους και στους ευχάριστους και στους τρομοκρατικούς ήχους των σειρήνων του κατακτητή.

‘Ένα από τα πιο απάνθρωπα όπλα που χρησιμοποιούν σήμερα οι κάθε είδους κατακτητές είναι η «συντεταγμένη χρεωκοπία», που συνήθως ψευδεπίγραφα ονομάζεται «βοήθεια αλληλεγγύης». Είναι από τα πιο απάνθρωπα όπλα, γιατί εξαρθρώνει ολοκληρωτικά ένα λαό και τις επόμενες γενηές του. Το όπλο αυτό, που χρησιμοποιούν κατά του ελληνικού λαού από το 2010, οδηγεί στον πλήρη αφανισμό της Ελλάδας ως εθνικού κράτους, ως κοινωνίας, ως ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας, μαζί με τις επόμενες γενηές της. Αυτή τη χρεοκοπία μας έχουν επιβάλλει σήμερα, αυτήν έχουμε και αυτή συμφώνησε η σημερινή μας πολιτική ηγεσία με τους δανειστές μας να συνεχίσουν και να διαιωνίσουν. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να το επιτρέψει.

Αν οι πιστωτές νικήσουν, θα τα πάρουν όλα κι από αυτούς που σήμερα κάτι διαθέτουν. Η Κυρία Μέρκελ μόνο τον θεσμό της δουλείας δεν έχει δοκιμάσει να εφαρμόσει στη χώρα μας. Ίσως βέβαια κι αυτό έγινε γιατί πέτυχε να επιβάλλει τα «ισοδύναμά» του. ‘Οσοι διαθέτουν ακόμα κάτι από τις οικονομίες και τον ιδρώτα τους, όσοι ‘Ελληνες έχουν επιχειρήσεις, μικρές, μεσαίες ή μεγάλες, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι θα φύγουν από τα ελληνικά χέρια τους, ότι σκοπός των δανειστών είναι να περάσουν αυτές και ολόκληρη η αγορά στα χέρια των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του κερδοσκοπικού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η επιβολή αυτής της συμφωνίας και μάλιστα η εφαρμογή της από μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της αριστεράς, συνιστά πλήρη κατίσχυση του νεοφιλελευθερισμού, στην πιο ακραία του μορφή. Συνιστά ολοσχερή κατάργηση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, απαξίωση των ήδη πληγέντων μεσαίων στρωμάτων, καταστροφή αγροτών και ανέργων.

Η προστασία του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η κοινωνική και οικονομική αναδιανομή δεν είναι μια πολυτέλεια. Είναι η πιο απόλυτη, η πιο ζωτική προϋπόθεση για τη σωτηρία της πατρίδας. Το έθνος, η πατρίδα  δεν είναι αφηρημένες έννοιες, ταυτίζονται με τον ζωντανό, υπαρκτό ελληνικό λαό που μοχθεί και αγωνίζεται. Ούτε μπορεί να υπάρχει έθνος και πατρίδα χωρίς τον λαό και χωρίς την αξιοπρέπειά του. Ούτε φυσικά μπορεί να ταυτίζεται η Ελλάδα με μια ολιγαρχία, άρρηκτα συνδεδεμένη με ξένα συμφέροντα.

Η παράδοση της κρατικής κυριαρχίας στην ηγεσία της ευρωζώνης και το ΔΝΤ είναι ο τόπος συνάντησης της ντόπιας «ελίτ» με το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Είναι το σχέδιο εκχώρησης της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, του τραπεζικού τους συστήματος, των πρώτων κατοικιών τους, που ήδη αίρεται η προστασία τους, ακόμα και της γης των αγροτών στους δανειστές. Είναι το σχέδιο της πλήρους φτωχοποίησης, της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού.

Είμαστε βέβαιοι ότι το φιλότιμο και ο πατριωτισμός των Ελλήνων θα νικήσουν τη βαθειά απογοήτευση και την αποθάρρυνση που είναι τόσο φυσικό να νοιώθουμε όλοι μας τώρα. Οι Πιστωτές είναι άλλωστε τόσο ανελέητοι, που δεν μας αφήνουν κανένα άλλο περιθώριο, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, ως άτομα και ως λαός.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους λαούς του κόσμου και τους καλούμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο δικός μας αγώνας είναι και δικός τους. Να καταλάβουν το είδος των δυνάμεων που αντιμετωπίζουμε και που διάλεξαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο.

Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα στους Ευρωπαίους που συμπαραστάθηκαν στους ‘Ελληνες κατά τη διάρκεια της μαύρης περιόδου της στρατιωτικής δικτατορίας και τους ζητάμε να εμποδίσουν τώρα το πραξικόπημα που οργανώνουν οι κυβερνήσεις τους, μαζί με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, υπό την καθοδήγηση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, για να επιβάλλουν τη δικτατορία των Πιστωτών στην Ελλάδα σήμερα, σε όλη την Ευρώπη αύριο!

Οι δυνάμεις που σχεδίασαν και μετατρέπουν τώρα μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Ιράκ ή Λιβύη με «οικονομικούς βομβαρδισμούς», αν επικρατήσουν, θα καταστρέψουν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μπροστά στον νέο ολοκληρωτισμό των «Αγορών», το ίδιο, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο από τους ολοκληρωτισμούς των δεκαετιών του 1930 και του 1940, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ενωθούμε και να πολεμήσουμε. Πρέπει να το κάνουμε τώρα.  Αύριο κινδυνεύει να είναι πολύ αργά για όλη την Ευρώπη, για όλη την ανθρωπότητα.

Η Ελλάδα θα νικήσει, η Δημοκρατία θα νικήσει, η δημοκρατική Ευρώπη θα νικήσει!

Αθήνα, 29 Ιουλίου 2015

Μίκης Θεοδωράκης

Βένιος Αγγελόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Μαθηματικών, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Γιώργος Βήχας, καρδιολόγος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και ιδρυτών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού

Κλεάνθης Γρίβας, ψυχίατρος

Κατερίνα Θανοπούλου, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Κώστας Καραϊσκος, εκδότης εφημερίδας «Αντιφωνητής» Θράκης

Γιώργος Κασιμάτης, ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, ιδρυτικό μέλος και επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου, πρώην νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπανδρέου

Παπα-Αντρέας Κεφαλογιάννης από τα Ανώγεια της Κρήτης

Στάθης Κουβελάκης, Καθηγητής, King’s College, Λονδίνο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Νίκος Κουτσού, Βουλευτής Αμμοχώστου, o ένας εκ των δύο Κυπρίων βουλευτών που αντιτάχθηκαν μέχρι τέλους στα Μνημόνια της Κύπρου

Μάριος Κρητικός, αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος και συγγραφέας, συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών», μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείριση «Utopie Critique» («Κριτική Ουτοπία»)

Λευτέρης Κωνσταντινίδης, στέλεχος του ΠΑΚ, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ

Δημήτρης Λαβδιώτης, οικονομολόγος, συγγραφέας, πρώην στέλεχος της κεντρικής τράπεζας του Καναδά

Γιάννης Μαύρος, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα

Γιώργος Μουστάκης, σκηνοθέτης

Δημήτρης Μπελλαντής, δικηγόρος, Δρ. Συνταγματικού Δικαίου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Μαρία Νεγρεπόντη-Δεληγιάννη, οικονομολόγος, τρις εκλεγείσα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσαλλονίκη, συνεργάτης του ΟΟΣΑ, τιμηθείσα επανειλημμένα από διεθνείς οργανισμούς για τη δουλειά της

Παναγιώτης Παντελίδης, οικονομολόγος-ερευνητής

Δημήτρης Πατέλης, αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας, Πολυτεχνείο Κρήτης

Τζέιμς Πέτρας, Bartle ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Binghamton University της Νέας Υόρκης, πρώην σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπαδρέου, πρώην διευθυντής του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, συνεργάτης μιας πλειάδας ηγετών και κινημάτων της Λατινικής Αμερικής

Ελένη Πορτάλιου, Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Στάθης, Στάθης Σταυρόπουλος, σκιτσογράφος

Θέμος Στοφορόπουλος, Πρέσβης   

Μιχάλης Στυλιανού, δημοσιογράφος, διευθυντής της ελληνικής εκπομπής της Κρατικής Γαλλικής Ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας

Γιάννης Σχίζας, συγγραφέας

Φώτης Τερζάκης, συγγραφέας

Βαγγέλης Τσεκούρας, δικηγόρος

Μαρία Φραγκιαδάκη, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας

Στάθης Χαμπίμπης, φυσικός

Mail επικοινωνίας με τους υπογράφοντες defend.democracy.in.Greece@gmail.com

Τρίτο Μνημόνιο και Δημοκρατία

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το τρίτο μνημόνιο δεν θα οδηγήσει μόνο στη συνέχιση της οικονομικο-κοινωνικής καταστροφής της Ελλάδας («σπείρα θανάτου μπροστά μας», λέει ο αγαπημένος του ΣΥΡΙΖΑ Γκαλμπρέιθ, στο τελευταίο άρθρο του). Αποτελεί, πιθανότατα, και είσοδο σε περίοδο βαριάς, όλο και πιο έκδηλης συνταγματικής ανωμαλίας.

Η επιστροφή της αστυνομίας του κ. Πανούση στην καθιερωμένη πρακτική, να αφήνουμε τους προβοκάτορες να δρουν ανενόχλητοι και μετά να επιτιθέμεθα με παραδειγματική και απρόκλητη βία στο σύνολο των διαδηλωτών, είναι το σύμβολο της νέας εποχής που αρχίζει. (1)

Το πρόγραμμα που εφαρμόζεται στην Ελλάδα μετά το 2010, είναι πανομοιότυπο με αυτό που εφαρμόστηκε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης μεταξύ 1929 και 1933. Αν δεν παρήγαγε μέχρι τώρα αιματηρά αποτελέσματα και δεν κατέστρεψε πλήρως το δημοκρατικό πολίτευμα, ήταν μόνο και μόνο γιατί η Ελλάδα δεν βγήκε από πόλεμο, αλλά από μακρά περίοδο δημοκρατίας, ευημερίας και σταθερότητας. Η κοινωνία δεν ήταν προετοιμασμένη για βία. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν.Ελλ., προσέφεραν μια καθησυχαστική, αν και όχι αληθινή όπως απεδείχθη, ελπίδα δημοκρατικής και ειρηνικής διεξόδου από την καταστροφή. Τέλος, το τρίτο μνημόνιο θα είναι ακόμα βαρύτερο και θα επιπέσει επί μιας ήδη κατεστραμμένης χώρας.

Οι Iδέες καθυστερούν εν σχέσει με το Είναι, έλεγε ο Κάρολος Μαρξ, δεν είπε όμως ότι δεν το φτάνουν και ποτέ!

Εναλλακτικές και Ευθύνες

Δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική, όπως ισχυρίζεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν είναι σωστό. Μια κυβέρνηση με 61% εντολή να αντισταθεί, μπορεί, και μόνο γι’ αυτό, να το κάνει. Εντολή ακόμα ισχυρότερη, αφού την έδωσαν οι ‘Ελληνες, σε συνθήκες τρομοκρατίας, εκβιασμών και απειλών που είχαν αρχίσει να πραγματοποιούνται, με το κλείσιμο των τραπεζών ως αποτέλεσμα του οικονομικού πολέμου της ΕΚΤ.

Αν όμως δεχτούμε ότι έχει δίκηο η κυβέρνηση, ποιος φταίει; Ποιος άφησε τη χώρα ανοχύρωτη στον πολύ πιθανό, απολύτως προβλέψιμο πολιτικο-οικονομικό πόλεμο των Πιστωτών; Ποιος και γιατί αφέθηκε στις παρασκηνιακές, μυστικές διαβεβαιώσεις της Ουάσιγκτων και τώρα την ευχαριστεί; Γιατί ακριβώς την ευχαριστεί; Η Μαρία η Πενταγιώτισσα φταίει για την απουσία εναλλακτικής; Οι κυβερνήσεις δεν σχηματίζονται μόνο για να κάθονται στις υπουργικές καρέκλες τα μέλη τους.

Ποιος εμπόδισε την κυβέρνηση να ετοιμάσει την εναλλακτική; Γιατί επί δυόμισυ χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ (και οι Αν.Ελλ.) δεν έκαναν την παραμικρή προετοιμασία; Γιατί δεν επεξεργάστηκαν κανένα άξιο λόγου πρόγραμμα; Γιατί δεν ετοιμάστηκαν και δεν ετοίμασαν τη χώρα; Γιατί δεν το έκαναν ακόμα κι όταν είδαν, μετά τις εκλογές, το χάρο με τα μάτια τους; Γιατί ξόδεψαν τα κρατικά αποθεματικά πέντε μήνες, για να διατηρήσουν μια κωμωδία διαπραγματεύσεων; Γιατί απέκλεισαν κάθε χρηματοδότηση πλην ΕΕ;

Τα δημοψηφίσματα δεν είναι παιδικές εκδρομές. Η  παραβίαση της άμεσα εκδηλωμένης βούλησης του ελληνικού λαού, από την Κυβέρνηση, τη Βουλή, την ΕΕ, συνιστά ευθεία και βαρύτατη παραβίαση της ελληνικής συνταγματικής τάξης και του ευρωπαϊκού δικαίου, την οποία έχουν ορκιστεί να τηρούν όλοι οι βουλευτές, αριστεροί και δεξιοί. Συνιστά όντως πραξικόπημα. Πόσο μάλλον που τίποτα δεν άλλαξε στις συνθήκες μεταξύ 5ης  και 1οης Ιουλίου.

Το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος μπορεί να αλλάξει μόνο με καινούριο δημοψήφισμα, όπως έγινε με τα τέσσερα που έγιναν στην Ελλάδα για τη βασιλεία. Δεν αλλάζουν τα αποτελέσματα ανάλογα με το τι καπνίζει στην κάθε κυβέρνηση. Μπορεί να το σχεδίασε ο Γιούνκερ και οι Αμερικανοί, αλλά η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση και οι βουλευτές της εκτελούν αυτό το πραξικόπημα.

Πραξικόπημα και εντός ΣΥΡΙΖΑ: Ωμή κατάλυση της εσωκομματικής δημοκρατίας

Είναι ταυτόχρονα και πραξικόπημα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Εκατόν εννέα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, η πλειοψηφία του εκλεγμένου ανώτερου, σύμφωνα με το καταστατικό, οργάνου του κόμματος, μεταξύ δύο συνεδρίων, υπέγραψαν δήλωση απόρριψης της συμφωνίας, που ψήφισαν λίγο αργότερα οι βουλευτές του Κόμματος. Ζήτησαν την σύγκληση επιτέλους του ανώτερου κομματικού οργάνου το οποίο, εν μέσω σοβαρότατης εθνικής κρίσης, και αποφάσεων που θα καθορίσουν ακόμα και το αν θα υπάρχει στην Ελλάδα αριστερά, απλώς δεν συνεδριάζει!

Ουσιαστικά έχουμε εδώ μια ιδιότυπη επανάληψη και της Βάρκιζας, αλλά και των Ιουλιανών, μια προφανή φαλκίδευση δηλαδή της λαϊκής εντολής από αυτούς που επέλεξε για να την εκτελέσουν ο ελληνικός λαός. Αλλά και μια μαύρη στιγμή ωμής κατάλυσης κάθε έννοιας εσωκομματικής δημοκρατίας στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Η δημοκρατία δεν είναι μια πολυτέλεια, ούτε μια λέξη να τη λέμε. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της εμφύλιας ειρήνης στη χώρα. Και επίσης, το βασικότερο εμπόδιο για να μην καταστρέφουν το αριστερό κίνημα οι κατά καιρούς ηγεσίες του.

Ενός κακού μύρια και τρομερά έπονται!

Μήπως, φίλοι και σύντροφοι, να πατήσετε φρένο, αν δηλαδή μπορείτε πλέον να πατήσετε κάποιο φρένο, κι αν υπάρχει τέτοιο φρένο, προτού πέσετε εσείς και όλοι μας στον γκρεμό; Κατά κει πάτε και με ιλλιγιώδη ταχύτητα! Κρίμα.

Αθήνα, 17.7.2015

Konstantakopoulos.blogspot.com

ΥΓ. Προς Θεού βέβαια, η κριτική απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση δεν σημαίνει επιδοκιμασία των χρεωκοπημένων πολιτικών κομμάτων και αρχηγών, που ευθύνονται για την καταστροφή, λεηλασία και υποδούλωση της Ελλάδας. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν.Ελλ. έγιναν κυβέρνηση για να αλλάξουν αυτή την πολιτική, όχι να τη συνεχίσουν!

Σημείωση

1. Είναι συχνή πρακτική πρώην αριστερών κομμάτων που οι ηγεσίες τους έρχονται σε σύγκρουση με τη λαϊκή τους βάση, να γίνονται αδίστακτες για να επιβάλλουν την πολιτική τους. Η ηγεσία του ΚΚΕ έστειλε στον θάνατο τον Βελουχιώτη για να επιβάλλει τη Βάρκιζα. Η δεξιά πτέρυγα των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών σκότωσε τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λήμπκνεχτ το 1919. Δεν είναι στις προθέσεις αυτά, είναι η αμείλικτη συνέπεια του ιστορικού ρόλου που επιλέγει κανείς να παίξει. Ελπίζουμε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να μας διαψεύσει.

Δημοσιεύτηκε στο «Παρόν της Κυριακής», 19.7.2015

Konstantakopoulos.blogspot.com

Third Memorandum and Democracy in Greece

By Dimitris Konstantakopoulos

The Third Memorandum will not only lead to the continuation of the economic and social catastrophe in Greece (the “death spiral ahead” as pointed out by SYRIZA’s favorite economist James K. Galbraith, in his latest article - POLITICO 17/7/15).  It will most likely be the starting point of a period of severe, increasingly manifest, deviation from constitutional order.

The return of the (Minister of Public Order) Mr. Panousis’ police to the established practices of letting provocateurs acting undisturbed while at the same time attacking, with exemplary and unprovoked violence,  the main body of demonstrators, symbolizes well the start of the new era. (1)

The program applied to Greece after 2010 is identical to the policies applied from abroad and from inside to the Weimar Republic between 1923 and 1933. The only reason that this program hasn’t already destroyed completely democracy through bloodshed in Greece is that the country had not just gone through a war but through a long period of democracy, prosperity and stability.  Society was not ready for violence. The SYRIZA and Independent Greeks (Anel) parties offered a reassuring – though, as it turned out, not real – hope for a democratic and peaceful way out of the disaster. Many young Greeks emigrated. As for the third memorandum, it will be even heavier and it shall burden an already destroyed society.   

Karl Marx said that Ideas are delayed in relation to the Being. He didn’t say that they never catch it!

“No alternatives”?

Was there no other option, as claimed by the government?  Wrong. A government with a mandate to  resist, given by 61% of the population, may as well resist based on just that. Especially as this mandate was even stronger, as Greeks gave it against a campaign of terror, blackmail and threats; threats which, at some extend, had already started becoming reality with the banks closing as a result of ECB’s financial war against Greece.  

However, if we accept that the government is right, then who’s is to blame?  Who left the country defenseless against the highly probable and entirely predictable political and financial war launched by the Creditors? Who let himself to be convinced probably by the secret assurances of Washington and now thanks it publicly? (Mr. Dragasakis, vice president of the government, thanked publicly Washington for its role in concluding the agreement, note of the translator). What is to be thanked for? Isn’t there anyone who is responsible for the lack of alternative? Governments are not supposed to be formed just for filling up ministerial offices. 

Who stopped the government from preparing an alternative plan? Why it is that over the last two and a half years both SYRIZA and Anel have not worked on any credible plan? Why weren’t they prepared and why didn’t they prepare the country? Why, at least, didn’t they prepare after the elections, when they themselves could feel death come calling?  Why did they spend the state’s last reserves over the last five months in order to sustain a parody of negotiations?  Why have they themselves excluded any other financing option outside EU?

A “coup d’ etat”?

Referendums are not playground stuff. The violation of the directly expressed will of the Greek people by the Government, the Parliament and the EU constitutes a gross violation of both the Greek constitution and the European legislation, which all MPs, be them right- or left-wing, have taken an oath to serve.   It, in fact, constitutes a coup; especially, since there has been no change in the country’s circumstances in the days between 5 and 10 July.

The result of a referendum may only be changed by a further referendum, as it has been the case with the four historic referendums called in Greece on the question of monarchy.  Referendum results cannot be changed on a governmental whim. This coup may have been designed by Juncker and the Americans, but it is being executed by Greece’s elected government and its MPs.

These events constitute also a coup in the SYRIZA party.  One hundred and nine Central Committee members, that is, the majority of the highest party organ in the period between two Party Congress meetings, according to the statuses of the Party, have signed a declaration refusing the agreement - which, shortly after that, was voted in parliament by the party’s MPs. They requested also a meeting of the highest political organ of the party, which, in the midst of a serious national crisis and while decisions are taken which clearly put the very existence of Left in Greece at stake, is yet to be called!

What is happening is, in effect, a peculiar repetition of the Varkiza events of 1945 (2), or of the later Iouliana (3) events of the summer 1965. Both these historical periods are characterized by the profound falsification of the popular mandate of the Greek people by the very same people who were chosen to execute it. But it is also a dark moment for the SYRIZA party which experiences the unequivocal dismantling of any notion of democracy in its internal party politics.

Democracy is not a luxury good, nor just an empty word. It is the fundamental requirement for maintaining peace in the country. It is also the most effective means of protection of the Left movement from the potential disasters that its leaders, from time to time, are capable of causing.

Troubles never come singly!

Maybe, dear friends and comrades, can you stop and reverse this course, if you still can do it, before you fall into the abyss taking us all with you? It seems that you are headed to this direction at breakneck speed!  

Athens, 17.7.2015

PS: Surely, it must be emphasized, that any criticism of the current government does not signify the endorsement of the bankrupt policies of the old political parties and their leaders, who are responsible for the destroying, looting and essentially enslaving Greece. But SYRIZA and Anel rose to the government in order to change these policies, not to continue them!

NOTES

(1) It is usual practice of former left-wing parties whose leadership clashes with their popular base to become ruthless in order to enforce their policies.  The leadership of the Greek Communist Party sent Aris Velouchiotis (4) to his death in order to enforce the Varkiza Agreement. The right-wing part of the German Social Democrats killed Rosa Luxemburg and Karl Liebknecht in 1919. Such turn of events is not intentional, but it is the inexorable consequence of the historical role one chooses to assume. We really hope that SYRIZA’s leaders will prove we are wrong.

(2) The Varkiza Agreement was signed on February 12, 1945 between the Minister of Foreign Affairs of a British-bolstered Greek government and the Secretary of the Communist Party of Greece (KKE) for EAM-ELAS. EAM-ELAS (under communist influence) was the strongest resistance organization in Greece and all Europe. Its military wing (ELAS) operated in occupied Greece during World War II. By October 1944, when the Germans evacuated Greece, EAM controlled about two-thirds of the country and ELAS commanded more than 100.000 armed men and women. British troops and the “national government” established by London  intervened military against EAM in Athens during December 1944. The leadership of the CP ordered the main ELAS forces not to intervene in the fighting. A peace treaty was signed in Varkiza, a suburb of Athens, in February 1945, providing for the disarming of ELAS. In return for surrendering its military arm, the E.A.M. was promised freedom to engage in political activities, and the government guaranteed civil and political liberties and undertook to organize a nonpolitical national army. These commitments were never fulfilled and the Varkiza Agreement was followed by a rightist reaction and widespread persecution of leftist elements leading to their rebellion and the third Greek civil war of 1946-1949. Varkiza remains, in the national consciousness of Greeks, a symbol of betrayal, or defeat by betrayal. (Transl. note)

(3) Literary meaning “the July events”, is another name used to describe the period of  “apostasia” (defection) of MPs from the ruling party Center Union (Enosi Kentrou) in order to form a new government in the summer of 1965, a move sponsored by the King Constantine II and supported by the conservatives and the United States.  These events are also known as the Royal Coup. Starting with a disagreement over control of the armed forces the king forced the Prime Minister George Papandreou, father of Andreas Papandreou, to resign and then moved to divide his party. The defectors from the Center Union were negatively branded as the Apostates (defectors). These events caused a massive political mobilization and an escalating crisis which led to the military coup of 21 April 1967. (trans. Note)

(4) Aris Velouchiotis is the war name of Thanasis Klaras. A member of the CP of Greece since the ‘20s, he became the main inspirator and leader of the armed resistance against occupation troops, which led to the creation of the ELAS (National Popular Liberation Army) in 1942.  He came repeatedly in clash with the leadership of CP, controlled by men educated in Moscow and appointed by it to the leadership of the Party. He disagreed with the Varkiza agreement but he still signed the disarmament order of ELAS. Then, he left for the mountains with a small group of trusted men, wondering what to do and hoping for a change in Party line. He was also probably hoping to the return of Nikos Zahariadis, prisoner in Germany, popular leader of the Greek CP and the man appointed by Komintern as leader of the Greek CP in 1931.  Zahariadis returned but instead of revising the party line, he expelled Velouhiotis from the Party, accusing him of Trotskyism and treachery. A small phrase in the newspaper of the Party in June 1945, “do not give him not even a piece of bread, not even a glass of water”, was probably an indirect, still clear order to betray his position. Anyway, soon after, he was encircled by enemy troops and he committed suicide, along with his deputy-commander Tzavellas. Government soldiers proceeded to cut their heads and put them on display in the city of Trikala by hanging them on a lamppost. The two heads of the rebels became the symbol if reinstating British rule over Greece.

Recently, the CP of Greece, in a special decision about history, it has reinstated fully post-mortem, as party member, Zaxariadis, recognizing in the same time that Velouhiotis was right. But it refused to reinstate him in the party, claiming essentially that Party discipline is the utmost virtue of a communist. (tr.note)

This article was published in “Paron” (19.7.2015) and was translated from Greek by Maria Komninou

Απάντηση σε συκοφαντικό δημοσίευμα της εφημερίδας Die Zeit

Η γερμανική εφημερίδα Die Zeit δημοσίευσε στις 6.2.2015, ένα συκοφαντικό και γελοίο άρθρο, επιχειρώντας να εμπλέξει τον υπογράφοντα,, μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη και τους Υπουργούς 'Αμυνας και Εξωτερικών κ.κ. Καμμένο και Κοτζιά, σε υποτιθέμενο "δίκτυο επιρροής" Ρώσων '"ιδεολόγων", "ολιγαρχών" και διπλωματών! Το παρακάτω σχόλιο ζητήθηκε και δημοσιεύτηκε από τον ιστότοπο  Matrix24 στις 7.2.2015. Μια επιστολή διαμαρτυρίας του γράφοντος έχει επίσης σταλεί στην εφημερίδα και αναμένουμε τη δημοσίευσή της.




"Η εφημερίδα Zeit μπέρδεψε τη δημοσιογραφία με το (κακό) αστυνομικό μυθιστόρημα, δημοσιεύοντας ένα άρθρο πλήρες ανακριβειών και παραδοξολογιών, όλη κι όλη η βάση του οποίου είναι, υποτίθεται, υπεκλαπέντα μέιλ ενός Ρώσου διπλωμάτη.
Δεν καταλαβαίνει κανείς ποιο είναι άραγε το αντικείμενο της "κατηγορίας", ούτε και κατηγορία διατυπώνεται άλλωστε, μόνο μια κακότεχνη προσπάθεια να απλωθεί ένα πέπλο καχυποψίας πάνω από συγεκριμένους ανθρώπους και την πολιτική όσων επιδιώκουν στενότερες σχέσεις με τη Μόσχα.
Μήπως αύριο η εφημερίδα θα διερευνήσει και τις σχέσεις του καγκελλαρίου Σμίτ με τη Μόσχα; Μήπως πρέπει, στα πλαίσια των κυρώσεων, να απαγορευθεί και η ανταλλαγή τηλεφωνημάτων ή μέιλ με Ρώσους;
Ακόμα δεν χρειάζεται ευτυχώς οι ανεξάρτητοι 'Ελληνες δημοσιογράφοι να ζητούν την άδεια των γερμανικών αρχών για να επικοινωνούν με διπλωμάτες και όποιον άλλο θέλουν. Για παράδειγμα ο υποφαινόμενος είχε μακρές, πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις με τον πρώην Γερμανό πρέσβη, συνεργαζόταν επί χρόνια με τη Deutsche Welle, αρθρογράφησε στην Handelsblatt, αντήλλαξε μέιλ με τον Καγκελλάριο Σμιτ. Μήπως θα πρέπει να ελεγχθεί και γι' αυτές τις επαφές;
Προφανώς, τόσο η εμφάνιση στην Ελλάδα μιας κυβέρνησης που αμφισβητεί την νεοαποικιακή σχέση Βερολίνου και Αθήνας, που εγκαθίδρυσαν μνημόνια και δανειακές, όσο και η πιθανότητα αυτή η κυβέρνηση να προχωρήσει σε στενότερες σχέσεις με τη Μόσχα έχει ανησυχήσει και ενοχλήσει σφόδρα τη γερμανική ηγεσία ή/και την υπερατλαντική υπερδύναμη. Οι σπασμωδικές και γελοίες αντιδράσεις όπως το αμάλγαμα της Zeit, μιας εφημερίδας που έχει την, αδικαιολόγητη όπως αποδεικνύεται, φήμη της έγκυρης και της σοβαρής, το επιβεβαιώνουν, αλλά επιβεβαιώνουν κατά τη γνώμη μας και την ορθότητα μιας τέτοιας πολιτικής.
Τέτοια δημοσιεύματα μας πάνε πίσω στην ατμόσφαιρα του Μακαρθισμού, της Στάζι, του ψυχρού πολέμου, της ποδηγέτησης της δημοσιογραφίας από τους χαφιέδες των υπηρεσιών, της ενοχοποίησης ιδεών και απόψεων, όπου έπρεπε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Το μόνο που διαφέρει τώρα είναι ότι αντικατέστησαν τη λέξη "κομμουνιστής" με τη λέξη "Ρώσος".
Προσωπικά είμαι περήφανος γιατί όχι τώρα, αλλά επί δεκαετίες, υποστηρίζω τη μεγάλη, στρατηγική σημασία, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλη την Ευρώπη και μάλιστα την ίδια τη Γερμανία, της ανάπτυξης ισχυρών σχέσεων με τη Ρωσία, σχέσεων που είναι το κύριο θεμέλιο τόσο της ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας, όσο και της διεθνούς ειρήνης. Φυσικά τέτοιες απόψεις δεν είναι αρεστές σε όσους στην Ελλάδα και τη Γερμανία εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Δεν υπάρχει ισχυρή Ευρώπη χωρίς ισχυρή Ρωσία και αυτό καλύτερα από όλους το κατάλαβαν πολιτικοί όπως ο Σαρλ Ντε Γκωλ, ο Ζακ Σιράκ, ο Βίλυ Μπράντ, ο Χέλμουτ Σμιτ, ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ο Μακάριος.
Η γερμανική πολιτική της τελευταίας πενταετίας στην Ευρώπη οδήγησε σε άνευ προηγουμένου, οικονομική και κοινωνική καταστροφή της Ελλάδας. Η γερμανική πολιτική της τελευταίας διετίας στην Ουκρανία μας οδήγησε στα πρόθυρα ενός νέου Βιετνάμ στο κέντρο της Ευρώπης. Η Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε κατάφερε να διασκορπίσει στους πέντε ανέμους το πολιτικό κεφάλαιο που συγκέντρωνε ο γερμανικός λαός επί εξήντα χρόνια! Με την (καταστροφική και αυτοκαταστροφική) πολιτική του το Βερολίνο εξελίσσεται σήμερα στη βασικότερη απειλή για το ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα, αν όχι για την ευρωπαϊκή και κατ' επέκταση τη διεθνή ειρήνη."


Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Αναγνώριση ή καταγγελία;

   Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΑΚΩΝ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ελάχιστες αμφιβολίες μπορούν να υπάρχουν πλέον για την μεγάλης έκτασης εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή. Η νέα Βουλή θα διαθέτει πιθανότατα σταθερή «αντιμνημονιακή» πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ.  Ελπίζουμε να έχει εξίσου ισχυρή «αντιμνημονιακή» βούληση. Κι ο ελληνικός λαός να κινητοποιηθεί μαζικά/μαχητικά για να στηρίξει (αλλά και να αποτρέψει τυχόν απαράδεκτες συνθηκολογήσεις).

 

Το πρόβλημα για τα δύο αντιμνημονιακά κόμματα δεν τελειώνει, αρχίζει  την Κυριακή. Εμείς εκτιμάμε ως εξαιρετικά απίθανη την επιβεβαίωση του «αφηγήματος» για σχετικά εύκολη/ομαλή μετεκλογική πορεία. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι λάθος – είναι η αιχμή πολύ ριζοσπαστικής ευρωπαϊκής «αντεπανάστασης». Μόνο ένα κίνημα ισχυρότατο στο λαό, πολύ συνειδητό στις επιδιώξεις, με ισχυρότατη τεχνοκρατική ετοιμασία και διεθνή ερείσματα, μπορεί να ελπίσει να τη σταματήσει.

 

Η πορεία υποδούλωσης-καταστροφής που συνεχίζεται πέντε τώρα χρόνια οργανώθηκε νομικά μεν από τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, οικονομικά δε από την υποχρέωση αποπληρωμής μη βιωσίμου χρέους – η υποχρέωση αυτή οδήγησε στο μεγάλο κραχ του ΑΕΠ και τη θηριώδη ανεργία, όπως και στη διάλυση του συστήματος υγείας και ασφάλισης της χώρας.

 

Οι δανειακές συμβάσεις είναι η καρδιά της αποικιακής σχέσης. Εκεί βρίσκει κανείς τους όρους παραίτησης από κάθε προστασία εθνικής κυριαρχίας, εισαγωγής του αγγλικού αποικιακού δικαίου και των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου, υποθήκευσης όλης της δημόσιας περιουσίας, έμμεσης απαγόρευσης δανεισμού από άλλες πηγές κλπ. Οι συμβάσεις οργανώνουν την έμμεση πλην ουσιαστική κατάλυση τα εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. ‘Όχι τυχαία συνετάχθησαν από το ίδιο βρετανικό δικηγορικό γραφείο που συνέταξε και το σχέδιο Ανάν που κατέλυε το κυπριακό κράτος. Οι συμβάσεις είναι άρρηκτα και ρητά συνδεδεμένες με τα Μνημόνια και Μεσοπρόθεσμα και δεν μπορείς να αλλάξεις τα μεν, χωρίς τα δε.

 

Οι δανειακές συμβάσεις είναι ένα τερατούργημα από πλευράς διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου. Συνιστούν ουσιαστικά μια συμφωνία τύπου Σάιλοκ, πρωτοτυπία όχι στην ευρωπαϊκή ιστορία, πρωτοτυπία στην ιστορία της αποικιοκρατίας. Συνιστούν αποδείξιμα προϊόν εξαπάτησης και εξαναγκασμού αλλά και διεθνούς συνωμοσίας για την είσοδο του ΔΝΤ στην ευρωζώνη. ‘Εχουν οδηγήσει σε μείζονα εθνική και κοινωνική καταστροφή, έχουν θέσει σε κίνδυνο τη  υγεία, την ασφάλεια  και τη ζωή εκατομμυρίων .

 

‘Όλα τα παραπάνω και άλλα είναι εύκολο να αποδειχθούν αδυνατίζοντας σημαντικά την εγκυρότητα των συμβάσεων από νομική και πολιτική άποψη. Γι’ αυτό οι Πιστωτές θέλουν να σιγουρέψουν το ανουσιούργημά τους και έχουν βγει τώρα να φωνάζουν όλοι μαζί εν χορώ ότι πρέπει να τηρήσουμε τα συμφωνηθέντα (Σόιμπλε, Λαγκάρντ, Γιουνγκέρ).

 

Οι Πιστωτές θέλουν να έρθει τώρα άφθαρτη, με πρόσφατη λαϊκή εντολή, μια κυβέρνηση της Αριστεράς και να πει «αναγνωρίζουμε τις δανειακές συμβάσεις» ευελπιστώντας σε μια «ευνοϊκή μεταχείριση» από τους αποικιοκράτες. Τώρα το αν κάποιος προσθέσει στη αναγώριση και το «θα τις ξαναδιαπραγματευτούμε» μικρή σημασία έχει για τις πιστωτές. Η βασική δήλωση που παράγει νομικές συνέπειες είναι το «αναγνωρίζουμε τις δανειακές συμβάσεις», τα υπόλοιπα είναι για κατανάλωση από το πόπολο.

 

Ελπίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ξεστομίσει και δεν θα υπογράψει ποτέ μια τέτοια φράση για αναγνώριση των δανειακών συμβάσεων, για αναγνώριση δηλαδή από την Αριστερά και την Ελλάδα των κειμένων που καταργούν την εθνική μας ανεξαρτησία και τη δημοκρατία μας. Αλλά ομολογουμένως μας έχουν αιφνιδιάσει δυσάρεστα ορισμένες παράξενες δηλώσεις στελεχών του.

 

Οι συμβιβασμοί είναι συχνά απαραίτητοι, έλεγε ο Λένιν, αλλά, πρόσθετε, υπάρχουν συμβιβασμοί και συμβιβασμοί. ‘Άλλο Μπρεστ Λιτόφσκ, άλλο Βάρκιζα. Τα παραδείγματα Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ, Σαμαρά και ΝΔ είναι πάρα πολύ σαφή για να έχουν οποιαδήποτε αυταπάτη οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ. ‘Οποιος μπει στη λογική δανειακών και Μνημονίων θα καταστραφεί – και μάλλον γρήγορα. Ταυτόχρονα όμως ο ελληνικός λαός θα πληρώσει δυσανάλογο κόστος, ίσως η βλάβη που θα υποστεί μπορεί να αποδειχθεί ανήκεστος.

 

Μια αυθεντικά αντιμνημονιακή κυβέρνηση οφείλει να αρχίσει νομικά και πολιτικά με την καταγγελία δανειακών/μνημονίων, ζητώντας επαναδιαπραγμάτευσή τους με τους εταίρους. Οφείλει να προκαλέσει άμεσα λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως και να ξεκινήσει όλες τις νομικές διαδικασίες εις βάρος όσων συνομολόγησαν τις συμφωνίες που κατέλυσαν το ελληνικό κράτος και οργάνωσαν την καταστροφή της οικονομίας του. Οφείλει να ζητήσει άμεσα σειρά μέτρων βοήθειας λόγω ανθρωπιστικής καταστροφής και κατάρρευσης ζωτικών κοινωνικών και κρατικών λειτουργιών. Οφείλει να απευθυνθεί με ένα τέτοιο πνεύμα στις κυβερνήσεις και τους λαούς της Ευρώπης, εν ονόματι και όχι εναντίον της. Οφείλει να σταματήσει την εξυπηρέτηση του χρέους κατά προτεραιότητα, πριν δηλαδή από τις βασικές κοινωνικές ανάγκες, εις βάρος της υγείας, της ασφάλειας και της υγείας. Ακόμη κι αν η κατάσταση την υποχρεώσει να εφαρμόσει συμφωνίες και μέτρα που δεν συμφωνεί, πρέπει να το κάνει χωρίς να τα «αναγνωρίσει». Το τι θα πει και θα δηλώσει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έχει επίσης τεράστια σημασία σε ενδεχόμενες μελλοντικές δίκες ενώπιον διεθνών δικαστηρίων.

 

Κοnstantakopoulos.blogspot.com

Δρόμος της Αριστεράς, 24.1.2015

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

 

(Βάρκιζες και Μπρεστ-Λιτόβσκ)

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες εκλογές πρέπει ήδη να θεωρείται δεδομένη. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι το μέγεθός της. Ελπίζει πάντως κανείς ότι τα δύο αντιμνημονιακά κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελ., θα έχουν μια καθαρή, όσο το δυνατόν σαφέστερη εντολή και πλειοψηφία, ώστε να μπορέσουν να εφαρμόσουν (και να μην έχουν καμία δικαιολογία να μην το κάνουν) την υπόσχεση που έδωσαν στον ελληνικό λαό. Τη διακοπή δηλαδή της μνημονιακής πορείας καταστροφής και υποδούλωσης της Ελλάδας.

 

Η χώρα δεν μπορεί να παραμείνει περισσότερο μεταξύ Μνημονίου και «αντι-Μνημονίου» - πρέπει να αποφασίσει που θα πάει. ‘Ηδη άλλωστε έχει πάρα πολύ εξασθενήσει από τον οικονομικό πόλεμο που την εξοντώνει. Αν παραμείνει στη σημερινή τροχιά σε λίγο δεν θα έχει μείνει από αυτή τίποτα άλλο παρά ένα «κουφάρι» ηλικιωμένων  ανθρώπων, ανήμπορων να οργανώσουν οποιαδήποτε αντίσταση.

 

Πρέπει επίσης ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελλ. να δοκιμαστούν ως προς αυτό που ισχυρίζονται ότι είναι (αποτελεσματικά και αξιόπιστα εργαλεία διακοπής της μνημονιακής καταστροφής και εθνικής ανόρθωσης). ‘Η θα τα καταφέρουν και θα πραγματοποιήσουν έναν πράγματι ιστορικής σημασίας θρίαμβο, ή θα αποτύχουν και ο ελληνικός λαός θα πρέπει να αναζητήσει, ακόμα και εκ του μηδενός, άλλα πολιτικά εργαλεία να τον εκφράσουν. ‘Οσο τουλάχιστο διεκδικεί μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή, συντεταγμένη πολιτική ζωή και εθνική ύπαρξη.

 

Αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σεβαστεί την κοινωνική δυναμική που εκτόξευσε αυτό το κόμμα στην αυριανή κυβέρνηση, τότε μπορεί να πάει σε θρίαμβο. Αν όχι, αυτή η ίδια δύναμη που ανύψωσε τον ΣΥΡΙΖΑ θα τον καταστρέψει με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα και πολύ μεγάλη ευκολία, όπως υποδεικνύει άριστα το παράδειγμα των Παπανδρέου, Βενιζέλου, Σαμαρά, Κουβέλη ή Καρατζαφέρη και των κομμάτων τους.

 

Στην πραγματικότητα, η νίκη των «αντιμνημονιακών» δεν θα είναι τόσο αποτέλεσμα του τι είναι, είπαν και έκαναν τα δύο αντιμνημονιακά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελ.). Θα είναι αποτέλεσμα του ίδιου του προγράμματος καταστροφής και υποδούλωσης των «μνημονίων» - ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, των δανειακών συμβάσεων, γιατί αυτές οργάνωσαν την νέο-αποικιοκρατική σχέση.  

 

Ο όρος «Μνημόνιο» επικράτησε να «υπερχρησιμοποιείται» και από τον γράφοντα. Στην πραγματικότητα όμως είναι οι δύο δανειακές συμβάσεις που προσδιόρισαν την καρδιά της αποικιακής σχέσης και την τροχιά της παγκοσμίως πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής στην Ελλάδα της τελευταίας πενταετίας. Τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα περιέγραψαν τις πολιτικές εφαρμογής των δανειακών. ‘Οσο και να τα βελτιώσει κανείς δεν μπορεί να αναιρέσει την ουσιαστική σχέση υποδούλωσης και καταστροφής που εγκαθίδρυσαν οι δανειακές συμβάσεις και επέβαλε η υποχρέωση εξυπηρέτησης (με διαρκή ύφεση και καταστροφή των πιο ζωτικών κρατικών λειτουργιών) ενός μη βιώσιμου χρέους. Γι’ αυτό και προκαλούν μεγάλη απορία και αρκετή σύγχυση ορισμένες κατά καιρούς ιδέες και δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με τους οποίους θα «σχίσουν» τα Μνημόνια, αλλά δεν θα καταγγείλουν τις δανειακές.

 

Υπενθυμίζουμε ότι μεταξύ άλλων όρων που περιέχουν οι δανειακές συμβάσεις, περιλαμβάνεται η παραίτηση από την ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας, η δέσμευση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας, η εισαγωγή του αγγλικού αποικιακού δικαίου, η έμμεση απαγόρευση προσφυγής σε άλλους δανειστές και πολλά άλλα. Επί τη βάσει των διατάξεων των δανειακών, οι Πιστωτές μπορούν να κατασχέσουν ακόμα και την Ακρόπολη, σύμφωνα τουλάχιστο με μια από τις εκδοχές των νομικών ερμηνευτών των κειμένων. Αυτό δεν είναι αστείο ή σχήμα λόγου και γι’ αυτό πρέπει ασφαλώς να λογοδοτήσουν οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί που τις υπέγραψαν, αρχής γενομένης με τον Γιώργο Παπανδρέου, για το αδίκημα ενδεχομένως και της εσχάτης προδοσίας. Με δύο λόγια, είναι οι Δανειακές που οργανώνουν νομικά την επίθεση στην εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία.

 

Επειδή οι ‘Ελληνες πολιτικοί ειδικεύονται στην εξαπάτηση των πολιτών, τείνουν να πιστέψουν ότι τα λόγια και τα γραπτά δεν έχουν σημασία. Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί στο μέλλον. Η κατάργηση και πάντως η αμφισβήτηση, η μη αναγνώριση από μια κυβέρνηση της αριστεράς των αποικιακών όρων των δανειακών έχει τεράστια πολιτική, νομική, ιδεολογική, πρακτική σημασία. Αν αύριο, σε συγκυρία που δεν μπορούμε να προβλέψουμε ακριβώς σήμερα, η Ελλάδα βρεθεί στα διεθνή δικαστήρια, όπως αίφνης η Αργεντινή, τα όσα συνομολόγησε η ίδια αποκτούν πολύ μεγάλη σημασία.

 

Να σημειώσουμε επ’ ευκαιρία ότι η Δανειακή Σύμβαση συντάχθηκε από το βρετανικό δικηγορικό γραφείο «Slaugther and May». Αυτό συνέταξε και το σχέδιο Ανάν που μετέτρεπε την Κύπρο σε προτεκτοράτο του «διεθνούς παράγοντα», αναθέτοντας τη διακυβέρνησή της σε τρεις ξένους δικαστές και σειρά άλλων αξιωματούχων που διόριζε ο ΓΓ του ΟΗΕ και αυτοί διόριζαν τους διαδόχους τους. Τόσο οι δανειακές όσο και το Ανάν δεν είναι τυχαία κείμενα, «λάθη», «συμπτώσεις». Είναι (όπως και η συνθήκη του Μάαστριχτ) σταθμοί στην οικοδόμηση παγκόσμιου ολοκληρωτισμού, μιας «Βασιλείας του Χρήματος» που έρχεται να αντικαταστήσει την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, που διακήρυξε η Γαλλική Επανάσταση. Μιλάμε για μια «ολοκληρωτική αυτοκρατορία της παγκοσμιοποίησης», που προϋποθέτει καταστροφή των εθνών-κρατών και της όποιας δημοκρατίας, ελευθεριών και κοινωνικών δικαιωμάτων διαθέτουμε. ‘Ολα αυτά άλλωστε υπάρχουν και θεμελιώνονται μόνο στο επίπεδο του έθνους κράτους. Δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα δεν υπάρχουν και δεν θεμελιώνονται σήμερα σε περιφερειακό ή σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε αυτό το επίπεδο ισχύει η δικτατορία των  Αγορών και της Αμερικής – και της Γερμανίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

 

Συστηματική και συντριπτική κριτική των δανειακών συμβάσεων έχουν κάνει νομικοί όπως ο Γιώργος Κασιμάτης, ο Κώστας Χρυσογόνος, ο Δημήτρης Κατρούγκαλος και αρκετοί άλλοι και δεν χρειάζεται να επιμείνουμε εδώ. Ειδικά το περιοδικό «Επίκαιρα» δημοσίευσε σειρά εμπεριστατωμένων άρθρων για το θέμα από τον Μάιο του 2010 και μετά.

 

Αναμένει λοιπόν κανείς μια από τις πρώτες πράξεις  της νέας αντιμνημονιακής κυβέρνησης να είναι η καταγγελία των δύο δανειακών συμβάσεων, η αμφισβήτηση της νομιμότητάς τους, ώστε να δημιουργηθεί η νομική βάση της επαναδιαπραγμάτευσης.

 

Ασφαλώς μια χώρα στην τραγική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα και με τον καταθλιπτικό συσχετισμό δυνάμεων που αντιμετωπίζει, μπορεί να χρειαστεί να προτιμήσει ένα συμβιβασμό, από μια διεκδίκηση του 100% των δικαίων της, ένα «Μπρεστ Λιτόφσκ», όπως είναι τελευταίως της μόδας σε ορισμένους φίλους της αριστεράς.

 

Ο Λένιν πήγε όντως σε έναν οδυνηρό συμβιβασμό (Μπρεστ Λιτόφσκ) με τη Γερμανία. Το έκανε μετά, όχι πριν την Επανάσταση και για να τη σώσει. Διότι υπήρξαν Μπρεστ Λιτόφσκ και Βάρκιζες, στη δική μας ιστορία όμως ευδοκίμησαν οι Βάρκιζες (1)

 

Ακόμα και για να βρεις συμβιβασμό, για να πας σε μια ουσιαστική διαπραγμάτευση πρέπει να οργανώσεις τη σύγκρουση. Δεν είναι δυνατόν να ακούμε από στελέχη της αριστεράς, έστω και μεμονωμένα, αλλά όχι χωρίς επιρροή, ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε μονομερείς ενέργειες ή να αμφισβητήσουμε υπογραφείσες συμφωνίες. Σε επόμενο άρθρο μας θα εξετάσουμε τα βασικά νομικο-πολιτικά επιχειρήματα με τα οποία μπορεί και πρέπει η επόμενη κυβέρνηση να αμφισβητήσει τις υπογραφείσες δανειακές συμβάσεις.

 

1. Αναφερόμαστε στη συμφωνία της Βάρκιζας του Φεβρουαρίου 1945. Η παντοδύναμη τότε ηγεσία του ΚΚΕ, επικεφαλής τεράστιου και ενόπλου λαϊκού κινήματος, του μεγαλύτερου στην Ευρώπη του Χίτλερ, που είχε ακόμα την εξουσία στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της χώρας, την παρέδωσε συμφωνώντας στον μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, χωρίς καν να διασφαλίσει όρους που θα επέτρεπαν να μην πάει η χώρα σε αιματοχυσία. Η συμφωνία της Βάρκιζας θεωρήθηκε ορθώς μια από τις μεγαλύτερες   προδοσίες στην παγκόσμια ιστορία των επαναστατικών κινημάτων. Ακολουθήθηκε από έναν από τους σκληρότερους και πιο τραγικούς εμφύλιους στην ευρωπαϊκή ιστορία.
    

Πιστός υπηρέτης της τρόικα, η εγχώρια ολιγαρχία ονειρεύεται μια καινούρια «Βάρκιζα», όπως δήλωσε πέρυσι ο κ. Μπαλτάκος. Αν το 1945 η αριστερά παρέδωσε τα όπλα της, σήμερα οι Πιστωτές ελπίζουν ότι θα παραδώσει τα νομικά και πολιτικά όπλα αμφισβήτησης των δανειακών και μνημονίων, ότι θα αναγνωρίσει τις αποικιακές συμβάσεις, με αντάλλαγμα κάποια οικονομικά ψίχουλα και την ψευδαίσθηση μακροημέρευσης στην εξουσία. Στη δεκαετία του 1940 η Ελλάδα οδηγήθηκε στον εμφύλιο μετά τον αφοπλισμό. Τυχόν αναγνώριση του νομικού καθεστώτος Δανειακών και Μνημονίων από κυβέρνηση της αριστεράς δεν θα αποτρέψει ίσως μελλοντική «εξέγερση» του ελληνικού λαού. Αλλά θα καταστήσει πολύ δυσχερέστερους τους όρους της.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com


Επίκαιρα, 23.1.2015

LA CRISE ECONOMIQUE EUROPEENNE EN TANT QU’ INSTRUMENT DE LA TRANSFROMATION D’ EUROPE – ET LES REPONSES POLITIQUES POSSIBLES

 

 

 

Six ans après le déclenchement de la grande crise financiere et économique de 2008-09, aucune des causes fondamentales qui l’ont provoquée n’a été combattue. Au contraire, les gouvernements européens ainsi que les institutions de l’U.E. ont intensifié les politiques de «libéralisation» qui sont justement la racine du mal, en libéralisant davantage une économie déjà complètement déréglée. Gouvernements et institutions européens ont refusé de procéder à une intervention anticyclique  («saine», bien entendu) dans la conjoncture économique, ont ajouté de nouvelles dettes aux dettes privées et publiques déjà démesurées de l’Europe, ont augmenté encore plus les inégalités sociales et la pauvreté dans le continent. Dans certains pays-«pilotes», ils ont entièrement démoli l’Etat social et miné la démocratie, en installant des rapports profondément inégaux et dans certains cas colonialistes à l’intérieur même de l’U.E.

 

Durant un demi siècle, l’argument par excellence de l’Occident face au «communisme soviétique» a été le « bonheur », le niveau de vie élevé, la sécurité et les libertés du «citoyen et consommateur occidental». Le tiers monde était appelé à suivre l’exemple des pays développés de l’Ouest et non pas, bien entendu, celui du communisme, afin d’élever son niveau de vie en le rapprochant progressivement de celui des pays occidentaux.

 

Déjà avec la chute du communisme soviétique, en 1989-1991, une grande partie de l’ancien «monde socialiste» a rejoint le «tiers monde». À la place du mur de Berlin on a dressé, en Europe, un Mur invisible mais bien plus élevé, celui de l’Argent. Après le déclenchement de la crise économique de 2008-09, et pour la première fois dans l’histoire, la question du tiers monde s’est posée en sens inverse. On ne cherche plus comment rapprocher graduellement le «tiers» monde du «premier», son niveau du niveau de prospérité et de libertés du dernier. Or, il s’agit maintenant de faire en sorte que, au nom de la «compétitivité», les pays occidentaux développés se rapprochent des normes sociales et politiques du «Tiers Monde»! Les forces du capital, notamment du capital financier, et leurs représentants politiques exigent que les peuples européens abandonnent leurs principaux acquis sociaux, politiques et culturels. Le mécanisme de la Dette et les «Troïka» des Créanciers, qui se mettent à gouverner des pays entiers, tendent à ôter toute substance aux institutions étatiques et politiques de l’Europe encore formellement démocratiques, qui ont fait «l’orgueil» de l’Occident durant la Guerre Froide et sa confrontation au «socialisme réel». Cependant, même là où on n’a pas encore installé des «Troïka», parlements et gouvernements dependent directement ou de l’Argent, ou bien légifèrent et agissent sous l’Épée de Damoclès de «l’automatisme» manipulé des «Marchés». ens. ﷽﷽﷽﷽﷽dont jouissent les citoyens europlitiques, humains et eau de vie, lq souverainet

 

La situation actuelle de l’Europe represente la plus sérieuse menace apparue, depuis la victoire sur le fascisme, pour le niveau de vie, la souveraineté populaire, les droits sociaux mais aussi politiques, humains et nationaux dont jouissent les citoyens européens. Non seulement on n’a pas su faire face à la crise économique et sociale, qui menace de resurgir encore plus rigoureuse qu’en 2008-2009, mais celle-ci a été utilisée et continue d’être utilisée, dans le contexte d’ une «stratégie du choc» néolibérale classique, contre les peuples européens et leurs conquêtes. Les pays de la «périphérie» européenne, en réalité la moitié de l’Europe, connaissent une régression économique sans précédent. Dans le cas de la Grèce, un pays qui sert de cobaye pour toute l’Europe, la catastrophe économique et sociale déjà accomplie, à cause de la gouvernance colonialiste par une troïka des créanciers et d’un plan orwelien de soi-disant «sauvetage», a dépassé les précédents historiques de la Grande Depression aux États Unis ou de la République de Weimar avant l’arrivée au pouvoir de Hitler. Sans même que ce pays soit amené du moins à une réduction de sa dette publique démesurée, qui a connu, au contraire, une augmentation de près de 50% en tant que pourcentage de son PIB entre 2010 et 2014. Mais, dans le cas de la Grèce, plus importantes encore que les pertes matérielles, ont été les pertes morales, l’effort de briser, moyennant des méthodes  Kafkaïennes, la confiance et le respect de soi du peuple grec, à savoir le fondement de la revendication  démocratique à l’époque moderne.

 

 

En réalité, une alliance des classes superieures de l’ «Euro-Allemagne» et d’ un  “Empire de l’Argent” mondial, avec le concours d’institutions telles que le FMI, la BCE et la Commission Européenne, ont utilisé la crise pour lancer une offensive contre les conquêtes fondamentales des peuples européens après la victoire contre le fascisme, éventuellement même pour poser les bases du rejet des conquêtes des Lumières et des grandes révolutions européennes. Il ne s’agit cependant pas uniquement ou essentiellement des pertes matérielles, quelles qu’elles soient. Il s’agit surtout d’ une «contre-révolution» morale et culturelle majeure qui veut soumettre les peuples a la dictature des forces monstrueuses et insensées, obscurantistes et totalitaires d’un Argent lié de moins en moins à la valeur, à la production, à la société et à l’Homme. Si un tel plan ne rencontre à court terme de grandes résistances populaires, nous risquons d’être conduits vers une nouvelle forme extrêmement dangereuse de totalitarisme métamoderne, comme celle décrite par les écrivains Zamyatin, Huxley, Orwell ou Kafka.

 

Les «Marchés» et, derrière eux, ceux qui contrôlent le grand capital financier mettent les peuples européens face à l’éventualité soit d’être contraints de se soumettre à une Union Européenne qui se transforme en une infrastructure d’un «Empire de l’Argent» totalitaire, soit d’affronter chacun séparément et à partir d’une position de faiblesse et d’inégalité l’offensive des marchés.

 

Parallèlement à l’évolution de la situation économique et aux «guerres de dette», une alliance de néoconservateurs (à savoir des forces les plus extrémistes de l’estabishment international, directement responsables des guerres, du chaos et de la destruction de la quasi totalité du monde arabe) et d’une aile de l’ «État profond» des USA (Brzezinski) a contribué, par des interventions sans précédent dans les affaires intérieures de l’Ukraine, au déclenchement d’une guerre civile au coeur de l’Europe, en perturbant les rapports de l’Europe de l’Ouest avec la Russie de manière inédite même pendant la période de le Guerre Froide. Il faudrait retourner à la crise de Berlin pour retrouver une ambiance aussi belliqueuse dans notre continent. À l’époque de Staline, de Khrushchev et de Brezhnev les pays de l’Ouest avaient en général de meilleurs rapports avec la Russie que ceux d’aujourd’hui! Les grands Média européens, contrôlés également par l’oligarchie financière, ont déclenché une campagne hystérique contre Moscou qui n’a rien à envier aux pires pages de propagande de la Guerre Froide et qui reflète l’importance du recul de la démocratie dans nos sociétés.

 

Depuis l’époque où le Président De Gaulle parlait de l’Europe «de l’Atlantique jusqu’à l’Oural» et le Chancelier Willy Brandt adoptait la fameuse Ostpolitik, depuis l’époque même où Chirac, Schröder et Poutine s’unissaient contre l’aventurisme des USA en Iraq, l’entente entre l’Ouest et l’Est en Europe a été la principale condition de la prospérité et de l’indépendance européennes. Par contre, les guerres de dette à l’intérieur de l’U.E., la guerre civile chaude en Ukraine, la guerre froide avec la Russie ne pourront avoir d’autre résultat, si elles continuent et qu’elles s’intensifient, que la consolidation de la domination de forces extérieures à l’Europe, comme cela est arrivé dans le passé lors de la première et de la seconde guerres mondiales. Les affrontements intraeuropéens qui s’intensifient, combinés avec l’offensive contre l’État social européen, la conquête la plus importante de la civilisation et de la démocratie européennes, ouvrent la voie à une Europe dominée par les forces de l’Argent et des USA.

 

Pendant ce temps, les forces dominantes de la social-democratie européenne, du syndicalisme et de mouvements sociaux, mais aussi plus largement, les forces politiques qui ont représenté des courants historiques d’une certaine dignité et indépendance européennes, tel le gaullisme français à son époque, ou encore qui ont incorporé certains éléments de tradition sociale, semblent être entrées depuis longtemps dans une période de décadence profonde soit en se soummettant à l’Argent, soit en étant dans l’incapacité d’élaborer une stratégie efficace quelconque, se limitant déséspèrement à un cadre national qui est relativement, et en tout cas à long terme, insuffisant pour affronter les forces de l’oligarchie financière qui, elles, disposent de moyens et d’une stratégie régionale et mondiale intégrée. C’est d’ailleurs là justement une de nos différences les plus importantes avec une extrême droite qui, de nos jours, s’approprie souvent de façon démagogique les notions de Nation et de Peuple  et qui soutient qu’il est possible de trouver une solution exclusivement nationale aux problèmes posés par l’offensive de l’Argent, des Marchés, à l’échelle européene et mondiale. Cela ne signifie pas, bien entendu, qu’un pays (ou un groupe de pays) qui subit une pression insupportable ne doit pas essayer de trouver une solution «nationale». Mais cela signifie que l’on peut difficilement espérer une inversion durable et viable de la situation à long terme «dans un seul pays» et que cela serait possible uniquement au niveau d’au moins un nombre important de pays.

 

Tout cela imposait depuis longtemps une meilleure coordination des forces qui veulent véritablement s’opposer à cette offensive inouïe contre la civilisation européenne. Pourtant nous semblons, malheureusement, nous trouver encore dans une situation pas bien meilleure que celle des premières années de la première guerre mondiale, lorsque la majeure partie du mouvement socialiste européen cédait aux sirènes belliqueuses et votait, pleine d’anthousiasme, les dépenses militaires. À l’époque, seule une poignée de socialistes, qui étaient restés fidèles à la politique de la paix se sont rencontrés aux conférences historiques de Zimmerwald, de Kendal et de Stockholm pour s’opposer au massacre. À l’époque, elles s’étaient soumises au militarisme des gouvernements capitalistes, aujourd’hui, la majorité écrasante des forces politiques du continent sont soumises à la logique du Finance, ce qui rend absolument nécéssaire pour les forces qui s’opposent à cette perspective, de se rencontrer le plus rapidement possible et de coordonner leur action, en vue des futures crises qui vont surgir rapidement, et essayer de travailler pour la création d’une alternative européenne à la mondialisation libérale et au «capitalisme de la catastrophe», pour donner du courage aux peuples qui sont les premiers à subir l’offensive du capital, notamment financier.   

 

Il est imperatif depuis lingtemps de elaborer une strategie coherente contre l’ offensive des marches, qui va inclure l’ elaboration d’une alternative programatique globale pour l’Europe (y comprise la discussion sur les nouvelles formes de keynsianisme, la necessite eventuelle des formes de protectionnisme, la lutte pour un «complément» social et écologique de Maastricht, mesures pour le contrôle des banques, l’ interdiction derives,  l’ annulation de la dette et l’avenir de la croissance…). Il faux repondre aussi de facon urgente aux cas des «colonies de dette» en voie de destruction (Grèce, Chypre), et aussi debattre des questions relatives a une integration alternative europeenne.

 

Il nous foux s’ orienter vers la creation d’ un forum d’ echange d’ idees permanent, a l’ echelle europeenne, sans exclusions préalables d’idées et de personnes, avec la participation d’hommes et femmes politiques, de militants, de syndicalistes, d’intellectuels, de scientifiques, de personnalités et de mouvements qui ont une activité dans le continent européen, inspirée de points de vue tels que ceux exposés dans cet appel.  

 

Si nous échouons, si nous ne parvenons pas à dresser un mur de résistance contre le totalitarisme rampant des marchés, il est fort probable qu’une éventuelle nouvelle vague de la crise économique conduira à l’ imposition de nouvelles formes d’autoritarisme, de totalitarisme et de fascisme, mais aussi à de nouvelles guerres économiques ou conventionnelles, froides ou chaudes en Europe, facilitant en même temps considérablement la prédominance soit de formes totalitaires de gouvernance planétaire soit d’un Chaos géopolitique et écologique sur toute la planète, l’un n’excluant pas l’autre.

 

 

Dimitris Konstantakopoulos

 

konstantakopoulosd@yahoo.gr

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Novembre 2014