ΤΖΙΟΥΛΙΕΤΤΟ ΚΙΕΖΑ: ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ!

 

Συνέντευξη στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο

 

Δημοσιογράφος, συγγραφέας, πολιτικός, πρώην ευρωβουλευτής, πρώην ανταποκριτής της εφημερίδας του Ιταλικού ΚΚ, της «Ουνιτά», στη Μόσχα του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, του οποίου υπήρξε προσωπικός φίλος, ο Τζιουλλιέττο Κιέζα παραμένει ένας από τους σημαντικότερους «διαμορφωτές γνώμης» στην Ιταλία και εμπλέκεται ενεργά σε όλες τις κοινωνικές ζυμώσεις στη χώρα του αλλά και διεθνώς.

 

Στη συνέντευξη που ακολουθεί μας δίνει την άποψη του για το τι συμβαίνει στην Ιταλία και για το πώς βλέπουν οι Ιταλοί την ελληνική κρίση, ενώ τονίζει την ανάγκη αγώνα για να σταματήσει η πορεία προς έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο της Δύσης εναντίον της Ρωσίας.

 

Eρ. Πως διαμορφώνεται σήμερα η κατάσταση στην Ιταλία;

 

Απ. Οι τελευταίες εκλογές σε επτά ιταλικές περιφέρειες απετέλεσαν την πρώτη ήττα για τον Πρωθυπουργό Ματτέο Ρέντζι. Μπορεί το κόμμα του να κέρδισε τη διακυβέρνηση σε πέντε από τις επτά περιφέρειες, αλλά στην πραγματικότητα έχασε πέντε εκατομμύρια ψήφους. Και αυτή ακόμα η «νίκη» του οφείλεται στο ότι η Forza Italia και τα άλλα δεξιά κόμματα έχασαν, όπως και το Δημοκρατικό Κόμμα. Σχεδόν 50% των ψηφοφόρων δεν πήγαν να ψηφίσουν, εξαιτίας της πλήρους απογοήτευσης για την πολιτική, αλλά και για τον Ρέντζι. Επιπλέον το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν και παραμένει βαθιά διχασμένο και υπάρχει μια σοβαρή πιθανότητα να διασπαστεί σύντομα. Eίναι επίσης όμως σαφές ότι το κόμμα δεν έχει εναλλακτική πολιτική άποψη. ‘Ολοι είναι αλλυσοδεμένοι στη γραμμή της νεοφιλελεύθερης λιτότητας. Ακολουθούν τη σημερινή Ευρώπη χωρίς καμιά διαφοροποίηση. Για παράδειγμα, η Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ) έγινε η γραμμή της ιταλικής κυβέρνησης.

 

Στη διεθνή πόλιτική, η Ιταλία ακολουθεί τη Μέρκελ και τον Ολάντ, όταν όμως γίνονται τα πράγματα σοβαρά η Ρώμη ακολουθεί αναμφίβολα την Ουάσιγκτων. Στην ελληνική κρίση, ο Ρέντζι ακολουθεί τη Μέρκελ. Το βάρος της Ιταλίας στη διεθνή σκηνή δεν ήταν ποτέ τόσο μκρό.

 

Ο μόνος νικητής της τελευταίας ψηφοφορίας ήταν η Lega του Matteo Salvini. Απέσπασε πολλές ψήφους από την Forza Italia και μερικές από το Δημοκρατικό Κόμμα. Κυρίως όμως από το Κίνημα Πέντε Αστέρων. Με αυτούς έχουμε ένα πολύ περίεργο αποτέλεσμα. Είναι πρώτο κόμμα σε τρεις περιφέρειες, ισχυρότεροι μερικές φορές σε ποσοστά ακόμα και από το ΔΚ. Αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα της κατάρρευσης των άλλων. Τελικά, το Κίνημα Πέντε Αστέρων έχασε μισό εκατομμύριο ψήφους. Αν πάρουμε μαζί τις ευρωεκλογές και τις εκλογές του Μαίου, το Κίνημα έχασε σε απόλυτους αριθμούς όχι λιγότερο από 2,5 εκατομμύρια ψήφους, που είναι μια αληθινή κατάρρευση.

 

 

Ερ. Μερικοί ισχυρίζονται ότι η κάποτε τόσο σημαντική ιταλική αριστερά έχει «πεθάνει». Συμμερίζεστε τέτοιες εκτιμήσεις: Ποιοι, νομίζετε, είναι οι λόγοι της παρακμής της; Τι γίνεται με το κίνημα του Peppe Grillo ή τις προσπάθειες του Landini να δημιουργήσει καινούριο κόμμα; Γιατί η άκρα δεξιά μοιάζει πολύ ικανότερη να εκφράσει τη λαϊκη δυσαρέσκεια σε μια χώρα με την παράδοση της Ιταλίας;

 

Απ. Ναι, η «αριστερά» πέθανε στην Ιταλία. Παρήκμασε για μια σειρά λόγους. Ο κυριότερος ότι δεν έχει ιδέες. Η μόνη ιδέα που υπάρχει σήμερα είναι να ξαναοικοδομήσουμε την αριστερά. Αλλά η αριστερά είναι τώρα κάτι δύσκολα αντιληπτό από το ευρύ κοινό, που πιστεύει ακόμα ότι αριστερά είναι το Δημοκρατικό Κόμμα. Το οποίο ΔΚ είναι όμως ευρέως απαξιωμένο, ιδίως στο αριστερό τμήμα της κοινής γνώμης. Από κοινωνική άποψη εξάλλου, δεν υφίσταται πλέον η παραδοσιακή εργατική τάξη. Δεν εννοώ ότι δεν υπάρχουν εργάτες. Δεν νοιώθουν όμως μέλη της εργατικής τάξης. Νοιώθουν καταναλωτές, επαγγελματίες, ατομικευμένοι εργάτες. Η ταξική συνείδηση κατεστράφη με την ισχυρή δράση των mainstream ΜΜΕ, του «Αμερικάνικου Τρόπου Ζωής», από τις δυτικές αξίες. Δεν ξέρουν το παληό κομμουνιστικό και σοσιαλιστικό λεξιλόγιο. ‘Ολη η ιστορική εμπειρία έχει χαθεί. Το ψηφοδέλτιο «Λίστα για τον Τσίπρα» δεν πήγε καλά. ‘Εβγαλε μόλις τρεις ευρωβουλευτές, αποσπώντας 4% των ψήφων. Και τώρα είναι τελειωμένοι, δεν έχουν καμιά επιρροή απολύτως.

 

Η προσπάθεια του Λαντίνι να οικοδομήσει μια νέα αριστερή συμμαχία, μου φαίνεται ότι υποφέρει από τα ίδια «ελαττώματα». Δεν διαθέτει κοινωνική βάση, ούτε διεθνή αντίληψη. Σχεδόν κανένας, στο αριστερό τμήμα του πολιτικού φάσματος, δεν έχει την ικανότητα να αναλύσει και να καταλάβει τις διεθνείς πολιτικές και στρατηγικές αλλαγές. Η Ρωσία είναι ο εχθρός για αυτούς. Η ουκρανική κρίση δεν έγινε κατανοητή.

 

Από την άποψη αυτή, η Lega του Σαλβίνι ήταν πολύ περισσότερο δυναμική υποστηρίζοντας σαφώς τη ρωσική πλευρά. Κι αυτή ήταν ασφαλώς μία από τις αιτίες της τόσο μεγάλης επιτυχίας του, του διπλασιασμού των ψήφων του και του υποσκελισμού του κόμματος του Μπερλουσκόνι. Η αντιευρωπαϊκή, αντι-ευρώ θέση του Σαλβίνι προστέθηκε στη φιλορωσική του θέση, δημιουργώντας μια τελείως νέα κατάσταση που στο μέλλον θα έχει αυξανόμενη πολιτική σημασία.

 

Το κίνημα των πέντε αστέρων είναι σαφώς σε παρακμή και είμαι σίγουρος ότι δεν θα την αναστρέψει.’Εχασαν ήδη 16 γερουσιαστές και περίπου 20 βουλευτές σε μόνο δύο χρόνια. Διακρίνονται από πολύ μεγάλη εσωτερική σύγχυση και δεν διαθέτουν αληθινή πολιτική ηγεσία. Και επίσης, όπως και η αριστερά, δεν έχουν σαφείς ιδέες για την παγκόσμια κρίση. ‘Εχασαν την ευκαιρία της ουκρανικής κρίσης και γι’ αυτό έχασαν τη συναίνεση τόσο των αριστερών, όσο και των δεξιών ψηφοφόρων τους. Πιστεύω ότι οι δυσκολίες τους θα μεγαλώσουν στο μέλλον, αν και αυτό θα γίνει σταδιακά. Πολλοί από τους κοινοβουλευτικούς τους αναζητούν καινούρια προοπτική. Μερικοί περιμένουν προτάσεις από άλλα υπάρχοντα κόμματα. Θα είναι μια παρατεταμένη, πολύ οδυνηρή διαδικασία. Το ζήτημα είναι που θα πάνε οι εννέα εκατομμύρια ψηφοφόροι τους;

 

Ερ. Πως βλέπουν οι Ιταλοί την ελληνική κρίση; Γιατί η κυβέρνηση της Ιταλίας, μιας χώρας του Νότου, δεν υποστηρίζει την Ελλάδα στην ΕΕ;

.

 Απ. ‘Όπως σας είπα ήδη, η θέση της ιταλικής κυβέρνησης προσανατολίζεται σε αυτό που προτείνουν οι Γερμανοί. Σε ότι αφορά την κοινή γνώμη, υπάρχει μια ουσιαστική έλλειψη κατανόησης, γεγονός που δίνει ευρύ περιθώριο ελιγμών στην κυβέρνηση. Υπάρχει κάποιο είδος αλληλεγγύης προς τα δεινά των Ελλήνων αλλά μέχρι τώρα, εξαιτίας και της απουσίας πρωτοβουλίας της αριστεράς, δεν υπήρξε παρά πολύ ασθενής κινητοποίηση της κοινής γνώμης υπέρ της Αθήνας. Η mainstream Ιταλία είναι 100% υπέρ της λιτότητας.

 

Ερ. Ξεκινήσατε μια καμπάνια εναντίον του ΝΑΤΟ και της συμμετοχής της Ιταλίας σε αυτό. Τι σας έκανε να αποφασίσετε κάτι τέτοιο;

 

Απ. Πιστεύω ότι πρέπει να δημιουργήσουμε μια ευρωπαϊκή συμμαχία παίρνοντας υπόψιν μας την πραγματικότητα. Πιστεύω ότι είμαστε στην αρχή του τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Αν είναι έτσι, το κύριο ζήτημα είναι να δημιουργηθεί μια συμμαχία εναντίον του ΝΑΤΟ. Αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι μια αριστερή συμμαχία. Το ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο αλλάζει ταχύτατα. Σε τρία με τέσσερα χρόνια πολλά πράγματα θα είναι διαφορετικά από σήμερα. ‘Ηδη από τώρα έχουμε μια πολύ αλλαγμένη κατάσταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στο πρόγραμμά του την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και είναι στην εξουσία. Στην Ισπανία, ένα άλλο αριστερό κόμμα, το Podemos, αναπτύσσεται και έχει στο πρόγραμμά του ένα δημοψήφισμα για την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ. Στη Γαλλία, η Μαρίν Λεπέν καταγγέλλει έντονα την Ευρώπη και υπόσχεται ότι, σε περίπτωση νίκης της στις προσεχείς προεδρικές εκλογές, και έχει πολλές πιθανότητες να κερδίσει, θα καταγγείλει τις συνθήκες. Ο Σαλβίνι ζητά ανοιχτά την έξοδο από το ΝΑΤΟ και, αν συμμαχήσει με τον Μπερλουσκόνι, το θέμα θα τεθεί στην ημερήσια διάταξη. Αν πετύχω να πάρω μαζί μου τουλάχιστο ένα τμήμα των πέντε αστέρων, θα δημιουργηθεί ξαφνικά μια πολύ ισχυρή διακομματική ευρωπαϊκή συμμαχία. Θα είναι προφανώς μια τακτική, όχι μια ιδεολογική συμμαχία. Αλλά δεν υπάρχει τώρα κάποια ελπίδα οικοδόμησης ευρωπαϊκής συμμαχίας σε ιδεολογική βάση.

 

Εξετάζοντας αυτή την ιδέα/πρόταση, πρέπει να ξεκινήσουμε εξετάζοντας την εξαιρετικά επικίνδυνη παγκόσμια κρίση. Η ιδέα βασίζεται σε μια καθαρή επιλογή: να υπερασπίσουμε τη Ρωσία από τη δυτική επίθεση. Η Ρωσία είναι τώρα η μόνη χώρα που είναι ικανή να μπλοκάρει την αμερικανο-ισραηλινή πορεία προς τον Πόλεμο.

 

Ερ. Πως βλέπετε την περαιτέρω εξέλιξη της κατάστασης στην Ουκρανία και τις σχέσεις Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας

 

Απ. Δυστυχώς δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Υπάρχουν σήμερα δύο κύρια στρατόπεδα στη Δύση, πολύ ασταθή και επηρεαζόμενα από πολλούς παράγοντες. Το ένα είναι η συμμαχία που αποτελείται από τον Ομπάμα, τη Μέρκελ, τον Ολλάντ και τη Νότιο Ευρώπη. Κατάλαβαν, έστω και με καθυστέρηση, ότι δεν μπορεί να κερδηθεί το ουκρανικό απέναντι στη Ρωσία. Το άλλο στρατόπεδο είναι η Πολωνία, οι βαλτικές χώρες και τώρα η Ουκρανία, ως αμερικανική αποικία. Υποστηρίζονται ανοιχτά από τη συμμαχία νεοσυντηρητικών, Ρεπουμπλικάνων και των ναζί του κόμματος του τσαγιού στις ΗΠΑ, με την ισχυρή υποστήριξη επίσης του Ισραήλ, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ. Η γνώμη μου είναι ότι το δεύτερο στρατόπεδο θα επικρατήσει. Αν συμβεί αυτό, είμαι σίγουρος ότι η εκεχειρία στην Ουκρανία θα σπάσει πριν το τέλος του καλοκαιριού. Η ναζι-αμερικανική πτέρυγα αγωνίζεται σκληρά. Η στρατηγική τους επιδίωξη είναι να καταστρέψουν τη Ρωσία, πριν μπει η Αμερική σε τροχιά μεγάλης παρακμής και πριν δυναμώσει άλλο η Κίνα.

 

AΠΕ-ΜΠΕ, 12.6.2015

 

Konstantakopoulos.blogspot.com 

Declaration of the Sofia Club (an all-european initiative)

“SOFIA” CLUB  (All-European Initiative)

 

DECLARATION

 

 

The second meeting of the Sofia club takes place on the eve of  the 70th anniversary of victory in World War II and we are saddened, first, by attempts to underestimate the role of the USSR and other states in the victory over Hitler and his allies, and, secondly, by the growth of neo-Nazi tendencies in Europe.

 

A year and a half ago, in the first statement of the Sofia Club, we said that the whole process of European integration had been distorted and directed in very much the wrong direction. We can actually now see, with regret, that our prediction was correct. And moreover it is now fully evident (for those who want to see) that the European Union today is no longer able to face and solve its own internal problems. The tragedy of Greece continues and gets worse: with the current rules it cannot be either resolved or mitigated.

 

For the past five years Greece has been a target of economic and political attack from an alliance of German and other European elites, European institutions, IMF and world finance. They imposed a program on this country, supposedly to help and save it, but in reality to protect the interests of big international banks, which has provoked an economic and social catastrophe unprecedented in post-war history of capitalist Europe. The democracy and national sovereignty of Greece were all but wiped out and unacceptable colonialist agreements were imposed upon it.

 

Greece is being used by leading forces in the EU in order to impose the dominance of finance upon the whole continent, indirectly abolishing democracy and destroying the European welfare state, the two biggest achievements of European civilisation.

 

We express our full solidarity with the Greek people who are struggling to stop this catastrophe. We call upon the European Central Bank, the Commission, the Parliament and the Council to stop blindly obeying the policy of the global financial elite and drastically reverse their policy towards Greece.  We call upon all European peoples, especially the German people, to ask their governments to stop putting pressure and blackmailing the newly elected Greek government. We believe in the necessity of a new “Marshall Plan”, not only to redress the results of European policies in Greece but also to help improve the economic and social situation in all Europe, especially for its weaker and poorer nations. Europe has the resources for such a plan and it can find even more by reducing unnecessary military expenses.

 

As all our history testifies, Europe cannot exist without solidarity.

 

But Greece is not alone in representing a real strategic disaster. Economic growth is the real issue, it hasn't come and it is not even on the visible horizon. 

 

The losses of hundreds of migrants' lives trying to cross the Mediterranean puts Europe to shame. These tragedies are, to a very large extent, the result of western policies and especially military interventions in the Arab, Muslim and African world. All this had a consequence in the destruction of numerous states in this region. We call for the immediate stop of western military intervention.

 

An absence of democracy and participation alienates people from the European institutions. This is demonstrated by the very low turnout of the elections to the European Parliament in almost all countries of the Union.

 

The lack of a common vision of European destiny does not allow Europe to play an autonomous and sovereign role in the international arena. A clear example of the submission of European institutions to the interests of the USA, placing the overall interests of Europe as secondary to those of transnational capital, is the secretly negotiated Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) treaty.

 

We see the abandonment of European solidarity and the triumph of state selfishness and separateness. Europe's fundamental principles have been abandoned and relegated to the shadows. We can see the rebirth of revanchism and right wing populist nationalism as well as attempts  to rewrite history which is often tinged in some member states with shades of very clear Nazi intonations.

 

The civil war in Ukraine was the poisonous fruit of three fatal distortions in Europe:

 

a) An interpretation of the partnership that was assumed to bear the character of a genuine imperial expansion of Europe to the east;

 

b) The enlargement of the Union in 2004 (continued with growing intensity in the following years) included countries which have never undertaken a serious and radical process of denazification. These are the same countries (in fact pushed into NATO before they became members of the Union) who immediately supported the coup in Kiev in February 2014: a coup carried out on the initiative of the United States and with the apparent intervention of revanchist, ultra-nationalist, racist and Nazi forces. The European Union has openly encouraged this shift which led up a blind alley. And now it will be impossible to absorb not only a country in full economic bankruptcy, but also its ruling class which is incompatible with the founding principles of the Union.

 

c) Europe has toed the US line for an entire year and a half, which not only promoted and supported the Kiev coup, but acted to create an irreparable rupture between Russia and Europe. A breakage that seriously damages the interests of Europe, in economics, politics, culture. Only recently, in connection with visits to Moscow by Merkel, Hollande and Renzi, the "old Europe" seems to have realized the abyss which Europe is now facing.

 

The division of the continent is very dramatic now. An important part of the EU members in the East, starting with Poland and the three Baltic countries, prefers to follow the line of the United States, pushing for exacerbating the conflict with Moscow, through military pressure, extension of NATO, and economic and financial sanctions against Russia. The unresolved tangles of European history are added to American imperial pretensions. We have to break this spiral.

 

The model of competition and domination which was the engine of development of the West for the last three centuries and saw a long series of attacks against the rest of the world - is now turning into a machine that could lead to World War III. Our old assessment of 2013 was correct. Today war has come to central Europe. A new "curtain" is high enough to divide Europe from Russia. And this time it was the West - with the help of a blinded Europe - which raised it.

 

We are facing the most serious military and political crisis since 1962 (when America and the Soviet Union faced each other directly in the Cuban missile crisis). Today, again, the opposition is directed: on the one hand there is NATO, on the other side there is no longer the Soviet Union but present-day Russia.

 

But, since then, the world has changed. The very idea of a twenty-first century "American way" is impractical and unrealistic. Instead there is a policy by the West (meaning the alliance between the US and the EU) that claims to dictate the new rules of domination to the rest of the world. This hypothesis is quite unreal, or viable only through major conflict. Therefore it is evident that if this trend will continue we will be bounded to face a significant clash between the West, the driving American war machine as a whole, and the rest of the world. In other words, the golden billion against the other six billion people inhabiting the planet.

 

It is a dramatic perspective, as you can see. But it is clear that the world has set out  towards this perspective. This is demonstrated by the fact that any idea of a common European security has been abandoned and reversed, replaced with a project of annihilation, initially economic and political of the opponent. All this was based on the assumption that the adversary - in this case, Russia – will surrender, not being able to react on the offensive. But this could be based on an illusion. The real danger is that the opposition can develop into war.

 

Today, 40 years after the Helsinki Final Act was adopted, there is an urgent need to convene a new conference on common security in Europe.

 

As an immediate consequence it is clear that we now live in a world which is less safe. Therefore we must return to the idea of a security policy, the same for all, in Europe. An idea of international security that is based on the recognition of multipolarity of the contemporary world. It is time to look at the reality, to join forces and put positive processes on the move.

 

Europe and Russia are not enemies. Europe has no enemies. Europe and the USA are friends, and should remain so, but with equal rights. It follows that NATO must stop its expansion and start downsizing. Europe and Russia, together, can play a crucial role to propose a new global architecture that will avoid a new confrontation between East and West that would be fatal for all.

 

But Europe can only play a positive role, among other global superpowers, so long as it does not disintegrate. The crisis in Europe is now producing a severe disconnection between peoples and their representatives. It’s a real political revolution that is reshaping the political face of all of Europe. This political revolution is taking place in England, France, Italy, Greece, Spain, Holland and there is a risk that Europe will return to the state it was in 60 years ago. The "pact" between the leadership and the people is breaking. The traditional parties are abandoned by large sections of the electorate - a real earthquake - when they are no longer able to keep the promises the "pact" was based on: political support in exchange for welfare. The crisis and the wrong European responses, which have begun to demolish the welfare state, are now producing a massive rejection by voters. Electorates seek new parties, but these parties do not yet exist. New leadership is taking shape, but there are still not defined projects. Protest prevails. So the electorate moves to the extreme: either right (France) or left (Greece, Spain), as well as new bodies having mixed and transverse ideological character (Italy, England).

 

Everything indicates that the current processes will grow and evolve. It is quite unlikely that today's European elite can address them. More probably these elites will be replaced or overthrown.

 

A very deep constitutional reform in European legislation must take place. It must include dialogue between people and their representatives. It must suppose the liberation of Europe from NATO and from subordination to the USA.

 

 

• Giulietto Chiesa (Italy), MEP (2004-2009); President of the Alternativa political association
• Inaki Irzabalbeitia (Basque country); MEP (2013-2014), Board member of the Aralar political party
• Dmitris Konstantakopoulos (Greece), Syriza political party; redactor of the Epikaira Magazine
• Sergey Kurginyan (Russia), President of the Essence of Time political movement
• Maria Mamikonyan (Russia), Essence of Time political movement
• Anna Miranda (Spain), MEP (2012-2013&2018-2019), Group Greens/EFA; Board member of the Bloque Nacionalista Galego political party
• Janusz Niedzwiecki (Poland), Board member of the Zmiana political party
• Paola De Pin (Italy), Member of Senate (2013-present), elected according to the list of the Five Stars political movement
• Bartolomeo Pepe (Italy), Member of Senate (2013-present), elected according to the list of the Five Stars political movement
• Mateusz Piskorski (Poland), President of the Zmiana political party
• Krasimir Premyanov (Bulgaria), President of the parliamentary group of the Bulgarian Socialist Party (1995-1997), Chairman of the Union of Thracian societies in Bulgaria
• Andrei Safonov (Transnistria), the candidate at presidential elections in 2011
• Bogdat Tirdea (Moldova), MP, Socialist party group
• Zurab Todua (Moldova), MP (2010-2014), Communist party group
• Zakhari Zakhariev (Bulgaria), Member of the National Council of the Socialist Party; President of the Slavyani Foundation 
• Tatjana Ždanoka (Latvia), MEP, Group Greens/EFA; co-Chairperson of the Latvian Russian Union political party

 

Sofia, April 25, 2015

 

КЛУБ «СОФИЯ» (общеевропейская инициатива) - ДЕКЛАРАЦИЯ

 

 

Вторая встреча клуба «София» состоялась накануне празднования 70-летия Победы во Второй мировой войне, которое, во-первых, омрачено попытками принизить роль СССР и других государств в победе над Гитлером и его союзниками, а, во-вторых, происходит в условиях роста неонацистских тенденций в Европе.

 

Полтора года назад, в первой декларации клуба «София», мы заявили, что весь процесс европейской интеграции был искажен и имеет принципиально неверную направленность. Сегодня мы с сожалением констатируем, что наше предсказание было верным. Более того: сейчас совершенно очевидно (для тех, кто хочет видеть), что Европейский Союз сегодня уже не в состоянии выявить и решить свои собственные внутренние проблемы. Трагедия Греции продолжается и усугубляется: на основании действующих правил она не может быть ни решена, ни даже смягчена.

 

Греция в течение последних пяти лет была объектом экономической и политической атаки со стороны германских и других европейских элит, европейских учреждений, МВФ и мировых финансов. Они наложили на эту страну - якобы с тем, чтобы помочь и спасти, а на самом деле, чтобы защитить интересы крупных международных банков, - программу, которая вызвала беспрецедентную в послевоенной истории капиталистической Европы экономическую и социальную катастрофу. Демократия и государственный суверенитет Греции были практически отменены. На страну были наложены недопустимые колонизаторские соглашения.

 

Правящие круги ЕС используют Грецию для того, чтобы навязать всему континенту доминирование финансов, косвенно отменяя демократию и разрушая европейское государство всеобщего благосостояния: два самых больших достижения европейской цивилизации.

 

Мы выражаем нашу полную солидарность с греческим народом, изо всех сил пытающимся остановить эту катастрофу. Мы призываем Европейский центральный банк, Комиссию, Парламент и Совет прекратить повиноваться вслепую политике мировой финансовой элиты и решительно изменить свою политику по отношению к Греции. Мы призываем все европейские народы, особенно германский, обратиться к своим правительствам с требованием прекратить шантажировать и оказывать давление на недавно избранное греческое правительство. Мы считаем, что необходим новый “План Маршалла”, не только компенсирующий результаты европейской политики в Греции, но также  помогающий улучшить экономическое и социальное положение во всей Европе, особенно в ее более слабых и бедных странах. У Европы есть ресурсы для такого плана, и она может найти еще большие, уменьшив ненужные военные расходы. Вся наша история свидетельствует, что не может быть Европы без солидарности.

 

Не одна Греция являет пример настоящего стратегического бедствия. Реальная проблема – это экономический рост, которого нет и который невозможно обнаружить даже на видимом горизонте. 

 

Отсутствие демократии и участия отчуждает людей от европейских учреждений. Это продемонстрировано очень низкой явкой на выборы Европейского парламента почти во всех странах Евросоюза.

 

Отсутствие общего видения европейской судьбы не позволяет Европе играть автономную и суверенную роль на международной арене. Явным примером того, что европейские учреждения подчиняются интересам США и рассматривают общие интересы Европы как вторичные по отношению к интересам транснационального капитала, являются ведущиеся тайно переговоры по соглашению о Трансатлантическом торговом и инвестиционном Партнерстве (TTIP).

 

Мы наблюдаем отказ от европейской солидарности, триумф эгоизма и разобщенности. Фундаментальные европейские принципы были отброшены и заменены превращенными тенями.

 

Потеря сотен жизней мигрантов, пытавшихся пересечь Средиземноморье, является позором для Европы. Эта трагедия в значительной степени является результатом западной политики, и особенно военного вмешательства, в арабском, мусульманском и африканском мире. Ее последствием было разрушение ряда государств этого региона. Мы требуем немедленно остановить западное военное вмешательство!

 

Мы видим возрождение в Европе реваншизма и правого популистского национализма, а также требований переписать историю, часто окрашиваемых в некоторых государствах-членах оттенками очень четких нацистских интонаций.

 

Гражданская война на Украине выросла как ядовитый плод трех фатальных искажений, допущенных Европой:

 

a) Восточное партнерство приняло характер настоящего имперского расширения Евросоюза на восток;

 

б) Расширение Евросоюза в 2004 году, продолжившееся в последующие годы с растущей интенсивностью, включило страны, в которых никогда не проходил серьезный и радикальный процесс денацификации и которые фактически втолкнули в НАТО еще до того, как они стали членами ЕС. Это те же самые страны, что в феврале 2014 года немедленно поддержали переворот в Киеве: переворот, совершенный по инициативе Соединенных Штатов при очевидном вмешательстве реваншистских, ультранационалистических, расистских и нацистских сил. Европейский Союз открыто поощрил этот переворот, который все завел в тупик. И теперь будет невозможно абсорбировать ни страну в состоянии полного экономического банкротства, ни ее правящий класс, несовместимый с принципами существования Евросоюза.

 

в) Европа в течение всех полутора лет строго придерживалась линии Соединенных Штатов, которые не только инициировали и поддержали переворот в Киеве, но и способствовали созданию непоправимой пропасти между Россией и Евросоюзом. Пропасти, которая серьезно вредит интересам Европы в сфере экономики, политики, культуры. Только недавно, в связи с визитами в Москву Меркель, Олланда и Рензи, "старая Европа", похоже, осознала нависающую угрозу войны, с которой континент сейчас столкнулся.

 

Разделение континента приобрело сейчас драматический характер. Существенная часть стран-членов ЕС на Востоке, начиная с Польши и трех стран Балтии, следует скорее за линией Соединенных Штатов, стремясь к усилению конфликта с Москвой посредством военного давления, расширения НАТО, экономических и финансовых санкций против России. Неразрешенные узлы европейской истории наложились на американские имперские притязания. Мы должны разорвать этот порочный круг.

 

Модель конкуренции и доминирования, которая была двигателем развития Запада на протяжении трех предыдущих столетий, видевших длинную серию его атак против остальной части мира, теперь превращается в машину, которая может привести к Третьей мировой войне. Наша старая оценка 2013 года была точной. Сегодня война пришла в центр Европы. Новый «занавес» достаточно высок, чтобы отделить Европу от России. И на сей раз все это сотворил Запад - при попущении ослепленной Европы.

 

Мы имеем дело с самым серьезным военным и политическим кризисом со времени 1962 года, когда Америка и Советский Союз столкнулись лицом к лицу в кубинском ракетном кризисе. Сегодня мы видим похожее противостояние: с одной стороны, это НАТО, а с другой стороны, на месте уже не существующего  Советского Союза, современная Россия.

 

Но мир с тех пор сильно изменился. Идея двадцать первого века как века «американского пути» далека от практики и нереальна. Вместо этого есть политика Запада (альянса США и ЕС), который заявляет о своих претензиях продиктовать остальной части мира новые правила доминирования. Эта гипотеза достаточно нереальна и может осуществиться только через большую войну. Поэтому очевидно, что, если эта тенденция продолжится, мы будем вынуждены стать очевидцами большого столкновения между Западом, в лице надвигающейся американской военной машины в целом, и остальной частью мира. Другими словами, золотой миллиард против других шести миллиардов человек, населяющих планету.

 

Эта перспектива очевидно драматична. Но совершенно ясно, что мир перед этой перспективой стоит. Это доказывает тот факт, что все идеи об общей европейской безопасности были отброшены и перевернуты, заменены планом уничтожения противника, сначала экономического, а затем политического. Весь этот план был основан на предположении, что противник - в данном случае Россия – сдастся, будучи неспособным ответить на наступление. Но этот план является иллюзорным. Реальная опасность состоит в том, что противостояние может трансформироваться в войну.

 

Непосредственным следствием этого является очевидность того, что мы теперь живем в менее безопасном мире. Поэтому мы должны вернуться к идее политики безопасности в Европе, единой для всех. К идее международной безопасности, которая основана на признании многополярности современного мира. Пора осознать реальность и объединить усилия для запуска положительных процессов.

 

Европа и Россия не враги. У Европы нет врагов. Европа и США – друзья, которые и должны таковыми оставаться, но при равных правах. Из этого следует, что НАТО должно прекратить расширение и начать свое собственное сокращение. Европа и Россия вместе могут сыграть решающую роль в предложении будущей глобальной архитектуры, которая избежит новой, фатальной для всех - и Востока, и Запада - конфронтации.

 

Сегодня, через 40 лет после того, как Хельсинский Заключительный акт был принят, есть насущная необходимость созвать новую конференцию по коллективной безопасности и сотрудничеству в Европе.

 

Но Европа может сыграть положительную роль, в числе других глобальных гигантов, только в том случае, если она не распадется на части, что вполне вероятно. Кризис в Европе провоцирует сейчас серьезное расхождение между народом и его представителями. Это - реальная политическая революция, которая изменяет политический облик всей Европы. Эта политическая революция происходит в Англии, Франции, Италии, Греции, Испании, Голландии. Есть риск, что Европа вернется в состояние, в котором она была 60 лет назад. «Пакт» между элитой и народом разрывается. Традиционные партии оказались покинутыми значительной частью электората, что явилось настоящим землетрясением, после того, как они стали не в силах более сдерживать обещания, на которых  был основан «пакт», - политическая поддержка в обмен на благосостояние. Кризис и европейские неверные рецепты борьбы с ним, означавшие уничтожение государства всеобщего благосостояния, теперь обернулись серьезным отвержением со стороны избирателей. Электорат ищет новые партии, но эти партии еще не существуют. Новое лидерство формируется, но все еще нет определенных проектов. Протест преобладает. Электорат движется к крайностям: или вправо (Франция), или влево (Греция, Испания), а также в сторону новых политических образований со смешанной и трансверсальной идеологической окраской (Италия, Англия).

 

Все указывает на то, что текущие процессы будут расти и развиваться. Маловероятно, что сегодняшняя европейская элита сможет с ними справиться. Более вероятно, что эта элита будет либо заменена, либо свергнута.

 

Требуется очень глубокая конституционная реформа европейского законодательства. Она должна включать в себя диалог между людьми и их представителями. Она должна предполагать освобождение Европы от НАТО и подчиненности Соединенным Штатам Америки.

 

• Татьяна Жданок (Латвия), депутат Европейского Парламента, группа Зеленые/Европейский Свободный Альянс; сопредседатель партии Русский союз Латвии
• Захари Захариев (Болгария), член Национального совета Социалистической партии, президент фонда Славяне
• Иньяки Иразабалбейтия (Страна Басков), депутат Европейского Парламента (2013-2014); член правления партии Aralar
• Дмитрис Костантакопулос (Греция), политическое движение Syriza, редактор журнала Epikaira Magazine
• Сергей Kургинян (Россия), президент политического движения Суть времени
• Джульетто Кьеза (Италия), депутат Европейского Парламента (2004-2009), президент ассоциации Альтернатива
• Мария Мамиконян (Россия), политическое движение Суть времени
• Анна Mиранда (Галиция), депутат Европейского Парламента (2012-2013&2018-2019), группа Зеленые/Европейский Свободный Альянс; член правления партии Bloque Nacionalista Galego
• Януш Нидзвецкий (Польша), член правления политической партии Перемены
• Паола Де Пин (Италия), член Сената Италии (2013-наст.вр.), избрана по списку движения Пять звезд
• Бартоломео Пепе (Италия), член Сената Италии (2013-наст.вр.), избран по списку движения Пять звезд
• Матеуш Пискорский (Польша), президент политической партии Перемены
• Красимир Премянов (Болгария), член Национального совета Социалистической партии, председатель Союза Фракийских обществ
• Андрей Сафонов (Приднестровье), кандидат на президентских выборах 2011 года
• Зураб Тодуа (Молдова), депутат Парламента (2010-2014), фракция Партии коммунистов
• Богдан Цирдя (Молдова), депутат Парламента, фракция Партии социалистов
   

София, 25 апреля 2015г.

 

 

Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ

Tύνιδα, Τυνησία, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

«Αλλάξτε τον κόσμο, όχι το κλίμα», είναι ένα από τα ευρηματικά συνθήματα στους τοίχους του Πανεπιστημίου Αλ-Μανάρ της Τύνιδας, που φιλοξενεί για δεύτερη φορά φέτος το «Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ». Άλλα ζητάνε από τον Ομπάμα να μην απειλεί τη Βενεζουέλα και άλλα επιμένουν ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».

 

‘Ένα πολύχρωμο πλήθος αγωνιστών και διανοουμένων από τις πέντε ηπείρους ενός μαρτυρικού πλανήτη, συγκεντρώθηκαν για 14^η χρoνιά στη σημαντικότερη παγκοσμίως εκδήλωση για μια «εναλλακτική παγκοσμιοποίηση», που θέλει να είναι ο αντίλογος στη διάσκεψη του Νταβός, την ετήσια μεγάλη συγκέντρωση των μειοψηφιών του πλούτου και της δύναμης.  ‘Όπως περιγράφει το ίδιο, σε μια διακήρυξη του 2002, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ είναι «ένας ανοιχτός τόπος συνάντησης για διαδραστική (reflective) σκέψη, δημοκρατική συζήτηση ιδεών, διατύπωση προτάσεων, ελεύθερη ανταλλαγή εμπειριών και διασύνδεσης για αποτελεσματική δράση από ομάδες και κινήματα της κοινωνίας πολιτών που αντιτίθενται στον νεοφιλελευθερισμό και την κυριαρχία του κόσμου από το κεφάλαιο και κάθε μορφή ιμπεριαλισμού και είναι αφιερωμένες στην οικοδόμηση μιας πλανητικής κοινωνίας κατευθυνόμενης προς γόνιμες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και ανάμεσα στους ανθρώπους και τη Γη».

 

«Μαζί να συνεχίσουμε την επανάσταση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας», ήταν το κεντρικό σύνθημα του φετινού Φόρουμ στο ποίο συμμετείχαν  πάνω από 4000 τοπικές και διεθνείς ομάδες και οργανώσεις από 120 διαφορετικές χώρες, που πραγματοποίησαν σεμινάρια και εκδηλώσεις για πολλά κοινωνικά, οικολογικά και διεθνή θέματα. Η πρώτη τέτοια συνάντηση έγινε στο (αυτοδιαχειριστικών τάσεων) Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας και έκτοτε πραγματοποιείται σε ένα διαφορετικό μέρος κάθε χρόνο. Φέτος έγινε για δεύτερη φορά στην Τυνησία, από όπου ξεκίνησαν οι πρόσφατες αραβικές επαναστάσεις, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον τυνησιακό λαό. Ξεκίνησε με μια μεγάλη διαδήλωση 70.000 ανθρώπων που εξέφρασαν αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση, αλλά και ειδικότερα αλληλεγγύη στην Τυνησία που επλήγη σκληρά από την πρόσφατη, αποδιδόμενη στο «Ισλαμικό Κράτος», σφαγή 22 ανθρώπων στο Μουσείο Μπαρντό της Τύνιδας.

 

Σημαντικότερη διεθνής κοινωνική εκδήλωση τωn διεθνών αντιδράσεων στην παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλισμό, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής ‘Ενωσης, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην αποκρυστάλλωση μιας παγκόσμιας εναλλακτικής «συνείδησης». Μια από τις μεγαλύτερες συμβολές του ήταν αυτή στη διοργάνωση των μεγαλύτερων στην ιστορία διαδηλώσεων εναντίον της αμερικανο-βρετανικής εισβολής στο Ιράκ το 2003.

 

Αξιόλογες επιτυχίες για το Φόρουμ αλλά και ευρύτερων δυνάμεων που αγωνίζονται σε ανάλογη «αντιπαγκοσμιοποιητική» κατεύθυνση  μπορούν να θεωρηθούν η συμβολή στην αποτυχία του γύρου της Ντόχα της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εμπορίου, η αποτυχία του σχεδίου Περιοχής Ελεύθερου Εμπορίου στην Αμερική, ο εξαναγκασμός του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας σε αποκήρυξη των πολιτικών σκληρής λιτότητας (στις οποίες βέβαια το ΔΝΤ επανήλθε έκτοτε στην Ελλάδα), η υιοθέτηση προγραμμάτων για το ξερίζωμα της φτώχειας όπως στη Βολιβία και τη Βραζιλία. Τούτων δοθέντων δεν διεκόπη, αλλά αυτό ξεπερνούσε και τις πρακτικές επιδιώξεις των ιδρυτών του, ούτε η κυρίαρχη παγκοσμίως τάση κοινωνικής αποσύνθεσης, ούτε η όλη και πιο επικίνδυνη πορεία προς παγκόσμια οικολογική καταστροφή.

 

Μερικοί μάλιστα αναλυτές θεωρούν ότι το Φόρουμ έχει φτάσει στα όριά του, αποφεύγοντας την άμεση πολιτική και τα κόμματα, γεγονός που το εμπόδισε να συγκροτηθεί σε δύναμη ικανή να παρέμβει άμεσα στις κρίσεις που ξέσπασαν. Kαι στο εσωτερικό του, εκπρόσωποι κοινωνικών κινημάτων από την Κένυα και τη Νότιο Αφρική έχουν επικρίνει τον ρόλο μη κυβερνητικών οργανώσεων που, χρησιμοποιώντας την ικανότητα χρηματοδότησής τους, έχουν «μονοπωλήσει», όπως ισχυρίζονται, την εκπροσώπηση των Αφρικανών.

 

Είναι αλήθεια ότι το κίνημα των επικριτών της παγκοσμιοποίησης πάσχει παντού, της Ευρώπης περιλαμβανομένης, από την απουσία σαφών εναλλακτικών, τη γενική δυσπιστία απέναντι σε οποιοδήποτε σχέδιο κοινωνικής αλλαγής, ιδίως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, αλλά και την προφανή δυσκολία για μεμονωμένα κράτη ή και ομάδες κρατών να ξεφύγουν εύκολα από την πίεση της «μέγγενης» της «παγκόσμιας αγοράς» αλλά και των μεγάλων δυνάμεων που κυριαρχούν πολιτικο-στρατιωτικά στον πλανήτη, όπως οι ΗΠΑ αλλά και η Ευρώπη.

 

‘Εστω και έτσι όμως, το Φόρουμ συνιστά έναν πολύ χρήσιμο τόπο συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων για δυνάμεις που, αν μη τι άλλο, σκέφτονται και προσπαθούν κάτι να κάνουν για τα τρομακτικά προβλήματα του πλανήτη σε όλες τις εκδοχές τους και που δεν υποτάσσονται σε μια καταστροφική για την ανθρωπότητα επικράτηση των λογικών του κέρδους και της ωμής δύναμης παγκοσμίως. Σε έναν κόσμο πλουσιότερο από ποτέ 85 άνθρωποι διαθέτουν όσα η μισή ανθρωπότητα, σύμφωνα με την οργάνωση OXFAM, ενώ περίπου ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός, πάνω από τρία δισεκατομμύρια άνθρωποι, ζουν με λιγότερο από 2,5 δολλάρια την ημέρα. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, 800 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν αρκετή τροφή και εκατομμύρια παιδιά μεγαλώνουν μέσα στην αθλιότητα ενός πλανήτη που απειλείται με γενικευμένη οικολογική καταστροφή.

 

AΠΕ, 28.3.2015