H ευρωπαϊκή οικονομική κρίση ως εργαλείο μετασχηματισμού και οι δυνατές απαντήσεις (και η ειδικότερη περίπτωση της ελληνικής κρίσης-καταστροφής)

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

 

‘Εξη χρόνια μετά το ξέσπασμα της μεγάλης χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης του 2008-09, κανένα από τα θεμελιώδη αίτια που την προκάλεσαν δεν αντιμετωπίστηκε. Αντίθετα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και οι θεσμοί της ΕΕ ενέτειναν ακριβώς τις πολιτικές «απελευθέρωσης»  που είναι στη ρίζα της κρίσης, «φιλελευθεροποιώντας» περαιτέρω μια πλήρως «απορρυθμισμένη» οικονομία.

 

Η κρίση του 2008 οφείλεται στις επί δεκαετίες διαρκείς «απελευθερώσεις» και «αποφορολογήσεις» του κεφαλαίου, ιδίως της χρηματιστικής του πτέρυγας, που έφτασε να υφαρπάξει εμμέσως (δια των παραγώγων αλλά και της επιβολής μονεταριστικών κανόνων, όπως στο ευρώ) την εθνική, κρατική λειτουργία της έκδοσης χρήματος, αλλά και συγκροτείται ταυτόχρονα σε υπερεθνική πολιτική δύναμη, όπως το «παγκόσμιο κόμμα» της Goldman Sachs, στελέχη της οποίας τοποθετήθηκαν σε όλη την κλίμακα των κυβερνητικών και υπερεθνικών θεσμών σε Ευρώπη και Αμερική. Ο ιστορικά πρωτοφανής έλεγχος των  παγκόσμιων ΜΜΕ και των εξαγορασμένων «διανοουμένων», πανεπιστημιακών κλπ. από τη ολιγαρχία του χρήματος θέτει ταυτόχρονα τις βάσεις ενός παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.

 

Η γιγάντωση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους χρησιμοποιήθηκε επί δεκαετίες για να συγκαλύψει τα οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης, ενός συστήματος πλήρως απελευθερωμένης παγκοσμίως μεταφοράς κεφαλαίων και εμπορευμάτων, αλλά και των δραστηριοτήτων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Με το ξέσπασμα της κρίσης το όπλο του χρέους και η απειλή της χρεωκοπίας χρησιμοποιούνται πλέον για να γίνει αποδεκτή η μαζική πτώση των κοινωνικών στάνταρτς στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.

 

Κυβερνήσεις και ευρωπαϊκοί θεσμοί αρνήθηκαν να κάνουν (εννοείται «υγιή») αντικυκλική παρέμβαση στην οικονομική συγκυρία, προσέθεσαν και άλλα χρέη στα ήδη υπέρογκα ιδιωτικά και δημόσια χρέη της Ευρώπης, αύξησαν περαιτέρω την κοινωνική ανισότητα και τη φτώχεια στην ήπειρο. Σε μερικές χώρες-“πιλότους”, όπως η Ελλάδα, κατεδάφισαν ριζικά το κοινωνικό κράτος και υπονόμευσαν εξίσου ριζικά τη δημοκρατία, εγκαθιστώντας μια βαθιά άνιση έως αποικιακή σχέση στο ίδιο το εσωτερικό της ΕΕ. Το ελληνικό πρόγραμμα δεν είναι κάποιο λάθος ή υπερβολή – γιατί τότε θα το διόρθωναν. Είναι ο εμβρυουλκός του μεγάλου μετασχηματισμού της ηπείρου, με τρόικες που θα κυβερνάνε ή κυβερνήσεις που θα κάνουν τα ίδια φοβούμενες ότι θα έρθουν οι τρόικες. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει ποτέ από το πρόγραμμα, εκτός αν αποφασίσει να κάνει την νεώτερη «έξοδο του Μεσολογγίου».

 

Ευρώπη: προς τον Τρίτο Κόσμο

 

Επί μισό αιώνα, το μεγάλο επιχείρημα της Δύσης απέναντι στον «σοβιετικό κομμουνισμό» ήταν η “ευτυχία”, το υψηλό βιοτικό επίπεδο, η ασφάλεια και οι ελευθερίες του «δυτικού πολίτη και καταναλωτή». Ο τρίτος κόσμος καλούνταν να ακολουθήσει το παράδειγμα των ανεπτυγμένων δυτικών χωρών και όχι βέβαια του κομμουνισμού για να ανεβάσει το επίπεδό του προσεγγίζοντας σταδιακά το επίπεδό της Δύσης.

 

‘Ηδη, με την πτώση του «σοβιετικού κομμουνισμού», το 1989-91, μεγάλα τμήματα του πρώην «σοσιαλιστικού κόσμου» κατρακύλησαν στον «τρίτο κόσμο». Στη θέση του τείχους του Βερολίνου υψώθηκε στην Ευρώπη ένα αόρατο αλλά ακόμα ψηλότερο Τείχος του Χρήματος. Οι κάτοικοι της Ανατολικής Ευρώπης γνώρισαν μια πολύ σημαντική απώλεια των κοινωνικών τους κατακτήσεων και, σε μερικές περιπτώσεις, όπως π.χ. στη Μολδαβία, την Ουκρανία, τα Βαλκάνια, μια άνευ προηγουμένου κοινωνική καταστροφή, περνώντας, από μια δήθεν «προλεταριακή» δικτατορία σε μια μαφιόζικη, ολιγαρχική δήθεν «δημοκρατία».

 

Μετά την έκρηξη της οικονομικής κρίσης, το 2008-09, για πρώτη φορά στην ιστορία, το ζήτημα του τρίτου κόσμου αντιστράφηκε. Δεν αναζητούνται τώρα τρόποι σταδιακής προσέγγισης του «τρίτου» προς τον «πρώτο» κόσμο, προς το επίπεδο ευημερίας και ελευθεριών του, όπως γινόταν, ή τουλάχιστο λεγόταν, μεταξύ 1945 και 1991. Το ζήτημα που τίθεται τώρα είναι πως, εν ονόματι της «ανταγωνιστικότητας», θα προσεγγίσουν σταδιακά οι αναπτυγμένες δυτικές χώρες τα κοινωνικά και πολιτικά στάνταρτς του «Τρίτου Κόσμου». Οι δυνάμεις του κεφαλαίου, ιδίως του χρηματιστικού, και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι απαιτούν από τους ευρωπαϊκούς λαούς να εγκαταλείψουν τα σημαντικότερα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά τους επιτεύγματα. Ο μηχανισμός του Χρέους και οι «Τρόικες» των Πιστωτών, που αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση ολόκληρων χωρών, τείνουν να στερήσουν κάθε ουσίας τους ακόμα δημοκρατικούς τυπικά κρατικούς και πολιτικούς θεσμούς της Ευρώπης, μεγάλο «καύχημα» της Δύσης κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και της αντιπαράθεσης με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Ακόμα όμως κι εκεί που δεν έχουν τοποθετηθεί «Τρόικες», κοινοβούλια και κυβερνήσεις είτε είναι άμεσα εξαρτημένα από το Χρήμα, είτε νομοθετούν και δρουν υπό τη Δαμόκλειο Σπάθη του χειραγωγημένου «αυτοματισμού» των «Αγορών», της παγκόσμιας «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», των μεγάλων οικογενειών του Πλούτου που υποκαθιστούν τώρα τους βασιληάδες της εποχής πριν από τη Γαλλική Επανάσταση.

 

Πιο πίσω από τη Γαλλική Επανάσταση

 

Η κατάσταση που έχει σήμερα προκύψει στην Ευρώπη συνιστά τη σοβαρότερη απειλή που εμφανίστηκε, μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα του φασισμού, κατά του βιοτικού επιπέδου, της λαϊκής κυριαρχίας, των κοινωνικών, αλλά επίσης και των πολιτικών, ανθρώπινων και εθνικών δικαιωμάτων που απολαμβάνουν  οι Ευρωπαίοι πολίτες. ‘Όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε η οικονομική και κοινωνική κρίση, που απειλεί τώρα να επανέλθει πολύ δριμύτερη από το 2008-09, αλλά χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται η ίδια η κρίση, σε συμφωνία με την κλασική νεοφιλελεύθερη «στρατηγική του σοκ», εναντίον των ευρωπαϊκών λαών και των επιτευγμάτων τους. Οι χώρες της ευρωπαϊκής «περιφέρειας», η μισή Ευρώπη στην πραγματικότητα, γνωρίζουν άνευ προηγουμένου οικονομική οπισθοδρόμηση. Στην περίπτωση της Ελλάδας, χώρας-πειραματόζωου για όλη τη ήπειρο, η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που συντελέσθηκε ήδη, μετρούμενη με την πτώση του ΑΕΠ και την αύξηση της ανεργίας, αλλά και όλους τους δείκτες του συστήματος περίθαλψης, ασφάλισης, εκπαίδευσης, εθνικής άμυνας της χώρας, ως αποτέλεσμα της αποικιακής διακυβέρνησης από μια τρόικα πιστωτών και ενός οργουελιανού προγράμματος δήθεν «διάσωσης» ξεπέρασε ακόμα και τα σημαντικότερα ιστορικά προηγούμενα στην ιστορία του καπιταλισμού, αυτά δηλαδή του Μεγάλου Κραχ στις Ηνωμένες Πολιτείες και της δημοκρατίας της Βαϊμάρης στη Γερμανία την περίοδο πριν από την άνοδο του Χίτλερ (1929-33). Σε μια παγκόσμια κατάταξη που έκανε το ΒΒC, αναγκάστηκε να προστρέξει στη Λιβερία και το Τατζικιστάν στις πρόσφατες πολεμικές περιόδους, για να βρει ταχύτερη πτώση από την ελληνική.

 

‘Όλα αυτά μάλιστα συνέβησαν χωρίς η Ελλάδα να οδηγηθεί τουλάχιστον σε μια μείωση του υπέρογκου δημόσιου χρέους της το οποίο αντιθέτως αυξήθηκε κατά σχεδόν 50% ως ποσοστό του ΑΕΠ, μεταξύ 2010 και 2014, ή σε μια βελτίωση της ανταγωνιστικότητας ή της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού ή της οικονομίας της, που είναι σήμερα σε πολύ χειρότερη κατάσταση από το 2010. Πιο σημαντικές από τις υλικές ήταν όμως οι ηθικές απώλειες στην ελληνική περίπτωση, η προσπάθεια δηλαδή να «τσακιστεί», με μεθόδους που θυμίζουν Κάφκα, η αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση του ελληνικού λαού, θεμέλιο του δημοκρατικού αιτήματος στη νεώτερη εποχή. 

 

Η σκιά του νέου ολοκληρωτισμού

 

Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβη στην Ευρώπη μετά το 2009-10 ήταν ότι μια συμμαχία των ανώτερων τάξεων της «Ευρω-Γερμανίας» και της παγκόσμιας «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», με τη συνδρομή θεσμών όπως το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η ευρωπαϊκή Κομισιόν, και με εξέχοντα ρόλο τόσο της γερμανικής κυβέρνησης, όσο και της Goldman Sachs, χρησιμοποίησαν την κρίση για να επιτεθούν στις βασικές κατακτήσεις των ευρωπαϊκών λαών μετά τη νίκη επί του φασισμού, το 1945, αν όχι για να βάλουν τις βάσεις για την ανατροπή των κατακτήσεων του Διαφωτισμού και των μεγάλων ευρωπαϊκών επαναστάσεων. Δεν είναι μόνο ή κυρίως οι όποιες υλικές απώλειες. Είναι κυρίως μια μείζων ηθική και πολιτιστική «αντεπανάσταση» που θέλει να καταστρέψει στους ευρωπαϊκούς λαούς την αυτοπεποίθηση, την πίστη τους ότι μπορούν να κυβερνήσουν τον εαυτό τους, αντί να κυβερνώνται από τερατώδεις και παράλογες, σκοταδιστικές και ολοκληρωτικές δυνάμεις ενός Χρήματος όλο και λιγότερο σχετιζόμενου με την αξία, την παραγωγή, την κοινωνία και τον ‘Ανθρωπο. Αν ένα τέτοιο σχέδιο δεν συναντήσει σύντομα μεγάλες λαϊκές αντιστάσεις, κινδυνεύει να μας οδηγήσει σε μια νέα, εξαιρετικά επικίνδυνη μορφή μεταμοντέρνου ολοκληρωτισμού, όπως αυτή που περιγράφουν στα βιβλία τους συγγραφείς όπως ο Ζαμιάτιν, ο Χάξλευ, ο ‘Οργουελ ή ο Κάφκα.

 

Οι «Αγορές» και, πίσω τους, όσοι ελέγχουν το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο θέτουν τους ευρωπαϊκούς λαούς ενώπιον των ενδεχομένων κινδύνων είτε να εξαναγκαστούν σε υποταγή σε μια Ευρωπαϊκή ‘Ενωση που μετατρέπεται  σε υπο-δομή μιας ολοκληρωτικής «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», είτε να αντιμετωπίσουν ξεχωριστά  ο καθένας και από θέση αδυναμίας και ανισότητας την επίθεση των αγορών. 

 

Πόλεμος με τη Ρωσία

 

Παράλληλα με τις οικονομικές εξελίξεις και τους «πολέμους χρέους» στην Ευρώπη, μια συμμαχία νεοσυντηρητικών (των πιο εξτρεμιστικών δυνάμεων δηλαδή του διεθνούς κατεστημένου, άμεσα υπεύθυνων για τους πολέμους, το χάος και την καταστροφή όλου σχεδόν του αραβικού κόσμου) και μιας πτέρυγας του «βαθέος κράτους» των ΗΠΑ (Μπρζεζίνσκι) συνέβαλε, με πρωτοφανείς επεμβάσεις στα εσωτερικά της Ουκρανίας, στη φωτιά ενός εμφυλίου πολέμου στο κέντρο της Ευρώπης, διαταράσσοντας τις σχέσεις της δυτικής Ευρώπης με τη Ρωσία κατά τρόπο πρωτοφανή ακόμα και για τα δεδομένα του Ψυχρού Πολέμου. Πρέπει να γυρίσουμε στην κρίση του Βερολίνου για να ξαναβρούμε μια τόσο εχθρική ατμόσφαιρα στην ήπειρο. Επί Στάλιν, Χρουστσώφ και Μπρέζνιεφ τα δυτικά κράτη είχαν γενικά καλύτερες σχέσεις με τη Ρωσία από ότι έχουν σήμερα! Τα μεγάλα ευρωπαϊκά ΜΜΕ, στα χέρια επίσης μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας, εξαπέλυσαν μια υστερική καμπάνια εναντίον της Μόσχας που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις χειρότερες σελίδες προπαγάνδας του Ψυχρού Πολέμου και που αντανακλά την τόσο μεγάλη και επικίνδυνη υποχώρηση της δημοκρατίας στις κοινωνίες μας. ‘Οσο για τον κίνδυνο μιας πυρηνικής αναμέτρησης, αν και παραμένει βασικά χαμηλός, είναι πάντως τώρα ο υψηλότερος μετά το 1989.

 

Από την εποχή που ο Πρόεδρος Ντε Γκωλ μιλούσε για μια Ευρώπη «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια» και ο Καγκελλάριος Βίλλυ Μπράντ υιοθετούσε την περίφημη Οστπολιτίκ, από την εποχή ακόμα που Σιράκ, Σρέντερ και Πούτιν ενωνόντουσαν εναντίον του πολεμικού τυχοδιωκτισμού των ΗΠΑ στο Ιράκ,  η συνεννόηση Δύσης και Ανατολής στην Ευρώπη υπήρξε η βασικότερη προϋπόθεση της ευρωπαϊκής ευημερίας και ανεξαρτησίας. Αντίθετα, οι πόλεμοι χρέους στο εσωτερικό της ΕΕ, ο θερμός εμφύλιος στην Ουκρανία, ο ψυχρός πόλεμος με τη Ρωσία ως μόνο δυνατό αποτέλεσμα θα έχουν, εφόσον συνεχιστούν και κλιμακωθούν, την εμπέδωση της κυριαρχίας εξωτερικών δυνάμεων στην Ευρώπη, όπως συνέβη και στο παρελθόν με τον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Οι κλιμακούμενες ενδο-ευρωπαϊκές συγκρούσεις σε συνδυασμό με την επίθεση κατά του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, της σημαντικότερης κατάκτησης του ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας ανοίγουν τον δρόμο σε μια Ευρώπη κυριαρχούμενη από τις δυνάμεις του Χρήματος και των ΗΠΑ.

 

Ευρωπαϊκή παρακμή

 

Ενώ συμβαίνουν αυτά, οι κυρίαρχες δυνάμεις της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, του συνδικαλισμού και των κοινωνικών κινημάτων, αλλά και ευρύτερα, οι πολιτικές δυνάμεις που εκπροσώπησαν ιστορικά ρεύματα μιας σχετικής ευρωπαϊκής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας, όπως ήταν ο γαλλικός γκωλισμός στην εποχή του, ή και ενσωμάτωσαν κάποια στοιχεία κοινωνικής παράδοσης, μοιάζουν να έχουν εισέλθει από μακρού σε περίοδο βαθειάς παρακμής είτε υποτασσόμενες στο Χρήμα, είτε αδυνατώντας να διαγράψουν μια οποιαδήποτε αποτελεσματική στρατηγική, περιοριζόμενες απελπιστικά σε ένα εθνικό πλαίσιο που είναι σχετικά και πάντως μακροχρόνια ανεπαρκές για να αντιμετωπισθούν οι δυνάμεις μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας που διαθέτει ολοκληρωμένη περιφερειακή και παγκόσμια στρατηγική και μέσα. Αυτή άλλωστε είναι και η βασικότερη αδυναμία της προσέγγισης των δυνάμεων της άκρας, «ριζοσπαστικής» δεξιάς, που συχνά οικειοποιείται στις μέρες μας δημαγωγικά τις έννοιες του ‘Εθνους και του Λαού και που υποστηρίζει ότι είναι δυνατό να βρεθεί αποκλειστικά εθνική λύση στα προβλήματα που θέτει η διεθνής επίθεση του Χρήματος, των Αγορών, σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει μία χώρα ή μία ομάδα χωρών που πιέζεται η ίδια σε βαθμό ανυπόφορο να επιδιώξει μια άμεση «εθνική» λύση. Σημαίνει όμως ότι δύσκολα μπορούμε βάσιμα να ελπίσουμε σε μια μόνιμη και βιώσιμη αντιστροφή της κατάστασης μακροχρόνια «σε μια και μόνη χώρα», παρά μόνο στο επίπεδο τουλάχιστο αρκετών ευρωπαϊκών χωρών.

 

‘Όλα αυτά επέβαλαν εδώ και καιρό ένα πολύ καλύτερο συντονισμό των δυνάμεων που θέλουν όντως να αντιταχθούν σε αυτήν την πρωτοφανή επίθεση κατά του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μοιάζουμε όμως, δυστυχώς, να βρισκόμαστε ακόμα σε μια κατάσταση όχι πολύ καλύτερη από τα πρώτα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το μεγαλύτερο τμήμα του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κινήματος υπέκυπτε στις πολεμοχαρείς σειρήνες και ψήφιζε με ενθουσιασμό τις πολεμικές δαπάνες. Τότε, μόνο μια φούχτα σοσιαλιστές, που είχαν παραμείνει πιστοί στην πολιτική της ειρήνης συναντήθηκαν στις ιστορικές διασκέψεις του Τσίμερβαλντ, του Κένταλ και της Στοκχόλμης για να αντιταχθούν στην ανθρωποσφαγή. Τότε υπετάγησαν στον μιλιταρισμό των καπιταλιστικών κυβερνήσεων, σήμερα, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών δυνάμεων της ηπείρου έχουν υποταγεί στην Αυτοκρατορία του Χρήματος, καθιστώντας επιτακτική ανάγκη να ξανασυναντηθούν το ταχύτερο και να συντονίσουν τη δράση τους, ενόψει των ταχέως επερχόμενων κρίσεων, οι δυνάμεις που αντιτίθενται σε αυτή την πορεία, επιχειρώντας να συντονίσουν τη δράση τους, να εργασθούν για τη διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής εναλλακτικής στη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και στον «καπιταλισμό της καταστροφής», για να δώσουν κουράγιο στους λαούς που δέχονται την αιχμή της επίθεσης του χρηματιστικού ιδίως κεφαλαίου.

 

Ανάγκη ενός «μεταβατικού προγράμματος»

 

Ήδη, τον Οκτώβριο του 2011, μια πλειάδα προσωπικοτήτων από την Ευρώπη, ανάμεσά τους ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μανώλης Γλέζος και ο Αλέξης Τσίπρας από την Ελλάδα απηύθυναν μια έκκληση διαλόγου και συνεργασίας των δυνάμεων και προσώπων που ενδιαφέρονται να απαντήσουν ενεργά στην επίθεση των «αγορών» στην ήπειρό μας. Δυστυχώς, αυτή η έκκληση έμεινε, με μεγάλη ευθύνη της ηγεσίας των ελληνικών «αντιμνημονιακών» δυνάμεων που θα περίμενε κανείς να είναι οι πιο ενεργές, χωρίς συνέχεια, «ντουφεκιά στον αέρα», κάτι που μπορεί να πληρώσει αύριο πάρα πολύ ακριβά ο ελληνικός λαός. Η διακοπή της μνημονιακής, αποικιακής διακυβέρνησης της χώρας προϋποθέτει σοβαρότατη προετοιμασία, όπως και ευρύτατη αναζήτηση και σύμπηξη συμμαχιών, εντός και εκτός Ε.Ε., σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, με όλους τους τύπους επιχειρημάτων. Συνεπάγεται ρήξη με ισχυρά κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας. Θα ήταν ασφαλώς προτιμότερο για τη χώρα να μπορούσε να αποφύγει μια τέτοια ρήξη, αλλά δεν θα επιβιώσει αν δεν την αποτολμήσει. ‘Ένα από τα μεγάλα όπλα που διαθέτει εν δυνάμει είναι ότι μπορεί να εκφράσει πολύ ευρύτερες ανάγκες των ευρωπαϊκών κοινωνιών και των γεωπολιτικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον από τη διατήρηση των κάπως ανεξάρτητων και κυρίαρχων κρατών της Ελλάδας και της Κύπρου στην ανατολική Μεσόγειο. Δυστυχώς όμως, μέχρι τώρα, ουδείς έχει ετοιμαστεί να τα χρησιμοποιήσει.

 

Δεν αρκούν εξάλλου οι ορθές κατά τα άλλα πολεμικές κατά της «λιτότητας». Πρώτον διότι δεν πρόκειται για «λιτότητα», τουλάχιστο στην περίπτωση της ευρωπαϊκής περιφέρειας και ιδίως της Ελλάδας – και μόνο η χρήση του όρου συνιστά εξωραϊσμό της ασκούμενης εγκληματικής πολιτικής. Εδώ πρόκειται για καταστροφή των όρων αναπαραγωγής του κοινωνικού σχηματισμού, για «γενοκτονία», για «ολοκαύτωμα», για κατάργηση της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, του έθνους-κράτους που δεν αντικαθίσταται από μια υπερεθνική δημοκρατικά οργανωμένη εξουσία, αλλά από τη δικτατορία των αγορών.

 

Δεύτερο και σπουδαιότερο, η διεκδίκηση διακοπής της «λιτότητας» συνιστά ουσιαστικά μια «συνδικαλιστικού» τύπου διεκδίκηση, όταν δεν συνοδεύεται από την διεκδίκηση σημαντικής αλλαγής του τρόπου οργάνωσης και της ΕΕ και του συστήματος της «παγκοσμιοποίησης» (ΠΟΕ, υπερεθνικοί οργανισμοί κλπ.). ‘Οσοι περιορίζουν τη σύγκρουση μόνο στη «λιτότητα» αφενός δεν αμφισβητούν το όλο σύστημα της παγκοσμιοποίησης και την ευρωπαϊκή του πραγμάτωση («Ευρωπαϊκή ‘Ενωση»), αφετέρου δεν θα αποσπάσουν ούτε τη διακοπή της λιτότητας, που αποτελεί, σε μεγάλο βαθμό, και αποτέλεσμα του τρόπου λειτουργίας του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και συνειδητή επιδίωξη των δυνάμεων που επικρατούν σε αυτό. ‘Όταν εξισώνεις π.χ. τις ανταλλαγές μεταξύ χωρών με μισθούς τριών χιλιάδων και διακοσίων ευρώ, αναγκαστικά σπρώχνεις τις αμοιβές εργασίας των δυτικών στα τριτοκοσμικά επίπεδα, όχι το αντίστροφο, όταν εξισώνεις δραστηριότητες και χώρες που επιτίθενται στο περιβάλλον με δραστηριότητες και χώρες που το σέβονται, εκ των πραγμάτων οδηγείσαι σε γενική πτώση των οικολογικών στάνταρτς, όταν δημιουργείς τη δυνατότητα τεραστίων υπερκερδών μέσω των χρηματιστικών λειτουργιών, οδηγείς σε παρακμή ή μετανάστευση παραγωγικών δραστηριοτήτων, για να δώσουμε μερικά παραδείγματα.

 

Για να υπάρξει αποτελεσματική αντίσταση και στη λιτότητα και σε όλα τα υπόλοιπα χρειάζεται η σύμπηξη ενός μεγάλου ευρωπαϊκού λαϊκού μετώπου και η επεξεργασία ενός συνεκτικού μεταβατικού προγράμματος, που να διαγράφει μια εναλλακτική πορεία για την Ευρώπη και να αντιμετωπίζει τα φλέγοντα ζητήματα μιας ενδεχόμενης επιστροφής σε μια (νέα όμως) μορφή κεϋνσιανισμού, την εισαγωγή στοιχείων προστατευτισμού, μια συζήτηση για μια διαφορετική μορφή ευρωπαϊκής ενοποίησης, αλλά και για την επαναφορά του ελέγχου του χρήματος από τα κράτη και όχι των κρατών από το χρήμα. Δεν θα υπάρξει εξάλλου δημοκρατική λύση στην ευρωπαίκή και παγκόσμια κρίση χωρίς κάποια μορφή «Σεισάχθειας», που να πλήξει κυρίως τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, πραγματικούς «καρκίνους» σήμερα της παγκόσμιας κοινωνίας. ‘Ηρθε άλλωστε ο καιρός να συζητηθεί το ποιες μπορούν να είναι οι προοπτικές και το είδος της «ανάπτυξης», αλλά και ο «πολιτισμός» του 210υ αιώνα, όπως και μια πολυπολική πολιτική οργάνωση του πλανήτη.

 

Είναι κρίμα ότι μέχρι τώρα οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις που είδαν να διευρύνεται τόσο πολύ η επιρροή τους λόγω της αντίθεσης στο Μνημόνιο όπως και οι επιστήμονες και διανοούμενοι της χώρας δεν είχαν σχεδόν καμιά συμβολή στους προβληματισμούς που αναφέραμε. Χωρίς επαρκή εθνική και ευρωπαϊκή στρατηγική, ο ελληνικός λαός κινδυνεύει με νέες και μεγαλύτερες καταστροφές.

 

Αν η Ευρώπη αποτύχει, αν οι λαοί, οι πολιτικοί, οι διανοούμενοί της, δεν μπορέσουν να ορθώσουν ένα τείχος αντίστασης στον επελαύνοντα ολοκληρωτισμό των αγορών, τότε είναι πολύ πιθανό, ένα ενδεχόμενο νέο κύμα της οικονομικής κρίσης να οδηγήσει στην επικράτηση νέων μορφών αυταρχισμού, ολοκληρωτισμού και φασισμού στην ήπειρο, αλλά και σε νέους πολέμους οικονομικούς ή και συμβατικούς, ψυχρούς ή και θερμούς στην Ευρώπη, διευκολύνοντας ταυτόχρονα σημαντικά την επικράτηση ολοκληρωτικών μορφών πλανητικής διακυβέρνησης, ή γεωπολιτικού και οικολογικού Χάους σε ολόκληρο τον πλανήτη, ή και των δύο!

 

Νοέμβριος 2014

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

ΑΠΟ ΤΟ "ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ" ΣΤΟ "ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ"!

και από τις "σοσιαλιστικές" στις εθνικές (αυτ)απάτες 

(Η δεύτερη φάση της ελληνικής τραγωδίας)

 

 

                                    «Το έθνος πρέπει να μάθει να

                                     θεωρεί εθνικόν το αληθές»

                                                      Διονύσιος Σολωμός

 

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

«Eθνικό έγκλημα» χαρακτηρίζει, κορυφαίος οικονομικός παράγων, τον θόρυβο για τα «ελληνικά κοιτάσματα», σχολιάζοντας την έκθεση της Deutsche Bank για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες. Και συνεχίζει:

 

«Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Το γνωρίζουν όλοι, όπως κι ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή. Επιπλέον, το πρόγραμμα που ονομάζεται Μνημόνιο προκαλεί πρωτοφανή καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, απειλώντας την επιβίωση του ελληνικού λαού και κράτους, αν όχι της ΕΕ. Δεν πρόκειται για υπόθεση, πρόκειται για κάτι αποδεδειγμένο με όλους τους τρόπους. Αυτά έχουν μεγάλη σημασία αν βρεθεί κυβέρνηση να ζητήσει άμεση διακοπή Μνημονίων, μερική διαγραφή χρέους ώστε να καταστεί βιώσιμο και έκτακτη ανθρωπιστική βοήθεια. Ακόμα κι αν δεν βρεθεί, όλοι ξέρουν ότι, αργά ή γρήγορα, το «ελληνικό» θα ξανασκάσει. Τώρα, έρχονται κυβέρνηση, Ντώυτσε Μπανκ και ΜΜΕ να πουν «έχουμε θησαυρό». Προσφέρουμε σοβαρό επιχείρημα για να αρνηθούν αλλαγή προγράμματος και σοβαρή μείωση χρέους!»

 

 

«’Οπου ακούς πολλά κεράσια…»

 

Η έκθεση δεν περιέχει κανένα νέο ή αξιόπιστο στοιχείο. Περιορίζεται να αναπαράγει τα ελληνικά «στοιχεία», που επεξεργάζονται οι «τρεις σωματοφύλακες» (Φώσκολος, Κονοφάγος, Λυγερός), υπό την καθοδήγηση του Λαζαρίδη, «στρατηγικού εγκεφάλου» του «Μνημονίου Β’», πιέζοντας τον Πρωθυπουργό να ανακηρύξει ΑΟΖ εδώ και τώρα. Προστατεύοντας την αξιοπιστία της, η τράπεζα διευκρινίζει ότι όλα είναι απλές ενδείξεις, δεν σημαίνουν ότι υπάρχουν κοιτάσματα.

 

Ο ελληνικός θόρυβος συντηρεί τον διεθνή και τον χρησιμοποιεί για να αντλήσει αξιοπιστία. Τα εμφανισθέντα «στοιχεία» είναι πρώτον, η γεωλογική ομοιότητα των λεκανών Ηροδότου και Λεβαντίνης. Αφού υπάρχει αέριο στη δεύτερη, μπορεί να υπάρχει και στην πρώτη. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Υδρογονανθράκων, που συνέστησαν οι πλείστοι αξιόλογοι ειδικοί της χώρας, η γεωλογική ομοιότητα είναι μία από εννέα ενδείξεις που πρέπει να πληρούνται, για να θεωρηθεί πιθανή η ύπαρξη κοιτασμάτων. Οι γεωτρήσεις είναι απαραίτητες για βεβαιότητες.

 

Σημειωτέον, η κυβέρνηση που ανέθεσε στους «τρεις σωματοφύλακες» την εθνική πολιτική σε τόσο κρίσιμο τομέα, δεν φρόντισε να στελεχώσει την εθνική αρχή υδρογονανθράκων, που νομοθετήθηκε πριν ένα χρόνο, και παραμένει στα χαρτιά. Η Ελλάδα διαθέτει άφθονους τυχοδιώκτες, όχι όμως κρατικό φορέα να ασχολείται επισήμως και υπεύθυνα με το θέμα.   

 

Το δεύτερο «στοιχείο» είναι τα αποτελέσματα παρανόμων νορβηγικών ερευνών νοτίως της Κρήτης. Ως παράνομες δεν μπορούν παρά να είναι ατελείς, για να μη τους πάρουν χαμπάρι. Δεν γνωρίζουμε την αξιοπιστία τους, ούτε γιατί διοχετεύουν τα αποτελέσματα.

 

Κατά την κρατούσα «θεωρία», ισχυρές δυνάμεις μας εμπόδισαν στο παρελθόν να εκμεταλλευθούμε τον ορυκτό πλούτο. Αλλά τότε, γιατί οι ίδιες δυνάμεις μας  σπρώχνουν τώρα να το κάνουμε κατεπειγόντως; ‘Η μήπως, η Ελλάδα δεν ήταν στο παρελθόν ανεξάρτητη,  αλλά ανέκτησε, μαζί και το πολιτικό της προσωπικό, την εθνική ανεξαρτησία επί Μνημονίων-Δανειακών;  

 

Υπάρχει ‘Αγιος Βασίλης;

 

Παραμονές Χριστουγέννων, ένας ‘Αγιος Βασίλης, της ΑΟΖ και των πετρελαίων/αερίων, εμφανίζεται ενώπιον του εν απελπισία τελούντος ελληνικού λαού, που, πολύ φυσιολογικά, προσεύχεται να βρεθεί μια 

λύση στο δράμα του, ένας «θείος από την Αμερική», «από Μηχανής Θεός», να διακόψει τον εφιάλτη του, να του ξαναδώσει ελπίδα και προοπτική, κατά προτίμηση άκοπα κι ακίνδυνα. Ποιος δεν θάθελε ένα τέτοιο δώρο;

 

Την ίδια ανάγκη νοιώθει και η κυβέρνηση, που γνωρίζει ότι δεν έλυσε κανένα πρόβλημα με την τελευταία δόση, έστω κι αν προσπαθεί να πείσει εμάς και τον εαυτό της για το αντίθετο. ‘Εχει αποδειχθεί ιστορικά ότι κυβερνήσεις και καθεστώτα σε αδιέξοδο, τείνουν να γίνουν πολύ επικίνδυνα. Κανείς ‘Ελληνας δεν πρέπει να ξεχνάει την τραγική εμπειρία του 1974. Δεν είπε κάποιος στον Ιωαννίδη «πρόδωσε τη χώρα σου». Τούπαν «να η ευκαιρία να πραγματοποιήσεις τη μεγάλη ιδέα της ‘Ενωσης». Και την πραγματοποίησε: ένωσε την Τουρκία με την Κερύνεια.

 

Ο κ. Σαμαράς κατάλαβε κάποια στιγμή την παγίδα και, παρόλο που τελείως ανακριβώς δήλωνε προεκλογικά στην «Καθημερινή» ότι «απαιτείται η ανακήρυξη ΑΟΖ για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων», έδωσε εντολή να σταματήσει η υπερπροβολή της ΑΟΖ από τα τηλεοπτικά σποτάκια. Αλλά ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, ιδίως τελών υπό τη διαρκή πίεση του λόμπυ της ΑΟΖ και των πετρελαίων και του βομβαρδισμού για τους αμύθητους θησαυρούς νοτίως της Κρήτης (από πίσω έρχεται και το τρίγωνο «Κάσος-Κάρπαθος-Καστελόριζο, δεν πολυπροβάλλεται όμως για να μη φοβίσει). Το λόμπυ όμως, ή τουλάχιστον οι γεωπολιτικοί του φίλοι, έχουν δική τους ατζέντα και δεν είναι η σωτηρία μας.

 

Αν οι προθέσεις του ‘Αη Βασίλη ήταν καλές, δεν θα βρισκόταν στην ανάγκη να χρησιμοποιήσει τόσα ψέμματα. Ζούμε δυστυχώς στη χώρα του Καματερού και της «φαιδράς πορτοκαλέας», όπου «είσαι ότι δηλώσεις» (Τσαρούχης). Νομίζουμε ότι είμαστε πανέξυπνοι και μάγκες κι έτσι καταστραφήκαμε. Θα χρειαζόμαστε βιβλίο, όχι άρθρο, για να καταγράψουμε το βουνό από ανακρίβειες, ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς, βάναυσες παραβιάσεις κάθε επιστημονικής δεοντολογίας και ξεγυρισμένες απάτες πάνω στις οποίες στήθηκε η ιστορία της «ΑΟΖ και των πετρελαίων».

 

Τα τρία βασικότερα ψέμματα είναι τα ακόλουθα

 

 

Α. «Σαουδική Αραβία»

 

«Υπάρχουν αμύθητοι ενεργειακοί πόροι, ικανοί να λύσουν το ελληνικό πρόβλημα».

 

Για τους λόγους που προαναφέραμε, δεν γνωρίζουμε αν οι πόροι υπάρχουν, ούτε πόσοι είναι. Πιθανολογούμε ότι υπάρχουν, όχι ότι είμαστε Σαουδική Αραβία. Ο αισιόδοξος κ. Μανιάτης εικάζει έναν πόρο 150 δις, σε τριάντα χρόνια, διατηρώντας πάσα επιφύλαξη. Αν υπάρχει, είναι σημαντικός, ανεπαρκής όμως για την αντιμετώπιση του χρέους.

 

Η χώρα καταστρέφεται τώρα, δεν αντέχει να περιμένει δέκα χρόνια να διαπιστώσει τι πόρους έχει να τη βγάλουν από την κρίση. Αγοράζω λαχεία, αλλά δε σκέφτηκα ποτέ να ξοδέψω εκεί όλο το μισθό μου.

 

 

Β. Σε ποιόν ανήκουν τα κοιτάσματα και που θα πάνε τα λεφτά;

 

Η χώρα τελεί σε κατάσταση εξωτερικού οικονομικού καταναγκασμού για την αποπληρωμή μη βιώσιμου χρέους. Οι φυσικοί της πόροι είναι δεσμευμένοι από  τις Δανειακές. Αν η Ελλάδα ήταν επιχείρηση και όχι κράτος, θα είχε διακανονίσει το χρέος της ή θα πήγαινε στο άρθρο 99,  τον Μάιο 2010. Η Ελλάδα πήρε ένα τεράστιο δάνειο και ανέλαβε την υποχρέωση να πληρώσει κανονικά τα χρέη της. Για να εξυπηρετήσει μη βιώσιμο χρέος υποχρεώνεται να δίνει όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πλούτου της στους πιστωτές, προκαλώντας διαρκή ύφεση και γενική, κοινωνική-κρατική αποδιοργάνωση, τροφοδοτώντας αμφιβολίες για το μέλλον και το ευρώ, που αποτρέπουν κάθε επένδυση. Αυτό είναι η «δίνη θανάτου».

 

Αν το χρέος ήταν βιώσιμο, ο εξορυσσόμενος πλούτος και οι θυσίες θα μπορούσαν να πιάσουν τόπο ξεχρεώνοντάς μας, έστω φτωχότερους. Η παρούσα διαδικασία είναι αυτή που  ακολουθούσαν οι τσιφλικάδες μετατρέποντας τους ελεύθερους αγρότες σε δουλοπάροικους, χρεώνοντάς τους και υποθηκεύοντας τα χτήματά τους. Υπό παρόμοιες συνθήκες, η εξόρυξη του ορυκτού πλούτου ισοδυναμεί με λεηλασία, αρπαγή του τελευταίου οικονομικού χαρτιού που έχει η χώρα.

 

Η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε επίσης δανειακή σύμβαση από την οποία ανακύπτει ο κίνδυνος εκτελέσεως απαιτήσεων των πιστωτών σε βάρος της όλης δημόσιας περιουσίας, παραιτούμενη κάθε ασυλίας εθνικής κυριαρχίας και υπάγοντας το χρέος στη δικαιοδοσία αγγλικού δικαίου και διεθνών δικαστηρίων. ‘Εκτοτε, συνεχίζει να υπογράφει ότι της βάζουν στο χέρι, εισάγοντας το νομικό πλαίσιο μιας «αποικίας χρέους». Ο ελληνικός λαός οφείλει να προστατεύσει την περιουσία του, όχι να διευκολύνει την αρπαγή της.

 

Γ. Επικίνδυνα ψέμματα για την ΑΟΖ

 

«Η ανακήρυξη ΑΟΖ χρειάζεται για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων»

 

Είναι το πιο τερατώδες ψέμμα. Η κυριότητα των υδρογονανθράκων εξασφαλίζεται με την υφαλοκρηπίδα. Αυτό που χρειάζεται είναι η οριοθέτηση, είτε υφαλοκρηπίδας, είτε ΑΟΖ - και με την Τουρκία ειδικά προσκρούει στις γνωστές δυσκολίες. Στις 13.6.2012 γράψαμε αναλυτικό άρθρο για όλες τις σχετικές ανακρίβειες στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο». ‘Εκτοτε, την ίδια άποψη υποστήριξαν σχεδόν όλοι οι πανεπιστημιακοί ειδικοί (Περράκης, Ροζάκης, Συρίγος, Τσάλτας, μεταξύ άλλων). Το μόνο που μπορεί ενδεχομένως να βοηθήσει η ανακήρυξη (αλλά πάλι χρειάζεται οριοθέτηση) είναι στην εγκατάσταση πλωτών νησίδων άντλησης, αλλά δε φτάσαμε καν εκεί. Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι πιθανότατα χρήσιμη στα στρατηγικά-οικονομικά σχέδια του Ισραήλ, αυτό όμως δεν αφορά εμάς.  

 

Η Ελλάδα έπρεπε ίσως να ανακηρύξει ΑΟΖ από το 1996. Αλλά είναι άραγε σκόπιμο να ανοίξει όποια ανοιχτή εκκρεμότητα έχει με την Τουρκία, σε μια περίοδο πρωτοφανούς διεθνούς απομόνωσης, με υπαρξιακά προβλήματα και ανοιχτά όλα τα θέματα της ΕΕ, χωρίς βενζίνη για τον στόλο της; Δεν νομίζουμε ότι λογικοί και πατριώτες άνθρωποι θα έκαναν τέτοιες επιλογές.

 

Σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, η Αθήνα ένα και μόνο, όσο δεν παίρνει σαφέστερο μήνυμα, πρέπει να εκπέμψει προς την ‘Αγκυρα: «Θα σεβαστούμε το υπάρχον  modus vivendi μεταξύ των δύο χωρών. Σας ζητάμε να κάνετε το ίδιο. Αν επιχειρήσετε να εκμεταλλευθείτε την παρούσα ελληνική κρίση, η απάντησή μας θα είναι συντριπτική, ανεξαρτήτως κόστους». Μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να απομονώσει την ελληνική οικονομική κρίση από γεωπολιτικούς παράγοντες, όπως είναι τυχόν  τουρκική απειλή και οι τρομακτικοί κίνδυνοι από ανάμειξη στο μεσανατολικό, αλλά και να αδρανοποιήσει τυχόν σχέδια «γεωπολιτικής χρήσης» της Ελλάδας εναντίον της Ευρώπης, κατά τρόπο αντίθετο με το δικό μας συμφέρον.

 

Συμπέρασμα

 

Ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται ούτε περισπασμούς, ούτε εξωτερικές περιπέτειες. ‘Εχει έναν δρόμο σωτηρίας, κακοτράχαλο, δύσκολο, επικίνδυνο, αλλά μόνο διαθέσιμο. Οφείλει να προετοιμάσει πολιτικά, οικονομικά, διεθνοπολιτικά, επικοινωνιακά την έξοδό του από το καθεστώς Μνημονίων και Δανειακών. Ο Πρωθυπουργός μιας χώρας στην κατάσταση αυτή οφείλει, αφού προετοιμάσει τον λαό και τη χώρα του, να βρει το θάρρος να πάει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και να πει στα ίσια στην κυρία Μέρκελ, τον κύριο Ολλάντ και τους υπόλοιπους εταίρους την αλήθεια, απαιτώντας τη διακοπή του προγράμματος και διατεθειμένος να το πράξει μόνος του, αν δεν βρει κατανόηση. Η άλλη εναλλακτική είναι να συνεχίσουμε την αυτοκαταστροφή μας κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας και ελπίζοντας ότι κάποτε θα μας λυπηθούν. Τη δοκιμάσαμε δυόμισυ χρόνια. Το μόνο που καταφέραμε ήταν να προκαλέσουμε την μεγαλύτερη οικονομική, κρατική, κοινωνική κατάρρευση σε ειρηνική περίοδο στη δυτική οικονομική ιστορία.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Aυγή της Κυριακής, 23.12.2012

 

 

 

 

 

 

.

ΤΥΦΩΝΑΣ ΣΑΝΤΥ: ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

‘Οσο κι αν ίσως μοιάζει παράδοξο, το πέρασμα του τυφώνα Σάντυ από τις ΗΠΑ εμπεριέχει διδάγματα εξόχως σημαντικά για τους ‘Ελληνες – πολύ σημαντικότερα από όσα μπορούμε ή θέλουμε να παραδεχτούμε. ‘Όχι μόνο λόγω της παγκόσμιας σημασίας των κλιματικών απειλών, που μας αφορούν πολύ πιο άμεσα και δραστικά από ότι νομίζουμε, αλλά και των ειδικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

 

Στο παρόν στάδιο των γνώσεών μας, λόγω και του πιθανοθεωρητικού, στατιστικού χαρακτήρα των μετεωρολογικών μεθόδων, της έλλειψης επαρκών ιστορικών στοιχείων, ιδίως για τυφώνες, δεν μπορούμε να εγκαθιδρύσουμε αυστηρό αιτιοκρατικό σύνδεσμο ανάμεσα στη δημιουργία κάθε συγκεκριμένου τυφώνα και την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή. Αν και μια επιστημονική μελέτη που δημοσιεύτηκε προ μηνός υποδεικνύει ισχυρή συσχέτιση έντασης τυφώνων και θαλάσσιας θερμοκρασίας. Η θαλάσσια θερμοκρασία ανεβαίνει ως αποτέλεσμα ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής. ‘Eνας νέος κλάδος, στα σπάργανα, η attributive meteorology και climatology, επιχειρεί να συνδέσει συγκεκριμένα καιρικά φαινόμενα με γενικούς κλιματικούς παράγοντες. Παρά την πολύ ατελή μας γνώση, μόνο προκατάληψη, άγνοια ή ιδιοτέλεια μπορούν να μας εμποδίσουν να συσχετίσουμε, τουλάχιστο ποιοτικά, την πληθώρα «ακραίων καιρικών φαινομένων» με την αποδεδειγμένη και αναμενόμενη επίδραση της ανθρώπινης δραστηριότητας στο κλίμα ή πάντως να απορρίψουμε μια τέτοια υπόθεση. Ο Σάντυ είχε «μικρές» ανθρώπινες απώλειες, αλλά τις ιστορικά μεγαλύτερες υλικές (περίπου 20 δις δολλάρια).

 

Ελλάδα – η οικολογική απειλή

 

Στην Ελλάδα, η οικονομική κρίση μοιάζει να έχει υποβαθμίσει στη γενική συνείδηση όλα τα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Δυστυχώς όμως δεν τα αναιρεί, τα κάνει χειρότερα. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι, αν η οικονομική ήρθε πρώτη, δεν είναι η μόνη ούτε αναγκαστικά η χειρότερη από τις κρίσεις που απειλούν τη χώρα μας, τη δημογραφική, την πολιτική, τη γεωπολιτική και την οικολογική. Την Ελλάδα την έχτισαν οι εργολάβοι και οι εισαγωγείς αυτοκινήτων και την έχτισαν, θα λέγαμε, έστω και αδικώντας μερικούς, σαν τα μούτρα τους. Τα μούτρα μιας μεγαλο-μεσαίας αστικής τάξης, προσφάτως και ταχέως αστικοποιηθέντων αγροτικών στρωμάτων, που κρεμάνε ανάποδα στους τοίχους των σπιτιών τους τούς πίνακες που αγοράζουν, προσπαθούν να υποδυθούν ξενόγλωσσους, αγαπάνε πολύ το σκι και τους ανανάδες και αγόρασαν τα περισσότερα Καγιέν κατ’ άτομο στην υφήλιο, ξοδεύοντας το μισό εθνικό χρέος σε ανάλογες εισαγωγές. Τα «μούτρα» επίσης μιας «μικροαστικής θάλασσας» που υιοθέτησε στην πλειοψηφία της τα μέτρα και τα κριτήρια που της πλάσαραν, αλλά και των διανοούμενων που, αφού καυτηρίασαν ενίοτε όλα αυτά, «απολαβάνοντάς» τα, δεν θέλησαν να θυσιάσουν ούτε το ελαχιστότατο προσωπικό συμφέρον, σε μια προσπάθεια να τα εμποδίσουν. Λυπάμαι που τα γράφω, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

 

Μαζέψαμε στην Αθήνα, «διαμαντόπετρα στης Γης το δαχτυλίδι» πριν από τον πόλεμο, το μισό πληθυσμό της χώρας, χωρίς ανάλογες υποδομές, μετατρέποντάς την σε μια θερμική, πολεοδομική, ενδεχομένως και επισιτιστική βόμβα  έτοιμη να σκάσει και σε μια «χαβούζα» όλο και πιο εξαθλιωμένων μεταναστών. Δεν μάθαμε τίποτα από τις μεγαπυρκαγιές της Πελοποννήσου και δεν τιμωρήσαμε κανένα για τη δηλητηρίαση της Πτολεμαϊδας, της Μεγαλόπολης ή του Ασωπού. Κάναμε «χημικό πόλεμο» στα θερμοκήπια της Κρήτης και της Μεσσηνίας, τώρα δύσκολα βρίσκεις αγρότη πάνω από 50 χρονών εκεί πέρα. Η αναισθησία εμπόρων και κυβερνώντων έφτασε να προτείνουν, στις σημερινές συνθήκες, πώληση με χαμηλές τιμές για ληγμένα τρόφιμα – όχι για να βοηθήσουν τους πεινασμένους και τους φτωχούς, αλλά για να μην τους τα μοιράζουν τζάμπα! Αντιμετωπίσαμε ως «κουλτουριάρικη ενασχόληση» τη φροντίδα για το περιβάλλον, τις προϋποθέσεις δηλαδή της επιβίωσής μας. Αλλά και μερικές φορές έγινε τέτοια. Στη δεκαετία του 1980, ένας φοβερός καύσων έπληξε την Ελλάδα, αλλά μόνο στην Αθήνα είχε χιλιάδες θύματα, αποδεικνύοντας με τον πιο απάνθρωπο τρόπο την έκταση των απειλών που προκαλέσαμε. ‘Ηταν μια ευκαιρία να τεθεί πολιτικά και δημόσια το πρόβλημα της Αθήνας. ‘Εψαξα να βρω τους φίλους μου οικολόγους, που τους εντόπισα τελικά μακριά από την πρωτεύουσα, σε ένα χρήσιμο και ευχάριστο συνέδριο για κάποιο θέμα στη Σαμοθράκη. Δεν σκεφτόντουσαν να γυρίσουν ή να κάνουν κάτι.

 

Αυτή η Ελλάδα θα δεχθεί, σύμφωνα με τους καλύτερους διεθνώς κλιματολόγους, σοβαρή απειλή, χρονικά μη δυνάμενη να προσδιορισθεί, από την κλιματική αλλαγή, αφού το νοτιοανατολικό τμήμα της Ευρώπης είναι αυτό που κινδυνεύει να πληγεί περισσότερο από όλη την ήπειρο από τις κλιματικές αλλαγές.

 

Η οικολογία ως «κουλτουριάρικη ενασχόληση»

 

Η υποχώρηση του προβληματισμού για την οικολογία και τα άλλα θέματα δεν μας κάνει ικανότερους, αλλά ανίκανους να τα αντιμετωπίσουμε. Στις ΗΠΑ, είναι τεράστια η πίεση των οργανωμένων συμφερόντων που θέλουν να αποτρέψουν τη λήψη μέτρων για την ανακοπή των κλιματικών αλλαγών ή που, ακόμα χειρότερα, επιδιώκουν να τις επιταχύνουν για κερδοσκοπικούς λόγους (π.χ. την εκμετάλλευση της Αρκτικής). Ως αποτέλεσμα αυτής της πίεσης, οι κλιματικές αλλαγές απουσίασαν σχεδόν ολοκληρωτικά από τη φετεινή προεκλογική εκστρατεία. Οι πολιτικοί στις ΗΠΑ, όπως και στην Ελλάδα, μπορούνε στις σημερινές συνθήκες όχι μόνο να λένε ότι θέλουν, ακόμα και να χρησιμοποιούν την επιρροή των μέσων για να χειραγωγούν την κοινωνία να σκέφτεται ότι θέλουν και με τους όρους που το θέλουν. Και μέσα και πολιτικοί είναι άλλωστε, στις περισσότερες περιπτώσεις, ταπεινοί υπάλληλοι του Χρήματος, της δύναμης που καταστρέφει τώρα τον κόσμο μας και απειλεί το Γένος και τον πλανήτη μας.

 

Αλλά βέβαια είναι δυσκολότερο να χειραγωγήσεις την πραγματικότητα, παρά τα μυαλά των ανθρώπων. Μερικές μέρες πριν τις εκλογές, η Φύση αποφάσισε να θυμίσει κι εκείνη τη δύναμή της στους δύο προεδρικούς υποψηφίους και τους πολίτες της ισχυρότερης χώρας του κόσμου, στέλνοντάς τους την «τέλεια καταιγίδα». Η κινητοποίηση του αμερικανικού κράτους υπό τον Ομπάμα απέτρεψε μια εκατόμβη θυμάτων – το πώς οργανώνει ένα κράτος και μια κοινωνία την άμυνά του είναι συνάρτηση των μέσων τους, είναι όμως ακόμα περισσότερο συνάρτηση και καθρέφτης της φύσης τους, όπως αποδεικνύει το παράδειγμα της καταστροφής της Νέας Ορλεάνης, που χρησιμοποιήθηκε για να περάσουν τα πιο ανάλγητα κοινωνικά σχέδια των νεοφιλελεύθερων και αυτό της φτωχής Κούβας που κατάφερε συχνά να μην έχει καθόλου θύματα από φοβερούς τυφώνες, όπως αυτόν που κατέστρεψε ολοσχερώς την Αϊτή.

 

(Αυτό που κάνουν οι στοιχειακές δυνάμεις της Φύσης στους Αμερικανούς πολιτικούς, το κάνουν οι στοιχειακές δυνάμεις της Ιστορίας και της Κοινωνίας στους ‘Ελληνες πολιτικούς, αδιαφορώντας παντελώς για την κενολογία τους, καταστρέφοντας τα κόμματα και τους πολιτικούς τους σχεδιασμούς, εκτινάσσοντας τους μεν και συντρίβοντας τους δε, με τη δύναμη  ενός κοινωνικο-πολιτικού «Κινγκ- Κονγκ», που ξεπηδάει και ανδρώνεται στο υλικό υπόστρωμα που παράγει η «τήξη» κοινωνίας και οικονομίας)

 

Ο προβληματισμός στη χώρα μας μοιάζει αντιστρόφως ανάλογος προς την ένταση και το βάθος των αντικειμενικών προβλημάτων, σε όλους τους τομείς, γεγονός που ετοιμάζει νέες και χειρότερες καταστροφές. ‘Όπως αδιαφορούσαμε για την άνοδο του χρέους, έτσι αδιαφορούμε και για τις απειλές προς το περιβάλλον μας. Δεν συζητώ για τους ανενημέρωτους, αν και συχνά καλόπιστους ανθρώπους που, ορθώς εντοπίζοντας και υποπτευόμενοι την «ύπαρξη συνωμοσιών», αλλά μη διαθέτοντας τα μέσα να ξεχωρίσουν την παράνοια από τη λογική, νομίζουν, για διάφορους λόγους και εκ διαφόρων κινήτρων κινούμενοι, ότι και η ίδια η θεωρία της κλιματικής αλλαγής είναι μια «συνωμοσία». Αναφέρομαι και σε όσους πιστεύουν ότι επειδή αντιμετωπίζουμε κρίσιμα οικονομικά προβλήματα, μπορούμε να αγνοήσουμε τα υπόλοιπα, ακόμα και να κάνουμε ότι μας κατεβαίνει στο κεφάλι (και συνήθως βοηθάει την τσέπη). (Και η άλλη πλευρά της εξίσωσης πρέπει βέβαια να είναι σοβαρή. Να προσέχουμε που βάζουμε ανεμογγενήτριες, αλλά να βάζουμε). 

 

Το μόνο που κάνουμε έτσι είναι να επιδεινώσουμε και το οικονομικό πρόβλημα, λόγω κόστους ανισορροπιών και καταστροφών που προκαλούμε. Είναι αυτοκτονία να χρησιμοποιούμε π.χ. εύφορη καλλιεργήσιμη γη για φωτοβολταϊκά. Αγνοούμε ότι το προσεγμένο περιβάλλον είναι δυνητικά τεράστιος οικονομικός πόρος. Μια Ελλάδα που θα πρόσεχε τον απαράμιλλο φυσικό της πλούτο και τα αμέτρητα μνημεία της, θα προγραμμάτιζε σοβαρά τον τουρισμό της, θα μπορούσε ευκολότατα να πολλαπλασιάσει τα τουριστικά της έσοδα.

 

Μόνο αντιμετωπίζοντας την κρίση/κρίσεις ως ευκαιρία/ευκαιρίες εθνικής αναγέννησης, μπορούμε να ελπίσουμε σε σωτηρία.

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 8.11.2012

Γερμανικές εκλογές: μια (τελευταία;) ευκαιρία που πάει χαμένη!

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Επί μήνες, το συντηρητικό και εθνικιστικό κατεστημένο της Γερμανίας λύσσαξε, “γαυγίζοντας” κατά της Ελλάδας και εντείνοντας τον προχωρημένο πανικό των εγχώριων «τριών μονομάχων» του Μνημονίου. Το αποτέλεσμα ήταν να δηλώσει ταπεινά μετάνοια στη Γερμανία ο Πρωθυπουργός, γιατί κριτίκαρε το Μνημόνιο, παρόλο που η κριτική του απεδείχθη πανηγυρικώς ορθή! Σήμερα, δεν υπάρχει σοβαρός οικονομολόγος παγκοσμίως που να μην αναγνωρίζει ότι το «πρόγραμμα σωτηρίας» της Ελλάδας είναι το αποδοτικότερο πρόγραμμα καταστροφής χώρας στη δυτική οικονομική ιστορία!  

 

Ο κ. Σαμαράς δεν περιορίστηκε στα λόγια. Συνεχίζει μια καταστρεπτική πολιτική που οδηγεί, μάλλον σύντομα σε κατάρρευση το κράτος και, πιθανώς, σε έκρηξη εμφύλιων ή φυλετικών «πολέμων», χαμηλής ή και υψηλής έντασης, πολιτική που θα καταστρέψει και τον ίδιο. Είναι το ίδιο το πρόγραμμα που, με τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές του συνέπειες θα βγάλει την Ελλάδα όχι μόνο από το ευρώ, αλλά και από την ΕΕ. Και δεν θα τη βγάλει «υπερηφάνως», όπως νομίζουν ένιοι, συχνά όψιμοι, «αντιευρωπαϊστές». Θα τη βγάλει, υπό τις σημερινές συνθήκες, ως κατεστραμμένο έθνος-κράτος «εις αναζήτηση διεθνών κηδεμόνων». Το λαϊκό ένστικτο οδηγεί το 80% των Ελλήνων να επιθυμούν την παραμονή στο ευρώ. ‘Όχι γιατί έχουν αυταπάτες για το νόμισμα και την Ευρώπη – αλλά γιατί αντιλαμβάνονται ότι η χώρα έχει απελπιστικά ανάγκη βοήθειας και συμμαχιών. Σήμερα δεν έχει ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ σύμμαχο διεθνώς – ποτέ στην ιστορία η νεώτερη Ελλάδα δεν ήταν τόσο απομονωμένη.

Ελλάδα και ευρώ 

Η επιδίωξη να παραμείνει τώρα, υπό τις σημερινές συνθήκες, γιατί αύριο μπορεί να αλλάξουν, η Ελλάδα στην ΟΝΕ είναι πολιτικά ορθή αν κάνει κανείς «συγκεκριμένη ανάλυση συγκεκριμένης ανάλυσης» (Λένιν) και δεν αεροβατεί, αν και απομένει να αποδειχθεί ότι είναι και εφικτή. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να παραμείνει πάση θυσία και ανεξαρτήτως κόστους ή ότι δεν πρέπει να είναι έτοιμη για το ενδεχόμενο εξόδου. ‘Οσο όμως συνεχίζεται το πρόγραμμα, όσο η Ελλάδα δεν υπερασπίζεται επικοινωνιακά και πολιτικά τον εαυτό της διεθνώς, τόσο λιγοστεύουν τα περιθώρια οποιουδήποτε συμβιβασμού. Αλλά και να βγει στο τέλος από το ευρώ, έχει σημασία πως θα βγει, τι συμμαχίες θα κάνει στην πορεία, ποιες ιδέες για την Ευρώπη θα υπερασπιστεί.

 

Η κυβέρνηση Σαμαρά έχει κάνει ένα έγκλημα, αφήνοντας να περάσουν οι αμερικανικές εκλογές και κινδυνεύει να κάνει ένα δεύτερο, αφήνοντας να περάσουν και οι γερμανικές χωρίς να θέτει το πρόβλημα της χώρας. Συμφωνεί σε μια πορεία που οδηγεί το ελληνικό έθνος στην καταστροφή και δεν ζητά την αλλαγή του προγράμματος, ένα έκτακτο πρόγραμμα σωτηρίας ενός μέλους της ΕΕ που ήδη έχει μισοκαταστραφεί. Δεν μπορεί να γνωρίζουμε αν θα το έπαιρνε, αλλά είναι καιρός να μπουν όλοι ενώπιον των ευθυνών τους, ιδίως όσους παριστάνουν τους φίλους, συμμάχους και εταίρους. Δεν είναι δυνατόν οι «μεταρρυθμίσεις» που επέβαλαν στην Ελλάδα να οδήγησαν στη μεγαλύτερη ύφεση της ιστορίας και το θύμα, η Ελλάδα, να εξακολουθεί να λέει «δώστε μου ακόμα μια δόση από το δηλητήριο» ή «εγώ φταίω που δεν το ήπια το φαρμακάκι μου κι έκανα κόνξες».

 

Φυσικά, μια τέτοια «ρήξη», μια επώδυνη διαπραγμάτευση χρειάζεται σοβαρή και πολυμέτωπη προετοιμασία εσωτερικά και διεθνώς και ορισμένα σπάνια διανοητικά, ηθικά και ψυχολογικά χαρίσματα. Δυστυχώς, τέτοια προετοιμασία ουδόλως έκαναν οι «μνημονιακοί», ενώ και οι «αντιμνημονιακοί» ελάχιστα έχουν πράξει – ελπίζουμε στον λίγο χρόνο που τους απομένει να αναπληρώσουν αυτό το επικίνδυνο κενό που μπορεί να αποβεί μοιραίο. Αρνούμενοι την πραγματικότητα, οι έλληνες πολιτικοί επιμένουν να παίζουν τα παιχνίδια που ξέρουν και θέλουν να παίξουν, αγνοώντας ότι καταρρέει το ίδιο το … γήπεδο του αγώνα.

Το ελληνικό χαρτί 

Ο γερμανικός σκύλος γαυγίζει, αλλά μπορεί να δαγκώσει; Μπορεί η Καγκελλάριος Μέρκελ να πάει σε εκλογές με την Ευρώπη να έχει γίνει μπάχαλο εξαιτίας της ελληνικής κατάστασης. Αν γαυγίζει, είναι ακριβώς γιατί φοβάται, γιατί ξέρει ότι αντιμετωπίζει έναν κίνδυνο κολοσσιαίας πολιτικής καταστροφής και θέλει να εμποδίσει τους ‘Ελληνες να κάνουν το «απονενοημένο διάβημα». Τι θα πει στους ψηφοφόρους της; «Διέλυσα την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση, το μεταπολεμικό πολιτικό σχέδιο της Ευρώπης, για να τιμωρήσω τους τεμπέληδες του Νότου που πίνανε ουζάκια;». Τι θα πει στις υπόλοιπες καγκελλαρίες της Ευρώπης: «Καταστρέφω ή διώχνω όποια χώρα δε μου γουστάρει;» Και μόνο τη τελευταία συζήτηση στο Μπούντεσταγκ αν παρακολουθούσε κάποιος, θα καταλάβαινε ότι δεν υπάρχει καμία μείζων πολιτική δύναμη στην Ευρώπη διατεθειμένη να αναλάβει το κόστος διάλυσής της. Πόσο εύκολα θα ακολουθήσουν το Βερολίνο σε έναν τέτοιο δρόμο το Παρίσι, η Ρώμη, η Μαδρίτη; Αρκεί βέβαια, να αποκτήσει μια πολύ έξυπνη στρατηγική η Αθήνα – κι αυτό μοιάζει το δυσκολότατο τμήμα του μόνου «καλού σεναρίου»

 

Οι πολιτικοί σχεδιασμοί της «τρόικας εξωτερικού» αντέχουν μόνο όσο η ίδια η Αθήνα συνεχίζει την στρατηγική του «ευπειθούς κακομοίρη», που προσκυνάει τρέμοντας τον αφέντη, αναλαμβάνει αυτοβούλως τις ευθύνες και ζητιανεύει ψίχουλα. Από την ημέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου, και δι’ αυτού οι «επόπτες» του,  ανέλαβαν την εξουσία, η Αθήνα παίζει τον ρόλο «πράκτορα του χάους» σε όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα – γιατί στην ΕΕ κανείς δεν είχε φροντίσει να δημιουργήσει μηχανισμό προστασίας των εθνών από τις κυβερνήσεις τους! Δια της επιρροής που ασκούν οι άνθρωποί της στο στενό περιβάλλον των Ελλήνων πολιτικών ηγετών, η «Διεθνής του Χρήματος», το πιο «ριζοσπαστικό» τμήμα του παγκόσμιου κατεστημένου σπρώχνει στη διάλυση της Ευρώπης (και, αλλού, της παγκόσμιας ειρήνης).

 

Είπαμε και το επαναλαμβάνουμε ότι, προχωρώντας σε αυτό το δρόμο, δεν υπάρχει προκαταβολική εγγύηση σωτηρίας. Αν όμως συνεχίσουμε τον δρόμο που πορευόμαστε, η καταστροφή είναι σίγουρη. ‘Οσο για την αξιωματική αντιπολίτευση, που μπορεί να κληθεί σύντομα να κυβερνήσει και να εφαρμόσει, σε ακόμα δυσμενέστερες, τραγικές συνθήκες, την πολιτική της, δεν πρέπει να εφησυχάζει, πρέπει, στο μέτρο που συνειδητοποιεί τον ιστορικό της ρόλο και τι την περιμένει, και μαζί της τον ελληνικό λαό, να καταβάλει τεράστια προσπάθεια αναπλήρωσης των σημαντικών κενών, ελλειμμάτων και υστερήσεών της. Τέτοιες ρήξεις προϋποθέτουν σοβαρότατη προετοιμασία, ευρύ πλέγμα συμμαχιών διεθνώς, πλήρη ανατροπή της ηθικο-πολιτικής ατμόσφαιρας στη χώρα, επείγουσα επανασυγκόλληση των κοινωνικών δεσμών, συνοχή και αλληλεγγύη των φορέων και υποκειμένων, αίσθηση ιστορικότητας, κατανόηση του διεθνούς περιβάλλοντος, άριστη επαφή με τον πληθυσμό, αν δεν θέλουμε να γίνουν η ταφόπλακα της Ελλάδας (και της αριστεράς της).

Κανείς πολιτικός δεν μπορεί να φορτώνει στο έθνος τη δειλία του

 

Αν ο Σαμράς δεν μπορεί να κάνει αυτό που έχει φτάσει να μισοομολογεί ακόμα και το ΔΝΤ ως ανάγκη έχει ενδιάμεση λύση. Ας πάει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κι ας πει «Κύριοι καταστρέφουμε την Ελλάδα με αυτό το πρόγραμμα. Αν επιμένετε θα το εφαρμόσω, θα περάσω τα μέτρα, αλλά σας ειδοποιώ ότι αναλαμβάνετε μια ιστορική ευθύνη. Σας καλώ να ξαναδείτε την υπόθεση σε τρεις μήνες. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με τέτοια ύφεση και ανεργία». Και ας οργανώσει μια διεθνή συνέντευξη τύπου, μοιράζοντας στους δημοσιογράφους αυτά που έχουν γράψει οι γνωστότεροι οικονομολόγοι του πλανήτη, περιλαμβανομένων πέντε, όχι ενός, όχι δύο, όλων των οικονομικών ινστιτούτων της Γερμανίας. Ας μην αναλάβει  για λογαριασμό της χώρας άλλες ευθύνες που δεν της ανήκουν. ‘Ετσι κι αλλοιώς κανείς στο εσωτερικό ή το εξωτερικό ή τις αγορές δίνει την παραμικρή σημασία στις δηλώσεις της ελληνικής κυβέρνησης – ούτε και η ίδια. Από αυτά που κάνει τώρα, περισσότερο θα εκτιμούνταν μια τέτοια, τίμια στάση. Μόνο ηλίθιοι ή τρελλοί δεν θα φοβόντουσαν ευρισκόμενοι στη θέση του κ. Σαμαρά σήμερα ή ενδεχομένως του κ. Τσίπρα αύριο. Γενναίος δεν είναι αυτός που δεν φοβάται, αλλά  αυτός που κάνει αυτό που πρέπει, παρόλο ότι φοβάται. Κανένας ‘Ελληνας πολιτικός δεν έχει, στο σημείο που φτάσαμε, δικαίωμα να φορτώνει στο έθνος τη δειλία του και την έλλειψη ετοιμότητάς του – και όποιος το κάνει θα τιμωρηθεί ασφαλώς σκληρότατα στο τέλος.

Δημοσιεύτηκε στην"Ελλάδα αύριο", 22.1.2012 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

 

 

ΠΩΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΤΑΣΓΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ (με τη βοήθεια της "ελληνικής κυβέρνησης")

Η Ευρώπη αυτοκτονεί: ένας θρίαμβος για την αυτοκρατορία του Λόιντ Μπλάκφεϊν

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

 

To κείμενο που δημοσιεύουμε στη συνέχεια γράφτηκε προ 11μήνου, σε μια προσπάθεια ανίχνευσης των βασικών τάσεων της ευρωπαϊκής κρίσης και ανάδειξης του «τριγωνικού» χαρακτήρα της: «Ελλάδα-Γερμανία-αγορές». Ο χρόνος που παρήλθε παρέχει μια επιπλέον δυνατότητα ελέγχου των βασικών υποθέσεων. Φυσικά χρειάζονται ορισμένες συγκυριακές διορθώσεις, ανάλυση κάνουμε, όχι μαντική. Τον Οκτώβριο 2011 αίφνης ήταν φανερή η πολιτική παρακμή της κυβέρνησης Παπανδρέου, δεν μπορούσαμε όμως να είμαστε βέβαιοι για τη συμπεριφορά Σαμαρά-ΝΔ, η μεταστροφή των οποίων προσέφερε σημαντική χρονική παράταση στις μνημονιακές πολιτικές, με τίμημα τη βύθιση της Ελλάδας σε μια όλο και βαθύτερη, «καθεστωτική», «υπαρξιακή» κρίση.

 

Γράψαμε το κείμενο αγγλικά προς ενημέρωση των Ευρωπαίων αναγνωστών. Με πρωτοβουλία αναγνωστών μεταφράστηκε γαλλικά, γερμανικά και ρωσικά και δημοσιεύτηκε σε περιοδικά και ιστότοπους. Πολιτικές προσωπικότητες της Γερμανίας μας απάντησαν επαινετικά, ενώ κληθήκαμε να παρουσιάσουμε τις βασικές ιδέες μας για την ευρωπαϊκή κρίση σε ένα σεμινάριο που οργάνωσε στο Ευρωκοινοβούλιο ένα think tank προσκείμενο στο ΕΛΚ. Αν αυτά έγιναν με το κείμενο ενός ατόμου, φανταστείτε τι θα γινόταν αν ένα κράτος, αν τα κόμματα, οι πολίτες, η Εκκλησία, οι ‘Ελληνες δραστηριοποιούμεθα διεθνώς, αν είχαμε ιδέες για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Το γράφουμε για να υπογραμμίσουμε ότι υπήρχε και εν μέρει υπάρχει, έστω συρρικνούμενο, ευρύ πεδίο συζήτησης και υπεράσπισης της Ελλάδας. Δυστυχώς ουδείς, ή σχεδόν, υπερασπίζεται τη χώρα διεθνώς. Συχνότερα, οι πάσης φύσεως ελληνικές ελίτ συνηγορούν παγκοσμίως στις ανθελληνικές επιθέσεις, συμβάλλοντας στη δημιουργία προϋποθέσεων εκδίωξης της Ελλάδας από την ευρωζώνη με απόδοση σε αυτήν της ευθύνης. Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής, είτε μείνουμε, είτε φύγουμε, θα είναι ανυπολόγιστες.

 

Ενώ η Αθήνα επιδεικνύει τα ατέλειωτα αποθέματα ραγιαδισμού που τη χαρακτηρίζουν, είναι πολλές φορές οι ξένοι που κινητοποιούνται αυτοβούλως υπέρ των ελληνικών θέσεων, από τον μεγαλύτερο εν ζωή Γερμανό συγγραφέα, τον Γκίντερ Γκρας, στιχουργό ενός συγκλονιστικού ποιήματος για την Ελλάδα και τους κατοίκους της Νάντης, που δαδηλώνουν «Είμαστε όλοι ‘Ελληνες», έως τον συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο, από τη μακρινή Ουρουγουάη, ζώσα συνείδηση της Λατινικής Αμερικής. Αλλά χρειάζεται μια Ελλάδα που να αγωνίζεται για να εκμεταλλευθεί τη συμπάθειά τους, δεν εγείρουν συμπάθεια οι εθελόδουλοι.

 

Στο άρθρο μας υπαινισσόμαστε, χωρίς να μπαίνουμε στην ουσία, δύο ακόμα, θεμελιώδεις κατά τη γνώμη μας ιδέες, στις οποίες υποσχόμεθα να επανέλθουμε για τους αναγνώστες των «Επικαίρων»:

 

-         η πρώτη είναι ότι βρισκόμαστε ενώπιον κρίσης καθεστώτος, οικονομικής στον πυρήνα της, πολιτισμού στην ουσία της, ανάλογης εκείνης που γνώρισε το 1914 και το 1929 ο παγκόσμιος καπιταλισμός και οδήγησε τότε στους δύο παγκοσμίους πολέμους, τη Ρώσικη Επανάσταση και τον γερμανικό φασισμό. Η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης. Δεν θέλουμε να το πιστέψουμε, ιδίως οι πολιτικές ηγεσίες και τα μεσαία στρώματα, φορείς παγκοσμίως του ρεκόρ κοινωνικής ηλιθιότητας, δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στο επίπεδο που αρμόζει, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Ευρώπη, ούτε παγκοσμίως. Αρνούμενοι να το αντιμετωπίσουμε, το χειροτερεύουμε.

 

 

-         Η δεύτερη είναι ότι η ελληνική/ευρωπαϊκή κρίση ακολουθούν τη μορφή εξέλιξης της σοβιετικής. Πρόκειται για διαδικασία «παράξενη», που μοιάζει με αυτοάνοσο νόσημα. Ο οργανισμός επιτίθεται στον εαυτό του. Για να καταλυθεί μια τέτοια διαδικασία «αυτοκαταστροφής» απαιτείται:

 

Α. η πληττόμενη δομή (ΕΣΣΔ, Ελλάδα, ΕΕ) να έχει σοβαρά, υφέρποντα προβλήματα

 

Β. να υπάρχει υποκείμενο επιρροής σε στρατηγικούς «κόμβους», όπως κέντρα πολιτικής, εκδοτικής, οικονομικής ισχύος, με ανώτερη των επιμέρους παικτών στρατηγική ευφυία, ικανό να πυροδοτήσει τακτικές επιλογές των υποκειμένων, που αγνοούν τις καταστροφικές για την όλη δομή στρατηγικές συνέπειες των επιλογών τους. Τέτοια τακτικά, ελεγχόμενα υποκείμενα, ήταν η μεταρρυθμιστική πτέρυγα του ΚΚΣΕ, οι (ελεγχόμενες) κυβερνήσεις Παπανδρέου-Παπαδήμου-Σαμαρά, ο γερμανικός εθνικισμός, επιδέξια «χειριζόμενος» από τη «Διεθνή των Τραπεζών». Στην ΕΣΣΔ, το ‘Ιδρυμα Σόρος κατέληξε να έχει στο μισθολόγιό του όλους σχεδόν τους προβεβλημένους διανοούμενους της περεστρόικα. Σήμερα, το “κόμμα της Goldman Sachs” είναι πανταχού παρόν στις διεθνείς δομές οικονομικο-πολιτικής και εκδοτικής εξουσίας.

 

Σεπτέμβριος 2012

 

ΔΚ

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

 

 

Σύνοψη

 

Η Ελλάδα θα βρεθεί στο χείλος μιας εξέγερσης ή μιας επανάστασης, αν η κυβέρνηση συνεχίσει να αρνείται τη διενέργεια πρόωρων εκλογών, τις οποίες ζητούν όλοι στην Ελλάδα. Οι αγορές δείχνουν έτοιμες να εξαπολύσουν μια ακόμα μεγαλύτερη επίθεση εναντίον της Ιταλίας. Στην Ανατολική Μεσόγειο επικρατεί ένταση, με συνέπεια να αυξάνονται οι πιθανότητες μια πολεμικής σύρραξης στην οποία ενδέχεται να εμπλακούν δυο χώρες-μέλη της ΕΕ, μια υποψήφια χώρα-μέλος και το Ισραήλ. Όσο για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται την Ευρωπαϊκή κρίση, το Βερολίνο επαναλαμβάνει την ίδια αλληλουχία στρατηγικών λαθών που συνέβαλλαν στη στρατιωτική ήττα του στον Α΄ και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη μόνη διαφορά ότι στον 20^ο αιώνα είχαμε βρεθεί στη δίνη ένοπλων συρράξεων, ενώ σήμερα αντιμετωπίζουμε έναν χρηματοπιστωτικό ολοκληρωτικό πόλεμο.

          Η Γερμανία έχει τη σπάνια ιστορική ευκαιρία να ξαναγίνει ένα φυσιολογικό κράτος, να μετατραπεί στον πολιτικό και οικονομικό ηγέτη όλης της Ευρώπης εναντίον των Αγορών, σε έναν Καλό και Δημοκρατικό ηγεμόνα της ηπείρου που θα επενδύσει τις φιλοδοξίες της σε ένα ριζοσπαστικό μεταρρυθμιστικό Ευρωπαϊκό σχέδιο παγκόσμιας σημασίας. Αντίθετα, οι πολιτικές της υπονομεύουν το Ευρωπαϊκό σχέδιο, τροφοδοτώντας πολιτικές αντιπαραθέσεις και πολέμους χρέους στους κόλπους της Ευρώπης. Για μια ακόμα φορά στην ιστορία της, η Γερμανία είναι όμηρος μιας εξαιρετικά περιορισμένης και επαρχιώτικης αίσθησης του εθνικισμού, της ίδιας πρωτόγονης μορφής εθνικισμού που κατέστρεψε στο παρελθόν τον Γερμανικό Λαό. Ως εκ τούτου, η Γερμανία κινδυνεύει να υποστεί ένα «τρίτο Βατερλό» μέσα σε δυο αιώνες, μια ήττα που θα είναι πολύ πιο βαριά από εκείνη του 1945. Δεν έχει απομείνει πολύς χρόνος μέχρι την ιστορική ήττα της Ευρωπαϊκής Ιδέας, την κατάρρευση της ΕΕ και μια παγκόσμια οικονομική κρίση χειρότερη από εκείνη του 1929, η οποία θα έχει καταστρεπτικές επιπτώσεις για την Ευρώπη, τον κόσμο και την ίδια τη Γερμανία.

          Υιοθετώντας μια πιο συστημική προσέγγιση, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε τους τρόπους με τους οποίους η κρίση εκτυλίσσεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την παγκόσμια οικονομική αρχιτεκτονική, αλλά και μερικά από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που οδήγησαν στην ταχύτατη αυτοκτονία του σοβιετικού συστήματος και την αυτοκαταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης, ενός συστήματος που ήταν πολύ διαφορετικό, αλλά εξίσου «κλειστό» με το σημερινό μονεταριστικό και νεοφιλελεύθερο Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

          Ο τόπος με τον οποίο οι Ευρωπαίοι ηγέτες χειρίζονται την Ευρωπαϊκή κρίση θυμίζει τον τρόπο συμπεριφοράς του Γκορμπατσόφ, ο οποίος αποσταθεροποίησε ζωτικές λειτουργίες και δομές του σοβιετικού συστήματος χωρίς να έχει κάποια σαφή ιδέα με τι θα το αντικαθιστούσε. Αντίθετα με το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ο Γκορμπατσόφ δανείστηκε πολλές δυτικές αξίες προκειμένου να τις χρησιμοποιήσει στην εσωτερική πολιτική διαπάλη, με συνέπεια να καταστρέψει την «εικόνα του εχθρού» που αποτελούσε τον πυρήνα του σοβιετικού πολιτικού συστήματος. Το ίδιο βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη. Το «καθεστώς» μας βασίζεται στην υπόσχεση «της ελευθερίας, της ευημερίας και της δημοκρατίας». Πολύ απλά, το «καθεστώς» δεν θα επιβιώσει, επειδή προσπαθεί να διασφαλίσει ολοένα και περισσότερα κέρδη για τις τράπεζες και καταστρέφει ολόκληρες συλλογικότητες προκειμένου να αποπληρωθούν τα συσσωρευμένα χρέη.

          Σε αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε πώς οι χρηματοοικονομικές, πολιτικές, ιδεολογικές, εθνικές και γεωπολιτικές συνιστώσες συντελούν στην τρέχουσα κρίση της ΕΕ. Θα προτείνουμε τη σύνθεση δυο φαινομενικά αντίθετων ερμηνειών, από τις οποίες η μια δίνει έμφαση στη χαοτική φύση της χρηματοπιστωτικής κρίσης, ενώ η άλλη αποπειράται να διακρίνει σε κάθε στάδιο της κρίσης το προωθούμενο σχέδιο της «Χρηματοπιστωτικής Αυτοκρατορίας», η οποία διαμορφώνει την Ευρώπη και τον κόσμο βάσει των συμφερόντων της και των παγκόσμιων οραμάτων της. Θα εστιάσουμε την ανάλυσή μας στη Γερμανική πολιτική, επειδή η Γερμανία είναι το μοναδικό εναπομένον έθνος στην Ευρώπη που προσπαθεί να χαράξει μια πολιτική για την Ευρώπη. Ο μοναδικός άλλος πραγματικός ενεργών παράγοντας στην Ευρώπη είναι η Ελλάδα, επειδή έχει μετατραπεί σε πεδίο πειραματισμού της νέας οικονομικής και κοινωνικής τάξης στην Ευρώπη. Αλλά και επειδή η Ελληνική κυβέρνηση, υπό τον άμεσο έλεγχο των κέντρων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, συμπεριφέρεται ως ένας πραγματικός «παράγοντας του χάους» στις Ευρωπαϊκές υποθέσεις.

 

 

Από το 1914 και το 1939 στο 2012

 

Βρισκόμαστε σε μια καθοριστική συγκυρία της Ευρωπαϊκής και, ιδίως της Γερμανικής ιστορίας. Οι ίδιοι κακόβουλοι μηχανισμοί, που έδρασαν στην Ευρώπη πριν από τον Α΄ και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν τεθεί πάλι σε κίνηση, αυτή τη φορά με χρηματοπιστωτικούς οικονομικούς και όχι με στρατιωτικούς όρους (τουλάχιστον προς το παρόν), αλλά με τις ίδιες δυνητικά καταστρεπτικές επιπτώσεις. Διακυβεύονται η ευημερία, η δημοκρατία και ο πολιτισμός της Ευρώπης, όλα όσα καταφέραμε να πετύχουμε μετά το 1945. Εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο οι Γερμανοί ηγέτες χειρίζονται την Ευρωπαϊκή κρίση, η Γερμανία διατρέχει τον υπαρκτό κίνδυνο να υποστεί τελικά μια οικονομική, πολιτική, γεωπολιτική, ηθική και στρατηγική ήττα, ανάλογη με τη στρατιωτική ήττα του 1945.

          Ο νους μας δεν μπορεί να συλλάβει πλήρως τη νέα κατάσταση. Ο τρόπος σκέψης μας εξακολουθεί να βασίζεται στις πραγματικότητες και τις βεβαιότητες του κόσμου που γνωρίσαμε μεταξύ 1945 και 2008^. ο πιο ενδεδειγμένος παραλληλισμός είναι ο απόλυτος αιφνιδιασμός των Ευρωπαίων από την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, καθώς εξακολουθούσαν να σκέφτονται με τους όρους της Belle Époque, ενώ έμπαιναν στη νέα εποχή των Πολέμων και των Επαναστάσεων, που χαρακτήρισαν το πρώτο μισό του  20^ου αιώνα. «Δεν θα πληρώσουμε για τους Έλληνες», λένε οι Γερμανοί, ‘όπως αντίστοιχα ο Γάλλοι, σε μια όχι και τόσο διαφορετική περίπτωση, έλεγαν ότι «δεν θα πεθάνουμε για το Ντάντσιχ». Όμως, η «δολοφονία» της Ελλάδας ενέχει τον κίνδυνο να προκαλέσει τις ίδιες συνέπειες μ τη δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου στο Σεράγεβο το 1914.

          Η κρίση χρέους καταστρέφει ταχύτατα τα πολιτικά θεμέλια της ΕΕ στην υφιστάμενη μορφή της, αλλά και κάθε είδους Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν ξεκινήσει έναν πόλεμο εναντίον τη Ελλάδας και άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής περιφέρειας, των λεγομένων PIIGS, ο οποίος θυμίζει τις εκστρατείες ψυχολογικών επιχειρήσεων εναντίον των κρατών «παριών», όπως το Ιράκ ή η Σερβία. Οι εκστρατείες ψυχολογικών επιχειρήσεων προηγήθηκαν των στρατιωτικών επιθέσεων εναντίον των συγκεκριμένων χωρών, όπως ακριβώς σήμερα προηγήθηκαν των κερδοσκοπικών επιθέσεων εναντίον της Ελλάδας, με συνέπεια μια χώρα-μέλος της ευρωζώνης να μετατραπεί στο χρηματοοικονομικό ισοδύναμο του Ιράκ.

          Δυο χρόνια μετά από την έναρξη της Ευρωπαϊκής κρίσης δημόσιου χρέους, οι σύνοδοι κορυφής της ΕΕ θυμίζουν ολοένα και περισσότερο βαθμό αγώνες πυγμαχίας και είναι σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό αναποτελεσματικές. Η Γερμανία, η Γαλλία, η Μ. Βρετανία και η Ιταλία έχουν μεταξύ τους τι χειρότερες σχέσεις που είχαν ποτέ. Η «Ευρωπαϊκή» Κεντρική Τράπεζα προσπαθεί να συμπεριλάβει στη συμφωνία για την «αναδιάρθρωση» του Ελληνικού χρέους την εξαίρεση των Ελληνικών ομολόγων που αγόρασε σε πολύ χαμηλές τιμές στη δευτερογενή αγορά – δηλαδή, κερδοσκοπεί εις βάρος μιας χώρας-μελους της ΕΕ σε μια κατάσταση οικονομικής στενότητας! Οι απλοί Γερμανοί πολίτες λένε ότι δεν θέλουν τα χρήματα που προέρχονται από τη σκληρή δουλειά τους να δοθούν για να αποπληρωθούν τα χρέη των Ελλήνων απατεώνων, αγνοώντας ότι οι Έλληνες εργάζονται πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς και ότι, σε κάθε περίπτωση, η Γερμανική οικονομική «βοήθεια προς την Ελλάδα» δεν καταλήγει στην Ελλάδα, αλλά στους διεθνείς τραπεζικούς κολοσσούς που είναι οι πραγματικοί απατεώνες. Ο Βούλγαρος πρωθυπουργός δήλωσε ότι τον χαροποιεί  το γεγονός ότι καταστρέφεται η Ελληνική κοινωνία, όπως είχε καταστραφεί η Βουλγαρική κοινωνία μετά από τη κατάρρευση του κομμουνισμού.

          Οι Έλληνες κατηγορούν σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό τους Γερμανούς ότι συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συμπεριφέρθηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – δηλαδή, ότι καταστρέφουν και λεηλατούν τη χώρα τους. Μιλούνε ολοένα και πιο συχνά για το Δ΄ Ράιχ και αναπολούν το ΕΑΜ, το πιο σημαντικό αντιστασιακό κίνημα που δραστηριοποιήθηκε σε όλη την Ευρώπη από το 1941 έως το 1944, λαμβανομένου υπ’ όψιν του μεγέθους τη χώρας τους.

          Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι δυο χρόνια μετά από την έναρξη της Ευρωπαϊκής κρίσης δημόσιου χρέους, πληρούνται πλέον όλες οι χρηματοοικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις για την καταστροφή του Ευρωπαϊκού σχεδίου. Οι παγκόσμιες δυνάμεις και ιδίως η νέα «Χρηματοπιστωτική Αυτοκρατορία», που επιδιώκουν να «κυριαρχήσουν ή να καταστρέψουν» την Ευρώπη, διαθέτουν νέα και σημαντικά εργαλεία για να επιτύχουν τον στόχο τους. Τα Ευρωπαϊκά έθνη αλληλοκατηγορούνται για την κρίση, για την οποία ευθύνονται κατά κύριο λόγο οι παγκόσμιες τράπεζες και η πλήρης απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα και της οικονομίας!

 

 

Το Γερμανικό δίλλημα

 

Για πρώτη φορά μετά από ογδόντα χρόνια, η Γερμανία κρατάει στα χέρια τη μοίρα της Ευρώπης, το κλειδί για τη δημοκρατία και τον πολιτισμό της Ευρώπης. Όμως, δεν θα το κρατάει για πολύ ακόμα, ενώ όλα δείχνουν ότι δεν ξέρει πώς να το χρησιμοποιήσει. Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν εναντίον της Ελλάδας τις αγορές ως ένα είδος «αστυνομίας της συνθήκης του Μάαστριχτ», προκειμένου να «τιμωρήσουν» τους Έλληνες και να «πειθαρχήσουν» τους υπολοίπους Ευρωπαίους, χωρίς να συνειδητοποιούν -όπως ο Φάουστ- το τεράστιο αντίτιμο που θα καταβάλουν για τη συμμαχία τους με τον διάβολο. Διέλυσαν οικονομικά την Ελλάδα, όπως ο Στάλιν και  Χίτλερ είχαν  διαλύσει την Πολωνία με στρατιωτικά μέσα. Η Γερμανία υπερεκτιμάει τον εαυτό της και βασίζεται υπέρμετρα στην οικονομική ισχύ της, με τον ίδιο  τρόπο που κατά τη διάρκεια του 20^ου αιώνα είχε υπερεκτιμήσει τον εαυτό της και είχε βασιστεί υπέρμετρα στη στρατιωτική ισχύ της. Το Βερολίνο πιστεύει ότι μπορεί να παίξει με τις Αγορές, όπως ο Νταλαντιέ, ο Τσάμπερλεν ή ο Στάλιν πίστευαν ότι μπορούσαν να παίξουν με τον Χίτλερ και τον χρησιμοποιήσουν.

          Μεταξύ 1939 και 1941, ο Χίτλερ επιτέθηκε εναντίον όλων των Ευρωπαϊκών εθνών, επιδιώκοντας να ενώσει και να τα πειθαρχήσει πριν στραφεί στη βασική επιδίωξη του: την κατάκτηση της Ρωσίας και την ήττα του Μπολσεβικισμού. Όμως, το σχέδιο του Χίτλερ αντικατόπτριζε τον κατ’ ουσίαν επαρχιώτικο, περιορισμένο  και βίαιο χαρακτήρα του Γερμανικού εθνικισμού. Η Γερμανία δεν κατανόησε ποτέ τον δικό της μεγάλο θεωρητικό του Πολέμου, τον Πρώσο Καρλ φον Κλάουζεβιτς ο οποίος είχε ορθά διακρίνει πίσω από τις νίκες του Ναπολέοντα τη δύναμη των ιδεών της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης. Οι πιο επιτυχημένες και σταθερές ηγεμονίες είναι εκείνες που βασίζονται σε γενικές ιδέες και συμπεριλαμβάνουν ένα «καρότο» για τα έθνη που βρίσκονται υπό την κυριαρχία τους. Αυτό συνέβη στην περίπτωση της ηγεμονίας των ΗΠΑ που βασίστηκε στο όραμα του «ανεξάρτητου, ελεύθερου και επιτυχημένου ατόμου», στην περίπτωση της ΕΣΣΔ που βασίστηκε στον «σοσιαλισμό», αλλά και στην περίπτωση της ΕΕ για όσο διάστημα βασιζόταν στο κοινό όραμα της «ειρήνης, της ευημερίας και της ελευθερίας για όλους».

          Ο Χίτλερ απέτυχε να κατακτήσει τη Βρετανία και κατέβαλε ένα μεγάλο αντίτιμο για την επίθεσή του εναντίον της Ελλάδας. Θα μπορούσε πιθανότατα να είχε νικήσει την ΕΣΣΔ, όμως, όταν τελικά τον Ιούνιο του 1941 επιτέθηκε εναντίον της, είχε ήδη χάσει πολύτομες δυνάμεις ενέργεια και χρόνο προσπαθώντας να συντρίψει την Ελληνική αντίσταση. Με έναν τρόπο που θα άφηνε άφωνο τον Σίγκμουντ Φρόιντ, η Άγκελα Μέρκελ κάνει ακριβώς το ίδιο. Προσπαθεί να τιμωρήσει τους Έλληνες και να πειθαρχήσει τους υπολοίπους Ευρωπαίους πριν αντιμετωπίσει το ζήτημα των Αγορών εκ μέρους όλης της ΕΕ. Όμως, υπάρχει ο κίνδυνος να καταστραφεί όλο το πολιτικό κεφάλαιο της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

          Οι Αγορές και η «αστυνομία» του ΔΝΤ, την οποία προσκάλεσαν και συνεργάστηκαν μαζί της οι ηγέτες της Γερμανίας, όχι μόνο «τιμώρησαν» τον φερόμενο Έλληνα «εγκληματία» (στην πραγματικότητα, τον κατέστρεψαν κυριολεκτικά), αλλά πλέον επιτίθενται εναντίον των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, ακόμα και εναντίον των ΗΠΑ (η απόφαση της Standards & Poor’s να υποβαθμίσει την πιστοληπτική ικανότητα της υπερδύναμης τον Αύγουστο του 2011 πρέπει να θεωρηθεί ως το σημείο καμπής για την οριστική αλλαγή του συσχετισμού ισχύος ανάμεσα στο χρηματοπιστωτικό «κράτος πίσω από τα κράτη» και στα «φυσιολογικά», «συνηθισμένα» κράτη). Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι η Ελλάδα δεν ήταν μια εξαίρεση, αλλά μια ακραία περίπτωση, η οποία μας επιτρέπει να κατανοήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε του θεμελιώδεις μηχανισμούς εν δράσει. Επί δυο χρόνια, όλοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το Ελληνικό πρόβλημα, αλλά το μοναδικό αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών είναι η τεράστια αύξηση του χρέους της Ελλάδας, καθώς και η ταχύτατη και πρωτοφανής καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

 

 

Καμία λύση μέσα στο σύστημα

 

Οι Γερμανοί και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί προσπαθούν να βρουν μια λύση, όμως όλα τα μέτρα τα οποία προτείνουν και στα οποία συμφωνούν αποτυγχάνουν στις επόμενες εβδομάδες ή μήνες, κάτι που αποδεικνύει ότι το πρόβλημα είναι συστημικό, ότι δεν υπάρχει λύση μέσα στο δεδομένο πολιτικό και οικονομικό «μοντέλο», μέσα στο πλαίσιο της λεγόμενης «φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», η οποία χαρακτηρίζεται από τη συγκέντρωση τεράστιας οικονομικής και πολιτικής ισχύος στα χέρια των «καπετάνιων» του χρηματοπιστωτικού τομέα, αλλά και από την πλήρη απορρύθμιση των χρηματοπιστωτικών και των υπολοίπων αγορών, και ιδίως κάθε χρηματοπιστωτικής,  οικονομικής και εμπορικής δραστηριότητας σε όλο τον πλανήτη. Καταστρέφουμε την Ευρώπη, επισπεύδοντας μια παγκόσμια κρίση που θα είναι χειρότερη από εκείνη του 1929.

          Το χρηματοπιστωτικό τέρας που δημιουργήσαμε τα τελευταία 40 χρόνια, η παγκόσμια «Αυτοκρατορία του Χρήματος», καταστρέφει τα κράτη, τα έθνη και τον πολιτισμό μας. Για όσο διάστημα η λύση που προτείνουμε θα αποφεύγει να αντιμετωπίσει τη βασική αιτία του προβλήματος, το πρόβλημα θα παραμένει και θα κινδυνεύει όχι μόνο η ύπαρξη της ΕΕ, αλλά και ολόκληρου του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, του κράτους προνοίας, της δημοκρατίας, όλων όσα οι Ευρωπαίοι καταφέραμε να πετύχουμε μετά το 1945. Αν προσπαθήσουμε να αποπληρώσουμε το βουνό του χρέους που συσσωρεύτηκε από τις τράπεζες και τα άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, θα πρέπει να καταστρέψουμε τις κοινωνίες μας, να μετατρέψουμε τους Ευρωπαίους πολίτες σε οιονεί ισόβιους σκλάβους, να επιβάλλουμε το κοινωνικό ισοδύναμο ενός νέου παγκοσμίου πολέμου, να πραγματοποιήσουμε νέους πολέμους σε μια κλίμακα που θα είναι πολύ πιο μαζική από εκείνη των πολέμων στη Μέση Ανατολή την τελευταία δεκαετία ή να καταστρέψουμε με ακόμα γρηγορότερους ρυθμούς το περιβάλλον, τα ίδια τα θεμέλια της ύπαρξής μας.

          Η Ιστορία θέτει τους Γερμανούς ενώπιον ενός δραματικού στρατηγικού διλήμματος. Έχουν τη μοναδική ιστορική ευκαιρία να ξαναγίνουν ένα «φυσιολογικό» έθνος, να αποδράσουν από την πνευματική «φυλακή» στην οποία καταδικάστηκαν μετά από την ήττα τους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο αντιμετώπισαν αυτή την ήττα τόσο οι Γερανοί όσο και οι κατακτητές τους (1). Για να τα καταφέρουν, θα πρέπει η Γερμανία να ηγηθεί των Ευρωπαϊκών εθνών στην προσπάθειά τους να ελέγξουν το χρηματοπιστωτικό τέρας που απειλεί τις κοινωνίες, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό της Ευρώπης. Θα πρέπει οι Γερμανοί να γίνουν οι πρωτοπόροι στην πραγματικά τιτάνια, εξαιρετικά δύσκολη, αλλά απολύτως αναγκαία ριζική μετατόπιση του κυρίαρχου παραδείγματος προς ένα άλλο οικονομικό μοντέλο, αν όντως θέλουμε να σώσουμε την ήπειρό μας από τον ολοκληρωτισμό των λεγόμενων «Αγορών». Είναι αναγκαία η ριζική αναδιάρθρωση του Ευρωπαϊκού χρέους, η κατάργηση ή, τουλάχιστον, η ρύθμιση της αγορά των CDS και των άλλων παραγώγων, η αντικατάσταση του υφιστάμενου Ευρωπαϊκού οικονομικού μοντέλου που παράγει χρέη με ένα παραγωγικό μοντέλο που θα είναι προσανατολισμένο σε μια νέα μορφή κεϊνσιανισμού, σε μια μορφή προστατευτισμού και ρύθμισης. Είναι αναγκαία μια γιγαντιαίων διαστάσεων αναδιανομή των εισοδημάτων και του πλούτου, η αντιστροφή της πορείας που ακολουθούμε τα τελευταία σαράντα χρόνια. Είναι αναγκαία μια Ευρωπαϊκή κυβέρνηση και όχι διακυβέρνηση, όμως κυβέρνηση αυτή θα πρέπει να είναι δημοκρατική και να εξυπηρετεί κοινωνικούς, αναπτυξιακούς και οικολογικούς στόχους, και όχι απλά να εγγυάται την αξία του χρήματος, όπως επιτάσσει η συνθήκη του Μάαστριχτ. Είναι αναγκαίο ένα νέο Νιου Ντιλ και, προκειμένου να υλοποιηθεί, είναι αναγκαία μια πολιτική ηγεσία με το σθένος και τις ικανότητες του Φράνκλιν Ρούζβελτ, του Ουίνστον Τσόρτσιλ ή του Σαρλ ντε Γκολ, ώστε να αντιμετωπιστεί η τρέχουσα κρίση και να σωθεί η Ευρώπη.

          Η άλλης οδός είναι το Βερολίνο να συνεχίσει να κάνει ό,τι κάνει, επισπεύδοντας την καταστροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποξενώνοντας την πλειονότητα των Ευρωπαϊκών εθνών και θέτοντας τα θεμέλια για την κυριαρχία της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος» σε όλη της ήπειρο, με τελική απόληξη τη μετατροπή και της ίδιας της Γερμανίας σε ένα υποτελές κράτος. Φυσικά, η Γερμανία διαθέτει σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα και θα καταφέρει να επιβιώσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες. Πώς, όμως, μετά από 20 χρόνια θα καταφέρνει  να αντεπεξέρχεται αυτοτελώς απέναντι στην Κίνα ή την Ινδία; Τι είδους «ήπια» (και όχι μόνο «οικονομική») ισχύ θα διαθέτει μετά από τις ολέθριες πολιτικές και ιδεολογικές επιπτώσεις της ολοκληρωτικής καταστροφής της Ευρώπης υπό την ηγεσία της; Ούτε λίγο ούτε πολύ, μια τέτοια εξέλιξη θα ισοδυναμεί με μια οικονομική, ηθική, πολιτική και στρατηγική ήττα της Γερμανίας, η οποία θα είναι πολύ χειρότερη από τη στρατιωτική ήττα που υπέστη το 1945.

 

 

Η Αυτοκρατορία εναντίον της Γερμανίας

 

Ο πρώτος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο λόρδος Ισμέι, είχε ορίσει τον σκοπό της Ατλαντικής Συμμαχίας με την ακόλουθη διάσημη φράση: «Να μείνουν οι Αμερικανοί μέσα, οι Γερμανοί κάτω και οι Ρώσοι έξω». Η Βρετανική Αυτοκρατορία παρέδωσε τα σκήπτρα στην Αυτοκρατορία των ΗΠΑ, η Αυτοκρατορία των ΗΠΑ διατήρησε το στέμμα της χάρη στο συνδυασμό της χρηματοπιστωτικής ισχύος και των Αμερικανικών όπλων, η ΕΣΣΔ αυτοκτόνησε, αλλά η αυτοκρατορική «τεχνογνωσία» παραμένει ακέραια. Οι μέθοδοι και οι υποτελείς αλλάζουν, όχι όμως οι θεμελιώδεις στόχοι. Σήμερα, σημαίνον πρόσωπο δεν ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, αλλά ο πρόεδρος της Goldman Sachs Λόιντ Μπλάκφεϊν, ο οποίος είπε κάποτε: «Κάνω τη δουλειά του Θεού» (2).

          Ο Μπλάκφεϊν δεν μπορούσε να κοιμηθεί το 2008. Παρ’ όλο που είχε προσχεδιάσει τα πάντα, δεν ήταν βέβαιος για την τροπή που θα έπαιρναν τα πράγματα. Ο άνθρωπός του, ο Πόλσον, έπρεπε κυριολεκτικά να ικετεύσει τα μέλη του Κογκρέσου για να σωθούν οι Τράπεζες. Μετά από τρία χρόνια, ο Λόιντ και οι συνάδελφοί του γελούν εις βάρος των Γερμανών, των Ευρωπαίων, της Μέρκελ, του Σαρκοζί και του Ομπάμα, οι οποίοι αυτοεξευτελίζονται για να «ηρεμίσουν τις αγορές». Ο Λόιντ και οι συνάδελφοί του όχι μόνο διατήρησαν και επέκτειναν τις αυτοκρατορίες τους και τα αμύθητα κέρδη τους. όχι μόνο μετακύλυσαν στα κράτη τις ζημίες τους προκαλώντας την κρίση δημόσιου χρέους, αλλά έχουν πλέον τη δυνατότητα να «ρυθμίζουν» το μέγεθος των κρατικών προϋπολογισμών, το επίπεδο των κοινωνικών δαπανών και επενδύσεων στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, ακόμα και το πόσα μέλη πρέπει να έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση ή αν θα συνεχίσει να υπάρχει!

          Ένας άνθρωπος της Goldman Sachs διορίστηκε επικεφαλή της «Ευρωπαϊκής» Κεντρικής Τράπεζας. Ένας άλλος, ο αρθρογράφος των Financial Times Deutschland Ότμαρ Ίσινγκ έθεσε τους Ευρωπαίους ενώπιον του διλλήματος είτε να μετατρέψουν την Ένωσή τους σε μια «δικτατορία των Αγορών» είτε να την δουν να διαλύεται. Ο Ίσινγκ, που στη Γερμανία θεωρείται -Κύρος οίδε!- η μεγαλύτερη αυθεντία στη νομισματική πολιτική, είχε εξηγήσει σε ένα άλλο άρθρο του τον Μάρτιο του 2010 για ποιους λόγους η Ευρώπη δεν έπρεπε να βοηθήσει την Ελλάδα. Ο Ίσινγκ είναι έμμισθος σύμβουλος της Goldman Sachs, της τράπεζας που τον Σεπτέμβριο του 2009 ενορχήστρωσε την κερδοσκοπική επίθεση εναντίον της Αθήνας, παραβιάζοντας του κανόνες δεοντολογίας καθώς ήταν σύμβουλος της Ελληνικής κυβέρνησης.

          Οι άνθρωποι του χρήματος όπως Ίσινγκ ή ο Σόρος -ο οποίος έγινε διάσημος για την χρηματοπιστωτική επίθεση που είχε πραγματοποιήσει εναντίον της συμμετοχής της Μ. Βρετανίας στην ΟΝΕ, ένα προανάκρουσμα της επίθεσης που πραγματοποιεί σήμερα εναντίον της Ευρώπης η «Χρηματοπιστωτική Αυτοκρατορία»-, είναι πλέον αυτοί που, μέσω των Ευρωπαϊκών εφημερίδων, καθορίζουν τη συζήτηση για τη μοίρα της ηπείρου που γέννησε όλες τις βασικές και ουσιαστικές ιδέες της νεότερης εποχής σε όλους τους τομείς της ζωής και της γνώσης. Αυτό είναι το κατάντημα της Ευρώπης του Καντ και του Βολταίρου, του Μαρξ και του Νίτσε, του Ροβεσπιέρου και του Γκαριμπάλντι, του Σαρτρ και του Γκαίτε, της Γαλλικής Επανάστασης, του Γερμανικού ρομαντισμού και το σοσιαλισμού. Ο Σόρος, ο Ίσινγκ, η Goldman Sachs ή άνθρωποι σαν τον Μπαρόζο (!) συζητούν και αποφασίζουν για τη μοίρα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού – δηλαδή, για το πώς θα τον καταστρέψουν.

 

 

Η «φιλική» συμβουλή του Σίτι στους Γερμανούς

ή η αυτοκρατορική παγίδα για το Βερολίνο

 

Στα τέλη Σεπτεμβρίου, οι Financial Times του Λονδίνου δημοσίευσαν ένα ασυνήθιστα ωμό κύριο άρθρο, προτρέποντας την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ να μην καταβάλλουν στην Ελλάδα την έκτη δόση του συμφωνημένου δανείου. Το κύριο άρθρο εξηγούσε ότι η Ελλάδα δεν όφειλε να ανταποκριθεί σε διεθνείς χρηματοπιστωτικές υποχρεώσεις μέχρι τα τέλη του έτους. Αν δεν καταβαλλόταν η δόση, η Ελληνική κυβέρνηση θα αδυνατούσε να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις, διευκρίνιζε το κύριο άρθρο, εκπροσωπώντας τους επενδυτές και τους χρηματιστές του Σίτι. (Στις εβδομάδες που ακολούθησαν τη δημοσίευση του εν λόγω κυρίου άρθρου, η Ελληνική κυβέρνηση, αντιμέτωπη με την απειλή της διακοπής της χρηματοδότησης, άρχισε να ενεργεί υπό το κράτος απόλυτης σύγχυσης και πανικού, σφαγιάζοντας κυριολεκτικά όλες τις κοινωνικές τάξεις κάτω από της εποπτεία της τρόικας που είχε αποσταλεί στην Ελλάδα και, στην πράξη, δρούσε ως ένα οικονομικός δολοφόνος υψηλού επιπέδου.)

          Οι Βρετανοί γνωρίζουν τους Έλληνες και τους Γερμανούς πολύ καλύτερα από ό,τι οι Έλληνες και οι Γερμανοί γνωρίζουν τον εαυτό τους. Πολέμησαν εναντίον τους και τους νίκησαν επανειλημμένα και με διάφορους τρόπους. Οι επενδυτές και οι χρηματιστές του Σίτι μπορούν να προβλέπουν την πιθανή έκβαση, αν ακολουθούνται οι συμβουλές τους – και ακολουθούνται. Οι συμβουλές τους θα επισπεύσουν την καταστροφή της Ελλάδας, με συνέπεια η Ελλάδα και η Ευρώπη αποδυναμωθούν τόσο πολύ ώστε να μην μπορούν να τους αντιμετωπίσουν. Είναι, επίσης, πολύ πιθανό ότι ο Ελληνικός λαός θα εξωθηθεί αργά ή γρήγορα σε κάποιο είδος εξέγερσης ή επανάστασης, κατ’ αρχάς εναντίον της Ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και πιθανότατα εναντίον της Γερμανίας και της ΕΕ. Μπορείτε να προσάψετε στους Έλληνες οποιαδήποτε μομφή. Όμως, πραγματοποίησαν τη δεύτερη πιο σημαντική Ευρωπαϊκή επανάσταση μετά από τη Γαλλική και συγκάλεσαν μια εθνοσυνέλευση το 1822, όταν ο Ναπολέοντας είχε πλέον ηττηθεί και η Ιερά Συμμαχία που κυβερνούσε την Ευρώπη καταδίκαζε κάθε εξέγερση. Οργάνωσαν, επίσης, το πιο μαζικό αντιστασιακό κίνημα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, λαμβανομένου υπ’ όψιν του πληθυσμού της χώρας.

          Οι επενδυτές και οι χρηματιστές του Σίτι γνωρίζουν, επίσης, πολύ καλά τη Γερμανική ιδιοσυγκρασία, γνωρίζουν ότι οι Γερμανοί αγαπούν την πειθαρχία στον ίδιο βαθμό που οι Έλληνες αγαπούν την εξέγερση. Πιστεύουν ότι το Βερολίνο θα αντιδράσει σε μια εξέγερση στην Ελλάδα με σκληρό, μη πολιτικό και άκαμπτο τρόπο. Η Γερμανία και η ΕΕ έχουν το πολιτικό και οικονομικό βάρος να προκαλέσουν στην Ελλάδα μια ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή από αυτή που έχουν ήδη προκαλέσει με τις πολιτικές τους – και με τη συνεργασία της Ελληνικής κυβέρνησης. Όμως, δεν έχουν τα μέσα να αποφύγουν τις χρηματοοικονομικές και, κυρίως, τις πολιτικές, ιδεολογικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις από την καταστροφή μιας μικρής, αλλά ταυτόχρονα της πιο ιστορικής χώρας της Ευρώπης. Μπορούν να το κάνουν και, κατά πάσα πιθανότητα, θα το κάνουν, όμως θα επισπεύσουν τη δική του καταστροφή. Αν μετά από τις περιπέτειές τους στη Μέση Ανατολή οι Αμερικανοί επικαλούνται το «νόμο των μη εσκεμμένων συνεπειών», θα πρέπει να εισάγουμε στην Ευρώπη το νέο «νόμο των ασύμμετρων αποτελεσμάτων».

          Η ιδέα της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης θα δεχθεί ένα θανάσιμο πλήγμα. Ήδη το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη είναι δηλητηριασμένο. Τόσο οι «πλούσιες» όσο και οι «φτωχές» χώρες της ευρωζώνης έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται εναντίον της «βοήθειας» προς την Ελλάδα, αγνοώντας ότι δεν βοηθούν τους Έλληνες καθ’ οιονδήποτε τρόπο, αλλά ότι βοηθούν τις τράπεζες να καταστρέψουν την Ελλάδα, ενώ σε μερικές περιπτώσεις κερδοσκοπούν και αποκομίζουν κέρδη από τις δυσκολίες μιας χώρας-μέλους της ΕΕ. Όλοι στην Ευρώπη έχουν αρχίσει να αναζητούν εθνικές λύσεις. Στη Γαλλία, η οποία ήταν πάντα το πολιτικό βαρόμετρο ολόκληρης της ηπείρου, το φασιστικό Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν είναι πλέον μια κοινωνικά αποδεκτή πολιτική δύναμη. Τα θεμελιώδη πολιτικά αξιώματα, που δημιούργησαν και διατήρησαν μεταπολεμικά την ευημερία, τη δημοκρατία και την ειρήνη στην Ευρώπη, υπονομεύονται ταχύτατα μπροστά στα μάτια μας.

          Όταν θα επέλθει η καταστροφή, όταν κατακαθίσει η σκόνη, οι λαοί της Ευρώπης θα αρχίσουν να αλληλοκατηγορούνται και όλοι θα κατηγορούν τους Έλληνες. Οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ηγέτες θα επιρρίψουν στην Ελλάδα την ευθύνη για όλα τα δεινά της Ευρώπης και θα τα επικαλεστούν ως προσχηματική δικαιολογία για να επιβάλλουν δρακόντειες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές στη Γερμανία και την Ευρώπη. Από τη μεριά τους, οι Έλληνες θα απογοητεύουν επειδή τους απέρριψε η Ευρώπη, προς την οποία ήταν προσανατολισμένοι επί δυόμιση αιώνες. Δεν θα στραφούν τόσο εναντίον των «Αγορών» που δεν έχουν «διεύθυνση και τηλέφωνο», όσο εναντίον της Ευρώπης και, ιδίως, της Γερμανίας, κατηγορώντας την ότι κατέστρεψε τη χώρα τους  για δεύτερη φορά σε λιγότερο από έναν αιώνα. Θα θυμηθούν ότι οι Γερμανοί δεν κατέβαλαν πολεμικές αποζημιώσεις και δεν επέστρεψαν τον χρυσό που έκλεψαν από την Τράπεζα της Ελλάδας. Θα ξανανοίξουν τους φακέλους των συμβάσεων της Siemens και άλλων εταιρειών, δεδομένου ότι οι Ευρωπαϊκέ εταιρείες δωροδοκούσαν μαζικά τους Έλληνες πολιτικούς. Η International Herald Tribune, το Time και οι Financial Times θα δημοσιεύουν ρεπορτάζ για την πείνα στην Αθήνα ή αναλύσεις για τη αδυναμία των Ευρωπαίων να επιλύσουν τα προβλήματα τους. Τα συνεπακόλουθα μιας τέτοιας εξέλιξης είναι πρόδηλα. Πράτα απ’ όλα, η εικόνα της κοινωνικής καταστροφής στην Ελλάδα θα χρησιμοποιηθεί για την τρομοκράτηση όλων των Ευρωπαίων πολιτών, ώστε να αποδεχτούν τους μισθούς και τις συντάξεις που οι τράπεζες θα επιτρέπουν στις κυβερνήσεις να τους δίνουν. Δεύτερον, όλοι πλην των Γερμανών θα καταλήξουν στο ίδιο συμπέρασμα: «Οι Γερμανοί δεν αλλάζουν. Παραμένουν οι ίδιοι. Δεν μπορούμε να τους εμπιστευτούμε».

          Αυτός ακριβώς είναι ο θεμελιώδης ψυχολογικός και ιδεολογικός μηχανισμός που χρησιμοποίησε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Αυτοκρατορία για να κυριαρχήσει πάνω στη Γερμανία και την Ευρώπη, για να διατηρήσει την ήπειρο διαιρεμένη και εξαρτώμενη παρά τα οικονομικά, κοινωνικά και πνευματικά επιτεύγματά της. Και θα είναι ιστορική ειρωνεία, αν ο Γερμανικός εθνικισμός συντελέσει για μια ακόμα φορά στην υπονόμευση των Γερμανικών εθνικών συμφερόντων.

          Ας θυμηθούμε τι συνέβη το 1956. Το κύρος της Σοβιετικής Ένωσης στην Ευρώπη εξακολουθούσε να είναι τεράστιο εξαιτίας του ρόλου της στη ήττα του Χίτλερ. Ο Νικίτα Χρουστσόφ προσπαθούσε να μεταρρυθμίσει την ΕΣΣΔ, να την απαλλάξει από την αποτρόπαια Σταλινική κληρονομιά. Όταν ξέσπασε η Ουγγρική επανάσταση, δόθηκαν υποσχέσεις στους εξεγερμένους της Βουδαπέστης ότι θα τους υποστήριζε η Δύση. Ο Ούγγροι αποχώρησαν από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, μια εξέλιξη την οποία η Μόσχα δεν μπορούσε να ανεχθεί. Τα Σοβιετικά άρματα μάχης δεν συνέτριψαν μόνο τους Ούγγρους, αλλά και το κύρος της ΕΣΣΔ στην Ευρώπη, το Δυτικοευρωπαϊκό κομμουνιστικό κίνημα, καθώς και τις πιθανότητες μιας μεταρρύθμισης στην ίδια την ΕΣΣΔ. Τέθηκε σε κίνηση η διαδικασία που θα οδηγούσε στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης μετά από δεκαετίες. Παρεμπιπτόντως, το Ισραήλ επωφελήθηκε από τα γεγονότα στην Κεντρική Ευρώπη για να πραγματοποιήσει ένα ακόμα πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

          Αν τώρα βάλουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση στη θέση της Σοβιετικής Ένωσης, τη Γερμανία στη θέση της Ρωσίας, την Ελλάδα στη θέση της Ουγγαρίας και τα CDS στη θέση των αρμάτων μάχης, θα έχουμε ένα πολύ πιθανό σενάριο για το άμεσο μέλλον. Ήδη οι εξελίξεις τρέχουν στη Μέση Ανατολή όπως το 1956 και θα συμβούν ακόμα περισσότερα, ενώ η προσοχή μας θα είναι στραμμένη στους Ευρωπαϊκούς πολέμους χρέους. Αυτός είναι ο κλασσικός τρόπος με τον οποίο οι εκτός ηπειρωτικής Ευρώπης δυνάμεις κατάφερναν τον 20^ο αιώνα να κυριαρχούν πάνω στα Ευρωπαϊκά έθνη: εξωθούσαν τους Ευρωπαίους να συγκρούονται μεταξύ τους. Τον προηγούμενο αιώνα χρησιμοποιούνταν στρατιωτικά μέσα, σήμερα χρησιμοποιούνται χρηματοπιστωτικά.

 

 

Το «τελεσίγραφο» των αγορών στην Ευρώπη:

παράδοση ή διάλυση

 

Η στρατηγική των αγορών απέναντι στην Ευρώπη είναι ένα σημαντικό ζήτημα, το οποίο δεν μπορούμε διεξοδικά στο πλαίσιο αυτού του άρθρου. Έχουμε την τάση να βλέπουμε τις αγορές ως ημι-αυτόματους καπιταλιστικούς μηχανισμούς, έχουμε την τάση να βλέπουμε τις τράπεζες και τα άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ως απλούς οικονομικούς παράγοντες που επιδιώκουν το κέρδος. Δεν είναι. Συγχέουμε την σχεδόν αυτόματη λειτουργία των αγορών με την πιθανότητα μια εξαιρετικά συγκεντρωτική ομάδα κεφαλαιούχων να ενορχηστρώνει και να επηρεάζει καταλυτικά τις εξελίξεις στις αγορές. Λησμονούμε ότι οι δέκα μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη μπορούν να μετακινούν κεφάλαια που ισοδυναμούν με το χρέος όλων των κρατών. Έχουν την ίδια χρηματοπιστωτική ισχύ με το σύνολο των κρατών!

          Τα ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είναι στρατηγικοί παίκτες. Αντιπροσωπεύουν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση χρηματοπιστωτικής ισχύος και διεθνούς πολιτικής επιρροής που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Κατάφεραν μέσω των παραγώγων να σφετεριστούν ακόμα και μια από τις πιο βασικές κρατικές λειτουργίες: την έκδοση χρήματος. Ο επίπεδο στρατηγικού σχεδιασμού τους είναι εφάμιλλο με εκείνο των αυτοκρατοριών. Τα κράτη και οι πολιτικοί μας δεν διαθέτουν ούτε κατά προσέγγιση ένα συγκρίσιμο επίπεδο στρατηγικού σχεδιασμού, για να μην μιλήσουμε για την εξάρτησή τους από τους κατόχους χρήματος. Η μοναδική αδυναμία αυτού του «κράτους πίσω από τα κράτη» είναι η έλλειψη πολιτικής νομιμοποίησης και στρατιωτικής ισχύος: πρέπει να βασίζεται στις ένοπλες δυνάμεις και το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ. Σκέφτονται ριζοσπαστικά, ενώ εμείς σκεφτόμαστε συντηρητικά. Διαχειρίζονται τη ριζική αλλαγή του συστήματος, ενώ εμείς προσπαθούμε να διαχειριστούμε ένα ολοένα και περισσότερο μη διαχειρίσιμο σύστημα. Σχεδιάζουν μακροπρόθεσμα, ενώ εμείς διαχειριζόμαστε τα ζητήματα της καθημερινότητας και προετοιμαζόμαστε για τις επόμενες δημοτικές ή εθνικές εκλογές. Βλέπουν τη μεγάλη εικόνα, βλέπουμε τη μικρή. Για αυτό τον λόγο κερδίζουν

          Στη σφαίρα της γεωπολιτικής, οι εισηγήσεις του Γούλφοβιτς και του Τζερεμάια, οι οποίες διαμόρφωσαν τη μεταψυχροπολεμική στρατηγική των ΗΠΑ και έθεσαν τα θεμέλια για τους πολέμους στη Μέση Ανατολή που επακολούθησαν, αποτελούν ένα πολύ χρήσιμο παράδειγμα του αυτοκρατορικού τρόπου σκέψης, αποτελούν ένα υπόδειγμα που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πώς σκέφτονται και δρουν οι «Λενινιστές των αγορών». Πράγματι, οι χρηματοπιστωτικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας διέπονται από την ίδια στρατηγική λογική που χαρακτήριζε τις στρατιωτική επίθεση εναντίον του Ιράκ: οι  επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας δεν είναι παρά το πρελούδιο μιας ριζικής αναδιαμόρφωσης του κόσμου, η οποία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της στρατηγικής των αγορών.

          Η ουσία των δυο εισηγήσεων ήταν ότι η Αυτοκρατορία δεν θα έπρεπε να περιμένει να εμφανιστούν ή να ενεργοποιηθούν «απειλές» εναντίον της κυριαρχίας της, ότι ήταν αναγκαία η προληπτική δράση με στόχο να εμποδιστεί προκαταβολικά η ανάδυση νέων πόλεων ισχύος που θα ήταν ικανοί να ανταγωνιστούν την Αμερικανική παγκόσμια κυριαρχία. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση γίνει μια αυτόνομη πολιτική οντότητα, θα αποτελέσει μια προφανή απειλή εναντίον του γεωπολιτικού μονοπωλίου της Αυτοκρατορίας. Αν το ευρώ καθιερωθεί ως το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, θα υπονομεύσει έναν από τους πυλώνες της κυριαρχίας των ΗΠΑ και τη δυνατότητα τα μελλοντικής χρηματοδότησης της Αμερικανικής οικονομίας.

          Παρεμπιπτόντως, οι αγορές γνωρίζουν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο ότι έρχεται ένα δεύτερο, σφοδρότερο χρηματοπιστωτικό τσουνάμι. Αντί να προσπαθήσουν να το σταματήσουν, θα το διοχετεύσουν και θα το χρησιμοποιήσουν με επωφελείς για τις ίδιες τρόπους. Είναι μάλιστα υποχρεωμένες να το κάνουν, επειδή φοβούνται δικαίως ότι, στην αντίθετη περίπτωση, θα βρεθεί τελικά κάποιος πολιτικός που θα κατηγορήσει τις τράπεζες και τις αγορές για την κρίση, και θα απαιτήσει να πληρώσουν ένα σημαντικό μέρος του χρέους αντί να διαλυθεί ολόκληρο τα Ευρωπαϊκό μεταπολεμικό οικοδόμημα προκειμένου να αποπληρωθεί το χρέος. Γνωρίζουν, επίσης, ότι οι περίοδοι αναταραχής είναι ταυτόχρονα περίοδοι μεγάλων ευκαιριών προκειμένου να διαμορφωθούν τα πράγματα για τις επόμενες δεκαετίες. Αν δεν επωφεληθούν για να αυξήσουν τα κέρδη τους, θα υποστούν σοβαρές, ενδεχομένως μοιραίες ζημίες. Από την οπτική γωνία των αγορών, η τρέχουσα κρίση αποτελεί μια τεράστια ιστορική ευκαιρία για να κατεδαφίσουν το Ευρωπαϊκό κράτος προνοίας και πιθανότατα την Ευρωπαϊκή δημοκρατία, μετατρέποντας τους Ευρωπαίους εργαζομένους σε σκλάβους που θα εργάζονται για όλη τους τη ζωή προκειμένου να αποπληρωθεί το συσσωρευμένο κέρδος.

          Οι αγορές αποδέχονται τη λειτουργία της ΕΕ σύμφωνα με τους κανόνες της τερατώδους νομισματικής συμφωνίας του Μάαστριχτ, καθώς με αυτό τον τρόπο έχει μετατραπεί σε υπηρέτη τους. Όμως, δεν αποδέχονται τη μετατροπή της ΕΕ σε ένα είδος «κρατικής» δύναμης που θα μπορούσε να τις ελέγξει. Αν η ΕΕ μεταμορφωθεί σε ένα εργαλείο της Αυτοκρατορίας, θα τη χρησιμοποιήσουν. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε θα χρησιμοποιήσουν τη χαοτική αποσύνθεση του ευρώ και της ΕΕ προκειμένου να επιτύχουν τους προαναφερθέντες πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς στόχους.

          Σε ένα πρόσφατο αποκαλυπτικό άρθρο, η Wall Street Journal δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό να εκφράσει τον τεράστιο ενθουσιασμό της για την κατεύθυνση που έπαιρνε η Ευρωπαϊκή κρίση. Πρώτα απ’ όλα, επεσήμαινε το άρθρο, η κρίση είχε επιφέρει ένα μοιραίο πλήγμα στο επικίνδυνο όραμα ενός «Ευρωπαϊκού υπερ-κράτους». Δεύτερον, το ευρώ είχε προκαλέσει νε μέρει την κρίση. Τρίτον, υπογράμμιζε η Wall Street Journal, η επερχόμενη κρίση αποτελούσε μια πραγματικά ιστορική ευκαιρία για να καταστραφεί το κοινωνικό κράτος τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ.

          Οι αγορές μισούν τον ουμανισμό, μισούν τα ισχυρά κράτη εν γένει και τους Γερμανούς ειδικότερα. Η πρώτη «αναδιάρθρωση» χρέους έγινε στην αρχαία Αθήνα και οδήγησε στο πρώτο πείραμα δημοκρατικής διακυβέρνησης. Ο Πρωταγόρας, ο θεωρητικός της αρχαίας δημοκρατίας, είχε συνοψίσει την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος διδάσκοντας ότι «ο άνθρωπος είναι τα μέτρο του χρήματος». Όμως, ο χρηματοπιστωτικός «πολιτισμός» βασίζεται στην ακριβώς αντίθετη θεμελιώδη αρχή: «το χρήμα είναι το μέτρο των ανθρώπων» ή, σε πιο πρακτικό επίπεδο, οι αγορές ρυθμίζουν τα πάντα.

 

 

Η επερχόμενη Ελληνική εξέγερση

 

Το πρόγραμμα που εφαρμόζεται σήμερα στην Ελλάδα από την ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και την «Ελληνική κυβέρνηση», η οποία έχει καλύτερες σχέσεις με την οικογένεια Ρότσιλντ παρά με τον Ελληνικό λαό, δεν αφήνει στους Έλληνες άλλη επιλογή από την εξέγερση, ακόμα και χωρίς τη δόλια προτροπή των Financial Times. Το πρόγραμμα ισοδυναμεί με οικονομική και κοινωνική γενοκτονία, ενώ έχει ήδη καταστρέψει τα θεμέλια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην Ελλάδα. Χάρη στην Ευρωπαϊκή και διεθνή «βοήθεια», η Ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, με ένα ρυθμό που είναι υψηλότερος από την οικονομική καταβαράθρωση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης πριν ο Χίτλερ ανεβεί στην εξουσία. Όλες οι κοινωνικές τάξεις, συμπεριλαμβανομένης και της μεσαίας, καταστρέφονται ταχύτατα, με μοναδική εξαίρεση τους υπερβολικά πλούσιους. Η κοινωνική δομή της χώρας προσαρμόζεται στο Λατινοαμερικανικό μοντέλο. Το βιοτικό επίπεδο και το κατά κεφαλήν εισόδημα θα μειωθούν κατά 50%, χωρίς καμία προοπτική σταθεροποίησης. Η κοινωνική ασφάλιση και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη καταστρέφονται, το κράτος διαλύεται. Είναι ιστορική ειρωνεία, αν επιτρέπεται ο όρος, ότι η «θεραπεία» που εφαρμόζεται στην Ελλάδα πλήττει κυρίως τους πιο παραγωγικούς, σκληρά εργαζόμενους και τίμιους πολίτες της, καταστρέφοντας κάθε δυνατότητα μιας εθνικής αναγέννησης. Οι περισσότεροι από τους πιο ταλαντούχους, καλύτερα μορφωμένους και πιο δυναμικούς νέους της χώρας ονειρεύονται να μεταναστεύσουν. Ο μοναδικός λόγος που δεν βλέπουμε ακόμα στους δρόμους ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα σε ένοπλες ομάδες της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς είναι η αδράνεια του ανθρώπινου νου, ο οποίος έχει την τάση να αργεί να προσαρμοστεί στην αλλαγή των καταστάσεων. Το ηθικό του Ελληνικού λαού βρίσκεται σήμερα στο ίδιο χαμηλό επίπεδο που βρισκόταν το 1941-42, κατά τη διάρκεια του πρώτου τρομερού χειμώνα της Γερμανικής κατοχής, πριν αναδυθεί το τεράστιο αντιστασιακό κίνημα, το μεγαλύτερο στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αναλογικά με το μέγεθος τη χώρας. Στα μεγάλα αστικά κέντρα, οι Έλληνες δεν βιώνουν μόνο τη φτώχεια, αλλά και τις πρώτες περιπτώσεις πείνας. Και σαν να μη έφθαναν όλα αυτά, διάφοροι διεθνείς παράγοντες προτείνουν να αποκτήσουν το σύνολο της περιουσίας του Ελληνικού κράτους προκειμένου να ανακουφίσουν τη χώρα από ένα μέρος του χρέους της ή παρουσιάζονται ως οι άνθρωποι που «θα οικοδομήσουν» το νέο Ελληνικό έθνος κράτος, χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους με τις οποίες λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν οι πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και η Ρωσία κατά τη διάρκεια της «μετάβασης στο τίποτα’ και του «σοκ χωρίς θεραπεία».

          Οι δυνάμεις που σχεδίασαν και υλοποιούν την καταστροφή της Ελλάδας προτιμούν την ενδόρηξη παρά την έκρηξη της χώρας. Ιδίως οι Γερμανοί φαίνεται να περιμένουν μια τέτοια εξέλιξη. Καθώς δεν κατάλαβαν ποτέ τον «ορθολογισμό μέσα στην ανορθολογικότητα» των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων, πιστεύουν ότι οι Έλληνες θα αποδεχθούν παθητικά τον αποδεκατισμό των συνθηκών διαβίωσής τους, όπως συνέβη στην Ανατολική Ευρώπη. Όμως, η πολιτική παράδοση των Ελλήνων είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη των Ανατολικοευρωπαίων. Επιπλέον, στην περίπτωση της Ελλάδας δεν υπάρχει ο κομμουνισμός για να του επιρριφθούν όλες οι ευθύνες. Ασφαλώς, η πολιτική τάξη και η κρατική ελίτ της Ελλάδας είναι διαφθαρμένες. Ήταν από μόνες τους διεφθαρμένες, αλλά και δωροδοκούνταν από πολλές μεγάλες Ευρωπαϊκές εταιρείες όπως η Siemens, οι οποίες, ως αντάλλαγμα, εκμεταλλεύονταν επί δεκαετίες την Ελληνική αγορά, ενώ σε μερικές περιπτώσεις κυριολεκτικά λεηλατούσαν το Ελληνικό κράτος και τον Ελληνικό προϋπολογισμό.

          Η ταχύτατη καταστροφή όλων των κοινωνικών δεσμών και των εθνικών ιδεών, που συντελείται σήμερα στην Ελλάδα εξαιτίας του προγράμματος της ΕΕ και του ΔΝΤ, απελευθερώνει μια τρομακτική δύναμη, η οποία περιμένει να εκφραστεί, Η Αυτοκρατορία το γνωρίζει. Αντί για μια κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα, η  Αυτοκρατορία θα προτιμούσε η ενέργεια αυτή να διοχετευθεί προς άλλες διεξόδους. Εκτός από το ενδεχόμενο μια ενδόρηξης ή μιας έκρηξης, υπάρχουν δυο άλλες πιθανές διέξοδοι. Η πρώτη είναι ένας «πόλεμος» ανάμεσα στους Έλληνες και τους μετανάστες. Το 80-90% του μεταναστευτικού ρεύματος προς την Ευρώπη προσπαθεί να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως πύλη εισόδου στην Ευρώπη, όμως τελικά παραμένει στην Ελλάδα αποσυνθέτοντας τις ήδη προβληματικές κοινωνικές δομές της, Η δεύτερη διέξοδος είναι ο εθνικισμός και ο φασισμός.

 

Ο Άρης συναντάει την Αφροδίτη

 

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο το επίκεντρο της κρίσης χρέους. Εμπλέκεται σε όλα τα πιθανά σενάρια κρίσεων που μπορούν να απειλήσουν την Ευρώπη. Δυστυχώς για τους λαούς τους, η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται σε ένα από τα πιο σημαντικά γεωστρατηγικά σημεία του πλανήτη, το οποίο ελέγχει την πρόσβαση της Ρωσίας στις «θερμές θάλασσες», την πρόσβαση της Γαλλίας και της Γερμανίας στους ενεργειακούς πόρους της Μέσης Ανατολής, και την πρόσβαση του Ισραήλ στο Δυτικό κόσμο. Βρίσκονται στο σταυροδρόμι του Μεσανατολικού «κόσμου του Άρη», του Σλαβικού κόσμου που βρίσκεται προσωρινά σε παρακμή, και του Ευρωπαϊκού «κόσμου της Αφροδίτης». Επιπλέον, φαίνεται ότι η Κύπρος διαθέτει σημαντικά αποθέματα ενεργειακών πόρων. Η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται σε μια περιοχή όπου ο «γεωπολιτικός αναθεωρητισμός» που εκδηλώνεται στη  Μέση Ανατολή την τελευταία δεκαετία μπορεί να συνδυαστεί με τον «αναθεωρητισμό των αγορών» που επιδιώκουν να αναδιαμορφώσουν εκ θεμελίων και προς όφελός τους την κατάσταση των πραγμάτων η οποία εδραιώθηκε στην Ευρώπη μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

          Προς το παρόν, οι πόλεμοι χρέους στην Ευρώπη και οι πολεμικές συρράξεις στη Μέση Ανατολή ακολουθούν διαφορετικές, αλλά εξίσου εκρηκτικές τροχιές. Τι θα συμβεί αν συναντηθούν; Διαθέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα την κρίση χρέους και μια γεωπολιτική κρίση ή διατρέχει τον κίνδυνο να καταστραφεί πριν συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει; Κοιτάξτε τον χάρτη της περιοχής. Τι βλέπετε; Μια κατάσταση πρωτοφανούς αστάθειας μετά το 1989-91. Πέντε χώρες αντιμετωπίζουν διαφορετικές, αλλά πολύ μεγάλες  κρίσεις (η Συρία, η Λιβύη, η Αίγυπτος, η Κύπρος και η Ελλάδα). Και ανάμεσα στην Κύπρο και τη Συρία, υπάρχει μια πρωτοφανής συγκέντρωση Αμερικανικών, Ισραηλινών και Τουρκικών αεροναυτικών δυνάμεων, στις οποίες θα προστεθεί στα τέλη Νοεμβρίου ένας Ρωσικός στολίσκος. Ταυτόχρονα, Ελληνικά Βρετανικά και Γαλλικά πλοία περιπολούν στην περιοχή.

          Ασκώντας τα κυριαρχικά δικαιώματά της, η Δημοκρατία της Κύπρου ξεκίνησε σε συνεργασία με το Ισραήλ και την Noble Energy την πραγματοποίηση ερευνών για την ανακάλυψη φυσικού αερίου στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της. Η Τουρκία αντέδρασε στέλνοντας στην περιοχή έναν στολίσκο. Εξαιτίας της αντιπαράθεσης Κύπρου-Τουρκίας για την ΑΟΖ, υπάρχει ο κίνδυνος να «ξανανοίξει» ένα ευρύ φάσμα Ελληνοτουρκικών διαφορών. Το Ισραήλ, το οποίο αναζητά μια ευκαιρία για να εντάξει την Κύπρο και την Ελλάδα στην ευρύτερη ζώνη επιρροής του στην περιοχή, πρότεινε στην Κύπρο να τη θέσει υπό την αμυντική ομπρέλα του. Το Τουρκικό ναυτικό έχει πλέον απέναντί του την Ισραηλινή αεροπορία. Το Νοέμβριο, Ελληνικά πολεμικά αεροπλάνα θα συμμετάσχουν σε κοινές ασκήσεις με την Ισραηλινή αεροπορία. Στα τέλη Νοεμβρίου, θα καταπλεύσει στην περιοχή ένα Ρωσικός στολίσκος. Αντικειμενικά μιλώντας, βλέπουμε να δημιουργείται ένας μηχανισμός ανάφλεξης τον οποίο μπορούν να χρησιμοποιήσουν διάφορες δυνάμεις με αντικρουόμενες περιφερειακές ή παγκόσμιες ατζέντες για να πυροδοτήσουν μια «περιορισμένη πολεμική σύρραξη», ακόμα και τον επόμενο μήνα.

          Η «Χρηματοπιστωτική Αυτοκρατορία» χρησιμοποίησε την Ελλάδα για να αρχίσει την επίθεσή της εναντίον της Ευρώπης, για να αναμείξει το ΔΝΤ στις Ευρωπαϊκές υποθέσεις, αλλά και ως πειραματόζωο για τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόστηκαν ποτέ στην Ευρώπη. Υπάρχει, επίσης, το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί η Ελλάδα για να καταστραφεί η ΕΕ, αλλά και ως πεδίο πειραματισμού για την εκ νέου επιβολή αυταρχικών καθεστώτων στην Ευρώπη. Το Ελληνικό έθνος, που ζει τόσο στο Ελληνικό όσο και στο Κυπριακό κράτος, προσεγγίζει την κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Πολωνία το 1939, όταν διαμελίστηκε από τη Γερμανία και τη Ρωσία. Οι Έλληνες κινδυνεύουν να διαμελιστούν γεωοικονομικά ανάμεσα στη Γερμανία και τις Αγορές, και γεωπολιτικά ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία.

          Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το τι θα συμβεί και για το πότε θα συμβεί. Στη χειρότερη περίπτωση, μια «περιορισμένη πολεμική σύρραξη» στη Μεσόγειο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ώστε:

 

α. οι τεράστιες δυνάμεις που θα απελευθερωθούν από την καταστροφή της Ελληνικής κοινωνίας να διοχετευθούν εναντίον ενός εξωτερικού εχθρού και όχι εναντίον της Ελληνικής πολιτικής ελίτ, προκειμένου να νομιμοποιηθεί ένα αυταρχικό καθεστώς στην Ελλάδα.

 

β. η Κύπρος και η Ελλάδα να ενσωματωθούν στην αναβαθμισμένη σφαίρα επιρροής του Ισραήλ, παράλληλα με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και άλλες μεγαλύτερες χώρες-μελη της ΕΕ, ιδίως αν η Ελλάδα εκδιωχθεί από την ΕΕ ή αν διαλυθεί η ΕΕ. Μια τέτοια εξέλιξη θα ακυρώσει ολοκληρωτικά τη Γερμανική και Ευρωπαϊκή στρατηγική επιρροή στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, και θα αποτελέσει μια γεωπολιτική ήττα στρατηγικών διαστάσεων.

 

γ. να δημιουργηθεί ένας ακόμα μηχανισμός «πρόκλησης κρίσεων» στο εσωτερικό της ΕΕ, τον οποίο θα ελέγχουν μη Ευρωπαϊκές δυνάμεις.

 

 

Αθήνα, 19-10-2011

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

Konstantakopoulosd@yahoo.gr

 

 

Σημειώσεις

 

1) Οι δυο πιο μορφωμένοι λαοί του κόσμου, οι Γερμανοί και οι Ισραηλινοί, βγήκαν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με ένα τεράστιο ψυχολογικό τραύμα που εξακολουθεί να τους κρατάει ομήρους του παρελθόντος τους, ενώ σήμερα υπάρχει ο κίνδυνος να επαναληφθεί το παρελθόν με διαφορετικούς τρόπους. Το ψυχολογικό τραύμα των Γερμανών προέρχεται από τη συνειδητή προσπάθεια των νικητών του πολέμου να καταστήσουν τη Γερμανία ανίκανη να ξαναγίνει ο διαμορφωτής της ιστορίας της. Τόσο το Γερμανικό όσο και το Ισραηλινό έθνος αδυνατούν να αποδράσουν από το δίπολο «θύμα ή νικητής». , η μοίρα του πολιτισμού μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα αυτών των δυο εθνών όχι να αρνηθούν το παρελθόν τους, αλλά να αποδράσουν από αυτό, να το υπερβούν και να γίνουν «φυσιολογικά» έθνη.

          Αναμφίβολα, το Χιτλερικό καθεστώς διάπραξε αποτρόπαια εγκλήματα. Ωστόσο, το σιωπηρό συμπέρασμα στο οποίο έχει καταλήξει η ερμηνεία που κυριάρχησε τον 20^ο αιώνα -δηλαδή, ότι το Γερμανικό έθνος είναι εγγενώς κακό έθνος και ότι οι Εβραίοι, που υπήρξαν θύματα μιας τρομαχτικής γενοκτονίας, είναι ένα «μοναδικός» λαός στον οποίο πρέπει να αναγνωριστούν ιδιαίτερα δικαιώματα- δεν οδηγεί στην υπέρβαση της κληρονομιάς του παρελθόντος, αλλά στην επανάληψή της με άλλους τρόπους. Μόνο αν οι Γερμανοί και οι Ισραηλινοί βρουν το θάρρος να αναστοχαστούν την ιστορία τους με ορθολογικούς όρους και σταματήσουν να θεωρούν ότι είναι «μοναδικοί» ή «ιδιαίτεροι», θα μπορέσουν πραγματικά να «μεταβολίσουν» την ιστορία τους.

          Οι Γερμανοί αντιμετωπίζονται ως θεμελιωδώς «κακοί άνθρωποι», οι οποίοι δεν έχουν «θεραπευτεί από τις κυριαρχικές ή εκδικητικές τάσεις τους. Ωστόσο, αυτού του είδους οι τάσεις δεν αποτελούν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Γερμανικού έθνους, αλλά της πλειονότητας των εθνών^. αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης και όχι μόνο της Γερμανικής ιδιοσυγκρασίας. Τοποθετώντας τους Γερμανούς στη θέση του «αιωνίου ενόχου», οι νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πόλεμου ώθησαν αυτές τις τάσεις βαθύτερα στο συλλογικό υποσυνείδητο του Γερμανικού έθνους^. και για όσο διάστημα οι τάσεις αυτές θα παραμένουν καταπιεσμένες, θα προσπαθούν να βγουν στη επιφάνεια και να εκφραστούν, όταν υπάρχει το κατάλληλο πρόσχημα.

          Τα ανθρώπινα όντα έχουν την τάση να επαναλαμβάνουν τις συμπεριφορές που προσλαμβάνουν από το περιβάλλον τους στην παιδική τους ηλικία. Όσα επιβάλει σήμερα η Γερμανία στην Ελλάδα θυμίσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό όσα επέβαλλαν στη Γερμανία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών οι νικητές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όσα διαπράττουν οι Ισραηλινοί εις βάρος των Παλαιστινίων αποτελούν έναν συμβολικό αντικατοπτρισμό των όσων διέπραξαν εις βάρος τους οι Ναζί. Στη διάρκεια της επίσκεψής μου στη Ραμάλα, θυμάμαι πόσο πολύ είχα σοκαριστεί όταν διάβασα τη λέξη «Achtung» σε ένα Ισραηλινό σταθμό ελέγχου στη μεθοριακή γραμμή με τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη.

          Είναι αδύνατο να υποτιμηθεί η φρίκη των εγκλημάτων του Χίτλερ. Όμως, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι οι Γερμανοί δεν ήταν οι μόνοι που ευθύνονται για όσα έγιναν τον 20^ο αιώνα, Το Βερντέν προηγήθηκε και συνετέλεσε, αν δεν προκάλεσε άμεσα, τα εγκλήματα στο Νταχάου και τα Γκούλακ, και όχι το αντίθετο. Μπορούμε να συζητάμε επί αιώνες για τον αντίκτυπο του Ρομαντισμού, του Νίτσε ή του Βάγκνερ στη Γερμανική ιστορία, όμως η ιστορική αλήθεια είναι ότι δεν θα υπήρχε ο Χίτλερ χωρίς τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Τα εγκλήματα του Χιτλερικού καθεστώτος ήταν αποτρόπαια, όμως είναι λάθος να θεωρείται ο Γερμανικός λαός υπεύθυνος για όλα τα δεινά και τα εγκλήματα του 20^ου αιώνα – όπως συχνά υπονοείται. Η ισοπέδωση των Γερμανικών πόλεων στο τελευταίο στάδιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ένα εξίσου αποτρόπαιο έγκλημα, το οποίο δεν εξυπηρετούσε κανέναν στρατιωτικό σκοπό, αλλά αποσκοπούσε στην καταστροφή του Γερμανικού έθνους. Αλλά και η καταστροφή του Ναγκασάκι και της Χιροσίμα ήταν ένα έγκλημα. Ο μοναδικός σκοπός τον οποίο εξυπηρετούσε η «υπερ-ενοχοποίηση» των Γερμανών μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν να συγκαλυφθούν οι ευθύνες των άλλων δυνάμεων, αλλά και να εμποδιστεί η Γερμανία να ανακτήσει την εθνική κυριαρχία της. Για αυτό ακριβώς τον λόγο, η χώρα που γέννησε τον Μαρξ και τον Χέγκελ, τον Κλάουζεβιτς και τον Χάουσχοφερ, δείχνει ανίκανη ή απρόθυμη να σκεφθεί έστω και υποτυπωδώς με ιστορικούς, στρατηγικούς και γεωπολιτικούς όρους. Αυτός είναι, επίσης, ο λόγος για τον οποίο ο Γερμανικός εθνικισμός παραμένει σε ένα τόσο πρωτόγονο στάδιο, με συνέπεια οι Γερμανοί να μην συνειδητοποιούν καν ότι ο εθνικισμός τους χρησιμοποιείται εναντίον των συμφερόντων τους.

 

2) Η φράση του Λόιντ Μπλάκφεϊν παρατίθεται από τον Μαρκ Ρος, τον ανταποκριτή της Le Monde στο Λονδίνο, στο βιβλίο του Η Τράπεζα.

 

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε σε τρεις συνέχειες στο περιοδικό Επίκαιρα