ΚΥΠΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ !

Η Κύπρος είναι εδώ!

(Αυτ)απάτες υδρογονανθράκων

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σειρά εξωφρενικών προτάσεων/ιδεών για το κυπριακό διακινούνται σε Λευκωσία και Αθήνα. Αν πραγματοποιηθούν, συνεπάγονται οριστική καταστροφή του κυπριακού κράτους, ως έστω ελάχιστα κυρίαρχου, ανεξάρτητου, δημοκρατικού, οδηγούν μεσοπρόθεσμα στον τερματισμό χιλιάδων χρόνων ελληνικής παρουσίας στην Κύπρο (οι ‘Ελληνες δεν θα παραμείνουν στο νησί στερούμενοι κρατικής προστασίας, ήδη άλλωστε εξαναγκάζονται με οικονομικές μεθόδους σε μετανάστευση), συνιστούν ανυπολόγιστη καταστροφή για τη μητροπολιτική Ελλάδα. Μετά την οικονομική καταστροφή Ελλάδας-Κύπρου από τα Μνημόνια, την απώλεια του μεγαλύτερου μέρους της ανεξαρτησίας-κυριαρχίας τους, την μετατροπή σε «αποικίες χρέους», ήρθε η ώρα «γεωπολιτικών» Μνημονίων να αποτελειώσουν τον ελληνισμό, όχι σε απροσδιόριστο μέλλον, αλλά τώρα, ίσως μέσα στο 2014.

 

Πιστεύουμε ότι δεν διαφεύγει του Πρωθυπουργού η καθοριστική σημασία της Μεγαλονήσου για τον ελληνισμό συνολικά και το προσωπικό του μέλλον. (Νομίζουμε επίσης ότι θα ήταν ευχής έργο να αρχίσει από την τραγικά πληττόμενη Κύπρο τις διεθνείς περιοδείες του ο Αλέξης Τσίπρας. Η αριστερά πρέπει επίσης να ασχοληθεί πολύ εντατικότερα με το κυπριακό, κύριο ζήτημα της ελληνικής εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής). Η καταστροφή του ανεξάρτητου, δημοκρατικού, κυρίαρχου χαρακτήρα του κυπριακού κράτους θα καταστήσει την Ελλάδα όμηρο των δυνάμεων που θα ελέγξουν την Κύπρο - καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να αγνοήσει τη μοίρα των Ελληνοκυπρίων. Ο στρατιωτικός-στρατηγικός συσχετισμός Ελλάδας/Τουρκίας θα επιδεινωθεί σημαντικά. Το σημαντικότερο ελληνικό στρατηγικό ατού, ο έλεγχος του νησιού της Αφροδίτης, απαράμιλλης στρατηγικής αξίας, θα χαθεί για πάντα. Τυχόν απώλεια της Μεγαλονήσου δεν θα είναι παρά προθάλαμος οριστικής καταστροφής του κράτους που προέκυψε από το 1821, όπως προφητικά διείδε ο Ανδρέας Παπανδρέου («Αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί»). Θα οδηγήσει ασφαλώς σε καταστροφή τους Ελλαδίτες πολιτικούς που τυχόν συσχετισθούν με τέτοια εξέλιξη.

 

Ελπίζουμε να μη μας πείτε «υπερβολικούς». Ανήκουμε στις ελάχιστες «Κασσάνδρες» που διέγνωσαν εγκαίρως τον χαρακτήρα της διεθνούς επίθεσης κατά των δύο ελληνικών κρατών, που εκδηλώθηκε ιδίως με το σχέδιο Ανάν, το 2004, μετά με τα Μνημόνια-Δανειακές και, δυστυχέστατα, επιβεβαιωνόμαστε μέχρι τώρα διαρκώς. Ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει, αλλά «τα γραπτά μένουν», «τα γεγονότα είναι πεισματάρικα». ‘Όταν γράφαμε, προ ετών, περίπου μόνοι, ότι τα κυπριακά πετρέλαια κινδυνεύουν να αποδειχθούν «κατάρα», όχι «ευλογία», ότι πρέπει να έχουμε σχέσεις με το Ισραήλ, άλλου τύπου όμως και όχι μονόπλευρες, οι συντριπτικά περισσότεροι μας κύτταζαν συγκαταβατικά, σαν να είχαμε τρελλαθεί. ‘Εγραφαν κι έλεγαν ότι η Κύπρος θα γίνει πάμπλουτο Κουβέιτ, πανίσχυρη χώρα που θα δείξει στην Τουρκία «πόσα απίδια χωράει ο σάκος».

 

Εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε αποικίες χρέους

 

Σήμερα, η κυπριακή οικονομία και το κράτος κείτονται σε ερείπια, πνέουν τα λοίσθια.  Ο κυπριακός ελληνισμός αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη απειλή της ιστορίας του! Κι αντί αυτά να προκαλέσουν τον αναγκαίο αναστοχασμό και συνολική, στρατηγική επανατοποθέτηση, βλέπουμε πάλι μια απίστευτα ιδιοτελή, εξαρτημένη, αντεθνική άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό του νησιού να πιάνονται από την ύπαρξη υδρογονανθράκων όπως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του, διασπείροντας τις (αυτ)απάτες τους στον εν απελπισία τελούντα πληθυσμό. Στην πραγματικότητα, όσο μεγαλύτερα είναι τα κοιτάσματα, τόσο αγριότερες θα είναι οι προσπάθειες των ξένων, που επιβουλεύονται πάντα το νησί και δεν αποδέχτηκαν ποτέ την ανεξαρτησία του, να το αρπάξουν. Είναι θανάσιμο (και ιδιοτελές στην περίπτωσή μας) «λάθος» να μην καταλαβαίνει κανείς ποιος και γιατί είναι εχθρός, ποιος είναι φίλος.

 

Ακριβώς η ύπαρξη υδρογονανθράκων, ήταν μια αιτία επιπλέον που έσπρωξαν την Κύπρο να αποκτήσει μη βιώσιμο χρέος, να γίνει «αποικία χρέους», να υποχρεωθεί να δίνει όλο και περισσότερα από τα έσοδά της, χωρίς ποτέ να ξεχρεώνει, όπως οι κολλήγοι που χρεώνονταν στους κοτζαμπάσηδες. Το φαινόμενο της τοκογλυφίας είναι οδυνηρά πασίγνωστο στην κυπριακή ιστορία. Αυτή η μέθοδος εφαρμόστηκε/εφαρμόζεται τώρα στο νησί από τους «Πιστωτές» και τους «Προστάτες», με τη συνδρομή των πάμπλουτων και απάτριδων ολιγαρχών της, υποδουλώνοντας δια της  καταστροφής, καταστρέφοντας δια της υποδούλωσης. (Το ίδιο, ότι δηλαδή υπάρχει «μαγική λύση» στο ελληνικό πρόβλημα, με την απόδοση των πετρελαίων νοτίως της Κρήτης στη Noble, προσπαθούν τώρα κάποιοι να πείσουν τον ΣΥΡΙΖΑ). Στην πραγματικότητα, η αποτίναξη του αποικιοκρατικού ζυγού Μνημονίων-Δανειακών είναι προϋπόθεση επωφελoύς εκμετάλλευσης ορυκτών σε Ελλάδα και Κύπρο. Σε συνθήκες οικονομικά-νομικά ισοδύναμες προς κατοχή, η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων συνιστά λεηλασία εθνικού πλούτου και μελλοντικών γενεών. Τα ορυκτά, οι πόροι, ο στρατηγικός χώρος, η γεωπολιτική υπεραξία που πάνε μαζί πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την ανάκτηση της ανεξαρτησίας-κυριαρχίας του ελληνικού λαού, όχι την υποδούλωση και εκμετάλλευσή του.

 

Βάστα Ταγίπ: Ο Ερντογάν σώζει την Κύπρο από τους ηγέτες της!

 

Η σύγκρουση εξουσίας στην ‘Αγκυρα και η σύγκρουση Ερντογάν-Εβραίων, ανέστειλαν, άγνωστο πόσο,  την επιδίωξη λύσης στο κυπριακό, γλυτώνοντάς μας, προς ώρας, από την είσοδο στην … καταληκτική φάση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιστορικό έργο που ήρθε να πραγματοποιήσει ο Αναστασιάδης, πρωταγωνιστής το 2004 του «Ναι» στο σχέδιο Ανάν κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν ο Χριστόφιας απεδείχθη «Γκορμπατσώφ», μη μπορώντας να φτάσει μέχρι την τελική κατάλυση του κράτους, όπως ο Γκορμπατσώφ έβαλε τις βάσεις αλλά δεν μπόρεσε να διαλύσει την ΕΣΣΔ, χρειάστηκε να έρθει μετά ο Γέλτσιν για να τελειώσει τη δουλειά, έτσι και τον Αναστασιάδη τον προορίζουν για ρόλο «Γέλτσιν», τον άνθρωπο δηλαδή που θα καρφώσει το φέρετρο της Κύπρου).

 

Προσωρινώς λοιπόν ο Ταγίπ μας έσωσε, αλλά είναι αδύνατο ένα κράτος να διατηρηθεί επ’ άπειρον, επειδή η Τουρκία ή το Ισραήλ δεν είναι ακόμα έτοιμοι να υπογράψουν τη συνθηκολόγηση των Ελληνοκυπρίων! Από την ημέρα εκλογής του Αναστασιάδη συνέβησαν, μεταξύ άλλων, τα εξής:

 

Οι «δρόμοι της αυτοκτονίας»

 

-          προτάθηκε η επιστροφή Αμμοχώστου με αντάλλαγμα, λέγεται, το άνοιγμα του αεροδρομίου Τύμπου και την κατάργηση των βέτο στην ευρωτουρκική διαπραγμάτευση. Αυτά πρακτικά σημαίνουν την λύση του κυπριακού επί του εδάφους, γιατί αθωώνεται πολιτικά η Τουρκία, αίρεται κάθε αποκλεισμός και οποιαδήποτε ουσιαστική κύρωση προς το ψευδοκράτος. Σε σχέση με τις προτάσεις αυτές, Αναστασιάδη-Κασσουλίδη, η διχοτόμηση είναι πολύ καλύτερη, γιατί τουλάχιστον δεν αφήνει νομικο-πολιτικά περιθώρια διεκδίκησης της νότιας Κύπρου από τους Τούρκους! ‘Οσο για τα βέτο στην ευρωτουρκική διαπραγμάτευση είναι το σημαντικότερο διπλωματικό όπλο που διαθέτουν σήμερα Κύπρος και Ελλάδα έναντι της Τουρκίας, της Ευρώπης, του άξονα ΗΠΑ-Βρετανίας και του Ισραήλ. Γιατί να το προσφέρουν, χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα, αλλά προωθώντας και την καταστροφική, για Ελλάδα, Κύπρο και Ευρώπη, προοπτική τουρκικής ένταξης; (‘Ηδη ήρθη ένα, χωρίς αντάλλαγμα!)

 

-          αφέθηκε να εννοηθεί, ιδίως από την Αθήνα, ότι αρκεί ακόμα και συμφωνία σε κοινό ανακοινωθέν εν όψει επανέναρξης των συνομιλιών για να αρθούν τα βέτο, στη σημασία των οποίων αναφερθήκαμε παραπάνω

 

-          συζητήθηκε και έγινε σε κάποια στιγμή δεκτή η συμπερίληψη στο υπό έκδοση κοινό ανακοινωθέν (που τελικά δεν εκδόθηκε) ρυθμίσεων που υπονομεύουν την ενιαία και μοναδική κυριαρχία και την ενιαία ιθαγένεια του κυπριακού κράτους. Προτού δηλαδή καν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, έρχονται οι εκπρόσωποι των Ελληνοκυπρίων και της Κυπριακής Δημοκρατίας να συμφωνήσουν ότι η κυριαρχία πηγάζει από δύο λαούς και όχι από έναν, να απορρίψουν μόνοι τους δηλαδή την διεθνώς αναγνωρισμένη νομική και πολιτική βάση ύπαρξης και νομιμότητας του κυπριακού κράτους! Τώρα τι να πούμε εμείς και τι να σχολιάσουμε; Ούτε βαριά ηττημένα κράτη δεν αποδέχονται τέτοια πράγματα! Αυτή η «μεθοδολογία» είχε χρησιμοποιηθεί και στο σχέδιο Ανάν, που άρχιζε ανακηρύσσοντας στα πρώτα μισά άρθρα του την «Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία» και μετά, στα υπόλοιπα μισά, την αποδομούσε, την διχοτομούσε, καταργούσε το δημοκρατικό της χαρακτήρα και την έκανε αγγλοαμερικανική (όχι τουρκική) αποικία δια των περίφημων «τριών δικαστών».

 

-          η Λευκωσία φλερτάρει με την μεταφορά αερίου μέσω Τουρκίας και την αναγνώριση Κοσόβου

 

Το μόνο που χρειάζεται τώρα είναι να περιμένουμε να αποσαφηνισθεί η κατάσταση στην ‘Αγκυρα, να συμφωνήσουν ίσως ΗΠΑ, Ισραήλ και Τουρκία, για να μάθουμε από ποιους δρόμους θα προχωρήσει η καταστροφή της Κύπρου.

 

Το αναγκαίο μέτωπο κοινωνικής-εθνικής απελευθέρωσης

 

Στο τραγικό σημείο που οδηγηθήκαν τα πράγματα, από ένα απείρως εξαρτημένο, διεφθαρμένο, ανίκανο πολιτικο-ηγετικό προσωπικό Κύπρου και Ελλάδας, μόνο ένα παλλαϊκό-πανεθνικό μέτωπο, κοινωνικής και εθνικής σωτηρίας και απελευθέρωσης, σε Ελλάδα και Κύπρο, αντίστοιχο, τηρουμένων των αναλογιών, και ανεξαρτήτως ιδεολογικών προτιμήσεων, της ΕΑΜικής εποποιίας, θα μπορούσε να σώσει τον ελληνικό λαό. Μπορεί όμως να παραχθεί κάτι τέτοιο από την καταστρεφόμενη τώρα «μικροαστική θάλασσα» δύο χωρών σε βαθιά σήψη και παρακμή επί δεκαετίες; Θα το ξέρουμε ίσως στους επόμενους, λίγους μήνες.

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Eπίκαιρα,9.1.2014

Γιατί ΔΕΝ πρέπει τώρα να επιστραφεί η Αμμόχωστος!

«Κίνδυνος-θάνατος»

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Διαλέξαμε επίτηδες τον παραπάνω «προκλητικό» τίτλο για να τονίσουμε τον εξαιρετικά επικίνδυνο χαρακτήρα της ανακίνησης θέματος Αμμοχώστου στις παρούσες συνθήκες, χαρακτήρα που αναγνωρίζουν πολλοί σώφρονες και πατριώτες αναλυτές των κυπριακών πραγμάτων, δεν θέλουν όμως να το πουν, για να μην έρθουν σε σύγκρουση με το κοινό αίσθημα πολλών προσφύγων από την Αμμόχωστο, αλλά και να μην κατηγορηθούν ότι δεν θέλουν λύση του κυπριακού και άλλα πολλά.

 

Η ανακίνηση τώρα θέματος Αμμοχώστου, ακόμη κι όταν γίνεται από την κυπριακή κυβέρνηση, δεν απηχεί παρά τη στρατηγική του «διεθνούς παράγοντα» που είναι να δημιουργηθούν, μετά τις οικονομικές, οι ψυχολογικές και διεθνοπολιτικές συνθήκες για «λύση» τύπου Ανάν του κυπριακού εντός του έτους, με κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ξεμπλοκάρισμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, γεωπολιτικό αφοπλισμό Κύπρου και Ελλάδας και, φυσικά, διαρπαγή του στρατηγικού χώρου και των υδρογονανθράκων.

 

Ουδείς αρνείται ότι η επιστροφή της Αμμοχώστου στους κατοίκους της θα ήταν ευχής έργο, έστω και υπό την αιγίδα του ΟΗΕ (*). Το ερώτημα είναι με ποιο αντάλλαγμα θα γίνει η επιστροφή και αν θα εξυπηρετήσει τον «υπέρ πάντων αγώνα» που οι Ελληνοκύπριοι είναι τώρα υποχρεωμένοι να δώσουν για την επιβίωση τη δική τους και του κράτους τους.  

 

Αμμόχωστος και τουρκική ένταξη

 

Κατ’ ελάχιστον, η επιστροφή της Αμμοχώστου θα συνοδευθεί από άνοιγμα των μπλοκαρισμένων κεφαλαίων της τουρκικής ενταξιακής διαπραγμάτευσης. ‘Όμως, τα «μικρά βέτο» του Τάσσου Παπαδόπουλου είναι σήμερα, σε μια στιγμή δηλαδή θανάσιμου κινδύνου για το κυπριακό και το ελλαδικό κράτος το κυριότερο διπλωματικό όπλο Λευκωσίας και Αθήνας. ‘Όχι μόνο έναντι της Τουρκίας, αλλά και έναντι ΗΠΑ και Βρετανίας, που επιθυμούν διακαώς την ένταξη της ‘Αγκυρας. Επίσης παρέχει δυνατότητα συμμαχιών με ευρωπαϊκές δυνάμεις που αντιτίθενται στην τουρκική ένταξη.

 

Ελλάδα και Κύπρος κατάφεραν το ακατόρθωτο υποστηρίζοντας την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Πρώτον, υποστήριξαν μια πολιτική εις βάρος Ελλάδας, Κύπρου και Ευρώπης. Δεύτερο, όχι μόνο σπατάλησαν μια πιθανή ιστορική ευκαιρία να ανταλλάξουν το ναι στην τουρκική ένταξη με ικανοποιητική λύση κυπριακού-ελληνοτουρκικών, αλλά παρολίγον να διαλύσουν και το κυπριακό κράτος δια του σχεδίου Ανάν. Ικανοποίησαν τον διαχρονικό «νταβατζή», τον άξονα (στο θέμα αυτό) ΗΠΑ-Ισραήλ-Τουρκία, κερδίζοντας μόνο την περιφρόνησή του. Την ίδια περιφρόνηση και αντιπάθεια κέρδισαν και από τις δυνάμεις σε Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία κλπ. που ήταν αντίθετες προς την τουρκική ένταξη, περιλαμβανομένων της Μέρκελ, του Σόιμπλε και ολόκληρης της γαλλογερμανικής δεξιάς. Η κατάσταση αυτή διευκόλυνε σημαντικά την εξαπόλυση του οικονομικού πολέμου κατά της  Αθήνας το 2010 και της Λευκωσίας το 2013. Δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα τόσο αυτοκτονικής πολιτικής στην παγκόσμια διπλωματική ιστορία.

 

Ο ελληνικός λαός υπέστη ήδη κολοσσιαίες καταστροφές στην Ελλάδα και στην Κύπρο και απειλείται με πολύ μεγαλύτερες. Είναι καιρός να σταματήσουν τα αστεία, που δεν έχουν άλλωστε τίποτα αστείο – συνιστούν πράξεις προδοσίας, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Το ελάχιστο που πρέπει να κάνει η Τουρκία για να ξεμπλοκάρουμε την ενταξιακή πορεία είναι η πλήρης, νομική και πραγματική αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για να μη πούμε ότι κανονικά οφείλει επίσης να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής, να άρει την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας και τις εδαφικές διεκδικήσεις εις βάρος της.

 

Αν οι κ.κ. Κασουλίδης ή Αναστασιάδης έχουν τόση «καούρα» για «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης», το πρώτο τέτοιο μέτρο οφείλει να είναι η αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής από την Κύπρο και η αντικατάστασή τους από ευρωπαϊκή δύναμη, χωρίς συμμετοχή Κύπρου και Ελλάδας. Είναι απορίας άξιο πως, σαράντα χρόνια μετά την εισβολή, αυτό το τόσο προφανές και αυτονόητο, δεν έχει μπει στην ατζέντα ελλαδικής και κυπριακής διπλωματίας, αλλά ούτε καν μιας συμμαχίας πολιτικών δυνάμεων ή προσωπικοτήτων σε Ελλάδα και Κύπρο. Λαοί, κράτη, άτομα, ηγέτες που δεν σέβονται τον εαυτό τους, δεν μπορούν να περιμένουν σεβασμό από άλλους. Τώρα έρχεται ολοταχώς ο μεγάλος λογαριασμός δεκαετιών υποχωρητικότητας, ραγιαδισμού, ενδοτισμού και προσπαθειών να «εξευμενιστεί» (αν όχι ανοιχτά να εξυπηρετηθεί) ο «ξένος παράγων», η πολιτική δηλαδή που οδήγησε Ελλάδα και Κύπρο στα πρόθυρα ολοκληρωτικής καταστροφής.

 

Το σχέδιο Ανάν στην πράξη

 

Αν τώρα η επιστροφή της Αμμοχώστου περιλάβει και το άνοιγμα του αεροδρομίου Τύμπου στα κατεχόμενα, θα έχουμε πράξη δολοφονίας της Κυπριακης Δημοκρατίας. Θα έχει «λυθεί» το κυπριακό επί του εδάφους, θα έχει αθωωθεί πλήρως η Τουρκία για την εισβολή, ντε φάκτο αναγνωρισθεί το δημιούργημα του τουρκικού στρατού στην Κύπρο, η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» και θα έχει επιβληθεί η λύση χωρίς δημοψηφίσματα.

 

Δεν είναι μόνο ότι τέτοια κατάσταση αποκλείει οποιαδήποτε στοιχειωδώς αξιοπρεπή λύση του κυπριακού στο μέλλον, ούτε μόνο ότι αναβαθμίζει δραματικά την τουρκική παρουσία στην Κύπρο. Είναι κάτι άλλο. Το κυπριακό άλυτο, με τη μορφή που έχει σήμερα, δεν είναι μόνο πρόβλημα για τη Λευκωσία, είναι επίσης πρόβλημα για την ‘Αγκυρα, πρόβλημα για τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ και δυνατότητα για το Βερολίνο. Είναι πρόβλημα, είναι όμως και όπλο για την Κύπρο για τους λόγους που περιγράψαμε. Θα είναι διπλά εγκληματικό μέτρο λοιπόν να προχωρήσει οποιοδήποτε σχέδιο για την Αμμόχωστο, σε κατάσταση που η Κυπριακή Δημοκρατία, στα πρόθυρα ολοκληρωτικής καταστροφής, υποκείμενη σε οικονομικό πόλεμο που την καταστρέφει ταχύτατα, οικονομικά και κοινωνικά, την καθιστά αποικία χρέους και την έχει ήδη φέρει σε κατάσταση χειρότερη από το 1974, έχει ζωτική ανάγκη να παίξει έξυπνα όλα τα χαρτιά για να ξαναγίνει βιώσιμο κράτος με βιώσιμο χρέος. Η Αμμόχωστος οφείλει να επιστραφεί άνευ ανταλλαγμάτων, ή στα πλαίσια αξιοπρεπούς-βιώσιμης λύσης.

 

Πόλεμος

 

Στην πραγματικότητα, η έγερση ζητήματος Αμμοχώστου εντάσσεται στα πλαίσια του οικονομικού και γεωπολιτικού πολέμου κατά του ελληνικού λαού, το διακύβευμα του οποίου (ύπαρξη συγκροτημένων κρατών στην Ελλάδα και Κύπρο και αξιοπρεπής επιβίωση των Ελλήνων στα δύο κράτη) έχει συνειδητοποιηθεί λίγο στην Ελλάδα και σχεδόν καθόλου στην Κύπρο. Η επίθεση κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας θα εξελιχθεί γρήγορα, θα είναι πολύμορφη, θα χρησιμοποιήσει εκτεταμένα μορφές παραπλάνησης, όπως φρούδες ελπίδες για τη δυνατότητα διάσωσης των κυπριακών τραπεζών (70-75 εκατομμύρια την ημέρα φεύγουν τώρα από την Τράπεζα Κύπρου) και τους υδρογονάνθρακες (η επωφελής εκμετάλλευση των οποίων προϋποθέτει κράτος με βιώσιμο χρέος και ένταξη της σε ευρύτερη, και γεωπολιτική στρατηγική σωτηρίας και απελευθέρωσης, αλλοιώς θα καταστρέψει/υποδουλώσει το νησί).

 

Δεν μπορούμε στα πλαίσια ενός άρθρου να δώσουμε τη γενική εικόνα αυτού του (ενιαίου) πολέμου κατά του ελληνικού λαού που εξαπολύθηκε αφενός από τη συμμαχία Αγορών και ανώτερων τάξεων της Ευρωγερμανίας κατά του ελληνικού λαού (φανερά) και, πιο συγκαλυμμένα, από τη «γεωπολιτική τριάδα» (ΗΠΑ-Βρετανία-Χρήμα), που ανέκαθεν επεδίωκαν τον πληρέστερο δυνατό έλεγχο όλου του ελληνικού χώρου και την καταστροφή ειδικά του κυπριακού κράτους (σχέδιο Ανάν).

 

Η επίθεση κατά της Κύπρου σηματοδοτεί νέο στάδιο σε αυτό τον πόλεμο και το πέρασμα από την καθαρά οικονομική στη γεωπολιτική ατζέντα. Προηγήθηκε η οικονομική καταστροφή (Μνημόνιο) και υποδούλωση (Δανειακή Σύμβαση, τρόικα) της Ελλάδας, όπου μπήκαμε ήδη στη φάση λεηλασίας δημόσιας και ιδιωτικής (ακίνητα) περιουσίας και γεωπολιτικού αφοπλισμού, λεηλασίας της μητροπολιτικής Ελλάδας (καταστροφή ελληνορωσικών σχέσεων, ματαίωση ελληνορωσικών ενεργειακών σχεδίων, που πρότεινε η Αθήνα, απόδοση του ελέγχου της ελληνικής ενεργειακής υποδομής σε Τουρκία και Ισραήλ, δια του Αζερμπαϊτζάν). Τώρα ήρθε η ώρα της Κύπρου, στρατηγικά σημαντικότερου και πιο τρωτού σημείου του ελληνισμού, η καταστροφή της οποίας, αν δεν ανακοπεί, μπορεί να επιταχύνει και τη διάλυση της μητροπολιτικής Ελλάδας.

 

(*) Δεν ασχολούμαστε σε αυτό το άρθρο με τα πολλά οικονομικά προβλήματα επιστροφής μιας πόλης-φαντάσματος και, κυρίως, το ποιος θα πληρώσει την ανοικοδόμησή της, που ίσως θα στοιχίσει περισσότερο από την εξυπαρχής οικοδόμηση μιας νέας πόλης. Αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και ότι έχουν αδικηθεί οι πρόσφυγες, το ζήτημα των οποίων έπρεπε να είχε αντιμετωπισθεί τελείως διαφορετικά μετά το 1974. ‘Όλα αυτά όμως ωχριούν ενώπιον του τεραστίου διακυβεύματος της υπόθεσης «Αμμόχωστος» για την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Ελληνοκυπρίων.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Επίκαιρα», 5 Ιουλίου 2013

"ΣΤΡΟΦΗ" ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ/ΛΟΝΔΙΝΟΥ ΣΕ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΕΥΡΩΤΟΥΡΚΙΚΑ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μείζονα στροφή της αγγλοαμερικανικής προσέγγισης στο κυπριακό υποδηλώνει η τελευταία, έκτη κατά σειρά, έκθεση της «Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων» (ICG). H έκθεση είναι σημαντική γιατί η ICG συνιστά ένα από τα βασικά εργαλεία που δημιούργησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και, ευρύτερα, το «ατλαντικό λόμπυ», για να προωθήσουν διεθνώς την πολιτική τους, με εργαλεία πιο ευέλικτα από την παραδοσιακή, κρατική διπλωματία.

Η ίδια η ICG παρουσιάζεται ως μη κυβερνητική οργάνωση, μόνο που χρηματοδοτείται από μια σειρά κυβερνήσεων και διεθνών επιχειρηματικών ομίλων, μεταξύ των οποίων η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα Υπουργεία Εξωτερικών πολλών ευρωπαϊκών χωρών και της Τουρκίας, οι Ροκφέλλερ και δεν συμμαζεύεται. Αντίστροφα, η ICG επηρεάζει, «ρίχνει ιδέες» για την πολιτική πολλών κυβερνήσεων. Στο παρελθόν μάλιστα, αρκετές από τις «ιδέες»-προτάσεις της για την Κύπρο υλοποιήθηκαν, όπως π.χ. η ανάγκη απομάκρυνσης του Τάσσου Παπαδόπουλου από την Προεδρία και, σε ένα βαθμό τουλάχιστο, η de facto διακοπή λειτουργίας του «ενιαίου αμυντικού δόγματος» Ελλάδας-Κύπρου.

Το «δόγμα Χόλμπρουκ»

Η αγγλοαμερικανική προσέγγιση στο τρίγωνο «Ελλάδα-Κύπρος-Τουρκία», όπως διαμορφώθηκε ιδίως από τον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, στη δεκαετία του 1990, περιελάμβανε την επίλυση του κυπριακού και των ελληνοτουρκικών και την ένταξη Κύπρου και Τουρκίας στην ΕΕ. Αν αυτά πραγματοποιούνταν, η ζώνη από την Αδριατική μέχρι την Κύπρο, το Κουρδιστάν και τον Καύκασο, θα ενοποιούνταν ως πόλος αμερικανο-τουρκικής κυριαρχίας εντός της ΕΕ. Θα «έκλεινε» τον δρόμο της Ρωσίας προς τη Μεσόγειο και θα συμπλήρωνε την «περικύκλωση» της «Γαλλογερμανίας», σε συνδυασμό με τους πόλους ατλαντισμού της Βρετανίας και της Αν. Ευρώπης («Νέα Ευρώπη»).

Από αυτό το σύνολο πραγματοποιήθηκε μόνο η κυπριακή ένταξη, ενώ η επίλυση του κυπριακού προσέκρουσε στην απόρριψη του σχεδίου Ανάν και η επίλυση των ελληνοτουρκικών δεν προχώρησε. Η άρνηση της Τουρκίας να εφαρμόσει το τελωνειακό πρωτόκολλο με την ΕΕ, που προνοούσε την ελεύθερη πρόσβαση των κυπριακών σκαφών στα αεροδρόμια/λιμάνια της Τουρκίας είχε ως αποτέλεσμα το μπλοκάρισμα αρκετών κεφαλαίων της ενταξιακής διαπραγμάτευσης Τουρκίας-ΕΕ, ενώ οι «διερευνητικές επαφές» Αθήνας και ‘Αγκυρας δεν κατέληξαν σε κανένα οριστικό αποτέλεσμα. Η εκλογή του κ. Χριστόφια το 2008, οδήγησε σε επανάληψη των συνομιλιών για το κυπριακό, πάλι χωρίς αποτέλεσμα μέχρι τώρα. Ακόμα όμως κι αν η τουρκική πλευρά συμφωνήσει αύριο το πρωί με τις προτάσεις Χριστόφια, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα εγκριθεί η λύση, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων διαφωνεί σταθερά, σε όλες τις δημοσκοπήσεις, με τις προτάσεις που κάνει ο Πρόεδρος εν ονόματί τους!

Η νέα τακτική που προτείνει η ICG

Στο παρελθόν, η ICG εξέφραζε την προσδοκία ότι η πτώση Παπαδόπουλου θα οδηγούσε στην έγκριση μιας παραλλαγής του σχεδίου Ανάν. ‘Όμως, το δημοψήφισμα του 2004 απεδείχθη ότι άφησε μονιμότερο κατάλοιπο στην κυπριακή «συλλογική συνείδηση», που καθιστά πολύ δύσκολη την έγκριση ενός σχεδίου στις γραμμές που γίνεται τώρα η διαπραγμάτευση. Ο ίδιος ο Κύπριος Πρόεδρος και το κόμμα του βρίσκονται πολιτικά σε πολύ δύσκολη θέση. Επιπλέον, η ‘Αγκυρα εγκολπώθηκε ευχαρίστως όποιες παραχωρήσεις έκανε ο κ. Χριστόφιας, δεν δείχνει όμως καμία διάθεση να κάνει η ίδια οποιεσδήποτε παραχωρήσεις, πόσο μάλλον που δεν γνωρίζει αν θα καταλήξουν σε ένταξη. Οι τωρινές τουλάχιστο κυβερνήσεις σε Παρίσι και Βερολίνο, δεν έχουν καμία διάθεση να πιέσουν τη Λευκωσία να λύσει το κυπριακό, ανοίγοντας τον τουρκικό δρόμο για την ΕΕ. (Αυτό βεβαίως είναι ένα δεδομένο που μπορεί πιθανότατα να μεταβληθεί μετά τις επόμενες εκλογές σε Γαλλία και Γερμανία)

Προ του διαφαινομένου αδιεξόδου και προκειμένου να προωθήσει τις άλλες επιδιώξεις τους, δηλαδή την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ (και την ομαλή λειτουργία της στρατιωτικής συνεργασίας ΝΑΤΟ-ΕΕ, που έχει επίσης μπλοκαριστεί λόγω του κυπριακού), η ICG, για πρώτη φορά, παρακάμπτει αυτό που αποτελούσε την κύρια αρχική επιδίωξη, την επίλυση δηλ. του κυπριακού και προτείνει μια σειρά «μέτρων εμπιστοσύνης» το κύριο αποτέλεσμα των οποίων, αν εφαρμόζονταν, θα ήταν η απρόσκοπτη συνέχιση της ενταξιακής διαπραγμάτευσης, όπως επίσης η αυξημένη στρατιωτική συνεργασία Τουρκίας και ΕΕ, η διευκόλυνση μεγάλων ενεργειακών σχεδίων που προβλέπουν τη μεταφορά υδρογονανθράκων μέσω Τουρκίας, η περαιτέρω άρση του όποιου κόστους για την ¨Αγκυρα από την κατοχή μέρους της Κύπρου και μια μείζων πρόοδος στην ντε φάκτο ανεξαρτοποίηση του “ψευδοκράτους”. Το μόνο ουσιαστικό “αντάλλαγμα” για την αποδοχή όλων αυτών από την Κυπριακή Δημοκρατία θα είναι η επιστροφή στους ιδιοκτήτες τους των περιουσιών που διαθέτουν στην Αμμόχωστο, υπό “προσωρινή” διοίκηση του ΟΗΕ και βεβαίως με ένα τεράστιο κόστος για την ανοικοδόμηση μιας ακατοίκητης σήμερα υπό τουρκική κατοχή “πόλης-φαντάσματος”. Eνδεχομένως μάλιστα ούτε κι αυτό θα συμβεί, δεδομένου ότι τα έξη μέτρα δεν συνιστούν “πακέτο”: οι δύο πλευρές καλούνται να τα εφαρμόσουν μονομερώς,

Τα ΅μέτρα εμπιστοσύνης΅

Ειδικότερα, τα έξη “μέτρα εμπιστοσύνης” περιλαμβάνουν:

1. Εφαρμογή του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου Τελωνειακής ¨Ενωσης με την ΕΕ, με το άνοιγμα των τουρκιών λιμανιών και αεροδρομίων στα κυπριακά σκάφη, όπως και δικαίωμα χρήσης του τουρκικού εναέριου χώρου από τα “ελληνοκυπριακά αεροσκάφη” (όπως ονομάζει τα κυπριακά αεροσκάφη η έκθεση υιοθετώντας, όπως και πολλά άλλα σημεία της, την τουρκική ορολογία)
2. Οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να επιτρέψουν τη χρήση του λιμανιού της Αμμοχώστου για το κυπριακό, ελληνοκυπριακό και τουρκοκυπριακό εμπόριο με την ΕΕ, υπό τουρκοκυπριακή διαχείριση και υπό εποπτέια της ΕΕ. Πρέπει να σταματήσουν την “πρακτική μπλοκαρίσματος” των κεφαλαίων της ευρωτουρκικής διαπραγμάτευσης και, εφόσον εφαρμοσθεί το Πρωτόκολλο και αρχίσει το εμπόριο με την Τουρκία, να ανοίξουν την «πράσινη γραμμή» στη διέλευση τουρκικών προϊόντων.
3. Η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι πρέπει να επιστρέψουν την περιουσία τους στην Αμμόχωστο στους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες της, υποκείμενη σε ένα «μεταβατικό» καθεστώς υπό τον ΟΗΕ, που θα επιβλέπει την ανοικοδόμηση
4. Οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να επιτρέψοιυν πτήσεις τσάρτερ που θα παρακολουθούνται (monitored) από την ΕΕ.
5. Η Τουρκία, η Ελλάδα, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι δύο κοινότητες πρέπει να δημιουργήσουν μηχανισμό επαλήθευσης των επιπέδων των στρατευμάτων. Οι δύο κοινότητες πρέπει να οργανώσουν απογραφή του πληθυσμού.
6. Οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να συνεργασθούν με τις τουρκοκυπριακές διοικητικές οντότητες, εν αναμονή μιας πολιτικής ρύθμισης.

Στις έξη αυτές προτάσεις η ICG προσθέτει και μία παρότρυνση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να συνεχίσει να λειτουργεί, υπό την Προεδρία της ΕΕ, ως «έντιμος διάμεσος» (honest broker) για να εξασφαλίσει συμφωνία για τα μεταβατικά βήματα. Οι ηγέτες των μελών της ΕΕ πρέπει να αποφεύγουν δηλώσεις που παίρνουν το μέρος μιας πλευράς, «όσο συνεχίζονται οι συνομιλίες και κανένα μέρος δεν είναι σαφώς αρνητικό (obstructive)”. Με άλλα λόγια, η ΕΕ πρέπει να συμπεριφέρεται ως η Κυπριακή Δημοκρατία να μην είναι μέλος της και κακώς η Κυρία Μέρκελ υπερασπίστηκε τη Λευκωσία στην τελευταία της επίσκεψη.

Κύπρος/Ελλάδα: χωρίς πολιτική, χωρίς σοβαρότητα

Οι προτάσεις της ICG είναι τόσο ακραία μεροληπτικές υπέρ της Τουρκίας και τόσο περιφρονητικές για την κρατική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δύσκολα θα βρούν κυβερνήσεις πρόθυμες να συμφωνήσουν στη Λευκωσία. Δεν παύουν όμως να έχουν τη σημασία τους για τρεις κυρίως λόγους:

α) δείχνουν το κλίμα διεθνώς και συντείνουν με τη σειρά τους στην άσκηση πιέσεων επί της Λευκωσίας και της Αθήνας

β) αποδεικνύουν ότι οι κυβερνήσεις Λευκωσίας και Αθήνας είναι πλήρως απούσες από τη διεθνή πολιτική, σε ότι αφορά το κυπριακό, αλλά και έχουν αφήσει, πολιτικά και διπλωματικά ανυπεράσπιστες την Κύπρο και την Ελλάδα. Οι συντάκτες της έκθεσης είναι φιλότουρκοι. Κυρίως όμως δεν τους περνάει καν από το μυαλό ότι πρέπει να βρουν ένα τρόπο να ικανοποιήσουν και την άλλη πλευρά, γιατί η άλλη πλευρά δεν έχει αιτήματα. Κι όταν έχει αιτήματα, συνίστανται σε μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, δηλαδή ενός σχεδίου διάλυσης του κυπριακού κράτους!

γ) αναδεικνύουν τα προφανή κενά της κυπριακής διπλωματικής στρατηγικής. Τι θα κάνει η Λευκωσία αν αύριο ανοίξει τα λιμάνια η Τουρκία; Θα την αφήσει ανενόχλητη στην ενταξιακή πορεία, χωρίς να την αναγνωρίζει και με στρατιωτική κατοχή; Τι θα κάνει αν ο ¨Ερογλου δεχτεί τις προτάσεις Χριστόφια που απορρίπτουν οι Ελληνοκύπριοι;

Oι διαθέσεις των Ελληνοκυπρίων απομάκρυναν, τουλάχιστο προσωρινά, τον μείζονα κίνδυνο αυτοδιάλυσης του κυπριακού κράτους. Στο σημείο που βρισκόμαστε, αυτό το τελείως αυτονόητο, πρέπει να θεωρείται ήδη μεγάλη εθνική νίκη. Αλλά βέβαια όταν παίζεις επί μονίμου βάσεως “άμυνα”, κάποια στιγμή θα υποστείς την ήττα. Ακόμα κι αν δεν είναι τελειωτική, δηλ. η διάλυση του κράτους, Κύπρος και Ελλάδα ήδη καταβάλλουν και θα καταβάλλουν στο μέλλον ακόμα μεγαλύτερο τίμημα για την μη πολιτική τους στο κυπριακό.

Η Τουρκία έχει τεράστια διπλωματική και πολιτική ανάγκη να λύσει το κυπριακό. Είναι το κύριο πρόβλημά της διεθνώς, γιατί δεν είναι δυνατόν να έχει εισβάλει και να κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος, όση προσπάθεια κι αν καταβάλλουν, Αθήνα και Λευκωσία, να μειώσουν το τίμημα που πληρώνει. Αντί όμως Ελλάδα και Κύπρος να χρησιμοποιήσουν αυτή την ιστορική δυνατότητα για να πιέσουν την Τουρκία για λύση (ή να αυξήσουν το κόστος που θα έπρεπε να καταβάλλει για τη μη λύση), αφού πρώτα καταφέρουν βέβαια να αποφασίσουν μια αξιοπρεπή λύση που να θέλουν, αντί για τις σαχλαμάρες που διαπραγματεύονται, έχουν καταφέρει να πιέζονται οι ίδιες και να κατηγορούνται από την Τουρκία!

Η υποτέλεια στους ξένους και η αρλουμπολογία χαρακτηρίζουν διαχρονικά τη στάση των ελλαδικών και κυπριακών ελίτ. ¨Όλα τα πράγματα έχουν όμως ένα τέλος. Κάποια στιγμή έρχεται ο λογαριασμός, όπως ήδη ήρθε στην Ελλάδα, απειλώντας την ίδια την υπόστασή της. Ελλαδίτες και Κύπριοι πολιτικοί εξακολουθούν να διαγκωνίζονται για τα ωφέλη της εξουσίας σε δύο κράτη που είναι αμφίβολο ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν επί μακρόν, όπως πολιτεύονται!

Konstantakopoulos.blogspot.com
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, τον Μάρτιο 2011

"Σχέδιο Β'" για κυπριακό και τουρκική ένταξη στην ΕΕ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Σχέδιο Β» για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας καταρτίζουν και ετοιμάζονται να εφαρμόσουν οι Αγγλοαμερικανοί, για να «απελευθερώσουν» την ‘Αγκυρα από το κυπριακό. Μετατοπίζουν το βάρος από τη λύση του κυπριακού, που φαίνεται μάλλον ανέφικτη με τα τωρινά δεδομένα, επιδιώκοντας την εξεύρεση φόρμουλας με την οποία θα «παραμερίσουν» αυτό το θέμα, που δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, τη στρατιωτική συνεργασία Τουρκίας-ΝΑΤΟ, την αναβάθμιση, προ εντάξεως, του τουρκικού ρόλου στις ευρωπαϊκές υποθέσεις και τον αγωγό Ναμπούκο.

Ταυτόχρονα, οι πολιτικές εξελίξεις σε Γερμανία και Γαλλία καθιστούν πολύ πιθανή ήττα Μέρκελ και Σαρκοζί, και την άνοδο στην εξουσία δυνάμεων που τάσσονται υπέρ της τουρκικής ένταξης.

Συνδυαζόμενες οι δύο τάσεις, εκτιμούν διπλωματικοί παρατηρητές θα αυξήσουν μεσοπρόθεσμα τις πιέσεις σε Λευκωσία (και Αθήνα) να άρουν το βέτο σε σειρά «κεφαλαίων» της ευρωτουρκικής διαπραγμάτευσης, Το βέτο τέθηκε εξαιτίας της απαγόρευσης ελλιμενισμού κυπριακών πλοίων σε τουρκικά λιμάνια και αεροσκαφών σε αεροδρόμια και συνιστά το κυριότερο θεσμικό/πολιτικό εμπόδιο στην τουρκική ενταξιακή πορεία.

Η έκθεση της Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων

Χαρακτηριστική της «στροφής» στην τακτική του αγγλοαμερικανικού παράγοντα είναι η τελευταία έκθεση της «Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων» (ICG), από τα σημαντικότερα διεθνώς think tank των ατλαντιστών. Θεωρητικώς «μη κυβερνητική οργάνωση», η ICG, χρηματοδοτείται από σειρά κυβερνήσεων και «παράγοντες» της παγκοσμιοποίησης όπως οι Σόρος και Ροκφέλερ, και χρησιμοποιείται ως διαμορφωτής, αλλά και άτυπο, άρα πιο ευέλικτο εργαλείο άσκησης πολιτικής.

Στο παρελθόν, οι εκθέσεις της ICG πρότειναν την ανατροπή του Παπαδόπουλου και την αναστολή του «ενιαίου δόγματος», ώστε να γίνει δυνατή η επίλυση του κυπριακού με επαναφορά παραλλαγής του σχεδίου Ανάν. Η τελευταία όμως έκθεση για την Κύπρο «σφραγίζεται» από απαισιοδοξία για την προοπτική λύσης.

Η «απαισιοδοξία» δεν μοιάζει αδικαιολόγητη. Τρία χρόνια μετά την ήττα Παπαδόπουλου, που κατηγορήθηκε ως «εθνικιστής» και «εμπόδιο για τη λύση», Χριστόφιας και Ταλάτ δεν κατέληξαν σε αποτέλεσμα. Η τουρκική πλευρά εγκολπώθηκε ευχαρίστως τις παραχωρήσεις του Κυπρίου Προέδρου και σκλήρυνε τη θέση της. Ο ‘Ερογλου αντικατέστησε τον Ταλάτ. ‘Όχι μόνο η ‘Αγκυρα δεν άνοιξε τα λιμάνια και αεροδρόμιά της, αλλά και οι πολλοί Ευρωπαίοι φίλοι της, περιλαμβανομένης της Κομισιόν, εξεστράτευσαν υπέρ της «άρσης του αποκλεισμού» των κατεχομένων, δηλαδή της ντε φάκτο ημιαναγνώρισης της τουρκικής κατοχής! Ακόμα κι αν, Χριστόφιας και ‘Ερογλου κατέληγαν αύριο σε συμφωνία, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι Ελληνοκύπριοι θα την ενέκριναν σε δημοψήφισμα. Σε όλες τις δημοσκοπήσεις απορρίπτουν διαρρήδην, με συντριπτική πλειοψηφία, όχι τις τουρκικές, αλλά τις προτάσεις του … δικού τους Προέδρου!

Με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, το λογικό θα ήταν να τεθεί η ‘Αγκυρα προ των οφθαλμοφανών ευθυνών της και να πιεσθεί για να συμβάλλει στη λύση. (‘Όπως θα ήταν λογικό να βρεθεί ένας τρόπος άρσης της ελαφρώς «σουρεαλιστικής» κατάστασης που επικρατεί στις διαπραγματεύσεις, τρόπος δηλαδή να διαπραγματεύεται η ελληνοκυπριακή ηγεσία σε συμφωνία και όχι σε αντίθεση με τα desiderata των Ελληνοκυπρίων!)

Ο ατλαντικός παράγων όμως μόνο προς τα εκεί δεν κινείται. Εκτιμώντας ότι το κυπριακό μάλλον δεν λύνεται σύντομα, θέλει να πετύχει τουλάχιστο άλλες βασικές του επιδιώξεις, όπως την προώθηση της τουρκικής ένταξης, την στρατιωτική συνεργασία ΝΑΤΟ και ΕΕ, ουσιαστικά δηλαδή ΕΕ και Τουρκίας και έναν αυξημένο ρόλο της Τουρκίας στην αμυντική πολιτική της ‘Ενωσης ήδη από τώρα, προτού και ανεξάρτητα από την ένταξή της στην ΕΕ. Επιδιώκεται επίσης η διευκόλυνση μεγάλων ενεργειακών σχεδίων, όπως ο αγωγός Ναμπούκο, ευθέως ανταγωνιστικός των ευρωρωσικών αγωγών (αφού η ‘Αγκυρα εξαρτά τη συνεργασία της από το άνοιγμα του κεφαλαίου «ενέργεια», που έχει μπλοκάρει η Λευκωσία από ετών, λόγω της τουρκικής στάσης και των απειλών στις έρευνες υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ).

΅Μέτρα εμπιστοσύνης΅ στην Κύπρο

Υπό αυτές τις συνθήκες και με αυτές τις στοχεύσεις η Ομάδα Κρίσεων προτείνει, στην τελευταία της έκθεση, έξη “μέτρα εμπιστοσύνης”:

1. Εφαρμογή του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου Τελωνειακής ¨Ενωσης με την ΕΕ, με το άνοιγμα των τουρκικών λιμανιών και αεροδρομίων στα κυπριακά σκάφη, όπως και δικαίωμα χρήσης του τουρκικού εναέριου χώρου από τα “ελληνοκυπριακά αεροσκάφη” (όπως ονομάζει τα κυπριακά αεροσκάφη η έκθεση υιοθετώντας, όπως και πολλά άλλα σημεία της, την τουρκική ορολογία)

Το σημείο αυτό είναι η κυριότερη τουρκική «παραχώρηση» που ζητάει η ICG. Στην πραγματικότητα βέβαια πρόκειται για απλή υποχρέωση της Τουρκίας απέναντι στην ΕΕ! ‘Όπως έχουν όμως διαμορφωθεί τα πράγματα, μια τέτοια «παραχώρηση», αν όντως γίνει, θα φέρει σε πολύ δύσκολη θέση τη Λευκωσία και την Αθήνα. ‘Εχοντας επιλέξει το ήσσον (λιμάνια και αεροδρόμια) και όχι το μείζον αλλά και στοιχειώδες (αναγνώριση Κυπριακής Δημοκρατίας και αποχώρηση στρατού κατοχής), Κύπρος και Ελλάδα θα βρεθούν στο δίλημμα είτε να αφήσουν ανενόχλητη την κατέχουσα Τουρκία να συνεχίζει την ενταξιακή πορεία, είτε θα πρέπει να ξαναθέσουν βέτο για ζητήματα που δεν πρόβαλλαν μέχρι τώρα.

2. Οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να επιτρέψουν τη χρήση του λιμανιού της Αμμοχώστου για το κυπριακό, ελληνοκυπριακό και τουρκοκυπριακό εμπόριο με την ΕΕ, υπό τουρκοκυπριακή διαχείριση και υπό εποπτέια της ΕΕ. Πρέπει να σταματήσουν την “πρακτική μπλοκαρίσματος” των κεφαλαίων της ευρωτουρκικής διαπραγμάτευσης και, εφόσον εφαρμοσθεί το Πρωτόκολλο και αρχίσει το εμπόριο με την Τουρκία, να ανοίξουν την «πράσινη γραμμή» στη διέλευση τουρκικών προϊόντων.

3. Η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι πρέπει να επιστρέψουν την περιουσία τους στην Αμμόχωστο στους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες της, υποκείμενη σε ένα «μεταβατικό» καθεστώς υπό τον ΟΗΕ, που θα επιβλέπει την ανοικοδόμηση

4. Οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να επιτρέψουν πτήσεις τσάρτερ προς τα κατεχόμενα που θα παρακολουθούνται (monitored) από την ΕΕ.

5. Η Τουρκία, η Ελλάδα, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι δύο κοινότητες πρέπει να δημιουργήσουν μηχανισμό επαλήθευσης των επιπέδων των στρατευμάτων. Οι δύο κοινότητες πρέπει να οργανώσουν απογραφή του πληθυσμού.

6. Οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να συνεργασθούν με τις τουρκοκυπριακές διοικητικές οντότητες, εν αναμονή μιας πολιτικής ρύθμισης.

Στις έξη αυτές προτάσεις η ICG προσθέτει και μία παρότρυνση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να συνεχίσει να λειτουργεί, υπό την Προεδρία της ΕΕ, ως «έντιμος διάμεσος» (honest broker) για να εξασφαλίσει συμφωνία για τα μεταβατικά βήματα. Οι ηγέτες των μελών της ΕΕ πρέπει να αποφεύγουν δηλώσεις που παίρνουν το μέρος μιας πλευράς, «όσο συνεχίζονται οι συνομιλίες και κανένα μέρος δεν είναι σαφώς αρνητικό (obstructive)”. Με άλλα λόγια, η ΕΕ πρέπει να συμπεριφέρεται ως η Κυπριακή Δημοκρατία να μην είναι μέλος της και κακώς η Κυρία Μέρκελ υπερασπίστηκε τη Λευκωσία στην τελευταία της επίσκεψη.

Οι προτάσεις αυτές, αν υλοποιούνταν, θα ισοδυναμούσαν ουσιαστικά με «άτυπη» λύση του κυπριακού, περίπου με αναγνώριση της σημερινής πραγματικότητας, τουλάχιστον ως προς τις πρακτικές της συνέπειες, με μόνο αντάλλαγμα την επιστροφή των ελληνικών σπιτιών στην Αμμόχωστο σους ιδιοκτήτες τους υπό την κυριαρχία του ΟΗΕ και όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Ελλάδα και η Κύπρος θα κινδύνευαν να χάσουν το μακράν μείζον, στρατηγικής σημασίας όπλο τους, τον έλεγχο δηλαδή της ενταξιακής πορείας της ‘Αγκυρας.

Η διατύπωση παρόμοιων προτάσεων δεν αντανακλά μόνο τις «προτιμήσεις» του ατλαντικού άξονα, αντανακλά και το πώς εκτιμά την κατάσταση, τις διαθέσεις των πλευρών και την πιθανότητα αντίστασής τους σε προτάσεις. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, υποδεικνύει την ανάγκη δυναμικότερης και σαφέστερης κινητοποίησης της κυπριακής και ελλαδικής διπλωματίας και αποσαφήνισης της κυπριακής και ελληνικής στρατηγικής απέναντι στην Τουρκία, τονίζουν διπλωματικοί παράγοντες στις δύο χώρες.

Το κυπριακό, η κατοχή δηλαδή τμήματος ενός κράτους μέλους της ΕΕ, είναι η «αχίλλειος πτέρνα» του Ερντογάν και της Τουρκίας. Το γεγονός αυτό δίνει ένα πολιτικο-διπλωματικό και νομικό όπλο τεράστιας ισχύος στη Λευκωσία (και την Αθήνα), όπλο που προστίθεται στη θεσμική δυνατότητα μπλοκαρίσματος των σχέσεων Τουρκίας-ΕΕ. Κανονικά, Λευκωσία και Αθήνα, θα περίμενε κανείς, να έχουν φέρει σε πολύ δύσκολη θέση την ‘Αγκυρα, όχι να συμβαίνει το αντίθετο!

Konstantakopoulos.blogspot.com

Κόσμος του Επενδυτή, 11.4.2011

ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Του Δημήτρη Κωνστντακόπουλου

Στη στήριξη των Εγγλέζων υπολόγιζε, από τους Γερμανούς την έλαβε η Κύπρος του Δημήτρη Χριστόφια. Η Καγκελλάριος Μέρκελ διάλεξε τη Λευκωσία για να στείλει ένα, “γερμανικής σαφήνειας’ και μεγάλης σημασίας μήνυμα, με πολλούς αποδέκτες: άμεσα προς την ‘Αγκυρα, έμμεσα προς την Ουάσιγκτον, τον ατλαντικό άξονα, εντός και εκτός ΕΕ, που υποστηρίζει την τουρκική ένταξη, αλλά και προς τις δυνάμεις στο εσωτερικό της Γερμανίας και του δικού της κόμματος, που δεν συμμερίζονται τις επιφυλάξεις Μέρκελ και για την ένταξη και για τη “πολυεθνικότητα”. Η οργίλη απάντηση του Ερντογάν στις δηλώσεις της, ότι περίπου δεν ξέρει τι λέει, ολοκλήρωσε το εγχείρημα, συσπειρώνοντας τους Γερμανούς πίσω της.

Πέρυσι, η Κυρία Μέρκελ χρησιμοποίησε την κρίση χρέους για να δείξει ποιος κάνει κουμάντο στα εσωτερικά της Ευρώπης. Με την επίσκεψη και τις σαφείς δηλώσεις της στη Λευκωσία, από όπου κάλεσε ξερά την ¨Αγκυρα να συμμορφωθεί με τους όρους της ¨Ενωσης, έστειλε το ίδιο μήνυμα σε ότι αφορά τις εξωτερικές σχέσεις της ΕΕ, αλλά και τον νέο γεωπολιτικό ηγετικό ρόλο, που φιλοδοξεί να παίξει.

Δύο μέρες πριν την επίσκεψη, ο χριστιανοδημοκράτης Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της γερμανικής Βουλής είχε ζητήσει ταϊβανοποίηση της Κύπρου, επισημαίνοντας τους πονοκεφάλους που δημιουργεί το κυπριακό σε ζητήματα, όπως η συνεργασία ΕΕ-ΝΑΤΟ. Οι δηλώσεις του προκάλεσαν ανησυχία στη Λευκωσία για το μήνυμα που θα μετέφερε η Μέρκελ. Η Καγκελλάριος, όχι μόνο διέψευσε τις ανησυχίες, αλλά με τις δηλώσεις της έκανε ένα βήμα παραπάνω. ‘Εγινε η πρώτη ξένη ηγέτης που επαίνεσε τη στάση της Λευκωσίας, αποδίδοντας, εμμέσως πλην σαφώς, ευθύνη για το ουσιαστικό αδιέξοδο στην “τουρκική πλευρά”. (Xρησιμοποιώντας μάλιστα τον όρο τουρκική και όχι τουρκοκυπριακή).

Η Μέρκελ δεν επανέφερε τις απόψεις της για μη ένταξη της Τουρκίας, δεν είχε άλλωστε λόγο να το πράξει. Περιορίστηκε, πολύ αποτελεσματικότερα, στην υπενθύμιση των ρητών υποχρεώσεων που αγνοεί η ¨Αγκυρα και, εμμέσως πλην σαφώς, της ευθύνης της για το άλυτο κυρπιακό. Δεν έκανε έτσι μόνο επίδειξη διπλωματικής “πυγμής”, αλλά και “βούλωσε” το στόμα της ενδοκομματικής, ενδογερμανικής και ενδοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης προς τις θέσεις της. ¨Όπως και όσων, πολλών στην Ευρώπη, επιμένουν διαρκώς σε κάποια διευκόλυνση της Τουρκίας.

Για τον κ. Χριστόφια, που αντιμετωπίζει το υποκινούμενο από Λονδίνο και Ουάσιγκτων “πρέσσινγκ” του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ και βουλευτικές εκλογές τον Μάιο, εν μέσω θύελλας επικρίσεων για τη διαπραγματευτική του τακτική και τις θέσεις του στο κυπριακό, οι δηλώσεις Μέρκελ ήταν “μάννα εξ ουρανού”.

Παίρνοντας θάρρος από την Καγκελλάριο, ενδεχομένως και με αναπτερωμένη αυτοπεποίθηση, λόγω του κυπροισραηλινού “ειδυλλίου”, ο Κύπριος Πρόεδρος χρησιμοποίησε, ενώπιον της Μέρκελ, τους όρους κατοχή-εισβολή, που δεν πολυσυνήθιζε σε ανάλογες περιστάσεις. Αυξημένη αυτοπεποίθηση επιδεικνύει και ο Υπουργός Εξωτερικών κ. Κυπριανού, που έθεσε θέμα αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, με συνέντευξή του σε γερμανική εφημερίδα. Στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν, ο Πρόεδρος επικαλούνταν την μη απαίτηση αναγνώρισης της Δημοκρατίας, ως δείγμα μετριοπάθειας και διαλλακτικότητας.

Γερμανική ενηλικίωση

Υποχρεωμένη σε γεωπολιτική ανυπαρξία επί Ψυχρού Πολέμου, η Γερμανία έδειξε τις φιλοδοξίες της αμέσως μετά την ενοποίηση, αναγνωρίζοντας τις γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες, με καταστροφικά αποτελέσματα. Στολίδι των Βαλκανίων, η χώρα του Τίτο ρήμαξε από τους πολέμους με τελικό αποτέλεσμα την εμπέδωση της αμερικανικής επικυριαρχίας στα Βαλκάνια. Για πολλά χρόνια, οι γερμανικές φιλοδοξίες καθηλώθηκαν και πάλι στο έδαφος, με μόνη εξαίρεση την, χωρίς συνέχεια, αντίθεση στην εισβολή του Ιράκ και το επιτυχές σχέδιο του γερμανορωσικού αγωγού Nordstream.

H επίσκεψη στην Κύπρο μοιάζει να επιβεβαιώνει την απόφαση, τουλάχιστο της Μέρκελ, να διεκδικήσει τη διεθνή θέση που πιστεύει ότι ανταποκρίνεται στην οικονομική ισχύ της χώρας της και έναν ηγετικό ρόλο ως προς τις εξωτερικές σχέσεις της ΕΕ. Δεν είναι χωρίς σημασία ότι το κάνει στην Αν. Μεσόγειο, περιοχή που οι Ευρωπαίοι είχαν σιωπηρά αναγνωρίσει ως αμερικανοβρετανικής ΅ευθύνης΅ και ότι το κάνει με τρόπο ελάχιστα ευχάριστο σε Ουάσιγκτον-Λονδίνο. Αν διάλεξε την ΑγιαΣοφιά για να αρχίσει το τουρ της Κωνσταντινούπολης πριν μερικούς μήνες, διάλεξε τώρα την (ή την διάλεξε αυτή) “πράσινη γραμμή” που εμπνεύστηκαν οι Βρετανοί στη Λευκωσία, καρδιά του Λεβάν, πύλη της Μέσης Ανατολής, σημείο συνάντησης ή σύγκρουσης Ανατολής-Δύσης, Ευρώπης-Ασίας, Ισλάμ-Χριστιανισμού, για να στείλει το μήνυμα μιας νέας Γερμανίας. Τόκανε μερικούς μήνες μόνο μετά την επίσκεψη του Γερμανού Πάπα στο νησί που κάποτε κατέκτησε ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος.

Μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας

Δεν είναι η πρώτη φορά που δυνάμεις της μητροπολιτικής Ευρώπης “ανακαλύπτουν” το κυπριακό και δείχνουν διάθεση στήριξης της Λευκωσίας στην επιβολή εντονότερων όρων στην ¨Αγκυρα. Η ίδια η Μέρκελ τόκανε πριν γίνει Καγκελλάριος, ο Γάλλος πρωθυπουργός Βιλπέν προσπάθησε το 2005 να αναστείλει την έναρξη συνομιλιών με την Τουρκία, όσο δεν αναγνωρίζει την Κύπρο, αργότερα Σαρκοζί, Ζισκάρ και άλλοι απευθύνθηκαν σε Λευκωσία-Αθήνα. Οι Ευρωπαίοι αντίπαλοι της ένταξης ήταν διατεθειμένοι να δώσουν μεγάλη υποστήριξη στις ελληνικές θέσεις σε κυπριακό και Αιγαίο, αναζητώντας τρόπο μετατροπής σε όχι του ναι στην τουρκική ένταξη. Η εισβολή-κατοχή της Κύπρου είναι το πιο βαρύ επιχείρημα. Κύπρος και Ελλάδα είτε φοβήθηκαν να το κάνουν, είτε εκτίμησαν ότι η συνέχιση της τουρκικής ενταξιακής πορείας, έστω και χωρίς, έως τώρα, εκπλήρωση υποχρεώσεών της ή υποχωρήσεις της, είναι προς ελληνικό όφελος. Η ¨Αγκυρα προσέλαβε αυτή τη στάση ως προϊόν φόβου, όπως επιβεβαίωσε ο κ. Μπαγκίς τις προάλλες, απειλώντας Ελληνοκυπρίους, και εμμέσως Αθήνα, με τις “συνέπειες” διακοπής της ενταξιακής πορείας.

Η κατάσταση ενδέχεται να μεταβληθεί σημαντικά, αν αλλάξει χέρια η εξουσία σε Γερμανία και Γαλλία, κάτι όχι απίθανο. Η ευρωπαϊκή σοσιαλιστική αριστερά και οι Πράσινοι παραμένουν δεσμευμένοι στην τουρκική ένταξη, παρόλο που μια σαφής πλειοψηφία Ευρωπαίων πολιτών δεν θέλει ούτε να ακούσει για νέες εντάξεις στην ΕΕ. Ιδίως σε περιβάλλον οικονομικής κρίσης και χρήσης των νέων χωρών για την αποδόμηση του δυτικοευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους. Κύπρος και Ελλάδα πάντως είναι “στριμωγμένες’ σε μια περιοχή τεράστιας στρατηγικής σημασίας, μεταξύ Σλάβων, Ευρώπης και Ανατολής, όπου παρουσιάζονται μεγάλες ευκαιρίες, αλλά είναι δύσκολη η επιβίωση χωρίς μεγάλες στρατηγικές βάθους.

ΠΛΑΦΟΝ ΣΕ ΕΙΔΗ ΠΡΩΤΗς ΑΝΑΓΚΗΣ ΑΠΌ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ

Μια σημαντική πρωτοβουλία, για όλη τη χειμαζόμενη από την οικονομική και κοινωνική κρίση Ευρωπαϊκή ¨Ενωση, πήρε η κυβέρνηση Χριστόφια, επιβάλλοντας πλαφόν στις τιμές του ψωμιού, του γάλακτος και του νερού στην Κύπρο, αφού προηγουμένως είχε εξασφαλίσει την συγκατάθεση των 26 εταίρων της, όπως επιβάλουν οι κανόνες της ΕΕ. Παρόλο που αφορά μόνο τρία προϊόντα, η απόφαση είναι επαναστατική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, ως πρώτο δείγμα προσφυγής σε στοιχειώδεις μορφές οικονομικής ρύθμισης, τελείως απαραίτητες απέναντι στην καταστροφική ασυδοσία των “απελευθερωμένων” αγορών. Η συγκατάθεση των Ευρωπαίων δημιουργεί επίσης ένα προηγούμενο που μπορούν τώρα να χρησιμοποιήσουν και άλλες χώρες της ΕΕ.



Kόσμος του Επενδυτή, 15.1.2011
konstantakopoulos.blogspot.com

ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΟΙ ΗΠΑ

Η τελευταία έκθεση του Ιδρύματος Carnegie για τις σχέσεις Τουρκίας-ΕΕ:
Ζητείται πλήρης ΄συνεργασία σε θέματα αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής, λόγος στην στην ¨Αγκυρα για τη βαλκανική και μεσανατολική πολιτική και για τις επιχειρήσεις της ΕΕ και να βγουν από την ατζέντα του στρατηγικού διαλόγου Αιγαίο και Κύπρος.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τη θεσμοθέτηση τακτικών συναντήσεων κορυφής Τουρκίας και Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, ενός «στρατηγικού διαλόγου» Βρυξελλών και ‘Αγκυρας, από τον οποίο θα αποκλεισθούν προκαταβολικά θέματα όπως το κυπριακό και οι τουρκικές απειλές κατά της Ελλάδας, και τη σχεδόν πλήρη συμμετοχή της Τουρκίας στις δραστηριότητες άμυνας και ασφάλειας της ΕΕ προτείνει με έκθεσή του για τις ευρωτουρκικές σχέσεις το Carnegie Endowment, το σημαντικότερο ίσως think tank των Ηνωμένων Πολιτειών για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Η έκθεση φέρει τον τίτλο «Ο δρόμος μπροστά για την Τουρκία και την ΕΕ. ‘Ενας στρατηγικός διάλογος για την Εξωτερική Πολιτική». Την έκθεση του αμερικανικού ιδρύματος υπογράφουν οι Heather Grabbe, επικεφαλής του ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ανοιχτής Κοινωνίας (Σόρος) και Sinan Ulgen, πανεπιστημιακός από την Τουρκία

Η διαδικασία που προτείνει το αμερικανικό ινστιτούτο θα είναι συμπληρωματική και υποβοηθητική, όχι αντίθετη, με την εν εξελίξει ενταξιακή διαπραγμάτευση ΕΕ-Τουρκίας και θα χρησιμεύει ως ένα χρήσιμο by-pass της, για να προωθηθούν ιδίως θέματα στρατηγικής συνεργασίας σε περιφερειακές διαμάχες, εν αναμονή ξεμπλοκαρίσματος της τουρκικής ενταξιακής πορείας που έχει τώρα «κολλήσει» στην άρνηση της ‘Αγκυρας να ανοίξει τα λιμάνια και αεροδρόμιά της στα κυπριακά σκάφη και το βέτο που έχει θέσει η Κυπριακή Δημοκρατία, ήδη επί Προεδρίας Παπαδόπουλου, σε αριθμό κεφαλαίων.

Ταυτόχρονα, η έκθεση του Carnegie ζητά να επισπευσθεί τουλάχιστο το άνοιγμα του κεφαλαίου 23 για τα ζητήματα δικαστηρίων και θεμελιωδών δικαιωμάτων και το κεφάλαιο 15 για την ενέργεια. Για το άνοιγμα των δύο αυτών κεφαλαίων ασκούνται και αναμένονται να ασκηθούν ακόμα μεγαλύτερες πιέσεις στον Πρόεδρο Χριστόφια.

Αν όλα αυτά γίνουν, τότε η Τουρκία θα απολαύσει από τώρα μεγάλο μέρος των δυνατοτήτων και δικαιωμάτων που έχουν τα μέλη της ΕΕ, καθιστάμενο όχι απλά μέλος, αλλά μέλος με βαρύνοντα λόγο στην εξωτερική-αμυντική και ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης, χωρίς τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Θα απαλλαγεί επίσης από οποιαδήποτε υποχρέωση στα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό, με την Αθήνα και τη Λευκωσία να μην μπορούν να θέσουν κανένα από τα ζητήματα ασφαλείας που τους δημιουργεί ως προϋποθέσεις περαιτέρω προόδου. Θα καταστεί επίσης πολύ δυσχερέστερο απότι σήμερα, με το σύνολο των δεσμών που σταδιακά υφαίνουν Βρυξέλλες και ‘Αγκυρα να ειπωθεί από την ΕΕ το ‘Όχι στην τουρκική ένταξη, που επιθυμεί να πει μερίδα του ευρωπαϊκού πολιτικού προσωπικού και η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών. Ακόμα όμως και αν δεν ενταχθεί τελικά η ‘Αγκυρα, θα έχει δημιουργηθεί ένα πλέγμα σχέσεων Τουρκίας-ΕΕ, που θα εμπλέκει επαρκώς τις δύο πλευρές αμοιβαία και προφανώς αποτελεί τη δεύτερη καλύτερη εναλλακτική για τις ΗΠΑ, που ελπίζεται να μη συναντήσει τα εμπόδια της καθεαυτό ένταξης.

Τέτοιο μοντέλο έχει εμφανισθεί επίσης με το Ισραήλ, στο οποίο, χωρίς καν να υπάρχει επισήμως, προοπτική ένταξης στην ΕΕ, έχουν αναγνωρισθεί, με σειρά συμφωνιών αρκετές από τις οποίες παρέμειναν μυστικές, ή πάντως δεν έτυχαν δημόσιας εξέτασης, πολλά από τα δικαιώματα συμμετοχής στις διαδικασίες της ΕΕ, που επιφυλάσσονται μόνο για τα μέλη.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε, στο σημείο αυτό, ότι πρόταση για τη σύγκληση συνάντησης κορυφής Τουρκίας-ΕΕ, εκτός από το Carnegie, έχει διατυπώσει και ο ‘Ελληνας Υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας. Σε αντίθεση όμως με το πιο μακροχρόνιο και θεσμοποιημένο πλαίσιο των συναντήσεων κορυφής, όπως το σκιαγραφεί το αμερικανικό ίδρυμα, ο κ. Δρούτσας προτείνει μια συνάντηση με ρητό αντικείμενο τον αποσαφήνιση της ίδιας της ενταξιακής προοπτικής της ‘Αγκυρας και ενός νέου «οδικού χάρτη».

Δεν χρειαζόταν να έρθει η έκθεση, αλλά κι αυτή μας υπενθυμίζει με τον τρόπο της τη μεγάλη αντίφαση στην οποία, εκτιμούν υψηλόβαθμα στελέχη του Υπουργείου Εξωτερικών, έχουν εγκλωβιστεί Αθήνα και Λευκωσία. Υποστηρίζουν με φανατισμό την (αγγλοαμερικανικής προελεύσεως και μη δημοφιλή μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών) ιδέα της συμμετοχής της Τουρκίας στην ΕΕ, με μια σχεδόν μεταφυσική πεποίθηση ότι θα βελτιώσει τις σχέσεις με την ¨Αγκυρα. ¨Όπως αποδεικνύουν όμως, αν μη τι άλλο, οι διαρκείς διελεύσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από τα ελληνικά νησιά, οι ευεργετικές συνέπειες αυτής της πολιτικής, χάρι στην οποία κερδίζουμε την αντιπάθεια του Βερολίνου και του Παρισιού, παραμένουν αόρατες. Αθήνα και Λευκωσία, υποστηρίζουν τα ίδια στελέχη του Υπουργείου Εξωτερικών, πρέπει επιτέλους να αποφασίσουν: είναι η Τουρκία ή δεν είναι δύναμη στρατιωτικής κατοχής στην Κύπρο και απειλής στο Αιγαίο, ή είναι φίλη χώρα με την οποία μας χωρίζουν κάποιες μικροπαρεξηγήσεις και να ενεργήσουν ανάλογα. Πόσο μάλλον που το ζήτημα της συμμετοχής ή όχι της Τουρκίας στην ΕΕ και των σχέσεων της ¨Αγκυρας μαζί της θα έχει καθοριστική σημασία για τα δύο ελληνικά κράτη.

Carnegie, think tanks και «ΜΚΟ»

. Το Carnegie, όπως προαναφέραμε, είναι ένα από τα σημαντικότερα, ίσως το σημαντικότερο think tank των ΗΠΑ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Από τα «σπλάχνα» του έχουν προκύψει μια σειρά διεθνών «μη κυβερνητικών» οργανώσεων (που χρηματοδοτούνται πάντως γενναία από κυβερνήσεις, όπως και από μεγάλες πολυεθνικές) και οι οποίες έχουν περισσότερες ελευθερίες από το Carnegie να διαμορφώνουν πλαίσια πολιτικής για τις επί τόπου ατλαντικές δυνάμεις του πλανήτη. Η πιο γνωστή από αυτές τις δήθεν ΜΚΟ, είναι η International Crisis Group, που σχεδιάστηκε από ανθρώπους του Carnegie με «μαμή» τον Τζωρτζ Σόρος και θεωρείται σήμερα κύριος άτυπος «σύμβουλος» του ΝΑΤΟ. Η ICG ήταν ο αρχιτέκτονας του πολέμου στο Κόσοβο με διακηρυγμένο σκοπό από την αρχή την απόσπαση της επαρχίας αυτής από τη Σερβία. Μετά το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο, η ICG εκπόνησε και δημοσίευσε ένα σχέδιο «άρσης του αδιεξόδου» στο κυπριακό, που περιελάμβανε την αντικατάσταση Παπαδόπουλου, την αποκήρυξη του ενιαίου αμυντικού δόγματος, την άρση του «αποκλεισμού» των κατεχομένων και την επαναφορά παραλλαγής του Σχεδίου Ανάν. Με τους ίδιους κύκλους συνδέεται επίσης μια άλλη φιλόδοξη ΜΚΟ, το European Council of Foreign Relations, που σε έκθεσή του, το 2007, χαρακτήριζε Ελλάδα και Κύπρο «Δούρειους ‘Ιππους» της της Ρωσίας στην ΕΕ!

Πρόκειται για ένα νεφέλωμα οργανώσεων, που, ξεκινώντας από την Ουάσιγκτων διακτινίζεται σε όλο τον πλανήτη, περίπου ως άτυπη «Διεθνής της Αυτοκρατορίας» - η ICG π.χ. διαθέτει παρατηρητήρια σε 60 χώρες. Στις ίδιες τις ΗΠΑ, αυτά τα think tank διασφαλίζουν τη στρατηγική συνέχεια της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που δεν είναι πάντα εύκολο να εξασφαλισθεί από ένα πολιτικό και κρατικό σύστημα που υπόκειται σε μορφές δημόσιου ελέγχου και εναλλαγής στην εξουσία. Εκτός ΗΠΑ, εξασφαλίζει (συχνά και με τη χρήση διαφόρων «ιθαγενών», δήθεν εθνικών ινστιτούτων εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής), τη συγκεκριμενοποίηση και εφαρμογή των τακτικών που θα εξυπηρετήσουν τις στρατηγικές επιδιώξεις. Οι δήθεν ΜΚΟ δεν έχουν τις δεσμεύσεις και «ανελαστικότητες» και δεν υπόκεινται στους ελέγχους των δημόσιων φορέων. Ο πολλαπλασιασμός ατύπων οργανισμών χάραξης
και εφαρμογής πολιτικής εντάσσεται στη γενικότερη τάση ιδιωτικοποίησης του κράτους, περιλαμβανομένης της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, που αποτελεί, εδώ και 40 χρόνια, το «μεγάλο όραμα» της επελαύνουσας στον πλανήτη «νεοφιλελεύθερης (αντ)επανάστασης».

Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι αυτό το νεφέλωμα ανθρώπων, δικτύων και οργανώσεων, που συνιστά το ευρωτλαντικό λόμπυ έχει ως κύρια επιδίωξη την «ενότητα της Ατλαντικής Συμμαχίας», όπως αποκαλεί ευσχήμως την αποτροπή και της παραμικρής ευρωπαϊκής φιλοδοξίας αυτονόμησης από ΝΑΤΟ και ΗΠΑ. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν στη δημιουργία της ICG, στήριξαν την απόρριψη από τους Μουσουλμάνους της Βοσνίας σχεδίου καντονοποίησης που είχε καταρτίσει η ΕΕ, προκειμένου να μην λύσουν οι Ευρωπαίοι το βοσνιακό, αλλά να ανοίξει ο δρόμος για τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ και την υπό αμερικανική διεύθυνση διάσκεψη του Ντέιτον.

Νέα ευρωτουρκική δομή

Ανεξαρτήτως προόδου στα τουρκοενταξιακά, Τουρκία και ΕΕ πρέπει, κατά την έκθεση, να εντατικοποιήσουν και συστηματοποιήσουν τη συνεργασία τους σε τομείς-κλειδιά, και, πρώτα από όλα, στην εξωτερική και την πολιτική ασφάλειας. Μια καλή βάση γι¨αυτό είναι ο διάλογος και η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ της Λαίδης ¨Αστον και του Αχμέτ Νταβούτογλου, γύρω από τα θέματα Μέσης Ανατολής, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Καυκάσου και Βαλκανίων. Ο διάλογος αυτός πρέπει να διευρυνθεί με τη συμμετοχή των ΥΠΕΞ της ΕΕ και ανώτερων διπλωματών. Κατ¨ ουσίαν, ο διάλογος αυτός θα υποκαταστήσει τη διαπραγμάτευση επί των κεφαλαίων 30 και 31 (εξωτερικά και αμυντικά), που προσκρούει στα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό

Η έκθεση προειδοποιεί ρητά εναντίον τυχόν υιοθέτησης τριμερούς φόρμουλας ΕΕ-Ρωσία-Τουρκία. Είναι σαφές ότι, ακόμα και αν χρειάζεται να το πουν περιφραστικά και επικαλούμενοι ότι πρόσχημα μπορούν να βρουν, για τους συντάκτες η μεν Τουρκία είναι πολύτιμος δυτικός σύμμαχος, η δε Ρωσία δυνητικός αντίπαλος. Στη γλώσσα της ίδιας της έκθεσης: “Η Τουρκία είναι περισσότερο από ΅στρατηγικός εταίρος΅, το καθεστώς δηλαδή που η ΕΕ έχει αποδώσει στη Ρωσία”

Η έκθεση τονίζει ότι η στενή οικονομική και διπλωματική συνεργασία στη Μέση Ανατολή θα ωφελήσει τόσο τους Ευρωπαίους, όσο και τους Τούρκους. Παράλληλα, ένας δομημένος διάλογος για την εξωτερική πολιτική θα συμβάλει στην απορρόφηση των απογοητεύσεων της ενταξιακής διαδικασίας. Η ¨Αγκυρα, υπογραμμίζει η έκθεση, θα κερδίσει έναν ρόλο στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής, ιδιαίτερα για τις περιοχές που είναι γειτονικές προς την Τουρκία. ¨Ενας ισχυρός διάλογος Τουρκίας-ΕΕ θα συμβάλει στη μείωση του φόβου ότι η ¨Αγκυρα απομακρύνεται από τη Δύση.

Ο δομημένος διάλογος θα πρέπει να πάρει τη μορφή:

- ετήσιας συνάντηση κορυφής για στρατηγικά θέματα, που θα οργανώσει ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, με συμμετοχή του Προέδρου και του Πρωθυπουργού της Τουρκίας

- θεσμοθετημένου διάαλόγου των 27 ΥΠΕΞ με τον Τούρκο για μισή ή μία μέρα, δύο φορές τον χρόνο και μάλιστα προτού συναντηθούν μεταξύ τους οι 27, στις λεγόμενες συναντήσεις Gymnich. Εφιστάται η προσοχή της Λαίδης ¨Αστον να επιβάλλει σιδηρά πειθαρχία και να μην επιτρέπει να εισπηδούν στην συζήτηση διμερή θέματα (λέγε με Ελλάδα ή Κύπρο)

- συναντήσεων εργασίας, που θα εμπλέκουν τους 27 πολιτικούς διευθυντές των Υπουργείων Εξωτερικών. Είναι χρήσιμη η τουρκική πρόταση τακτικού διαλόγου με την Πολιτική και Επιτροπή Ασφάλειας, πόσο μάλλον που η Επιτροπή αυτή θα ασχολείται συστηματικά με ζητήματα περιοχών όπου η Τουρκία επιδιώκει μεγαλύτερη ανάμειξη, όπως τα Βαλκάνια. Η “διαχείριση κρίσεων και επέμβαση” στα Βαλκάνια, είναι ένας από τους “τομείς-κλειδια΄του στρατηγικού διαλόγου” κατά το έγγραφο.

Συνεργασία στην ¨Αμυνα και Ασφάλεια

Η έκθεση διεκτραγωδεί δια μακρών τις δυσκολίες που έχουν προκαλέσει σε αυτό τον τομέα τα αμοιβαία βέτο Τουρκίας και Κύπρου και εισηγείται:

- Ανάμειξη της ¨Αγκυρας στον σχεδιασμό, εφαρμογή και παροχή δυνάμεων για επιχειρήσεις υπό την ΕΕ

- Πλήρη και εντατική συμμετοχή της Τουρκίας στις διαβουλεύσεις της CDSP, ιδίως στο επίπεδο του Πολιτικού και Συμβουλίου Ασφάλειας και της Στρατιωτικής Επιτροπής

- Διαβούλευση με την Τουρκία όταν η ΕΕ αντιμετωπίζει δράση κοντά στην Τουρκία ή σε περιοχές στρατηγικής σημασίας για αυτή

- Κατάργηση διάκρισης στρατιωτικών και πολιτικών επιχειρήσεων και αυξημένες διμερείς επαφές για διαχείριση κρίσεων

- Τουρκική παρουσία στο αρχηγείο επιχειρήσεων της ΕΕ, εφόσον η Τουρκία συμβάλει

- Τουρκική συμμετοχή στο έργο της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Υπηρεσίας

- Συμφωνία Ασφάλειας Τουρκίας και ΕΕ για το μοίρασμα πληροφοριών και την ασφάλεια επικοινωνιών

- Δημιουργία Επιτροπής Συμβαλλόντων στις επιχειρήσεις στο επιχειρησιακό πεδίο που θα αποφασίζει για την καθημερινή διαχείριση και τον στρατηγικό προσανατολισμό της επιχείρησης κλπ.

Αν διερωτάσθε κατά πόσον η Λαίδη ¨Αστον θα έχει το δικαίωμα να φτερνίζεται χωρίς να εγκρίνει την ενέργεια αυτή ο Πρωθυπουργός Ερντογάν, ο Πρόεδρος; Γκιουλ και το Γενικό Επιτελείο, σας απαντούμε ευθέως ότι δεν το γνωρίζουμε, γιατί η έκθεση δεν το διευκρινίζει.


Και η ενταξιακή πορεία;

Η έκθεση του Carnegie δεν παραλείπει να αναφέρει τα εμπόδια που έχουν προκληθεί στην τουρκική ενταξιακή διαδικασία εξαιτίας ιδίως του άλυτου κυπριακού και της άρνησης της ¨Αγκυρας να εφαρμόσει το τελωνειακό πρωτόκολλο. Βεβαίως, ουδεμία αναφορά γίνεται στις τουρκικές ευθύνες ή στην εξωφρενική κατάσταση μιας υποψήφιας χώρας μέλους που κατέχει στρατιωτικά έδαφος ενός κράτους της ΕΕ το οποίο μάλιστα δεν αναγνωρίζει. Στην πραγματικότητα, το παράδοξο δεν είναι που δεν ανοίγουν τα μισά κεφάλαια της διαπραγμάτευσης, παράδοξο είναι ότι άρχισαν υπό αυτές τις συνθήκες οι διαπραγματεύσεις, Παράδοξο αρκούντως εξευτελιστικό για την ΕΕ, όπως και για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Ανεξαρτήτως καθυστερήσεων πάντως, η έκθεση ξεκαθαρίζει ότι, παρά τα κυπριακά εμπόδια, τις διενέξεις με το Ισραήλ, τα γαλλογερμανικά εμπόδια, η ένταξη της ‘Αγκυρας παραμένει κεντρική επιδίωξη των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της ένταξης, υποστηρίζει η έκθεση, που υποστηρίζει ότι μπορούν να συμβούν διάφορα, όπως μια λύση του κυπριακού (δεν κάνει όμως καμία μνεία του πως ελπίζει ότι θα επέλθει) ή μια αλλαγή Προέδρου στο Παρίσι το 2012.

Η πιθανότητα να ενταχθεί η Τουρκία στην ΕΕ μοιάζει πολύ απομακρυσμένη σήμερα. Δεν πρέπει όμως κανείς να υποτιμά αφενός τον θεσμικό αυτοματισμό της ΕΕ, αφετέρου τις δυσκολίες που έχει οποιοδήποτε μέλος της ΕΕ να πει ένα ξεκάθαρο όχι. ¨Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Επίτροπος Μπολκενστάιν, φεύγοντας θυμωμένος από τη συνεδρίαση της Κομισιόν που αποφάσισε την ανακήρυξη της Τουρκίας, σε υποψήφια για την ΕΕ, “η Ευρώπη έχει χάσει την ικανότητα να λέει όχι”

Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι τόσο ο Ομπάμα, όσο και ο Υπουργός ‘Αμυνας Γκέιτς, απαντώντας το 2010 στα αντιτουρκικά σχόλια με αφορμή τη στροφή προς το Ιράν και τη σύγκρουση στη Γάζα, κατηγόρησαν τους Ευρωπαίους ότι ευθύνονται για την ανατολική στροφή της ‘Αγκυρας, κωλυσιεργώντας να υποδεχθούν την Τουρκία στην αγκαλιά τους.

Παρά την ανησυχία της Ουάσιγκτων και του Ισραήλ για τις αναπτυσσόμενες σχέσεις της ‘Αγκυρας με την Τεχεράνη, τη Μόσχα, τη Χαμάς και τη Χεζμπολά, οι ΗΠΑ δεν μπορούν εύκολα να πουν «χάσαμε την Τουρκία» και να ενεργήσουν ανάλογα, χωρίς τον κίνδυνο να βρεθούν απομονωμένες, κατά τρόπο που δεν βρέθηκαν ποτέ, σε όλο τον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Θα ήταν άλλωστε επιπόλαιο να συμπεράνουν από τώρα «ότι έχασαν την Τουρκία». Πολλοί παρατηρητές πιστεύουν μάλιστα ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, ο Ερντογάν είπε στο Ισραήλ αυτά που ήθελε να πει ο Ομπάμα αλλά δεν μπορούσε. Το ισραηλινό λόμπυ παραμένει πάντα ισχυρότατη συνιστώσα του αυτοκρατορικού πυρήνα εξουσίας, η πολιτική όμως ενός Ισραήλ που, διπλωματικά απομονωμένο περισσότερο από ποτέ άλλοτε στην ιστορία του, κυβερνώμενο ουσιαστικά από την άκρα δεξιά, ονειρευόμενο διαρκώς νέους πολέμους, έχει δημιουργήσει τεράστια υπόκωφη αντιπάθεια, αλλά και σοβαρές διαμάχες στο εσωτερικό του ισχυρότατου εβραϊσμού της διασποράς. (Φαινόμενα που πρέπει επίσης να πάρουν υπόψιν τους διάφοροι φιλόδοξοι, αλλά απλοϊκοί «σχεδιαστές» πολιτικής στη Λευκωσία, υπογραμμίζουν πεπειραμένοι διπλωμάτες.)

Η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θεωρείται πάντα από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία ο αποτελεσματικότερος τρόπος να “δεθεί” η ¨Αγκυρα στις δυτικές πολιτικές δομές, να δοθεί η χαριστική βολή σε κάθε λανθάνουσα ευρωπαϊκή φιλοδοξία αληθινής πολιτικής ένωσης και χειραφέτησης από την Ουάσιγκτων. Συνολικά, η διεύρυνση της ΕΕ έχει μέχρι τώρα αποβεί το κεντρικό εργαλείο των ΗΠΑ για τη γεωπολιτική εξάρτηση της Ευρώπης από το ΝΑΤΟ και των νεοφιλελεύθερων, που επιδιώκουν, με τη συμπερίληψη όλο και ευρύτερων χωρών χαμηλού εργατικού κόστους, αντί να κάνουν τη Βουλγαρία Ελλάδα και την Ελλάδα Γαλλία, να πετύχουν το αντίστροφο, να διαλύσουν το κοινωνικό κράτος και τον πολιτισμό της Ευρώπης, όπερ και καταφέρνουν μέχρι τώρα, με τίμημα τη μεγαλύτερη κρίση της ΕΕ από την ίδρυσή της.

Τώρα γιατί στην Ελλάδα, πολλές βιομηχανίες της οποίας μετανάστευσαν στη Βουλγαρία μετά την ένταξη της τελευταίας, δεν έγινε ποτέ καμία σοβαρή συζήτηση για τη σκοπιμότητα της διεύρυνσης, ανάγεται μάλλον στην γνωστή ελληνική παθολογία. Ο κ. Δρούτσας πάντως, εκτός από τη συνάντηση
Κορυφής Τουρκίας-ΕΕ, προτείνει και συνάντηση κορυφής για τα δυτικά Βαλκάνια, το 2014, επί ελληνικής προεδρίας, τη “Θεσσαλονίκη ΙΙ”. Οι προτάσεις αυτές του επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας έχουν εντυπωσιάσει τους πάντες, ιδίως στην Ευρώπη όπου, αντιμέτωποι με τη σοβαρότατη κρίση της υπάρχουσας ΕΕ, το μόνο για το οποίο δεν θέλουν να ακούνε, είναι για την ένταξη νέων μελών!

Κόσμος του Επενδυτή, 8 Ιανουαρίου 2010

Konstantakopoulos.blogspot.com

ΦΟΒΟΥ ΤΗΝ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΥΣΑ...

Κρίσιμη επίσκεψη πραγματοποιεί αύριο η Μέρκελ στην Λευκωσία, την πρώτη Γερμανού Καγκελλαρίου στον μισό αιώνα ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Μέρκελ θα παραμείνει μερικές ώρες στο νησί και δεν θα μεταβεί στο κατεχόμενο μέρος του.

Η επίσκεψη αντανακλά την επιθυμία της Γερμανίας να παίξει πολύ ενεργότερο απότι στον παρελθόν σε θέση ηγέτη της Ευρώπης, περιλαμβανομένων και περιοχών όπως η Αν. Μεσόγειος, που εθεωρούντο προνομιακός χώρος επιρροής ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ. Αντανακλά επίσης, μαζί με την πολύ ασυνήθιστη “επιδημία” επισκέψεων στο νησί (Πάπας, ¨Ασαντ, Μεντβέντεφ και επίκειται Σαρκοζί) τη σημασία που προσλαμβάνει η Κύπρος, λόγω τόσο του αδιεξόδου στις ευρωτουρκικές ενταξιακές συνομιλίες, όσο, ίσως, και των υδρογονανθράκων που φαίνεται να εντοπίσθηκαν στην κυπριακή και ισραηλινή ΑΟΖ. Η επίσκεψη γίνεται επίσης ενώ πυκνώνουν οι ενδείξεις για ενδεχόμενο νέο πόλεμο του Ισραήλ σε Λίβανο και Γάζα.

Οι ενδείξεις για τις προθέσεις του Βερολίνου είναι αντιφατικές. Η Γερμανία τελεί υπό την πίεση Ερντογάν που ζητά από τη Μέρκελ να κάνει κάτι ώστε να “μπορέσει” να ανοίξει τα λιμάνια και να ξεμπλοκάρουν οι συνομιλίες για το κυπριακό, δηλαδή να άρει τον “αποκλεισμό” των κατεχομένων. Tεράστιες πιέσεις ασκούνται στον Χριστόφια να ανοίξει το κεφάλαιο “ενέργεια” των ενταξιακών της Τουρκίας, στο οποίο έθεσε βέτο ο Παπαδόπουλος.

Παραμονές της επίσκεψης, ο Γερμανός Πρέσβης στη Λευκωσία επιβεβαίωσε την αρχή της κοινοτικής αλληλεγγύης έναντι όλων των μελών της ΕΕ. Ταυτόχρονα όμως ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερμανικής Βουλής, που ανήκει στην αντίπαλη της Μέρκελ σε ότι αφορά την Τουρκία, μερίδα του κυβερνώντος κόμματος, ζήτησε την εφαρμογή μοντέλου Ταϊβάν στην Κύπρο και πρόσθεσε ότι το άλυτο κυπριακό δημιουργεί προβλήματα στη σχέση ΕΕ-ΝΑΤΟ.

Γαλλία, Γερμανία και άλλοι απευθύνθηκαν επανειλημμένως, μετά το 2004 στη Λευκωσία (και Αθήνα) επιχειρώντας να χρησιμοποιήσουν το κυπριακό για να αλλάξουν σε όχι το ναι που είπαν στην τουρκική ένταξη. “Θα κάνουμε ότι μας πουν οι Κύπριοι”. Γι¨αυτή τη δήλωση κατηγορούν οι Τούρκοι σχολιαστές τον στρατηγικό εγκέφαλο της CDU ‘Eλμαρ Μπροκ. Οι Κύπριοι (και η Αθήνα) δεν θέλησαν τη μπάλα που τους έστειλαν Βερολίνο και Παρίσι. Ο κίνδυνος είναι τώρα Γαλλογερμανοί, αν πουν εκείνοι το όχι, να θελήσουν χρυσώσουν εις βάρος Κύπρου-Ελλάδας το τουρκικό χάπι. Η επίσκεψη Μέρκελ θα είναι αποφασιστική για το που το πάνε οι Γερμανοί, αλλά και τι σκέφτεται ο Χριστόφιας.
konstantakopoulos.blogspot.com

"ΠΑΡΑΦΡΩΝ" ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η ελληνική αεροπορία θα συμμετάσχει στους εορτασμούς για τα 100 χρόνια της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, δήλωσε ο Τούρκος Υπουργός ‘Αμυνας. Εμείς τώρα τι να δηλώσουμε; ‘Όπως και με τόσα άλλα έργα αυτής της κυβέρνησης, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, η σοβαρότητα των ιθυνόντων, εν προκειμένω του Υπουργείου ‘Αμυνας, ξεπερνάει το φτωχό και ταπεινό μυαλό μας. Τι θα γιορτάσουν μαζί με τους Τούρκους οι ‘Ελληνες αεροπόροι; Την κατάρριψη του Ηλιάκη, το casus belli ή την κατοχή της Κύπρου;

Στο μεταξύ για την Τουρκία ετοιμάζει τις βαλίτσες του ο κ. Παπανδρέου. Θα μιλήσει στην ετήσια σύνοδο των Τούρκων πρέσβεων. Για ποιο λόγο εκτιμά σκόπιμη μια τέτοια ομιλία ο Πρωθυπουργός και οι διάφοροι σύμβουλοί του, θα σας γελάσουμε. Ούτε γνωρίζουμε, ούτε μπορούμε να φαντασθούμε.

Αυτό όμως μπορεί να έχει τεράστια σημασία είναι το αν θα υπογράψει ο κ. Παπανδρέου Διακήρυξη Αρχών για το Αιγαίο και τι θα περιέχει μια τέτοια Διακήρυξη. Αυτό που περιμένει ο ελληνικός λαός είναι κυρίως η κατάργηση του casus belli, η παραίτηση από τις εδαφικές αξιώσεις στα νησιά, η απομάκρυνση του τουρκικού αποβατικού στόλου από τις μικρασιατικές ακτές, η απόσυρση του στρατού κατοχής από την Κύπρο. αυτά δεν θα τα πάρει. Στην καλύτερη περίπτωση θα έχουμε ένα γενικόλογο κείμενο υπέρ της φιλίας, που θα εξισώνει πρακτικά αδικοπραγούντα και αδικούμενο. Στη χειρότερη, θα τεθούν πάλι σε αμφισβήτηση ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, όπως με το υπερατλαντικής εμπνεύσεως ανακοινωθέν της Μαδρίτης. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον, εκεί, κατά Μαξίμου μεριά, νάχει απομείνει κανένας σύμβουλος με λίγο μυαλό και αίσθηση της σοβαρότητας των πραγμάτων.

Αν πάντως ο μέχρι τώρα διπλωματικός απολογισμός της κυβέρνησης είναι κάποιας μορφής ένδειξη για το μέλλον, τότε επιβάλλεται η μεγαλύτερη ανησυχία. Τι θα pλέγατε για παράδειγμα, αν έθετα υπό την κρίση σας το εξής «θεώρημα»:

«Η Τουρκία επιδιώκει, πάση θυσία, να απαγορεύσει στην Ελλάδα να ασκήσει το δικαίωμά της σε επέκταση των χωρικών υδάτων της και ανακήρυξη Αυτόνομης Οικονομικής Ζώνης. Επιδιώκει να εκτουρκίσει το σύνολο της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, να καταστρέψει τις ενεργειακές, εξοπλιστικές και πολιτικές σχέσεις Αθήνας και Μόσχας, υποκαθιστώντας την Ελλάδα ως προνομιακός εταίρος της Ρωσίας. Η ‘Αγκυρα θα ευχόταν επίσης, ει δυνατόν, την ένταξη της Τουρκίας και την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ».

Αν ρωτούσα τη γνώμη σας για αυτό το «θεώρημα», το πιθανότερο είναι ότι θα συμφωνούσατε ανεπιφύλακτα. Αν σας ρωτούσα κατά πόσον οι ΗΠΑ σιγοντάρουν ορισμένες τουλάχιστον από τις επιδιώξεις αυτές, θα μου απαντούσατε ότι πιθανώς μπορεί να συμβαίνει. Αν σας ρωτούσα κατά πόσον αυτές μπορούν να είναι οι επιδιώξεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, τα αποτελέσματά της, θα με κυττούσατε, υποθέτω, δύσπιστα και απορημένα, προσπαθώντας να καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ και αν μιλάω σοβαρά. Και εγώ θα σας συνιστούσα, από την πλευρά μου, αντί να κυττάτε εμένα με δυσπιστία και απορία, να εξαντλήσετε τη δυσπιστία και την προσοχή σας παρακολουθώντας τις πράξεις, δηλώσεις και παραλείψεις της διπλωματίας μας. Ας εξετάσουμε καλύτερα τι συγκεκριμένα πράττουν και ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σιβυλλική δήλωση Νταβούτογλου: «’Ηδη κάνουμε δουλειές (με την ελληνική κυβέρνηση) στο Αιγαίο» (we do business).

Χωρικά ύδατα, ΑΟΖ, συνεκμετάλλευση

Η «καρδιά» των ελληνοτουρκικών διαφορών συνίσταται αφενός στο κυπριακό, αφετέρου στη, λόγω και έργω, περιλαμβανομένης και απειλής πολέμου, αμφισβήτηση από την ‘Αγκυρα, μετά το 1973, του καθεστώτος του Αιγαίου που προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάννης, όπως και των δικαιωμάτων που παρέχει στην Ελλάδα η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (χωρικά ύδατα 12 μιλίων και ΑΟΖ). Σύμφωνα με αρκετά δημοσιεύματα, που δεν διέψευσε μέχρι τώρα το Υπουργείο Εξωτερικών, η διαπραγμάτευση του θέματος των χωρικών υδάτων ξεκίνησε, δεν κατέληξε καν, από την απεμπόληση του δικαιώματος στα 12 μίλια! Και θα είχε ίσως προχωρήσει πολύ περισσότερο, `αν η ‘Αγκυρα δεν έθετε και άλλους εξωφρενικούς όρους, όπως η άρνηση στα νησιά, όχι μόνο δικαιώματος υφαλοκρηπίδας, αλλά και χωρικών υδάτων. ‘Όπως επίσης η τουρκική απαίτηση να κατοχυρωθούν πρώτα οι ελληνικές παραχωρήσεις στο Αιγαίο, όπου η νομική θέση της Αθήνας είναι πανίσχυρη και μόνο μετά να συζητηθεί θέμα Αν. Μεσογείου, όπου η Ελλάδα είναι νομικά λιγότερο ισχυρή. Ελπίζουμε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, αλλά οι παρελθούσες επιδόσεις πολιτικών και διπλωματίας δεν εμπνέουν ιδιαίτερη εμπιστοσύνη.

Οι επιφορτισθέντες πάντως από τον κ. Δρούτσα με την ευθύνη χειρισμού του θέματος τρεις υψηλόβαθμοι διπλωμάτες, επιθυμούν φυσικά να φέρουν σε αίσιο πέρας την «αποστολή», είναι όμως πολύ έμπειροι για να μη γνωρίζουν ότι ακροβατούν επί πολύ ολισθηρού εδάφους, διαπραγματευόμενοι εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη παράδοση δεκαετιών επιείκειας στην Ελλάδα, που μπορεί όμως να αποδειχθεί παραπλανητική. Με την κρίση που διέρχεται η χώρα, κάπου, κάποτε, κάποια «στάμνα» θα σπάσει στο τέλος. Η παραχώρηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι κακούργημα για τον ελληνικό νόμο και ονομάζεται εσχάτη προδοσία.

Τα σχέδια συνεκμετάλλευσης, από κοινού με την Τουρκία, υδρογονανθράκων που βρίσκονται βασικά στην ελληνική υφαλοκρηπίδα τα διέψευσε ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου πρόσφατα. Κανονικά, μια τέτοια δήλωση του Πρωθυπουργού θα ήταν επαρκής για να σταματήσει όποια συζήτηση. Αλλά βέβαια ο αριθμός δηλώσεών του που διαψεύδονται σχεδόν άμεσα είναι τόσο μεγάλος, που δεν βάζει κανείς εύκολα το χέρι του στη φωτιά…

Συνεχιζόμενος εκτουρκισμός Πομάκων

Σε ότι αφορά τώρα τη Θράκη, τι να πρωτοπεί κανείς; Αντί η ‘Αγκυρα να είναι διεθνώς κατηγορούμενη για τη βίαιη εκδίωξη των Ελλήνων, κατηγορεί εκείνη την Ελλάδα για κακή συμπεριφορά έναντι των Μουσουλμάνων. Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος υποχρεώνει τους Πομάκους να μαθαίνουν στο σχολείο τούρκικα, που δεν είναι η μητρική τους γλώσσα, δεν τους παρέχει επαρκή εκπαίδευση στα ελληνικά και δεν τους παρέχει καμμία εκπαίδευση στα πομάκικα, παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάννης και τα βασικά τους δικαιώματα και συμβάλλοντας αποφασιστικά στον μακροχρόνιο εκτουρκισμό τους. ‘Αμα έχεις τέτοιο κράτος, τι να τις κάνεις τις εξωτερικές απειλές;

Ρώσοι και Αραβομουσουλμάνοι

Το 95% των Ελλήνων αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς τη σημασία των καλών σχέσεων με τη Μόσχα. Σε αυτό το ποσοστό όμως δεν περιλαμβάνεται προφανώς η κυβέρνηση. Ο κ. Παπανδρέου αμφισβήτησε, ήδη πριν εκλεγεί, τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, που πνέει τώρα τα λοίσθια και ο κ. Βενιζέλος ακύρωσε τη συμφωνία προμήθειας ρωσικών θωρακισμένων. Η ‘Αγκυρα προχωράει τον ανταγωνιστικό του ελληνοβουλγαρικού αγωγό Σαμψούντα-Τσεϊχάν, έχει υπογράψει ένα πλήθος συμφωνιών με τη Μόσχα και έχει αντικαταστήσει, για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα, την Ελλάδα, στη θέση στρατηγικού, ή πάντως προνομιακού εταίρου τόσο στον ρωσικό χώρο, όσο και στον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Φυσικά, η στρατηγική ασφυξία της Ελλάδας δεν έχει συνέπειες μόνο στη διεθνή θέση της χώρας, αλλά και στους βαθμούς ελευθερίας που διαθέτει για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση και τις πιέσεις Δανειστών και «Προστατών».

Να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, να μπει η Τουρκία στην ΕΕ και ο ρόλος του Ρουμπινίς στην ΕΟΚ τότε και ήδη ΕΕ, αμφισβητείται σήμερα διεθνώς η σκοπιμότητα συμμετοχής της στην ευρωζώνη. Μακροχρόνια, κι αν δεν μεταβληθούν ουσιαστικά οι όροι λειτουργίας του κοινού νομίσματος, το ζήτημα αυτό θα τεθεί αναπόφευκτα. Αλλά διερωτάται κανείς για ποιο λόγο θέτει τώρα διαρκώς το θέμα αυτό ο ιρανοεβραϊκής καταγωγής, με προϋπηρεσία σε ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα και Τράπεζα του Ισραήλ, οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί, που δέχθηκε προ ημερών επισήμως ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας στο Μέγαρο Μαξίμου! (Ποιος σύμβουλος ακριβώς εισηγήθηκε το ραντεβού με τη μορφή αυτή στον κ. Παπανδρέου;). Στις 27.1.2010, την ίδια μέρα που η Goldman Sachs επετίθετο στην Ελλάδα δια των Financial Times, o Ρουμπινί δημοσίευε άρθρο με τίτλο: «Η Ελλάδα έχει χρεωκοπήσει».

Ενώ έχει αρχίσει και συζητείται η σκοπιμότητα συμμετοχής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, η ελληνική κυβέρνηση τι εξήγγειλε; Εκστρατεία για την πραγματοποίηση συνόδου κορυφής Τουρκίας-ΕΕ, με σκοπό να επαναβεβαιωθεί η ευρωπαϊκή δέσμευση για την τουρκική ένταξη και να υπάρξει νέα εταιρική σχέση. Η Αθήνα παραμένει, μαζί με το Λονδίνο και την Ουάσιγκτων, φανατική οπαδός μιας διεύρυνσης, που ευθύνεται αποφασιστικά, μαζί με τη διαρκή «απελευθέρωση των αγορών», για την σοβαρότατη κρίση ΕΕ και Ελλάδας. Παραμένει επίσης φανατική οπαδός ειδικά της ένταξης της Τουρκίας που, αν γίνει, θα αφαιρέσει το κυριότερο στρατηγικό πλεονέκτημα της Αθήνας στον ανταγωνισμό της με την ‘Αγκυρα. Δεν την έχει πτοήσει ούτε καν η εμπειρία 11 ετών εφαρμογής αυτής της πολιτικής, που οδήγησε μόνο σε σκλήρυνση την Τουρκία. Ούτε και το ότι η ελληνική υποστήριξη στην τουρκική ένταξη είναι ο ασφαλέστερος και περισσότερο επιβλαβής για την Ελλάδα τρόπος να γίνουν έξαλλοι με την Αθήνα σε Βερολίνο και Παρίσι.

Eπίκαιρα, 30.12.2010

Konstantakopoulos.blogspot.com

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Είχε δημοσιευθεί το άρθρο όταν ανακοινώθηκε από το Υπουργείο ‘Αμυνας ο διορισμός επιτροπής για το πρόγραμμα προμήθειας ρωσικών θωρακισμένων (η προηγούμενη τέτοια επιτροπή καταργήθηκε πρόσφατα, άνευ εξηγήσεων). Απομένει να διαπιστώσουμε στην πράξη τι εντέλει εννοούν οι «αρμόδιοι».

ΣΤΡΙΜΩΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ

Κυπριακό: Κίνδυνος νέων “κατολισθήσεων” σε θέματα αρχών και κυριαρχίας

Συνάντηση στη Νέα Υόρκη υπό την αιγίδα ΟΗΕ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Στη Νέα Υόρκη έχει καλέσει σήμερα τους εκπροσώπους Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, σε μια συνάντηση που υποτίθεται ότι θέλει να δώσει ώθηση στη συντηρούμενη, με τεχνητή αναπνοή, διαδικασία “επίλυσης του κυπριακού”. Στην πραγματικότητα όμως, η συνάντηση δεν είναι παρά το αποκορύφωμα των ασφυκτικών πιέσεων που ασκούν Λονδίνο, Ουάσιγκτον, Κομισιόν και ΟΗΕ στην Κύπριο Πρόεδρο, με αντικειμενικό σκοπό:

- κατ’ ελάχιστον, να ανοίξουν τον μπλοκαρισμένο δρόμο της Τουρκίας προς την ΕΕ, αφαιρώντας από την Κύπρο και την Ελλάδα το σημαντικότερο διπλωματικό χαρτί τους

- κατά μέγιστο, να προωθήσουν μια λύση του κυπριακού στα μέτρα τους, μια επανεκδοχή δηλαδή του σχεδίου Ανάν και πάντως, σε κάθε περίπτωση, να εγκολπωθούν, με όσο πιο επίσημο τρόπο γίνεται, τις νέες “εκπτώσεις” που έκανε ο κ. Χριστόφιας ως προς τον πυρήνα της κυπριακής κρατικής κυριαρχίας, στη διάρκεια των δίχρονων συνομιλιών του με τον κ. Ταλάτ.

Οι δύο κύριοι εκβιασμοί

Οι δύο κύριοι εκβιασμοί που ασκούνται επί της Κύπρου είναι:

- η απειλή έγκρισης του απευθείας εμπορίου ΕΕ με τα κατεχόμενα, απευθείας εμπόριο που συνιστά ντε φάκτο ημιαναγνώριση του ψευδοκράτους. Η απειλή αυτή επικρέμαται τώρα ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι της Λευκωσίας, παρόλο που προσκρούει σε σοβαρά νομικά και πολιτικά εμπόδια

- η απειλή αναγνώρισης της ΤΔΒΚ και προσανατολισμού της διεθνούς κοινότητας στη λύση της διχοτόμησης. Την επανέφερε με άρθρο του στο προσκήνιο ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών του Τόνι Μπλερ Τζακ Στρω. Βεβαίως αυτή είναι μια πολυπαιγμένη και κούφια απειλή, που κανονικά δεν θάπρεπε να πιάνει, τελικά όμως έχει ένα αποτέλεσμα έστω και εξασθενημένο (η λέξη “διχοτόμηση” χρησιμοποιείται στο κυπριακό περιβάλλον όπως η λέξη χρεωκοπία από την ελληνικη κυβέρνηση, δίκην “νευροπαραλυτικού αερίου” ή καταστολής προ εγχειρήσεως).

Στην πραγματικότητα, το τελευταίο πράγμα που ποτέ επεδίωξε το Λονδίνο ήταν η διχοτόμηση. Διχοτόμηση σημαίνει μία ζώνη ελληνικής και μία ζώνη τουρκικής κυριαρχίας. Η Αγγλία ουδέποτε ήθελε να δώσει στους Ελληνες ή τους Τούρκους το νησί ή μέρος του, για τον εαυτό της ήθελε πάντα να το κρατήσει. Υποδαύλισε την ελληνοτουρκική σύγκρουση ως μέσο ελέγχου της πλειοψηφίας από τη μειοψηφία και αργότερα πριμοδότησε τις δαιδαλώδεις ρυθμίσεις του σχεδίου Ανάν, που, εγκαθιδρύοντας ένα “κράτος-μπάχαλο”, διαιώνιζαν τον αγγλο-αμερικανο-ισραηλινό έλεγχο στο νησί. Τον μπαμπούλα της; διχοτόμησης τον κραδαίνουν οι Αγγλοι, όπως κραδαίνουν τον μπαμπούλα της χρεωκοπίας οι πιστωτές της Ελλάδας, εν γνώσει τους ότι, αν χρεωκοπούσε θα τους συμπαρέσυρε. Πέραν όμως του τι θέλει το Λονδίνο, είναι επίσης τελείως προφανές ότι ούτε η Βρετανία, ούτε κανένα άλλο κράτος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ μπορεί να αναγνωρίσει την ΤΔΒΚ, χωρίς τουλάχιστο να δημιουργήσει ένα τεράστιο χάος και να πλήξει ανεπανόρθωτα ζωτικά δυτικά συμφέροντα.

Υποτέλειες

Εδώ και δύο αιώνες, οι Εγγλέζοι και στη συνέχεια οι Αμερικανοί, δεν θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν στον ελληνικό χώρο, αν δεν χρησιμοποιούσαν εκτεταμένα και πολύ επιδέξια το ασυνήθιστα μεγάλο απόθεμα ραγιαδισμού που συναντά κανείς στην ελληνική ιθύνουσα τάξη, στο κρατικό και πολιτικό προσωπικό μας.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Κύπρου, αυτή η τάση έχει μεταβληθεί αφενός σε ένα είδος καντιανής “κατηγορικής προσταγής”, που περίπου απαγορεύει στη Λευκωσία να διαφωνεί με το Λονδίνο, τον ΟΗΕ και τους δυτικούς εν γένει, αφετέρου σε περιοδική πίεση της Αθήνας στην Κύπρο. Τέτοια μεγάλη πίεση ασκήθηκε ανοιχτά το 2002-04 από τους Σημίτη και Παπανδρέου επί των Προέδρων Κληρίδη και Παπαδόπουλου, όπως και του ΑΚΕΛ, για να εγκρίνουν το σχέδιο Ανάν. Ο κ. Χριστόφιας εξάλλου δεν θα προχωρούσε στη διεκδίκηση της Προεδρίας κόντρα στον Τάσσο Παπαδόπουλο, αν δεν τον είχαν ενθαρρύνει σημαντικοί κύκλοι της ελλαδικής, ανανικής και ατλαντικής, πολιτικής ελίτ, προεξάρχοντος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο ρόλος του οποίου στο κυπριακό είναι διαχρονικός και πολύ καλά γνωστός.

Τωρα, η κυβερνηση Παπανδρέου, ζεματισμένη από το προηγούμενο του σχεδίου Ανάν. είναι πολύ πιο προσεκτική και διακριτική στο κυπριακό. Διερωτάται όμως κανείς πως ξεπάγωσε το ζήτημα του απευθείας εμπορίου, εγκρίθηκε από την Κομισιόν και πήγε στο ευρωκοινοβούλιο, με την ενθουσιώδη υποστήριξη πολλών Σοσιαλιστών, χωρίς σχεδόν να το πάρει χαμπάρι (ή έτσι λένε) η κυπριακή και ελλαδική διπλωματία, το κυπριακό και ελληνικό κοινοβούλιο, οι Επίτροποι των δύο χωρών στις Βρυξέλλες. Μερικοί κάνουν λόγο για “δόγμα Αλτσχάιμερ” ή και … Πόντιου Πιλάτου στην εξωτερική πολιτική: αφήνουμε να “γίνουν” μόνα τους τα πράγματα που θέλουμε, κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει…

Τουρκική ένταξη

Η Αθήνα περισσότερο, αλλά και η Λευκωσία από κοντά, έχουν προσχωρήσει επίσης με μεγάλο φανατισμό και κατά τρόπο τελείως παράλογο, αλλά χαρακτηριστικό της υποτέλειας που χαρακτηρίζει αμφότερες, στους οπαδούς της τουρκικής ένταξης στην ΕΕ. Η άκριτη, ενθουσιώδης και άνευ ανταλλάγματος υποστήριξη της Αθήνας στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, συνετέλεσε τα μέγιστα και στην αθώωση της Αγκυρας ως δύναμης κατοχής της Κύπρου και απειλής στο Αιγαίο, και στην πολιτική επικράτηση των νεοοθωμανών και στην εντυπωσιακή διεύρυνση τους διεθνούς ρόλου της Αγκυρας, χωρίς να βοηθήσει σε τίποτα Ελλάδα και Κύπρο. Αν, ο μη γένοιτο, πετύχαινε αυτή η πολιτική, η Ελλάδα και η Κύπρος θα έβλεπαν την Τουρκία να ακυρώνει το σημαντικότερο στρατηγικό τους πλεονέκτημα: ότι ανήκουν σε μια ισχυρή Ενωση, όπου δεν ανήκει η Τουρκία.

Το πιθανότερο όμως είναι να μη συμβεί αυτό, να μην ενταχθεί ποτέ η Αγκυρα. Οπότε, Αθήνα και Λευκωσία θα έχουν κάνει ένα σωρό παραχωρήσεις σε Τουρκία-ΗΠΑ-Βρετανία, χωρίς να κερδίσουν τίποτα από αυτές, ενώ θα έχουν αποξενωθεί από τις κεντρικές ευρωπαϊκές δυνάμεις!!! Χαμένες δηλαδή σε όλα τα μέτωπα (to ίδιο που κατάφερε η Αθήνα στον οικονομικό τομέα, αφού έγινε ταυτόχρονα στόχος και των αμερικανικών τραπεζών και της Γερμανίας).

Εκ περιτροπής προεδρία και άλλες σαχλαμάρες

Ενας μεγάλος κίνδυνος από τη διαδικασία της Νέας Υόρκης και επιδίωξη της Βρετανιας είναι η καταγραφή των συγκλίσεων που σημειώθηκαν στις διαπραγματεύσεις, ώστε να τους δοθεί μια αυξημένη ισχύς μέσω ενδιάμεσης συμφωνίας ή ενός ψηφίσματος του ΟΗΕ.

Οι συγκλίσεις αυτές, όπως αίφνης η πρόταση Χριστόφια για υποχρεωτική εκ περιτροπής προεδρία, η ανάμειξη ξένων δικαστών στη λειτουργία της δικαστικής εξουσίας, ο αφοπλισμός του κράτους και η στέρησή του από το δικαίωμα της αυτοάμυνας, αφενός δεν βρίσκουν σύμφωνο τον κυπριακό λαό, αφετέρου θέτουν εν αμφιβόλω την ίδια την έννοια του κυπριακού κράτους, η ύπαρξη και ομαλή λειτουργία του οποίου συνιστά συνθήκη εκ των ουκ άνευ για την επιβίωση των Ελληνοκυπρίων.

Δυστυχώς, η πλειοψηφία των Κυπρίων και Ελλαδιτών πολιτικών απέδειξε το 2000-04 και ξαναποδεικνύει τώρα ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να αντιληφθεί τι σημαίνει κράτος, δεν μπορεί ή δεν θέλει να υπερασπισθεί τις πιο κεντρικές πτυχές της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας του κυπριακού και ελλαδικού κράτους, ειδικά αν μια τέτοια υπεράσπιση τους φέρνει σε σύγκρουση με δυτικά συμφέροντα και θέτει σε κίνδυνο, ή έτσι εκτιμούν, την πολιτική τους καριέρα. Αν δεν βρούμε τρόπο να αλλάξουμε αυτό το πολιτικό σύστημα, καμμιά ώρα κινδυνεύουμε να ξυπνήσουμε χωρίς χώρα και χωρίς κράτος.
Kόσμος του Επενδυτή, 18.11.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com

META TIΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ, ΟΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ: ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε πολύπλευρη επίθεση πέρασε τώρα η τουρκική διπλωματία, με την ενίσχυση των πιο ατλαντικών κύκλων της ευρωπαϊκής Κομισιόν, και δύο ταυτόχρονες, στρατηγικής σημασίας, επιδιώξεις:

- να υποχρεώσουν την Κύπρο να άρει το βέτο στα οκτώ κεφάλαια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, που συνιστά το κυριότερο και μεγαλύτερο εμπόδιο για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, αλλά και το σπουδαιότερο ευρύτερα διπλωματικό χαρτί, ακόμα στα χέρια Λευκωσίας και Αθήνας

- να “στριμώξουν” την ελληνοκυπριακή πλευρά, για να δεχθεί μη αξιοπρεπή και βιώσιμη λύση του κυπριακού, διακινδυνεύοντας την απομόνωσή της σε περίπτωση που δεν το πράξει

Η μία (αυτο)ήττα μετά την άλλη

Η νέα δραστηριοποίηση Toυρκίας και ατλαντικού μπλοκ στην ΕΕ γίνεται με αιχμή του δόρατος το απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα και ακολουθεί μια μεγάλη νίκη της ‘Αγκυρας, με την αμφίβολης μεν νομιμότητος, μεγάλης όμως σημασίας απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τις περιουσίες των Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα. Το Δικαστήριο αναγνώρισε τουρκικό θεσμικό όργανο για τον πρώτο βαθμό διευθέτησης του θέματος και επίσης έλαβε υπόψιν του τις πραγματικές συνθήκες ως δημιουργούσες δικαιώματα, έστω και αν είναι αποτέλεσμα αδικοπραξίας (μια ρύθμιση στην κατεύθυνση μιας διελής ημιαναγνώρισης κάποιων δικαιωμάτων χρησικτησίας).

Ειρήσθω εν παρόδω, η απόφαση αυτή, υπογραμμίζουν έγκριτοι νομικοί, κατέδειξε την προ πολλού εξάντληση ενός νομικίστικου τρόπου αντιμετώπισης του κυπριακού που ενδημεί σε όλο το πολιτικό φάσμα της μεγαλονήσου. Ο πολιτικός κόσμος, αν όχι και η κοινωνία της Κύπρου, θέλουν να φαντάζονται ότι κάποιος διεθνής θεσμός, ο ΟΗΕ, η ΕΕ, κάποιο διεθνές δικαστήριο, θα τους δικαιώσει, χωρίς μάλιστα οι ίδιοι να δίνουν τον αγώνα που προϋποθέτει μια τέτοια δικαίωση, με τα κόστη και τα ρίσκα του. Η απόφαση του ΕΔΑΔ έδειξε που οδηγεί η εγκατάλειψη της πολιτικής και όχι νομικής ανάδειξης διεθνώς του κυπριακού, στα πλαίσια μιας μάλλον παραδοσιακής πολιτικής “καλού παιδιού”, έναντι της ‘Αγκυρας, του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον.

Μια χώρα π.χ. με φιλοτουρκική στάση, όπως η Σουηδία, δεν παρέλειψε να υιοθετήσει πρόσφατα κοινοβουλευτικό ψήφισμα για τη γενοκτονία των Αρμενίων. Αλλά το αρμενικό, αν και μιλάμε για ιστορικό γεγονός που συνέβη το 1915 και όχι το 1974, είναι παγκοσμίως γνωστό, λόγω της δράσης των ίδιων των Αρμενίων.

Σε αντίθεση με το κυπριακό που δεν το αναφέρουν πλέον διεθνώς ούτε καν οι διπλωματικοί εκπρόσωποι και πολιτικοί Ελλάδας και Κύπρου. Και όταν το αναφέρουν, το αναφέρουν με γενικούς όρους, όπως ανάγκη επίλυσης, χωρίς δηλαδή να υπενθυμίζουν το γεγονός ότι μια χώρα μέλος της ΕΕ έχει εισβάλει και κατέχει τμήμα άλλου μέλους! Η μη διαμαρτυρία του θύματος, όπως και στο ποινικό δίκαιο και στα εν γένει ήθη, τείνει και εδώ να θεωρηθεί ημισυγκατάθεση στο έγκλημα! Θα ήταν παράλογο οι Ελληνες να περιμένουν διάφορους λαούς της υφηλίου να ενδιαφερθούν περισσότερο για τα προβλήματά τους από τους ίδιους! Η Τουρκία δεν εμφανίζεται διεθνώς ως χώρα εισβολής στην Κύπρο και απειλής στην Ελλάδα, αλλά ως φίλη και σύμμαχος.

Η τουρκική δραστηριοποίηση συμπίπτει με όλο και βαθύτατη διάσπαση του “εσωτερικού μετώπου” στην Κύπρο. Στις σοβαρές διαφωνίες για την επιδιωκόμενη λύση (εκ περιτροπής προεδρία, παραμονή εποίκων) προσετέθη τώρα και η διαφωνία όλων των κομμάτων πλην ΑΚΕΛ με την πρόταση διάλυσης της Εθνικής Φρουράς, που υπεβλήθη από τον κ. Χριστόφια. Πρόκειται για επικίνδυνο τραγέλαφο, αφού άλλα προτείνει το ΑΚΕΛ στις διαπραγματεύσεις, άλλα υποστηρίζουν τα υπόλοιπα κυπριακά κόμματα, άλλα θέλουν οι πολίτες! Ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί πολύ μυαλό δεν φαίνεται να υπάρχει.

Στριμώχνουν τους Ελληνοκύπριους, αποσύρουν το βέτο Παπαδόπουλου

Αιχμή του δόρατος των τουρκικών προσπαθειών είναι ο κανονισμός εμπορίου μεταξύ της ΕΕ και των κατεχομένων. Τον κανονισμό ξεπάγωσε πρόσφατα και έστειλε προς έγκριση στο ευρωκοινοβούλιο η ευρωπαϊκή Κομισιόν. Αν εγκριθεί, συνεπάγεται την ημιαναγνώριση των κατεχομένων και την αφαίρεση ενός από τους τελευταίους μοχλούς πίεσης επί των Τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας. Ακόμα και αν δεν εγκριθεί ο κανονισμός, η Κυπριακή Δημοκρατία, θύμα της τουρκικής εισβολής, θα πρέπει να ξοδεύει πολύτιμο πολιτικο-διπλωματικό κεφάλαιο για να υπερασπίζεται την υπόστασή της, αντί να κατηγορεί την ‘Αγκυρα για την εισβολή και κατοχή του νησιού!

Καλά πληροφορημένοι διπλωματικοί κύκλοι στις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι Τουρκία και Βρετανία, σε στενή συνεργασία με τον Επίτροπο Διεύρυνσης Φούλε, κατέστρωσαν διπλή στρατηγική: είτε να περάσουν τώρα τον κανονισμό, αν συγκεντρώσουν τη σχετική πλειοψηφία στο ευρωκοινοβούλιο, είτε να τον κρατήσουν ως δαμόκλειο σπάθη, ώστε να στριμώξουν τους Ελληνοκύπριους να αποδεχθούν ανεπιθύμητη λύση εντός του 2010.

Οι συνέπειες τυχόν έγκρισης του κανονισμού δεν περιορίζονται σε Κύπρο και κυπριακό. Η Αγκυρα συνέδεσε την εφαρμογή του τελωνειακού πρωτοκόλλου, το δικαίωμα των κυπριακών σκαφών να ελλιμενίζονται- προσγειώνονται σε τουρκικά λιμάνια-αεροδρόμια, με την εφαρμογή του απευθείας εμπορίου. Αν εφαρμοσθεί ο κανονισμός, η ‘Αγκυρα θα εφαρμόσει το πρωτόκολλο, που δεν της δημιουργεί άλλωστε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Λευκωσία και Αθήνα θα βρεθούν τότε προ της ασφυκτικής πιέσεως να άρουν το βέτο στα οκτώ κεφάλαια, αφού προτίμησαν να συνδέσουν το βέτο όχι με το μείζον και εξωφρενικό, τη μη αναγνώριση της Κύπρου και την παραμονή κατοχικού στρατού, αλλά με το δευτερεύον, τα λιμάνια-αεροδρόμια.

Εχουν φυσικά το θεωρητικό δικαίωμα να ασκήσουν βέτο για αυτά τα πολύ σοβαρότερα, πολιτικά όμως θα τους είναι πολύ δύσκολο, αφού θα έχουν ήδη ικανοποιηθεί στο θέμα του πρωτοκόλλου.

Η τελική επιδίωξη Λονδίνου, Ουάσιγκτον και ¨Αγκυρας

Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι
α) η Τουρκία να διατηρεί χωρίς πολιτικό κόστος υπό κατοχή τη μισή Κύπρο, μην αναγνωρίζοντας ένα μέλος της ΕΕ, αλλά συνεχίζοντας χωρίς μείζον πρόβλημα την ενταξιακή της πορεία,
β) Αντί να κατηγορείται διεθνώς για την εισβολή και κατοχή της Κύπρου, να κατηγορούνται οι Ελληνοκύπριοι ότι δεν θέλουν λύση και να πιέζονται να δεχθούν όποια τους προτείνεται,
γ). Αθήνα και Λευκωσία θα απωλέσουν το μεγαλύτερο διπλωματικό χαρτί τους, όχι μόνο έναντι της Τουρκίας, αλλά και έναντι των Ευρωπαίων. Την πραγματική δηλαδή δυνατότητα βέτο, που μπορεί είτε να ανταλλαγεί με σοβαρά ανταλλάγματα από την Τουρκία και τις ΗΠΑ, είτε να χρησιμοποιηθεί από τη Γερμανία και τη Γαλλία για το όχι που θέλουν να πουν, αλλά δεν βρίσκουν τον τρόπο, προς την ‘Αγκυρα, για να συμπτυχθεί συμμαχία Αθήνας με Βερολίνο-Παρίσι.

Ηδη, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ Ντάουνερ επανέφερε εμμέσως πλην σαφώς το σχέδιο Ανάν, κάνοντας λόγο για “παραμέτρους του ΟΗΕ”, που πρέπει να ληφθούν υπόψιν στη λύση. Οι παράμετροι είναι ο κωδικός όρος που συνήθως αναφέρεται στο καταψηφισθέν σχέδιο. Ταυτόχρονα, ο ΟΗΕ επιχειρεί να επανεισάγει δειλά την έννοια της επιδιαιτησίας και του χρονοδιαγράμματος, που απορρίπτει μέχρι τώρα ο Πρόεδρος Χριστόφιας. Οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ θέλουν να εισάγουν δικές τους “γεφυροποιές προτάσεις” και διολισθαίνουν στην τουρκική άποψη ότι πρέπει επιτέλους να τελειώσουν κάποτε οι διαπραγματεύσεις. ‘Oπως επισημαίνουν Κύπριοι διπλωμάτες, αυτό είναι σαν να βάζει κανείς το κάρο πριν το άλογο. Δίνοντας έμφαση στην ανάγκη σύντομου τερματισμού και όχι υποχώρησης της τουρκικής αδιαλλαξίας, στην πράξη επιβραβεύουν την τελευταία και πιέζουν την ελληνική πλευρά.

¨Αγνοια ή συμπαιγνία με ΗΠΑ-Tουρκία;

Η υπόθεση του εμπορίου είχε και άλλη παρενέργεια, γιατί δηλητηρίασε και έσπειρε μεγάλη καχυποψία στο κυπριακό πολιτικό σκηνικό. Ο κανονισμός θα μπορούσε πολύ ευκολότερα να σταματήσει προτού η Κομισιόν τον στείλει στο ευρωκοινοβούλιο. Για τις προθέσεις της Κομισιόν είχαν ενημερωθεί εγκαίρως η κυπριακή και ελληνική διπλωματία, οι Επίτροποι της Κύπρου και της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, πιθανώς και οι Βουλές Κύπρου και Ελλάδας. Κανένας δεν έκανε τίποτα και εκ των υστέρων ισχυρίσθηκαν όλοι αυτοί άγνοια. Σε πολλούς ένα τέτοιο κολοσσιαίο “λάθος” και μάλιστα από τόσο πολλούς, φάνηκε απίστευτο. Και πάντως κανείς πολιτικός δεν παραιτήθηκε, κανείς υπηρεσιακός δεν τιμωρήθηκε! Μήπως υπάρχει κάτι σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας; διερωτάται ένας βετεράνος πολιτικός ηγέτης στη Λευκωσία.

Δημοσιεύτηκε στον “Kόσμο του Επενδυτή”, στις 8.5.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com

Κυπριακό: Από ήττα σε συνθηκολόγηση κι από συνθηκολογηση σε ήττα!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μετά την σοβαρή ήττα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που παρέπεμψε τους ιδιοκτήτες καταπατημένων περιουσιών σε όργανο των αρχών κατοχής, ένα νέο “Βατερλώ” προετοιμάζεται για την Κυπριακή Δημοκρατία (και κατ¨ επέκταση την Ελλάδα). Πρόκειται για την προώθηση, από την ευρωπαϊκή Κομισιόν, και εξαιτίας σοβαρών αμελειών της κυπριακής και ελληνικής διπλωματίας, όπως υπογραμμίζουν διπλωματικοί παρατηρητές και η ηγεσία των Κυπρίων Σοσιαλιστών, του κανονισμού για το απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα, που έχει παγώσει εδώ και χρόνια με συμφωνία κυρίων. Αμφότερες οι εξελίξεις αντανακλούν τη μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων, αλλά και του πολιτικού κλίματος διεθνώς. Αποδίδονται, από πεπειραμένους διπλωμάτες στη Λευκωσία, στην παραίτηση, εδώ και καιρό, από μια δραστήρια πολιτικο/διπλωματική υπεράσπιση των κυπριακών θέσεων διεθνώς, εν ονόματι της ανάγκης διατήρησης του καλού κλίματος, ανάγκη που δεν δεσμεύει όμως την άλλη πλευρά, που δεν κουράζεται να δραστηριοποιείται σε όλα τα φόρουμ. Η Λευκωσία έχει περιορισθεί στη χρήση, όσο κάνει, του νομικού οπλοστασίου της, που όμως αποδεικνύεται μακροχρόνια ανεπαρκές για να αντιμετωπίσει τις πολιτικές πιέσεις. . Η Τουρκία από κατέχουσα δύναμη, υπόλογη ενώπιον της διεθνούς κοινότητας, τείνει να γίνει κατήγορος, ανταμειβόμενος μάλιστα με την σθεναρή υποστήριξη της ένταξής της στην ΕΕ από τη Λευκωσία και την Αθήνα!

Επιλέγοντας στο μεταξύ μια σολομώντεια λύση ο Πρόεδρος Χριστόφιας συνυπέγραψε με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ μια δήλωση, προορισμένη να βοηθήσει τον Τουρκοκύπριο ηγέτη να κερδίσει τις εκλογές. Η δήλωση διαπιστώνει σημαντικές συγκλίσεις στον τρόπο διακυβέρνησης του νέου κράτους και εξουσιοδοτεί τον κ. Ταλάτ να αναφερθεί στο περιεχόμενο των συγκλίσεων που επιτεύχθηκαν παρά τον όρο της εμπιστευτικότητας. Μόνο που, αυτές οι συγκλίσεις, δεν βρίσκουν σύμφωνο ούτε τον κυπριακό λαό, ούτε τα περισσότερα κόμματά του! Η δήλωση απέχει από την προσωρινή συμφωνία που επεδίωκαν Ουάσιγκτον και Λονδίνο και δύσκολα παράγει νομικά αποτελέσματα. Παράγει όμως πολιτικά. Δύσκολα μια οποιαδήποτε κυβέρνηση της Λευκωσίας θα μπορέσει αύριο να αναιρέσει τις προτάσεις εκ περιτροπής προεδρίας που φέρουν την υπογραφή του κ. Χριστόφια ή να απαιτήσει την απομάκρυνση των Τούρκων εποίκων. Οι πολίτες μπορούν και πιθανώς θα απορρίψουν σε δημοψήφισμα τις προτάσεις, θα τεθούν όμως προ της εκβιαστικής συνθήκης να καταβάλει η Κύπρος τεράστιο πολιτικό κόστος για να απορρίψει ο λαός της προτάσεις που έκανε ο ηγέτης της!

Ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας απαντάει όλο και πιο εκνευρισμένος στις βολές που δέχεται από όλες τις πολιτικές πλευρές, περιλαμβανομένου και του ΔΗΚΟ, του τελευταίου κόμματος που παρέμεινε στην κυβέρνησή του, αν και διαφωνεί και αυτό με την πολιτική του! Το ΑΚΕΛ φημιζόταν πάντα για την ικανότητά του να ελίσσεται, συμπράττοντας με διάφορες πολιτικές δυνάμεις, σπάνια στην ιστορία του εμφανίστηκε τόσο απομονωμένο και αμφισβητούμενο όσο σήμερα. Η ηγεσία Χριστόφια έβαλε όλα τα αυγά της στο καλάθι μιας σύντομης και εύκολης λύσης, υποτιμώντας τις δυσκολίες και μην εκπονώντας εναλλακτική στρατηγική, σχέδιο Β. Τώρα ο Κύπριος Πρόεδρος βλέπει την άλλη πλευρά να εγκολπώνεται τις παραχωρήσεις του ζητώντας όλο και περισσότερες, τον Ταλάτ να μετατοπίζεται σε πιο εθνικιστικές θέσεις, την βρετανική και αμερικανική διπλωματία να του ζητάνε και αυτές περισσότερες υποχωρήσεις και στο εσωτερικό να του ασκούν κριτική ακόμα και οι συμπολιτευόμενοι. Εξεγείρεται με τις ελληνικές παραχωρήσεις ακόμα και ο διευθυντής της εφημερίδας Αφρίκα Σενέρ Λεβέντ, εμβληματική μορφή της τουρκοκυπριακής αντίστασης στην τουρκική κατοχή, με δολοφονικές απόπειρες, βόμβες στην εφημερίδα του και αναρίθμητες καταδικαστικές αποφάσεις στην πλάτη του, από το καθεστώς Ντενκτάς. Μίλησε, σε πρόσφατο άρθρο του, για σύνδρομο της Στοκχόλμης των Ελληνοκυπρίων, το σύνδρομο δηλαδή των ομήρων που ταυτίζονται με τους απαγωγείς τους!

Τα καλά της Λισσαβώνας και το κόστος της αμέλειας

Στις 17 Μαρτίου ο Επίτροπος για τη Διεύρυνση Στέφαν Φούλε, γνωστός για τις έντονα ατλαντικές αντιλήψεις του, διαβίβασε στο Ευρωκοινοβούλιο με τη διαδικασία omnibus τον παγωμένο κανονισμό για το απευθείας εμπόριο με τα κατεχόμενα. Μέχρι τότε, η Λευκωσία και η Αθήνα θα μπορούσαν να σταματήσουν τη διαδικασία, με διαβήματα στον Πρόεδρο Μπαρόζο. Τα διαβήματα δεν έγιναν και οι πιθανότητες τελικής έγκρισης του κανονισμού είναι τώρα σημαντικές, χάρη στις νέες ρυθμίσεις που εισήγαγε η συνθήκη της Λισσαβώνας. Για ακόμα μια φορά, Αθήνα και Λευκωσία αντιμετωπίζουν τις συνέπειες του διεκπεραιωτικού τρόπου με τον οποίο αποδέχονται πρακτικά τη συντριπτική πλειοψηφία των ρυθμίσεων της ΕΕ.

Είναι απορίας άξιον γιατί ο κ. Φούλε δεν ενημέρωσε για τις προθέσεις του τους Μάρκο Κυπριανού και Δημήτρη Δρούτσα με τους οποίους συναντήθηκε πρόσφατα. Ακόμα πιο αξιοπερίεργοι είναι οι εκ των υστέρων ισχυρισμοί του Μπαρόζο και της Κυπρίας Επιτρόπου ότι δεν γνώριζαν καν τις προθέσεις του Επιτρόπου και της Επιτροπής!

Οι κινήσεις Φούλε-Κομισιόν είναι ακόμα περισσότερο προκλητικές, γιατί παραβιάζουν συμφωνία κυρίων για το θέμα, αλλά και συμπίπτουν με την επιβεβαίωση της άρνησης του Ερντογάν να ανοίξει τα τουρκικά λιμάνια και αεροδρόμια στα κυπριακά σκάφη, παρά τη σχετική υποχρέωση της ¨Αγκυρας. Η Κομισιόν, αντί να διαμαρτύρεται για αυτά, επιβραβεύει την Αγκυρα. Λιγότερο όμως από την ενόισχυση των Τουρκοκυπρίων, η Κομισιόν ενδιαφέρεται στην πραγματικότητα να πιέσει και αυτή, με τη δαμόκλειο σπάθη της ημιαναγνώρισης των κατεχομένων, τους Κυπρίους να αποδεχθούν ρυθμίσεις με τις οποίες διαφωνούν, προκειμένου να κλείσει άρον-άρον το κυπριακό, σημαντικότερο εμπόδιο στην τουρκική ένταξη στην ΕΕ.
Το θέμα του κανονισμού παραμένει εκκρεμές στο Συμβούλιο Υπουργών από το 2006. Τότε, όπως αποκαλύπτει σήμερα, μιλώντας στον Κ.τ.Ε., ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Λιλλήκας, είχε επιτευχθεί μυστική συμφωνία με τον Ταλάτ που προέβλεπε το άνοιγμα του λιμανιού της Αμμοχώστου για το εμπόριο των κατεχομένων, με αντάλλαγμα την επιστροφή της πόλης-φάντασμα στους κατοίκους της. ¨Όταν πληροφορήθηκε τη συμφωνία ο κ. Ερντογάν έγινε έξαλλος με τον Ταλάτ και τον υποχρέωσε να την ακυρώσει, αποδεικνύοντας, για μια ακόμα φορά, το προφανές, ότι στην κατεχόμενη Κύπρο κάνει κουμάντο η κατέχουσα δύναμη!
Ενδεχόμενη έγκριση του Κανονισμού από την Ευρωβουλή, θα χρησιμοποιηθεί για άσκηση ισχυρότατων πιέσεων στη Λευκωσία για να πετύχει έγκριση και σε επίπεδο Συμβουλίου, όπου δεν θα διαθέτει βέτο, αφού ο Φερχόιγκεν είχε προνοήσει το 2004, να θέσει τον Κανονισμό υπό το άρθρο 133 της Συνθήκης, που προβλέπει ειδική πλειοψηφία και όχι ομόφωνη έγκριση. Μάλιστα το άρθρο 133 αφορά εμπόριο Ε.Ε και τρίτων «κρατών», που αναβαθμίζει την παράνομη οντότητα των κατεχομένων. Ακόμα και σε περίπτωση διαφωνίας του Συμβουλίου, το θέμα παραπέμπεται σε επιτροπή διαιτησίας μεταξύ συμβουλίου και ευρωβουλής.
Τώρα οι Κύπριοι μπορούν να επικαλεσθούν τον «Συμβιβασμό του Λουξεμβούργου», μια πολιτική συμφωνία του 1965 χωρίς νομική ισχύ, σύμφωνα με την οποία η Ε.Ε είθισται να αναστέλλει την διαδικασία έγκρισης μιας απόφασης, εάν ένα κράτος-μέλος της Κοινότητας επικαλεστεί βλάβη «ζωτικού εθνικού συμφέροντος». Ωστόσο, ο «Συμβιβασμός του Λουξεμβούργου» στερείται νομικής βάσης και εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια και κατ’ επέκταση στην αλληλεγγύη που θα επιδείξουν οι εταίροι της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε.
Konstantakopoulos.blogspot.com
Κόσμος του Επενδυτή, 02.04.2010