Ελλάδα, Κύπρος και κυρώσεις: γεωπολιτική (και οικονομική) αυτοκτονία του ελληνισμού

Ελλάδα, Κύπρος και κυρώσεις: γεωπολιτική (και οικονομική) αυτοκτονία του ελληνισμού




Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου



Η Ελλάδα λαμπρύνεται γιατί υπήρξε μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που είπε ‘Όχι στον ολοκληρωτισμό του 20ού αιώνα, του Χίτλερ και του Μουσολίνι, σε μια εποχή που ήταν παντοδύναμος και οι περισσότεροι θα στοιχημάτιζαν ότι θα επικρατούσε στον ευρωπαϊκό πόλεμο που ξεκίνησε. Αλλά και η μικρούλα Κύπρος λαμπρύνεται για την παραδειγματική εξέγερσή της κατά της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που κέρδισε τον σεβασμό των πέντε ηπείρων.



Δεν είναι ασφαλώς η περίπτωση της σημερινής Ελλάδας και της Κύπρου που, υπερψηφίζοντας τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, λένε Ναι στον ολοκληρωτισμό του 21ου αιώνα, συμμετέχοντας στην πιθανή έναρξη μιας άτυπης παγκόσμιας σύρραξης, οργανωμένης από τις πιο εξτρεμιστικές, ολοκληρωτικές δυνάμεις της Δύσης, εναντίον της Ρωσίας (1). Δυνάμεις που κινούνται ακόμα με «δημοκρατικό προσωπείο», αντιπροσωπεύουν όμως μια απειλή για την ανθρωπότητα ίσως πολύ σοβαρότερη από αυτή που αντιπροσώπευσε ο Ναζισμός και ο Φασισμός στην εποχή τους. Δεν δίστασαν άλλωστε, στην περίπτωση της Ουκρανίας, να συμμαχήσουν ανοιχτά με τις πιο απεχθείς, εγκληματικές δυνάμεις της ναζιστικής άκρας δεξιάς. (2)



Ακολουθώντας τέτοια πολιτική και σε πραγματικό παροξυσμό εθνικής υποτέλειας, Αθήνα και Λευκωσία στρέφονται ευθέως και κατά του σκληρού πυρήνα πολλαπλών ελληνικών εθνικών συμφερόντων (οικονομικών, πολιτικών, γεωπολιτικών, στρατηγικών), σε μια περίοδο μάλιστα οικονομικής καταστροφής και πρωτοφανούς εθνικής εξασθένησης. Και το κάνουν παρόλο που είχαν την ευχέρεια, όπως επεσήμανε ο συνταγματολόγος Κ. Χρυσόγονος, και «τρίτης λύσης», να μην αποτρέψουν μεν την λήψη απόφασης για τις κυρώσεις από την ΕΕ, να εξαιρεθούν όμως οι ίδιες.



Η καταστροφή των σχέσεων Ελλάδας-Ρωσίας και Κύπρου-Ρωσίας υπήρξε τα τελευταία χρόνια κεντρική επιδίωξη των δυτικών πρώτον για να αποκλείσουν τη Μόσχα από τα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, δεύτερο στα πλαίσια της πολλαπλής επίθεσης που εξαπέλυσαν εναντίον των δύο κρατικών υποστάσεων του ελληνικού λαού. Η επίθεση αυτή εναντίον του ίδιου του πυρήνα της ελληνικής, ελλαδικής και κυπριακής, εθνικής κυριαρχίας εκδηλώθηκε και γεωπολιτικά (σχέδια Ανάν, Αναστασιάδη-’Ερογλου) και οικονομικά (Δανειακές και Μνημόνια).



Οι εξωτερικοί «πνεύμονες» της ελληνικής ανεξαρτησίας



Το ίδιο το «σχέδιο» του νεώτερου ελληνισμού είναι σχέδιο των «ξεσηκωμένων» με τον «αντιστασιακό χαρακτήρα να διέπει ολόκληρη τη νεοελληνική ιστορία», όπως υπογραμμίζει ο σπουδαίος μαρξιστής ιστορικός Νίκος Σβορώνος σημειώνοντας: «Ο ελληνισμός ανήκει στην κατηγορία των μικρών λαών που κινούνται στην περιφέρεια του νεότερου κόσμου και που η σταδιακή ανάπτυξη της εθνικής τους συνείδησης και συγκρότησή τους σε καινούρια έθνη…συντελείται μέσα στην πάλη εναντίον υπερεθνικών αυτοκρατοριών στην αρχή, εναντίον υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών οικονομικοκοινωνικών συγκροτημάτων στα νεότερα χρόνια» (Επισκόπηση της νεοελληνικής Ιστορίας, Θεμέλιο, Αθήνα 1976, σελ.12). (Δυστυχώς βέβαια, οι «αριστεροί» γραφειοκράτες δεν διαβάζουν, οι «αριστεροί» ιδεοληπτικοί δεν καταλαβαίνουν).



Ο νέος ελληνισμός στηρίχτηκε επί αιώνες σε δύο εξωτερικούς «πνεύμονες»: την «ομόδοξη» και γεωπολιτικά συγκλίνουσα Ρωσία αφενός, τον Ευρωπαϊκό διαφωτισμό αφετέρου. Γι’ αυτό η διάρρηξη των σχέσεων Αθήνας-Μόσχας και Λευκωσίας-Μόσχας, πολύ περισσότερο στην ούτως ή άλλως τόσο δυσμενή περίοδο ολοκληρωτικού μετασχηματισμού του ευρωπαϊκού σχεδίου και «κατάληψης» των ευρωπαϊκών ηγεσιών της Ευρώπης από Αμερικανούς και Τράπεζες, συνιστά είδος «γεωπολιτικής αυτοκτονίας» του ελληνισμού.



Η Ρωσία υπήρξε πάντα στην ιστορία μας από τα σημαντικότερα δυνητικά αντισταθμίσματα στις δυτικές πιέσεις, όπως κατάλαβαν καλά στον καιρό τους πολιτικοί από όλο το πολιτικό φάσμα Ελλάδας και Κύπρου, από τον Σπύρο Μαρκεζίνη στη δεκαετία του 1950 έως τον Τάσσο Παπαδόπουλο στη δεκαετία του 2000. Η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα υπήρχε σήμερα χωρίς τη διπλωματική και στρατιωτική υποστήριξη που της παρείχε η Σοβιετική ‘Ενωση αρχικά, η Ρωσική Ομοσπονδία αργότερα, για να μη μιλήσουμε για την ιδιαίτερη συμβολή των ρωσο-κυπριακών σχέσεων στην ευημερία του νησιού. ‘Εως ότου το κούρεμα των καταθέσεων που αποφάσισαν ΔΝΤ, Γερμανία και Βρυξέλλες, σε συμμαχία με τις μεγάλες τράπεζες τύπου Goldman Sachs, πλήξουν τα ρωσικά κεφάλαια και τις οικονομικές σχέσεις Μόσχας-Λευκωσίας, οδηγώντας, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, και σε μετατόπιση του άξονα των επενδεδυμένων στην Κύπρο ξένων κεφαλαίων από ρωσικά σε ισραηλινά.



Κύπρος: το αντιρωσικό μένος Αναστασιάδη-Δρουσιώτη



Σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο, Ελλάδα και Κύπρο, ο Νίκος Αναστασιάδης είναι ασφαλώς ο πολιτικός που έχει ταχθεί με τον πιο αποφασισμένο τρόπο στην υπηρεσία των αγγλοαμερικανικών συμφερόντων και στην καταστροφή του κράτους του. Προ δεκαετίας ηγήθηκε στην προσπάθεια διάλυσης του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν, κάτι που θέλει να κάνει και τώρα με τις συνομιλίες.



Η καταστροφή των σχέσεων Λευκωσίας με Μόσχα είναι επίσης βασική του επιδίωξη. Τα ρωσικά συμφέροντα επλήγησαν ιδιαίτερα από το κούρεμα των καταθέσεων. Ο δε Πρόεδρος προσέλαβε ως σύμβουλό του τον Μακάριο Δρουσιώτη ώστε, όπως εξομολογήθηκε σε φιλικό του πρόσωπο, να μπορέσει χωρίς υλικές σκοτούρες να ολοκληρώσει το βιβλίο που έγραφε εναντίον του ΑΚΕΛ και της Σοβιετικής ‘Ενωσης. Το βιβλίο εκδόθηκε πρόσφατα προκαλώντας την έντονη δυσφορία της ρωσικής Πρεσβείας στη Λευκωσία. Αψηφώντας το γελοίο του πράγματος και καταστρέφοντας ακόμα και την προσωπική φιλοδοξία του να εμφανίζεται ως σπουδαίος «διανοούμενος» (τόσο σημαντικό κρίνεται να πληγούν οι σχέσεις με τη Μόσχα !), ο Δρουσιώτης υποστηρίζει, ούτε λίγο, ούτε πολύ τη θέση ότι οι … Σοβιετικοί έφταιγαν για το 1974! Κάτι που δεν σκέφτηκαν να ισχυριστούν ούτε και οι Αμερικανοί, οι πράκτορες και οι φίλοι τους επί 40 ολόκληρα χρόνια – αντιθέτως, Κλίντον και Χόλμπρουκ ζήτησαν συγγνώμη για όσα έκανε η Ουάσιγκτον στον ελληνικό λαό! (Αν ήξεραν φυσικά τον Δρουσιώτη, μάλλον θάλεγαν «λίγα τους κάναμε»!)



Δηλητηριώδης, ο κ. Αναστασιάδης υποστηρίζει ακόμα ότι η Ρωσία έχει ιδιαίτερα συμφέροντα με την Τουρκία που την εμποδίζουν να αναμειχθεί στο κυπριακό. Στην πραγματικότητα, αν κάποιος κάνει ότι μπορεί για να σπρώξει τη Μόσχα στην αγκαλιά της ‘Αγκυρας είναι η κυπριακή και ελλαδική διπλωματία. Η Τουρκία, αν και μέλος του ΝΑΤΟ, δεν εφαρμόζει τις αντιρωσικές κυρώσεις και επιχειρεί να διεισδύσει στο πολιτικο-οικονομικό κενό που αφήνει η τυφλή, πλήρης υποταγή Κύπρου και Ελλάδας στους δυτικούς, εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.



Υποτέλεια ή ρεαλισμός;



Υπάρχει βέβαια το επιχείρημα ότι «δεν μας παίρνει» να διαφοροποιούμεθα από τους δυτικούς. Γιατί όμως δεν μας «παίρνει» εμάς, αλλά «παίρνει» την Τουρκία να αψηφά επανειλημμένως τα desiderata της Ουάσιγκτον, αρνούμενη τη χρήση του εδάφους της για την εισβολή στο Ιράκ, κατασκευάζοντας τον αγωγό Blue Stream, παρά τις αμερικανικές αντιρρήσεις, ή επικρίνοντας σφόδρα το Ισραήλ για τη Γάζα; Παραδόξως, την Τουρκία που τους δημιουργεί προβλήματα σέβονται, όπως σέβονταν και την Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου, των αστερίσκων στο ΝΑΤΟ, της αντίθεσης στις κυρώσεις για το Τζάμπο, Ελλάδα που κέρδιζε παγκόσμιο θαυμασμό και σεβασμό για την απελευθέρωση του Αραφάτ και για την «Πρωτοβουλία των ‘Εξη».



Θα μπορούσε το επιχείρημα των δουλόφρονων να μοιάζει τουλάχιστο ρεαλιστικό εάν έστω, σε αντάλλαγμα μιας αναξιοπρεπούς υποταγής, κερδίζαμε έστω την ησυχία μας και σωτηρία μας. Το αντίθετο όμως έχει συμβεί σε όλη την ιστορία μας και συμβαίνει και τώρα. Πολεμήσαμε στην Ουκρανία τους Μπολσεβίκους και «φτύσαμε» τους απεσταλμένους του Λένιν για να μας αφήσουν να σφαγούμε στη Μικρασία οι Αγγλογάλλοι. Γίναμε το αιματηρό και «θερμό» δοκιμαστήριο του Ψυχρού Πολέμου και πολεμήσαμε τον κομμουνισμό στην … Κορέα (!), για να δούμε να κρεμάνε τον Καραολή και τον Δημητρίου στην Κύπρο, να ενθαρρύνουν την εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη και να οργανώνουν το πραξικόπημα και την εισβολή στην Κύπρο. Εφαρμόσαμε, πιστοί όσο και διεφθαρμένοι «ευρωλιγούρηδες» κατά γράμμα ότι μας έλεγαν οι Ευρωπαίοι, για να τους βλέπουμε τώρα να μας καταστρέφουν υποδειγματικά, με τα Μνημόνια και τις Δανειακές.



Είναι πολλοί που υπετάγησαν για να μην καταστραφούν, κατεστράφησαν για να μην υποταγούν. Αλλά εδώ καταφέραμε το ακατόρθωτο: Καταστρεφόμαστε υποτασσόμενοι, υποτασσόμεθα καταστρεφόμενοι.







(1) Σε κάποια στιγμή η Κύπρος εξέφρασε επιφυλάξεις για τις κυρώσεις, αργότερα όμως τις ψήφισε



(2) Μιας άκρας δεξιάς που, καλό είναι να το θυμίζουμε τώρα αυτό, διακρίνεται για την εθνική και κοινωνική δημαγωγία της, πάντα όμως μέχρι τώρα, στην ιστορία, κορόιδεψε και κατέστρεψε τα κοινωνικά στρώματα που πρόβαλαν σε αυτή τις προσδοκίες τους



(3) Η αναγόρευση τελευταίως από τη Λευκωσία των ΗΠΑ σε σπουδαίο «στρατηγικό εταίρο» της Κύπρου συνιστά υπόδειγμα «εθνομαζοχιστικής» εξωτερικής πολιτικής. Αφήνουμε το ότι ο υποτιθέμενος «στρατηγικός εταίρος» οργάνωσε το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974, υποστήριξε συστηματικά την Τουρκία εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων και άσκησε ασφυκτικές πιέσεις στους Κύπριους να διαλύσουν το κράτος τους υπερψηφίζοντας το σχέδιο Ανάν το 2004. Χωρίς το αμερικανικό «πράσινο φως» θα ήταν αδύνατο για το ΔΝΤ να πρωταγωνιστήσει στην εκπόνηση και εφαρμογή του σχεδίου καταστροφής των κυπριακών τραπεζών! Την επαύριο άλλωστε της επίθεσης, η αμερικανίδα Υφυπουργός Βικτόρια Νούλαντ, αρχιτέκτων του ναζιστικού πραξικοπήματος στην Ουκρανία, δήλωνε ότι η Κύπρος πρέπει να λύσει το κυπριακό πριν εκμεταλλευθεί τους υδρογονάνθρακες. Με τέτοιους «στρατηγικούς εταίρους» τι να τους κάνεις τους εχθρούς;

Eπίκαιρα, 18.10.2014

ΕΛΛΑΔΑ - ΚΥΠΡΟΣ, 1974-2014: Διαφορετικά μέσα, ίδιοι (και χειρότεροι) σκοποί

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ο Χένρι Κίσσινγκερ με κύτταξε πανιασμένος. Εφτά χρώματα άλλαξε το πρόσωπό του στο άκουσμα της λέξης «Κύπρος», παίρνοντας μια έκφραση μεταξύ απόλυτου τρόμου και ακραίας κατάπληξης, έκφραση που πολύ δύσκολα θα μπορούσα να περιγράψω ακριβώς, τόσο έντονη και εντυπωσιακή ήταν. «Είσαι από την Κύπρο;» με ρώτησε.

 

Το περιστατικό συνέβη πριν αρκετά χρόνια στο ετήσιο συνέδριο του Μονάχου για την ασφάλεια που κάλυπτα δημοσιογραφικά. Ζήτησα από τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών να σχολιάσει τις αποκαλύψεις του Χίτσενς για τον ρόλο του στην Κύπρο, αλλά η λέξη αυτή και μόνο φάνηκε να του προκαλεί είδος τρόμου, «ηλεκτρικής εκκένωσης»! Το νησί, στη διχοτόμηση και εθνοκάθαρση του οποίου συνέβαλε όσο κανείς άλλος, μοιάζει να του προκαλεί ακόμα φόβο ή τύψεις (αν υποθέσουμε ότι η λέξη τύψεις έχει νόημα για ένα πρόσωπο όπως ο Κίσσινγκερ).

 

Διασημότερος μεταπολεμικός ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, αρχιτέκτων της ύφεσης με τους Σοβιετικούς και της προσέγγισης με τους Κινέζους που απομόνωσε τη Μόσχα, ο «γοητευτικός μάγος» της αμερικανικής διπλωματίας έχει ουκ ολίγα εγκλήματα στην «καμπούρα» του. Ο Χίτσενς, στο βιβλίο του «Η Δίκη του Κίσσινγκερ» («Εστία») ζήτησε την παραπομπή του σε δίκη για την Κύπρο, το ματοκύλισμα της Χιλής και τη δολοφονία του Αλλιέντε, όπως και τον ρόλο του στις σφαγές της Ινδοκίνας, του Μπαγκλαντές και του Τιμόρ. Φαίνεται ότι, μετά την έκδοση του βιβλίου, ο Κίσσινγκερ φοβήθηκε ότι, κάποια μέρα, σε κάποιο ταξίδι του πράγματι θα συλληφθεί όπως ο προστατευόμενός του, ο «χασάπης του Σαντιάγκο» Αουγκούστο Πινοτσέτ.

 

Ο ρόλος των ΗΠΑ στην επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα και στην οργάνωση του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο δεν αμφισβητείται σοβαρά ούτε καν από τις ίδιες … Για τα έργα και τις ημέρες τους σε Ελλάδα και Κύπρο ζήτησαν συγνώμη τόσο ο Πρόεδρος Κλίντον επισκεπτόμενος την Αθήνα, όσο και ο ειδικός απεσταλμένος για το κυπριακό Χόλμπρουκ σε συνέντευξη τύπου στη Λευκωσία.  

 

Ραγιαδισμός

 

‘Ελα ντε που, όταν δεν μπορείς να ζήσεις όπως σκέφτεσαι, καταλήγεις να σκέφτεσαι όπως ζεις! Υπάρχει ολόκληρη «σχολή» δουλόφρονων, εθνομαζοχιστών σχολιαστών και πολιτικών, σε Ελλάδα και Κύπρο, που ντρέπονται (με το αζημίωτο) γιατί γεννήθηκαν ‘Ελληνες και θέλουν να απαλλάξουν την υπερδύναμη ακόμα και των εγκλημάτων που η ίδια ομολόγησε ότι διέπραξε. Για τον εθελόδουλο είναι αδιανόητο το αφεντικό να βαρύνεται ακόμα και με ομολογημένες αμαρτίες. Για την πόρνη, ο νταβατζής είναι ‘Αγιος ότι κι αν κάνει.

 

Κορυφαίο παράδειγμα σύγχρονου «θεωρητικού» του «ναινεκισμού» είναι ο Κύπριος Μακάριος Δρουσιώτης, υποστηρικτής της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας δια του σχεδίου Ανάν το 2004, πρώην «αριστερός» συμπαθών το ΑΚΕΛ, που ολοκλήρωσε όμως την ιδεολογική του μετάλλαξη, καθιστάμενος σύμβουλος του Νίκου Αναστασιάδη στο Προεδρικό!   

 

Κονδυλοφόρος που θα ήθελε να λογίζεται διανοούμενος, ο Δρουσιώτης ανέλαβε να ξαναγράψει την ιστορία ξεπλένοντας ΗΠΑ και Δύση πάσης ευθύνης για το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974. Υποστηρίζει ότι η θεωρία της «νατοϊκής συνωμοσίας» είναι «σοβιετική προπαγάνδα» κάτι που χρειάστηκαν βέβαια σαράντα χρόνια για να ανακαλύψει και υποστηρίξει κάποιος. Για όλα φταίνε Κύπριοι και «εξ Ελλάδος» ’Ελληνες, υποστηρίζει, λες και η αμερικανοκίνητη δικτατορία των Αθηνών μπορεί να θεωρηθεί εκπρόσωπος του ελληνικού λαού/κράτους. Μύθος, λέει, ότι οι Αμερικανοί ήθελαν να ελέγξουν την Κύπρο και γι’ αυτό έκαναν ότι έκαναν. Κι ας λέει ο κορυφαίος θεωρητικός του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή Μπέρναντ Λιούις:

 

«Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η Κύπρος, και διά μέσου της Μεγαλονήσου η Ελλάδα, σέρνονται πάλι στον μεσοανατολικό χώρο και το όλο τους μέλλον επηρεάζεται αποφασιστικά από τη μεγάλη μάχη για τον έλεγχο των στρατηγικών και οικονομικών δυνατοτήτων του χώρου της Μέσης Ανατολής. Είναι πολύ πιθανόν, αν όχι βέβαιο, πως η σύνδεση αυτή Κύπρου και Ελλάδας με το μεσανατολικό πρόβλημα θα παραταθεί για μακρό διάστημα» (Μέση Ανατολή και Δύση, Παπαζήσης, 1970, σ. 193)

 

Τα νέα «ευρήματα» του Δρουσιώτη αναιρούν εν πολλοίς και τον εαυτό του, αφού μέχρι πρότινος ο «θεωρητικός» μας έψαχνε συνωμοσίες στην ΕΟΚΑ Β’ και τους αναμφισβήτητους δεσμούς της με τις αμερικανικές (και όχι μόνο) υπηρεσίες. Τώρα επιχειρεί να «αποδομήσει» τον ίδιο τον Μακάριο, στην πραγματικότητα όχι για τα όποια λάθη (αναπόφευκτα) έκανε, αλλά για αυτό που συμβόλισε και εξέφρασε: τη διεκδίκηση του δικαιώματος εθνικής αυτοδιάθεσης των Ελλήνων. Οι ευθύνες για το κυπριακό είναι αποκλειστικά ελληνικές, θεωρία που τελικά αθωώνει τις αποικιοκρατικές δυνάμεις και την ίδια την Τουρκία (αφού δεν έκανε παρά ότι της «επιτρέψαμε» να κάνει). Ο κ. Δρουσιώτης ανήκει εξάλλου στη μακρά χορεία Κυπρίων και Ελλαδιτών θεωρητικών που ταυτίζουν στρατηγική και κυνισμό, υποστηρίζοντας κάθε τόσο, δίκην «Θουκυδίδηδων του Λαμογιστάν» ότι οι χώρες έχουν μόνο συμφέροντα. Αν αυτό συνέβαινε, αν δηλαδή το δίκαιο δεν είχε καμιά αξία, η πρώτη χώρα στον κόσμο που θα εξαφανιζόταν προ πολλού θα ήταν η Κύπρος. Κι αν αύριο εξαφανιστεί Κύπρος ή Ελλάδα, αυτό θα οφείλεται ακριβώς στην απουσία οποιασδήποτε αρχής/ηθικής όχι από τον κόσμο γενικά, αλλά από το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της άρχουσας ανθελληνικής, παρασιτικής ολιγαρχίας και το πολιτικό προσωπικό που την εξυπηρετεί, μαζί με τους ξένους «νταβατζήδες» (γεωπολιτικούς ή «τροϊκανούς»).

 

Οι Ρώσοι υπεύθυνοι για το 1974!

 

Το πιο καταπληκτικό είναι ότι ο Δρουσιώτης υφαίνει μετά το 2010 μια νέα εξωφρενική θεωρία, τονίζοντας τις … σοβιετικές ευθύνες στην τουρκική εισβολή του 1974!

Η Μόσχα φταίει γιατί δεν έστειλε τον σοβιετικό στόλο στην Κύπρο να σταματήσει τον τουρκικό διακινδυνεύοντας παγκόσμιο πόλεμο τον Ιούλιο του 1974. Με άλλα λόγια, οι πράκτορες της CIA είχαν καταλάβει την εξουσία στη Λευκωσία, είχαν κάνει Πρόεδρο τον Σαμψών, παρολίγον να σκοτώσουν τον Μακάριο, αλλά ο αυτοσχέδιος ιστορικός μας περίμενε να στείλει η Ρωσία τον στόλο της να σώσει το χαφιεδολόι που κυβερνούσε τη Λευκωσία από την τουρκική εισβολή! Επιπλέον κάνει ότι μπορεί για να διαστρέψει και να υποβαθμίσει τον σοβιετικό/ρωσικό ρόλο στο κυπριακό.

 

Το πραγματικό βέβαια ερώτημα δεν είναι γιατί το Κρεμλίνο δεν εμπόδισε την τουρκική εισβολή του 1974. Είναι γιατί ο πρώην αριστερός σύμβουλος του Αναστασιάδη αψηφά τη γελοιοποίηση λανσάροντας μια εξωφρενική θεωρία, η εμφάνιση της οποίας συμπίπτει με τα πολύ πραγματικά πλήγματα που δέχτηκε/δέχεται η σχέση της Κύπρου με την πιο σημαντική σύμμαχό της. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός, ακόμη και μικρά παιδιά γνωρίζουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα υπήρχε χωρίς τη διπλωματική και όχι μόνο υποστήριξη της Μόσχας.

 

Πολύπλευρη, η επίθεση κατά των σχέσεων Ελλάδας-Ρωσίας και Κύπρου-Ρωσίας προηγήθηκε των οικονομικών επιθέσεων του 2010 και 2013. Δεν αποσκοπεί παρά στην ολοκληρωτική διεθνή απομόνωση Αθήνας-Λευκωσίας, ώστε να μην έχουν συμμάχους σε κανένα σημείο του ορίζοντα, αν ενδεχομένως θελήσουν να απαντήσουν στην οικονομική-γεωπολιτική επίθεση που δέχονται, επίθεση από ορισμένες απόψεις πολύ πιο γενική και φοβερή από αυτή που δέχθηκαν το 1974. Σαράντα χρόνια μετά τα δραματικά γεγονότα του 1974, όχι μόνο βασικά αιτήματα της μεταπολίτευσης (ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία) παραμένουν ανεκπλήρωτα, απειλούνται σήμερα κατά τρόπο πρωτοφανή στη νεώτερη ελληνική ιστορία, με εξαίρεση τη γερμανική κατοχή.

 

Η ιστορία

 

Το κυπριακό, ο έλεγχος του χώρου Κύπρου-Ελλάδας για σκοπούς πολιτικής στη Μέση Ανατολή ήταν πιθανώς ο βασικός λόγος που επιβλήθηκε από τη CIA η δικτατορία του Παπαδόπουλου. Αλλά χρειάζεται τεράστια οξυδέρκεια, να μην πούμε τίποτα άλλο, για να προβλεφθεί αυτό 11 χρόνια πριν γίνει. Η Μπάσμα Ζερουάλι γράφει («’Αρδην», τ. 73, και Αμίκαμ Ναχμάνι, Ισραήλ, Τουρκία και Ελλάδα, Παπαζήσης):

 

’Ακρως αποκαλυπτική είναι η επιστολή που απηύθυνε στις 23 Ιουλίου 1956 ο Ισραηλινός απεσταλμένος στην Αθήνα προς το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του, όπου παρατηρούσε ότι «οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν είχαν αρκετή δύναμη για να πουν στον λαό τους ότι εγκατέλειπαν την υπόθεση. Μόνο όταν οι καιροί θα ήταν πιο ευνοϊκοί –δηλαδή όταν η Ελλάδα θα είχε στρατιωτική δικτατορία– θα ήταν η ελληνική κυβέρνηση ελεύθερη να εγκαταλείψει το Κυπριακό Ζήτημα»

 

Υπάρχει μια τεράστια βιβλιογραφία που μπορεί να ανατρέξει σήμερα ο αναγνώστης, αν και δεν υπάρχει δυστυχώς συνολική και συνθετική παρουσίαση – ανάλυση του θέματος. Ενδεικτικά αναφέρουμε μια κλασική διεθνώς, εύκολα προσβάσιμη σχετική πηγή, τη «Συνωμοσία της Κύπρου», των O’ Malley και Graig («Σιδέρης»).

 

Τα γεγονότα του 1974 δεν είναι εξαίρεση. Το κυπριακό μόνο δευτερογενώς είναι ελληνοτουρκική διαφορά - υπάρχει από τότε που υπάρχει η Κύπρος αντανακλώντας την κολοσσιαία στρατηγική της σημασία. Είτε μιλάμε για τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο και τους Ναϊτες, είτε για το σιωνισμό (δες τα εξαιρετικά ενδιαφέροντα απομνημονεύματα του Χερτζλ), το «νησί της Αφροδίτης» υπήρξε πάντα «μαργαριτάρι του στέμματος» για κάθε δύναμη θέλει να κυριαρχεί στη Μεσόγειο και τις ερήμους της Αραβίας.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 17.4.2014

Κύπρος: το έγκλημα που έγινε κι αυτό που θα γίνει (Λεβέντες και Ραγιάδες στο νησί της Αφροδίτης)

Λευκωσία, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

 

Τον Μάρτιο του 1974, ο Αριστοτέλης Ωνάσης συνάντησε, για πρώτη και τελευταία φορά, τον ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη. Σύμφωνα με στενό συνεργάτη του ‘Ελληνα Κροίσου, ο Ιωαννίδης είπε στον Ωνάση:

 

«Θα πάμε πολύ καλά στα εθνικά θέματα. Και στο βορειοηπειρωτικό και στο κυπριακό. Στο κυπριακό, οι Αμερικανοί μου είπαν ότι, αν βγάλουμε τον παπά από τη μέση, το νησί είναι δικό μας».

 

Ο Ωνάσης ήταν οτιδήποτε εκτός από ηλίθιος. «Αν είναι έτσι γιατί δεν αφήνεις τους Αμερικάνους να το κάνουν αυτό; Γιατί να το κάνουμε εμείς;», είπε στον δικτάτορα.

 

Τη συνέχεια την ξέρουμε. Η Κύπρος διχοτομήθηκε, έχασε σε ένα μήνα μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της από το Ιράκ σε χρόνια πολέμου. 250.000 ‘Ελληνες έφυγαν από τα σπίτια τους για να μη ξαναγυρίσουν ποτέ, η Ελλάδα μπήκε σε εξοπλιστικό ανταγωνισμό τρισήμισυ δεκαετιών με την Τουρκία που την κατέστρεψε (αναγκαστικό για την άμυνά της, καθόλου αναγκαστικό για τον καταστροφικό τρόπο που τον διεξήγαγαν οι άξιοι κρεμάσματος πολιτικοί μας). Ο Ιωαννίδης πέθανε στη φυλακή χωρίς να μιλήσει («αν μιλήσω», είπε, «όλοι οι ‘Ελληνες θα γίνουν κομμουνιστές»). Δεν δικάσαμε ποτέ τους υπεύθυνους της προδοσίας, και γι’ αυτό κινδυνεύουμε τώρα να χάσουμε και τα δύο κράτη, Ελλάδα και Κύπρο. Είτε δια της μετατροπής τους σε οικονομικά προτεκτοράτα («αποικίες χρέους»), είτε δια της αποδοχής απερίγραπτων σχεδίων «λύσης» του κυπριακού, τύπου Ανάν.

 

Ιστορικές «αναθεωρήσεις» και ο ρόλος των ΗΠΑ

 

Τα θυμήθηκα αυτά διαβάζοντας το «πόνημα» του Μακάριου Δρουσιώτη για την ΕΟΚΑ Β’ και το πραξικόπημα του 1974. Ο Δρουσιώτης ανήκει στη χορεία των «μελετητών» που βγάζουν «λάδι» τις ΗΠΑ για το 1974, υποστηρίζοντας ότι είναι αποκλειστικό έργο του Ιωαννίδη, που, φαίνεται, ήταν μετεωρίτης που έπεσε από το διάστημα για να πάρει την εξουσία στην Ελλάδα. Προφανώς δεν είχε καμία σχέση με τους Αμερικανούς, τις υπηρεσίες, τους πράκτορές τους. Ο Κίσσινγκερ και οι ΗΠΑ έκαναν μάλλον … μπάνια στη Μεσόγειο, ένα είδος «άκακου πολιτικού τουρισμού»… Το βασικό «επιχείρημα» του Δρουσιώτη και των υπολοίπων της παρέας είναι ότι δεν βρήκαν, στα έγγραφα των αμερικανικών αρχείων που δημοσιοποιήθηκαν, ούτε μία διαταγή, δεόντως πρωτοκολλημένη, με σφραγίδα και υπογραφή, που να λέει «κάντε πραξικόπημα στην Κύπρο, σκοτώστε τον Μακάριο».

 

‘Όταν ένα έθνος, ένας λαός αρχίζει να λέει τέτοιες ανοησίες, να συζητάει με τέτοιο τρόπο την ιστορία του, το ίδιο το δικό του δράμα, αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα είναι σκούρα, ότι κινδυνεύει να γνωρίσει σύντομα νέες καταστροφές. Γιατί αυτά είναι η «ιδεολογία» που επιτρέπει να γίνουν χωρίς αντίσταση τέτοιες καταστροφές. Κατά βάθος, πίσω από παρόμοιες ιστορικές αναθεωρήσεις κρύβεται η αναγκαία «αποενοχοποίηση» των ελίτ και η προετοιμασία του κόσμου όχι γι’ αυτό που έκαναν, όσο γι’ αυτό που πρόκειται να κάνουν. Πίσω από την ιστορία έρχεται η πολιτική, σκέφτομαι καθώς διασχίζω την «πράσινη γραμμή». Την ίδια που διέσχισε, αυτός όμως παραβιάζοντας το ψήφισμα του ΟΗΕ, ο Τζο Μπαίντεν, που επισκέφθηκε πρόσφατα την Κύπρο, χωρίς τουλάχιστο να πει ένα «συγγνώμη», όπως ο Κλίντον στην Αθήνα, για το νησί που η κυβέρνησή του διχοτόμησε… (Εδώ που τα λέμε, και κανείς δεν του το ζήτησε).

 

Στα γραφεία της τουρκοκυπριακής «Αφρίκα»

 

Παραδόξως, σε όλη την Κύπρο, δεν υπάρχει μέρος που να επικρατεί περισσότερο μαχητική διάθεση εναντίον της τουρκικής κατοχής, από τα γραφεία της τουρκοκυπριακής εφημερίδας «Αφρίκα» («Αφρική») στο κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας. Στις αρχές του χρόνου, ένοπλοι πυροβόλησαν δύο φορές ενώ ήταν μέσα εννέα δημοσιογράφοι και ο διευθυντής της εφημερίδας Σενέρ Λεβέντ (όνομα και πράγμα!). Στο σημείωμα που άφησαν έγραψαν ότι αυτή ήταν μόνο προειδοποίηση.

 

Δεν ήταν το πρώτο τέτοιο περιστατικό. Η εφημερίδα και ο διευθυντής της υπήρξαν επί πολλά χρόνια στόχος βομβιστικών επιθέσεων, δολοφονικών αποπειρών, εξοντωτικών δικαστικών διώξεων. Αρχικά, η εφημερίδα ονομαζόταν «Αβρούπα» («Ευρώπη»), όταν όμως της επιβλήθηκε ένα τεράστιο πρόστιμο, που δεν μπορούσε να καταβάλει, ο εκδότης της την επανεξέδωσε με την ονομασία «Αφρίκα», σατιρίζοντας έτσι την κατάσταση που επικρατεί στην «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».

 

Για τον Σενέρ Λεβέντ το σύνθημα είναι “Τουρκία go home”. ‘Όπως μας λέει ο ίδιος, η πραγματική σύγκρουση στο νησί δεν είναι μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, είναι μεταξύ των τελευταίων και της Τουρκίας. «Παλεύουμε», μας λέει, «για την ίδια μας την ύπαρξη ως Τουρκοκύπριοι. Το βασικό μας αίτημα είναι η ανεξαρτησία της Κύπρου από την Τουρκία».

 

Με τις απόψεις του Λεβέντ μπορεί ενδεχομένως να διαφωνήσει κανείς, εκεί που δεν μπορεί εύκολα να διαφωνήσει είναι με την αξιοπρέπεια, την αγωνιστικότητα και την εντιμότητα του ανδρός, ιδιότητες που ίσως, αν και η άλλη πλευρά είχε σε κάπως συγκρίσιμο βαθμό, θα ήταν πολύ διαφορετική η κατάσταση στην Κύπρο.

 

Για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο Σενέρ Λεβέντ δεν μασάει τα λόγια του. «Είναι άνθρωπος των ΗΠΑ και της Βρετανίας», μας λέει, «γι’ αυτό και τάσσεται υπέρ του αγωγού μέσω Τουρκίας». Ο τουρκοκύπριος δημοσιογράφος  δεν πολυπιστεύει επίσης στο Ισραήλ που έχει γίνει τώρα (ειλικρινά ή ιδιοτελώς) το ίνδαλμα πολλών Ελληνοκυπρίων. «Είναι μια μικρή Αμερική», μας λέει, «δεν θα σας υπερασπιστεί, θα δράσει όπως δρα και η Αμερική». Ισραήλ και Τουρκία είναι, κατά τον Λεβέντ, δύο παιδιά των ΗΠΑ και θεωρεί ότι «είναι μεγάλο στρατηγικό λάθος η προσέγγιση Κύπρου-Ισραήλ με βάση τις ΑΟΖ.  Η ελληνοκυπριακή πλευρά πρέπει να είναι πάρα πολύ προσεκτική σε αυτό. Μη ξεχνάτε ότι στην κατεχόμενη Κύπρο επενδύθηκαν τεράστια εβραϊκά κεφάλαια σε γη και τουριστικές υποδομές. Το Ισραήλ δεν θα βοηθήσει ποτέ την Κύπρο και δεν θα ενοχλήσει ποτέ την Τουρκία για χάρη της Κύπρου. Πρέπει να είστε προσεκτικοί μαζί τους, είναι πολύ επικίνδυνοι. Μην έχετε αυταπάτες»

 

Ο Λεβέντ δεν κρύβει επίσης την αποστροφή του για την παγκόσμια πολιτική των ΗΠΑ. «Είναι βάρβαροι», λέει θυμίζοντας τον διαμελισμό του Καντάφι που ικανοποίησε τόσο την Χίλαρι Κλίντον, αλλά και τι γίνεται στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, τι κάνει ο ιμπεριαλισμός στη Μέση Ανατολή. Πουθενά, μας λέει, η Αμερική δεν έφερε ειρήνη.  

 

Ο Τουρκοκύπριος εκδότης δεν θεωρεί δημοκρατικό το καθεστώς Πούτιν, υπογραμμίζει όμως τον θετικό χαρακτήρα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, το γεγονός ότι εμπόδισε την επέμβαση κατά της Συρίας και τα αμερικανικά σχέδια στην Ουκρανία. Ο Λεβέντ παραμένει έντονα αντίθετος στον ισλαμισμό, περιλαμβανομένου του Μόρσι και των Αδελφών Μουσουλμάνων, αρνείται όμως να υποστηρίξει τον στρατό στην Αίγυπτο, παρόλο που, λέει,  «η κατάσταση δεν θα ήταν καλύτερη και με τους άλλους».

 

Αριστερά, «αριστερά», σχέδιο Ανάν και σύνταγμα του 1960

 

Μάλλον «γνησιότερος» αριστερός από τους ΑΚΕΛικούς γραφειοκράτες, ο Λεβέντ δεν μασάει τα λόγια του χαρακτηρίζοντας «προδοτικό» τον ρόλο που έπαιξε το κόμμα που θέλει να εκφράζει την κυπριακή αριστερά  και μεγάλες τις ευθύνες του. «Αν εφαρμοζόταν το σχέδιο Ανάν, η Κυπριακή Δημοκρατία θα διαλυόταν χωρίς καμιά εγγύηση», τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι στο ζήτημα αυτό η στάση του Παπαδόπουλου ήταν πιο σωστή από τη στάση του ΑΚΕΛ.

 

Πως βλέπεις τη λύση του κυπριακού; ρωτάμε τον Τουρκοκύπριο αγωνιστή. «Πρέπει να ζήσουμε μαζί σε αυτό το μικρό νησί. Για μας είναι κίνδυνος τα σύνορα». Φύγανε, μας λέει, 200.000 πρόσφυγες από τον Βορρά στον Νότο και 40.000 αντιστρόφως. Από τις παληές γενηές έχουν μείνει πια πολύ λίγοι. Ντε φάκτο έχουν δημιουργηθεί δύο ζώνες κι ο καθένας έφτιαξε τη ζωή του. Τη διζωνική εξάλλου αποδέχτηκαν επτά Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν νομίζω, μας λέει, ότι είναι πολλοί που θα επιστρέψουν σε περίπτωση λύσης εκεί από όπου έφυγαν.

 

Πρέπει βεβαίως να υπάρξει ελευθερία εγκατάστασης, διακίνησης, απόκτησης περιουσίας. Σε ότι αφορά το ακανθώδες θέμα του περιουσιακού πρέπει να βρεθεί λύση αποζημίωσης. Κατά τον ίδιο, αν ο παλαιός, νόμιμος κάτοχος περιουσίας βρει έποικο να κατέχει την περιουσία του πρέπει να έχει δικαίωμα να τον διώξει, σε περίπτωση όμως που είναι Τουρκοκύπριος πρέπει να βρεθεί μια λύση αμοιβαία αποδεκτή.

 

Ο Λεβέντ είναι κατηγορηματικά αντίθετος με την παραμονή τουρκικών στρατευμάτων στο νησί. Θυμίζει ότι ο τουρκικός στρατός έσφαξε στο παρελθόν Κούρδους, Αρμένιους και ‘Ελληνες, ενώ εστράφη κατά και του ίδιου του τουρκικού λαού. Οι Ελληνοκύπριοι, πιστεύει ο τουρκοκύπριος δημοσιογράφος, σχολιάζοντας τις κατά καιρούς προτάσεις της Λευκωσίας, δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύουν Τουρκία και Ερντογάν.

 

Το περιβάλλον του Τούρκου Πρωθυπουργού, μας λέει, αγόρασε μαζικά στα κατεχόμενα μετά το 2004 και έχτισαν ξενοδοχεία και καζίνα, ενώ οι έποικοι διπλασιάστηκαν τα 10 τελευταία χρόνια. Από τους 173.000 ψηφοφόρους στα κατεχόμενα, μόνο 60.000 είναι Τουρκοκύπριοι.

 

Θάπρεπε Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι να ενωθούμε διεκδικώντας την επιστροφή στο σύνταγμα του 1960, αυτό όμως παραμένει πολύ δύσκολο λόγω των «πραγματικοτήτων» που έχουν διαμορφωθεί στο νησί, τονίζει εν κατακλείδι ο Σενέρ.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 19.6.2014

Ελλάδα, Κύπρος, παγκοσμιοποίηση: δέκα χρόνια από το κυπριακό δημοψήφισμα

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το δημοψήφισμα του Απριλίου 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν υπήρξε μια κορυφαία στιγμή όχι μόνο της κυπριακής, αλλά συνολικά της ελληνικής (και σε κάποιο βαθμό και της ευρωπαϊκής) ιστορίας. Μια στιγμή που, ορθώς, ο Μίκης Θεοδωράκης συνέκρινε με την ελληνική αντίσταση στον ιταλικό φασισμό το 1940 και στην αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών το 1967.

 

 

Σχέδιο Ανάν (και ‘Ερογλου-Αναστασιάδη): κατάλυση του κυπριακού κράτους, μετατροπή της Κύπρου σε αποικία

 

Το σχέδιο Ανάν (όπως και τυχόν «λύση» του κυπριακού - κατάλυση του κυπριακού κράτους - επί των προδιαγραφών που ορίζει, με επαρκώς καταστροφική σαφήνεια, το ανακοινωθέν Αναστασιάδη-‘Ερογλου) αφαιρούσε από το κυπριακό κράτος τα κυριότερα χαρακτηριστικά και εξουσίες όλων των κρατών όπως τα  προβλέπει ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ. Αφαιρούνταν π.χ. από το νέο «κράτος» που δημιουργούσε το Ανάν το δικαίωμα και τα μέσα της αυτοάμυνας (στρατός) ή το δικαίωμα και τα μέσα κυριαρχίας της υποτιθέμενης Ομοσπονδίας επί της επικρατείας της ή το δικαίωμα της πλειοψηφίας να λαμβάνει (έστω με ορισμένους περιορισμούς) τις κυριότερες αποφάσεις που την αφορούν, το δικαίωμα δηλαδή του λαού της Κύπρου να κυβερνάει τον τόπο του!

 

Δυόμισυ χιλιάδες χρόνια αφότου οι αρχαίοι ‘Ελληνες θεμελίωναν πάνω στη Σεισάχθεια, τη διαγραφή των χρεών των φτωχών, τη  δημοκρατία και ο Θουκυδίδης την όριζε ως «το των πλειόνων κράτος», παρολίγον εμείς οι Νεοέλληνες να γίνουμε, με το σχέδιο Ανάν, οι πρώτοι διεθνώς που θα καταργούσαμε αυτοβούλως το δημοκρατικό πολίτευμα στην  Κύπρο, ξανακάνοντάς την μόνη μας και με χειρότερους όρους αποικία!

 

Το σχέδιο Ανάν εξίσωνε την ελληνοκυπριακή πλειοψηφία (82%) με την τουρκοκυπριακή μειοψηφία (18%) και τα δύο αντίστοιχα κρατίδιά τους και, στη συνέχεια, για να σχηματίζεται πλειοψηφία και να παίρνονται οι αποφάσεις, προέβλεπε τον διορισμό από τον Κόφι Ανάν (ούτε καν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ) σειράς ξένων δικαστών και αξιωματούχων που θα έπαιρναν ουσιαστικά τις αποφάσεις του νέου κράτους σε όλα τα επίπεδα, δεδομένης της δυσκολίας συνεννόησης Ελλήνων και Τούρκων. Θα εξέλεγαν δε και τους διαδόχους τους!

 

Με δύο λόγια, εν ονόματι της άρσης της διχοτόμησης και της ανατροπής των δεδομένων του 1974, προβλεπόταν, κατά τρόπο που θα ζήλευε ο Κάφκα, ένα είδος διευθέτησης που είχε όλα τα μειονεκτήματα και κανένα από τα πλεονεκτήματα της διχοτόμησης. ‘Όχι μόνο δεν αποκαθίστατο η κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλο το νησί, αλλά περιοριζόταν η κυριαρχία της και στη σήμερα ελεύθερη επικράτεια της Κύπρου. Η Δημοκρατία υποβιβαζόταν σε κρατίδιο περιορισμένων δικαιωμάτων, υποκείμενο σε σειρά από τρόικες ξένων, που θα διορίζονταν ανάλογα με τα συμφέροντα και τις υποδείξεις Βρετανίας και ΗΠΑ (και του Ισραήλ δια της επιρροής του στη διπλωματία των δύο αυτών χωρών). Καταργούνταν η διάκριση της νομοθετικής, δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας. Με άλλα λόγια, το σχέδιο Ανάν επιχειρούσε να πάρει από τους κατοίκους της Κύπρου, με τη δική τους θέληση, το δικαίωμα να κυβερνάνε τον τόπο τους και να ξανακάνει το νησί αποικία της Αυτοκρατορίας (και όχι της Τουρκίας). 

 

Γι’ αυτό και ήταν τελείως δικαιολογημένος ο κορυφαίος ‘Ελληνας συνταγματολόγος Δημήτρης Τσάτσος που χαρακτήρισε το σχέδιο Ανάν «σχέδιο παράφρονος», αλλά και ο συνάδελφός του Βαγγέλης Βενιζέλος που δήλωσε ότι μπορεί «να ξετινάξει» κανείς αυτό το σχέδιο σε «δύο λεπτά, από πλευράς ευρωπαϊκού, συνταγματικού και διεθνούς δικαίου». Το γεγονός ότι, αφού έκαναν αυτές τις διαπιστώσεις, και ο Τσάτσος και ο Βενιζέλος πρότειναν στους Κυπρίους να ψηφίσουν το εξωφρενικό τερατούργημα, μαρτυρά την απίστευτη υποτέλεια, τη δουλοφροσύνη απέναντι στους ξένους την ελληνικής πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας. Η έλλειψη αξιοπρέπειας που τις χαρακτηρίζει μπορεί να συγκριθεί μόνο με την έννοια του απείρου. 

 

Αν αυτό το σχέδιο εφαρμοζόταν, αν ένα αντίστοιχο σχέδιο εφαρμοσθεί αύριο, όπως προβλέπει το ανακοινωθέν Αναστασιάδη-‘Ερογλου, αυτό σημαίνει ότι οι ‘Ελληνες της Κύπρου θα στερηθούν της προστασίας ενός κανονικού κράτους, θα αποποιηθούν οικειοθελώς του δικαιώματός τους να κυβερνάνε το νησί και θα οδηγηθούν, σε συνδυασμό με τις ήδη δρώσες οικονομικές δυνάμεις, στη σταδιακή μετανάστευση από την Κύπρο. ‘Οσοι μείνουν στο νησί θα γίνουν όμηροι για να ελέγχεται και η Ελλάδα από τις δυνάμεις που θα ελέγχουν την Κύπρο.

 

Το νησί της Αφροδίτης θα μεταβληθεί σε προκεχωρημένο φυλάκιο της «Αυτοκρατορίας», «αεθνικό» Γιβραλτάρ και Σιγκαπούρη μαζί. Μια τέτοια λύση δεν θα βοηθήσει τα οικονομικά των Ελλήνων, θα τα αποτελειώσει. Πρώτον, γιατί το κεφάλαιο απεχθάνεται περιοχές μπερδεμένης κυριαρχίας και συγκρούσεων. Δεύτερον, γιατί οι δυνάμεις που θα κυριαρχούν και θα κυβερνούν την Κύπρο θα έχουν τεράστιο συμφέρον να καταστρέψουν οικονομικά τους ‘Ελληνες κατοίκους της για να τους αναγκάσουν να φύγουν από το νησί, παίρνοντας μαζί τους και την αξίωση να το κυβερνάνε! Σε αντίθεση με προηγούμενες ιστορικές εποχές, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των μαζικών μεταναστεύσεων λαών, το Γένος δεν επιβιώνει χωρίς Κράτος!

 

Το γεγονός ότι ένα τέτοιο σχέδιο έγινε αποδεκτό από τη συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού και ελλαδικού πολιτικού προσωπικού και συνολικά της ελληνικής άρχουσας τάξης και στα δύο κράτη, αποδεικνύει τον βαθύ εκφυλισμό της. Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν άλλα κράτη στην Ευρώπη με τέτοιο βαθμό εκφυλισμού της ηγεσίας τους. Εκ των υστέρων βέβαια πολλοί εμφανίζονται οπαδοί του ‘Όχι, τότε όμως ήταν ελάχιστοι όσοι τάχθηκαν καθαρά εναντίον. 

 

Στην Ελλάδα, τα τρία από τα τέσσερα κοινοβουλευτικά κόμματα της εποχής τάχθηκαν υπέρ του ολοκληρωτικού μορφώματος. Με ενθουσιασμό το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ, θετικά η ΝΔ, αλλά και αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα δεχθεί τελικά ένα ‘Όχι των Κυπρίων, καθαρά κατά του σχεδίου μόνο το ΚΚΕ. Πιο ευαίσθητη στη λαϊκή της βάση η ηγεσία του (υποτιθέμενου αριστερού) ΑΚΕΛ αναγκάστηκε να πει ‘Όχι για «να τσιμεντώσει το Ναι», όπως δήλωσε τότε ο ανεκδιήγητος Δημήτρης Χριστόφιας, που έσπευσε να συμμαχήσει στις επόμενες εκλογές με τον «αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό» εναντίον του Προέδρου του ‘Όχι, καταλήγοντας να καταστρέψει το κόμμα του και να ξεπλύνει την κυπριακή δεξιά και τον Αναστασιάδη. Η ηγεσία της κυπριακής δεξιάς, ιστορικά υπεύθυνη, μαζί με την ελλαδική, για τις τραγωδίες και προδοσίες της Κύπρου, οργανικά και πολύπλευρα εξαρτημένη από ξένες δυνάμεις και συμφέροντα, παρέμεινε μέχρι τέλους σταθερή στην υποτέλειά της, έστω κι αν έτσι έχασε τα δύο τρίτα των παραδοσιακών ψηφοφόρων της. Κάποια στιγμή πρέπει να γραφτεί η ιστορία του σχεδίου και της πραγματικής θέσης που έλαβαν, σε κάθε χρονική στιγμή, οι δημόσιοι παράγοντες στον ελλαδικό και κυπριακό χώρο. Η λήθη είναι το αντίθετο της αλήθειας.

 

 

 

Ο νέος Ολοκληρωτισμός της παγκοσμιοποίησης

 

Το σχέδιο Ανάν δεν ήταν ένα τυχαίο σχέδιο ρύθμισης του κυπριακού. ‘Ηταν μια από τις σοβαρότερες προσπάθειες που ανελήφθησαν παγκοσμίως στην κατεύθυνση της σταδιακής κατάργησης των εθνών-κρατών και της δημοκρατίας από μια «ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης», που επιχειρεί να επιβληθεί σε όλη την ανθρωπότητα, μετά την κατάρρευση-αυτοκτονία της ΕΣΣΔ.

 

Είναι η ίδια κατεύθυνση που οδήγησε, μερικά χρόνια αργότερα και με τους ίδιους πρωταγωνιστές (Γ. Παπανδρέου και Νίκος Αναστασιάδης) στην επίθεση, με οικονομικές αυτή τη φορά μεθόδους, κατά της κυριαρχίας της Ελλάδας και της Κύπρου,  επιβάλλοντας τη νεοαποικιοκρατία των Μνημονίων και των Δανειακών, των οποίων το σχέδιο Ανάν ήταν, από μια άποψη, «γεωπολιτικός προπομπός». Αυτό που οι δυνάμεις πίσω από τον Γιώργο Παπανδρέου δεν μπόρεσαν να κάνουν στην Κύπρο, το 2004, λόγω του δημοψηφίσματος που είχε προβλεφθεί, την κατάλυση δηλαδή του κυπριακού κράτους, το πέτυχαν τελικά σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ίδια την Ελλάδα, με Πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου, το 2010 και στην Κύπρο με Πρόεδρο τον Αναστασιάδη, το 2013, την σχεδόν κατάλυση δηλαδή της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του ελλαδικού και εν συνεχεία του κυπριακού κράτους. Και φυσικά της δημοκρατίας, αφού οι βασικές αποφάσεις για την οικονομική και κοινωνική πολιτική των δύο κρατών λαμβάνονται πλέον από τρόικες των πιστωτών, εκπροσώπων μιας συμμαχίας «Αγορών» και ανώτερων τάξεων της «Ευρω-Γερμανίας», με τη διακριτική συμμετοχή-εποπτεία και των ΗΠΑ (δια της επιρροής τους επί του ΔΝΤ).

 

Το σχέδιο Ανάν και οι Δανειακές Συμβάσεις και τα Μνημόνια είναι κλειστά συστήματα συνεπή προς τον εαυτό τους, που έρχονται, όπως η συνθήκη του Μάαστριχτ, η ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη, οι νέες ρυθμίσεις στην Ευρώπη εξ αφρομής του χρέους και η «διατλαντική συνθήκη», να εγκαινιάσουν την εποχή του νέου ολοκληρωτισμού και γι’ αυτό παρουσιάζουν μεγάλες ομοιότητες στην εσωτερική τους δομή. Αντικαθιστούν την αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, επί της οποίας θεμελιώνονται τα ευρωπαϊκά συντάγματα μετά τις επαναστάσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας, από την «Βασιλεία του Χρήματος» στην περίπτωση της Ευρώπης, από την κυριαρχία των ξένων δικαστών και άλλων αξιωματούχων στην περίπτωση της Κύπρου. Κι επειδή αυτό δεν μπορούν να το ομολογήσουν ακριβώς, το κρύβουν σε εκατοντάδες ή χιλιάδες σελίδες περίπλοκων, ακατανόητων για τον μέσο πολίτη νομικών ρυθμίσεων. (Αν πιστέψουμε ένα δημοσίευμα του περιοδικού Επίκαιρα, τόσο το σχέδιο Ανάν, όσο και οι Δανειακές εκπονήθηκαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο στο Λονδίνο). Η ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη απερρίφθη στα δημοψηφίσματα της Γαλλίας και της Ολλανδίας, το 2005, για να επανέλθει «από το παράθυρο», μετά την εκλογή Σαρκοζί, όπως ακριβώς κινδυνεύει να γίνει τώρα με το σχέδιο Ανάν.

 

Η κατά Καρλ Σμιτ δικτατορία που επιβάλλουν αυτά τα κείμενα δικαιολογείται ως κατ’ εξαίρεση εξουσία. Το στοιχείο της εξαίρεσης θεμελιώνεται επί του υπέρογκου χρέους στην περίπτωση της Ελλάδας, επί της ανάγκης λήψης αποφάσεων επί αδυναμία συνεννόησης Ελλήνων και Τούρκων στην Κύπρο.

 

Ο νέο-ολοκληρωτισμός αντανακλάται και στη μέθοδο επιβολής αυτών των κειμένων, ακόμα και στον τρόπο που είναι γραμμένα. Το σχέδιο Ανάν αίφνης περιείχε σχεδόν 10.000 σελίδες περίπλοκου νομικού κειμένου που καλούντο οι ψηφοφόροι να αποφασίσουν με ένα ναι ή ένα όχι αν αποδέχονται!!! Επρόκειτο για μια κοροϊδία της δημοκρατίας και των πολιτών.

 

 

Πάντα επίκαιρο και ακόμα πιο απειλητικό!

 

Τα ειδικότερα, ζωτικά προβλήματα που έθεσε το σχέδιο Ανάν στον ελληνικό λαό, σε Κύπρο και Ελλάδα, όχι μόνο παραμένουν, δυστυχώς, επίκαιρα, αλλά και απειλούν σήμερα, ακόμα περισσότερο από τότε, την κρατική κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία του ελληνικού λαού, ακόμα και την ίδια την επιβίωσή του στο νησί της Αφροδίτης, όπου κυριάρχησε δημογραφικά και πολιτιστικά από τη δεύτερη χιλιετία προ Χριστού!

 

Σήμερα, η παρασιτική και βαθειά προδοτική άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό της Κύπρου ετοιμάζονται να περάσουν, υπό την καθοδήγηση του διεθνούς παράγοντα, από το «κούρεμα των καταθέσεων» στον «αποκεφαλισμό του κράτους». ‘Όπως εμείς οι Ελλαδίτες «ξεχάσαμε» τι έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου και τον βγάλαμε Πρωθυπουργό μερικά χρόνια αργότερα, με αποτέλεσμα να μας καταστρέψει, έτσι και οι Κύπριοι «ξέχασαν» ποιος ήταν και τι έκανε ο Νίκος Αναστασιάδης υποστηρίζοντας με φανατισμό το Ναι και εκστρατεύοντας μετά στην Ευρώπη εναντίον της πατρίδας του και τον εξέλεξαν Πρόεδρο (αν και βεβαίως η ευθύνη των πατριωτών μεταξύ των ηγετών της δεξιάς, της ηγεσίας του ΑΚΕΛ και της προηγούμενης ηγεσίας του ΔΗΚΟ είναι επίσης ιστορική, δεν μπορούμε να τα ρίχνουμε όλα στους πολίτες).

 

Η ίδια η εκλογή Αναστασιάδη αντανακλά τον εκφυλισμό της ελληνικής άρχουσας τάξης, στον οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω, αλλά, εν τέλει, και του κυπριακού κοινωνικού  σχματισμού, ένα είδος εθνικής άνοιας που μας κατέστησε ιδανικά θύματα του επελαύνοντος ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού. Τα φαινόμενα αυτά, πιο έντονα στον ελληνικό χώρο, αλλά χαρακτηριστικά μιας ευρύτερης, πανευρωπαϊκής παρακμής, «αντεπανάστασης», θυμίζουν την εποχή που το ένα μετά το άλλο ελληνιστικό βασίλειο παραδιδόταν οικεία βουλήσει (ακριβέστερα βουλήσει των βασιλέων και ολιγαρχών τους) στους Ρωμαίους.

 

Σήμερα, οι αποικιακές δυνάμεις που θεωρούν πάντα τη Μεσόγειο δική τους θάλασσα (Mare Nostrum) ετοιμάζονται να επιστρέψουν και να διεκδικήσουν το νησί της Αφροδίτης, του οποίου ποτέ δεν αποδέχτηκαν την ανεξαρτησία. ‘Ερχονται πολύ πιο έτοιμες από το 2004, έχοντας εξασφαλίσει τη συμμαχία της ηγεσίας του δήθεν αριστερού, δήθεν αντι-ιμπεριαλιστικού ΑΚΕΛ, δυστυχώς και της Εκκλησίας. Στηρίζονται στο σοκ που προκάλεσε η καταστροφή των κυπριακών τραπεζών, στην αίσθηση αδυναμίας του Κύπριου πολίτη, που επιτείνει η κατάσταση της Ελλάδας. Συνοδεύονται από υψηλοτάτου επιπέδου πρόγραμμα χειραγώγησης του πληθυσμού, ανάλογων προδιαγραφών με αυτά που εφαρμόσθηκαν στην ΕΣΣΔ για να προκαλέσουν την «αυτοκτονία» της και στην Ελλάδα για να προκαλέσουν την αποδοχή της καταστροφής-υποδούλωσης των Μνημονίων και Δανειακών.

 

Πιθανότατα, η ίδια η οικονομική επίθεση κατά της Κύπρου την άνοιξη του 2013 είχε ως κεντρική, βασική της επιδίωξη, να οδηγήσει στο να τους εξαναγκάσει να παραδώσουν το κράτος τους. Το 2004 απείλησαν τους Κυπρίους με σειρά φανταστικών καταστροφών, εάν ψηφίζαν ‘Όχι. Σήμερα, κάτι πολύ πιο σατανικό εφαρμόζεται. Η Κύπρος έχει ήδη καταστραφεί οικονομικά και θα της πουλήσουν ελπίδα για να την πείσουν να παραδοθεί αφού ήδη της έχουν τσακίσει το ηθικό. Είναι η ίδια η απίστευτη έκταση της προδοσίας που κάνει τους Κύπριους να μην την πιστεύουν, δεδομένης και της τάσης τους να συσπειρώνονται ως ομάδα για να επιβιώσουν (μια τάση εξαιρετικά θετική, αν δεν περιλάβουν στην εθνική ενότητα και τους ηγέτες της προδοσίας!). (Δεν μπορούμε στον χώρο που διαθέτουμε εδώ να αναφερθούμε εκτενώς στο εφαρμοζόμενο ήδη πρόγραμμα χειραγώγησης του πληθυσμού, ώστε να επιλέξει να «αυτοκτονήσει». ‘Εχουμε κατά καιρούς αρθρογραφήσει για το θέμα αυτό στην ελλαδική περίπτωση, ενώ έχουμε συζητήσει ευρύτερα το θέμα της παραπλάνησης και των αυταπατών στο βιβλίο μας «Η Κύπρος σε παγίδα», από τις εκδόσεις Λιβάνη).

 

Υπάρχει ελπίδα για τους Κυπρίους; Υπάρχει, όχι όμως η ελπίδα στα θαύματα, αλλά η ελπίδα στη δύναμη του αγώνα τους, στην αποφασιστικότητα να κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν πάνω στο νησί κρατώντας το κράτος τους. Απέδειξαν τι μπορούν να κάνουν το 1955-59. Η Αυτοκρατορία χρειάζεται τον στρατηγικό χώρο της Κύπρο – αν επιμένει να καταστρέφει τους Κυπρίους πρέπει να τον αρνηθούν (όπως και οι υδρογονάνθρακες). Πρέπει να σφυρηλατήσουν συμμαχίες με τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς, τη Ρωσία που αφυπνίζεται, θέλει δεν θέλει, τους υπόλοιπους BRIICS.

 

Μόνο ανόητοι ή άσχετοι μπορούν σήμερα να αποκλείσουν την εξαιρετικά σοβαρή πιθανότητα βραχυπρόθεσμης καταστροφής του κυπριακού κράτους και στη συνέχεια του κυπριακού ελληνισμού. Μια τέτοια καταστροφή, αν τυχόν συμβεί, δεν μπορεί παρά να έχει τεράστια επίπτωση και στην ίδια τη μητροπολιτική Ελλάδα, που ματώνει μετά το 2010, εφαρμόζοντας, υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ, ένα «πρόγραμμα σωτηρίας» που την κατέστρεψε και συνεχίζει να τη καταστρέφει παραδειγματικά, ως δημοκρατία, οικονομία-κοινωνία και έθνος-κράτος. 

 

Η ελλαδική άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό της προσπαθεί ανέκαθεν να «ξεχάσει» το κυπριακό, υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος «είναι μακριά» ή ότι δεν μας αφορά. Είναι υποχρεωμένοι να αγνοούν, όσο μπορούν, το κυπριακό, γιατί είναι σε αυτό το θέμα ακριβώς που αποκαλύπτεται μόνιμα, διαχρονικά, η χαρακτηριστική υποτέλεια προς τις ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις («διεθνείς νταβατζήδες» του χρήματος και της γεωπολιτικής), αλλά και η ριζική αντίθεση της πολιτικής που της επιβάλλουν οι ξένοι και εκείνη θέλει να εφαρμόζει, προς τα πιο ζωτικά εθνικά, αλλά και κοινωνικά εν τέλει συμφέροντα του ελληνικού λαού. 

 

‘Οσο περισσότερο όμως προσπαθούνε να ξεχάσουνε το κυπριακό, τόσο η πραγματικότητα τους εκδικείται, θυμίζοντας και ξαναθυμίζοντάς το. Το κυπριακό υπήρξε βασικός διαμορφωτής των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο, αλλά και ο λόγος που επιβλήθηκε η δικτατορία της 21^ης Απριλίου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το διαπίστωσε στο ίδιο το πετσί του, αφού, μέχρι να κλείσει τα μάτια του, δεν τον εγκατέλειψαν οι κατηγορίες για το «προπατορικό αμάρτημα» της πολιτικής του καριέρας – έγινε Πρωθυπουργός για να «κλείσει» το κυπριακό και κατέληξε να υπογράψει Ζυρίχη και Λονδίνο.

 

Η προδοσία της Κύπρου από τη χούντα και η μη υπεράσπισή της από την καραμανλική δεξιά, κατά τις δύο εισβολές του Αττίλα, εισβολές που οργάνωσε και υποστήριξε η Ουάσιγκτων και ορισμένοι σύμμαχοί της διεθνώς, οδήγησαν σε κατάρρευση την κυρίαρχη μετεμφυλιακά ιδεολογία της δεξιάς «εθνικοφροσύνης» και οδήγησαν στην άνοδο του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα («Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες», ενότητα κοινωνικού-εθνικού). Εμπεδώθηκε έτσι επί σαράντα χρόνια η πολιτικο-ιδεολογική ηγεμονία της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα, έως ότου το ΠΑΣΟΚ υπογράψει την κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, μπαίνοντας στον δρόμο της αυτοκαταστροφής του. Ο τρόπος που θα τοποθετηθούν τώρα οι ελλαδικές πολιτικές δυνάμεις απέναντι στο κυπριακό, μαζί φυσικά και με τη στάση τους απέναντι στους Πιστωτές και το συνεχιζόμενο πρόγραμμα καταστροφής, είναι ένας από τους πιο σημαντικότερους παράγοντες που θα καθορίσουν το ίδιο το ιστορικό τους μέλλον, την ύπαρξή τους! Ιδιαίτερα η Αριστερά καλείται να αποδείξει ότι εξακολουθεί όντως να είναι Αριστερά και δεν έχει περάσει χωρίς να το πει (ηγεσία και ανώτερα στελέχη, όχι ασφαλώς η βάση) με την πλευρά της παγκοσμιοποίησης και του ιμπεριαλισμού.

 

Από τα στρατηγικότερα σημεία της υφηλίου, ανάμεσα στον κόσμο του ‘Αρη (Μέση Ανατολή) και της Αφροδίτης (Ευρώπη), του πρώτου και του τρίτου κόσμου, στο μεταίχμιο τριών ηπείρων και τριών θρησκειών, το νησί της Κύπρου, γενέθλιος τόπος της «Ευρώπης», μοιάζει «καταδικασμένο» να είναι είτε η αιχμή, είτε η Αχίλλειος πτέρνα του ελληνισμού, αλλά και σημείο συνάντησης ευρωπαϊκής οικονομίας με ευρωπαϊκή γεωπολιτική. Το τι θα γίνει στην μικρή Κύπρο τους ερχόμενους μήνες θα παίξει καθοριστικό ρόλο για το μέλλον και της μητροπολιτικής Ελλάδας («Αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί» είπε κάποτε, ορθώς, ο Ανδρέας Παπανδρέου). Θα επηρεάσει όμως σημαντικά και την τύχη της Ευρώπης στο σύνολό της, την πορεία που θα πάρει τελικά η βαθιά κρίση της Γηραιάς Ηπείρου, κρίση που είναι μόνο στην αρχή της.

 

Τι πρέπει να γίνει

 

Μόνο η έγκαιρη συγκρότηση ενός πανεθνικού μετώπου κοινωνικής και εθνικής σωτηρίας σε Κύπρο και Ελλάδα, με ένα δίκτυο συμμαχιών σε Ευρώπη και εκτός Ευρώπης μπορεί να σώσει τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία Κύπρου και Ελλάδας, σταματώντας την επέλαση του νέου ολοκληρωτισμού και δίνοντας τον αγώνα για την κοινωνική και εθνική ανόρθωση των δύο χωρών.

 

‘Οσο οι πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο που αντιτίθενται στο νέο σχέδιο Ανάν δεν το αντιλαμβάνονται αυτό και δρουν κάθε μία ξεχωριστά, χωρίς κανένα πνεύμα συνεργασίας, με έντονη ιδιοτέλεια και μικροκομματική διάθεση, τόσο πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες μιας μείζονος εθνικής καταστροφής, χωρίς ιστορικό προηγούμενο στην κυπριακή ιστορία.

 

Τι άραγε εμπόδισε αυτές τις δυνάμεις να κατέβουν από κοινού στις επικείμενες ευρωεκλογές; Γιατί δεν μπορούν να εμφανιστούν ζητώντας, με μια κοινή τους διακήρυξη, την παραίτηση ενός Προέδρου που δεν τήρησε καμία από τις δεσμεύσεις του, που έθεσε και εξακολουθεί να θέτει σε θανάσιμο κίνδυνο την πατρίδα του;

 

Πρέπει όμως να υπογραμμισθεί ότι ο «υπέρ πάντων» αγών της Κύπρου δεν μπορεί να περιορισθεί στο εθνικό θέμα, πρέπει να περιλάβει και ένα σχέδιο αντίστασης στη μετατροπή της Κύπρου σε καταστρεφόμενη αποικία χρέους, γιατί μια τέτοια καταστρεφόμενη αποικία χρέους δεν θα μπορέσει τελικά να αρνηθεί και την παράδοση του σκληρού πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας. Θα ήταν βέβαια επίσης πολύ καλύτερα η Λευκωσία να έχει, τριάντα πέντε χρόνια μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μια σοβαρή πολιτική πρόταση για λύση του κυπριακού, αντί για τις διζωνικές, δικοινοτικές αρλούμπες με σάλτσα πολιτικής ισότητας, γιατί αν είχε μια τέτοια πρόταση θα της ήταν ευκολότερο να αποφύγει τις πολιτικές πιέσεις. Αλλά βέβαια, η σοβαρότατη κατά τα άλλα αυτή έλλειψη δεν είναι ασφαλώς λόγος αυτοκατάλυσης του υπάρχοντος κυπριακού κράτους!

 

Χωρίς αυταπάτες για τους υδρογονάνθρακες, χωρίς αυταπάτες για τις αυτοκρατορικές δυνάμεις που επιτίθενται στο νησί, για τους διάφορους περιφερόμενους δήθεν φίλους που δεν είναι παρά φίδια, με μια ευρύτατη αντιολιγαρχική-αντιαυτοκρατορική κοινωνική και εθνική ενότητα, πεπεισμένοι για την ανάγκη πολύ σπουδαίου και δύσκολου αγώνα για την απελευθέρωσή τους, οι Κύπριοι πρέπει να βρουν ένα τρόπο να αναδείξουν μια εθνική ηγεσία και να υποτάξουν και ενεργειακή και εξωτερική πολιτική αφενός στην ανάγκη απελευθέρωσής τους από τα νέα αποικιακά δεσμά του χρέους και της δανειακής, αφετέρου στην ανάγκη αποτροπής μιας νέας «λύσης» τύπου Ανάν

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

 

Οι αναγνώστες που τυχόν ενδιαφέρονται για το σχέδιο Ανάν και τις ρυθμίσεις του μπορούν να συμβουλευθούν το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη, Γιατί ξαναλέμε ‘Οχι στο σχέδιο Ανάν, στην Καθημερινή της 2.5.2004 και τα βιβλία μας «Αρπαγή της Κύπρου» (Λιβάνης, Αθήνα 2004) και «Κύπρος σε Παγίδα» (Λιβάνης, Αθήνα, 2008)

 

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Hellenic Nexus, Ιούνιος 2014

 

Το μεγάλο 'Οχι μιας μικρής χώρας

Δέκα χρόνια από το ιστορικό δημοψήφισμα της Κύπρου

 

 

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ήταν Απρίλιος του 2004. Διακινδυνεύοντας τη δουλειά της, η αεροσυνοδός των Κυπριακών Αερογραμμών πλησίασε την αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ (Παπαντωνίου, Τσοχατζόπουλος, Διαμαντοπούλου συν οι δύο νομικοί σύμβουλοι Σημίτη και Γιωργάκη) που πήγαιναν στη Λευκωσία να πιέσουν τους Κύπριους να ψηφίσουν το σχέδιο Ανάν. «Γιατί θέλετε να διαλύσετε το κράτος μας;», ρώτησε τους τρεις η κοπέλα. Κι αυτοί έκπληκτοι, περιορίστηκαν να σκύψουν το κεφάλι και να κυττάξουνε αλλού. ‘Ηταν από τότε σαφές που πήγαινε το κόμμα που ξεκίνησε με το σύνθημα «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες» και νωπές τις μνήμες της κυπριακής τραγωδίας για να καταλήξει στο «ότι πούνε Ευρωπαίοι και Αμερικανοί», έστω κι αν αυτό το «ότι πούνε» σήμανε την καταστροφή της Ελλάδας.

 

Συμπληρώθηκαν πριν λίγες μέρες δέκα χρόνια από το κυπριακό δημοψήφισμα του 2004, ένα δημοψήφισμα που απετέλεσε, για λόγους που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, μείζονα σταθμό της κυπριακής, ελληνικής, αλλά και ευρωπαϊκής ιστορίας.

 

Με δεδομένες την τεράστια πίεση που άσκησαν ΗΠΑ, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ΕΕ στο λαό μιας υς Κυπρίους, την τεράστια γεωπολιτική σημασία του νησιού, αλλά και τη σημασία του ίδιου του σχεδίου Ανάν στην καθόλου ευρωπαϊκή πολιτειακή εξέλιξη, το ‘Όχι των Κυπρίων έχει μια διεθνή σημασία αντιστρόφως ανάλογη προς το μέγεθος του νησιού. Μπορούμε να το συγκρίνουμε με το ‘Όχι  της Γαλλίας, Γερμανίας και Ρωσίας στην εισβολή στο Ιράκ (2003), με το ‘Όχι Γάλλων και Ολλανδών, αργότερα και των Ιρλανδών, στον «αγοραίο», νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό του Μάαστριχτ (απόρριψη της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης, 2005), με την αντίσταση των Αράβων στη στρατιωτική, των Λατινοαμερικάνων στην οικονομική βαρβαρότητα της «Νέας Τάξης Πραγμάτων». ‘Όλα αυτά συνδέονται γιατί συνιστούν πράξεις αντίστασης στην παγκόσμια δικτατορία μιας συμμαχίας αγορών και αμερικανικών όπλων, που επιχειρείται να επιβληθεί παντού μετά τη σοβιετική κατάρρευση, καταργώντας τελικά και την ευρωπαϊκή αστική δημοκρατία!

 

Σχέδιο Ανάν: γεωπολιτικός προπομπός των Μνημονίων

 

‘Εξη χρόνια προτού υπογράψουν τα Μνημόνια και τις Δανειακές, (σχεδόν) καταλύοντας το ελληνικό κράτος και οδηγώντας σε μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στη δυτική οικονομική ιστορία, το κατεστημένο των Αθηνών, με επικεφαλής τον ΓΑΠ (και την ένθερμη υποστήριξη της «εκσυγχρονιστικής», ιδίως «μητσοτακικής» πτέρυγας της ΝΔ, δυστυχώς και της «αντιεθνικιστικής» πλειοψηφίας του ΣΥΝ) δοκίμασε να καταλύσει την ανεξαρτησία/κυριαρχία του κυπριακού κράτους με το σχέδιο Ανάν. Ακολουθούμενο πιστά από τη συντριπτική πλειοψηφία του εξίσου ραγιάδικου, διεφθαρμένου, εξαρτημένου  κυπριακού πολιτικού συστήματος, με επικεφαλής τους Αναστασιάδη και Κληρίδη. (Ο Κληρίδης προοριζόταν να γίνει Πρόεδρος αν πετύχαιναν τα αμερικανόπνευστα πραξικοπήματα του Παπαδόπουλου που δεν έγινε  το 1972, του Ιωαννίδη που έγινε το 1974).

 

Στην Κύπρο του 2004 ο ΓΑΠ δεν κατάφερε αυτό που κατάφερε στην Ελλάδα του 2010, γιατί προβλέφθηκε δημοψήφισμα. Δυστυχώς ο ελληνικός λαός δεν έβγαλε τα επιβαλλόμενα συμπεράσματα από την «κυπριακή» δράση και την εξωτερική πολιτική του, εκλέγοντάς τον Πρωθυπουργό το 2009, έστω και μη έχων άλλη λύση, με τα γνωστά αποτελέσματα. (‘Όπως, και οι Κύπριοι έσπευσαν να συγχωρήσουν τα πεπραγμένα Αναστασιάδη, διακινδυνεύοντας τώρα, αφού ήδη έχασαν λεφτά και βάσεις ευημερίας, να υποστούν τον μεγαλύτερο εξανδραποδισμό στην κυπριακή ιστορία). Αν οι ‘Ελληνες πολίτες σε Ελλάδα και Κύπρο δεν ενεργοποιηθούν, δεν σταματήσουν να έχουν εμπιστοσύνη στους «πολιτικούς εκπροσώπους» τους, δεν θα αποφύγουμε την τελική, πολύ χειρότερη καταστροφή.

 

Το 2004 ο Μίκης Θεοδωράκης, με μια ιστορική δήλωση, συνέκρινε το κυπριακό ‘Όχι στο σχέδιο Ανάν, με το ‘Όχι των Ελλήνων στον φασισμό το 1940 και το δικό του, προς την αμερικανοκίνητη χούντα το 1967. Η σύγκριση ήταν ακριβής. Αν τα μέσα ήταν πολύ διαφορετικά το 1940, το 1967, το 2004, ο σκοπός ήταν ο ίδιος: η κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας στην Ελλάδα (στις δύο πρώτες περιπτώσεις), στην Κύπρο (στην τρίτη περίπτωση).

 

Πως ξαναγινόταν αποικία η Κύπρος

 

Το σχέδιο Ανάν αφαιρούσε από το κεντρικό κυπριακό κράτος τις βασικότερες αρμοδιότητες που αναγνωρίζει στα μέλη του ο καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. Μεταξύ άλλων, το «κράτος» που εγκαθίδρυε δεν θα είχε δικαίωμα αυτοάμυνας (στρατό), θα ζητούσε μάλιστα από τον ΟΗΕ τον υποχρεωτικό αφοπλισμό του (αποστρατικοποίηση), κάτι που δεν έγινε ούτε στις ηττηθείσες Γερμανία και Ιαπωνία (μόνο προσωρινώς αφοπλίστηκαν). Στο νέο κράτος δεν θα ίσχυε ο κανόνας της πλειοψηφίας, δηλαδή το θεμέλιο της δημοκρατίας μετά τον Μεσαίωνα. Η νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική εξουσία συγκεντρωνόταν – κατά παράβαση της αρχής διαχωρισμού των εξουσιών – σε ένα Ανώτατο Δικαστήριο, συγκροτημένο από εννέα διορισμένους και όχι αιρετούς δικαστές, τρεις Ελληνοκύπριους (82% του πληθυσμού), τρεις Τουρκοκύπριους (18%) και τρεις επιλεγμένους από τον ΓΓ του ΟΗΕ, ούτε καν το Συμβούλιο Ασφαλείας, που θα μπορούσαν να εκλέξουν τους διαδόχους τους.

 

Η Τρόικα των Ξένων Δικαστών, συνεπικουρούμενη από σειρά άλλων ξένων αξιωματούχων, διοριζόμενων από τον Ανάν, θα γινόταν ο ρυθμιστικός παράγων, λαμβάνοντας εκείνη όλες τις αποφάσεις σε περίπτωση ελληνοτουρκικής διαφωνίας. Αλά φυσικά δεν θα επέλεγε ο Ανάν την Τρόικα που θα διοικούσε την Κύπρο, ΗΠΑ και Βρετανία θα την επέλεγαν, ενδεχομένως και το Ισραήλ, δια της επιρροής που διαθέτει στην αγγλοαμερικανική διπλωματία.

 

Η Κύπρος γινόταν μεταμοντέρνα αποικία, επανήρχετο στον αποικιακό έλεγχο μιας γεωπολιτικής Τρόικας, με τη δική της μάλιστα θέληση, των κατοίκων της, διατυπωμένη σε δημοψήφισμα. Να σημειώσουμε ότι η διαδικασία του δημοψηφίσματος ήταν το ίδιο ολοκληρωτική με το υποβληθέν σχέδιο. Οι Κύπριοι ψηφοφόροι κλήθηκαν να αποφασίσουν, με ένα Ναι ή ένα ‘Όχι σε ένα κείμενο 10.000 σελίδων περίπου, που θα χρειαζόταν σύνταγμα νομικών να το διαβάσει και αξιολογήσει!

 

Εδώ έχουμε σε εφαρμογή νέα μέθοδο ανατροπής καθεστώτων, που πρωτοδοκιμάστηκε στα πρόσφατα χρόνια στην ΕΣΣΔ. Αντί για εισβολές, πραξικοπήματα υποστηριζόμενα από το εξωτερικό ή επαναστάσεις, έχουμε «υποβοηθούμενες αυτοκτονίες». Οδηγείται ένα κράτος ή ένα στην αυτοδιάλυση, δια εντέχνως υπαγορευόμενων από το εξωτερικό επιλογών της ηγεσίας του. Αυτό θα γινόταν και στην Κύπρο, αν δεν είχε προβλεφθεί δημοψήφισμα και δεν αντιδρούσε ο λαός και ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος.

 

Ο νέος ολοκληρωτισμός

 

Από την άποψη των προνοιών του, το σχέδιο Ανάν, μαζί με το Μάαστριχτ και τις Δανειακές και Μνημόνια που ακολούθησαν, πρέπει να θεωρηθούν ως τα πρωτοποριακά κείμενα του νέου ολοκληρωτισμού που πάει να εισαχθεί στην Ευρώπη, ανατρέποντας τα πολιτικά κεκτημένα των ευρωπαϊκών λαών από την εποχή του Διαφωτισμού, αν όχι της Αναγέννησης και ιδίως την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας (όπως επίσης τα κεκτημένα της ελληνικής επανάστασης του 1821 και της κυπριακής αντιαποικιακής επανάστασης του 1955-59), κείμενα μιας μείζονος «αντεπανάστασης», παγκόσμιας σημασίας.

 

Αν το σχέδιο περνούσε, η Κύπρος είτε θα μεταβαλλόταν «ηρέμως και ησύχως» σε ολοκληρωτική «υποδομή» της Αυτοκρατορίας, είτε θα γινόταν «Βοσνία» στο εσωτερικό της ΕΕ. Για πρώτη φορά μετά δύο χιλιετίες, η ελληνική πλειοψηφία του πληθυσμού θα εγκατέλειπε σταδιακά το νησί, στερούμενη της προστασίας ενός κανονικού, δικού της κράτους και, μαζί, θα χανόταν σταδιακά, το θεμέλιο της αξίωσής της να το κυβερνά. Η ‘Αγκυρα μπορεί να το ήθελε και να το προσπαθούσε, αλλά ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ δεν θα επέτρεπαν ποτέ την «τουρκοποίηση» όλου του νησιού, θα το μετέβαλαν σταδιακά σε δικό τους «αεθνικό μόρφωμα» και εργαλείο εσαεί εκβιασμού της Αθήνας και της ΕΕ από την Τουρκία και όσους θα ήλεγχαν την Κύπρο.

 

Με το ‘Όχι οι Κύπριοι δεν έσωσαν μόνο το κράτος, τις προυποθέσεις της ειρήνης, της δημοκρατίας, της ύπαρξης του ελληνισμού στο νησί, αλλά γλύτωσαν  επίσης Ελλάδα και Ευρώπη από τις τραγικές συνέπειες μιας νέας, χειρότερης φάσης του κυπριακού.

 

Τώρα, οι δυνάμεις της «παγκοσμιοποίησης» σε συνδυασμό με καθαρά προδοτική άρχουσα τάξη και πολιτικό προσωπικό σε Κύπρο/Ελλάδα επιχειρούν να επαναφέρουν το απορριφθέν σχέδιο (οι βασικές αρχές του οποίου επανελήφθησαν στο ανακοινωθέν Αναστασιάδη-‘Ερογλου) χρησιμοποιώντας την οικονομική κατάσταση (που οι ίδιοι προκάλεσαν). Το 2004 υποτίμησαν το ελεύθερο πνεύμα και την αξιοπρέπεια των πολιτών, τώρα έρχονται προετοιμασμένοι. Χρησιμοποίησαν την ιδιοτέλεια της «αριστερής» ηγεσίας του ΑΚΕΛ για να ανατρέψουν τον Παπαδόπουλο, ξεφτίλισαν στην πορεία το ΑΚΕΛ, αποκαθιστώντας εξ αντιδιαστολής τον Αναστασιάδη, κοίμισαν τον πληθυσμό ως προς τις προθέσεις του και τον έβγαλαν Πρόεδρο. Σύμμαχός τους, δυστυχώς, για πρώτη ίσως φορά από την οθωμανική περίοδο, ο Αρχιεπίσκοπος.  

 

Μόνο οργανώνοντας παλλαϊκό-πανεθνικό μέτωπο αντίστασης και αναγέννησης, σε Ελλάδα και Κύπρο, είναι δυνατή η σωτηρία του ελληνικού λαού.

 

ΤΙ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ – ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ

 

Για τον κορυφαίο συνταγματολόγο Δημήτρη Τσάτσο, το σχέδιο Ανάν ήταν «κείμενο παράφρονος» που «καμιά ομοσπονδία δεν θα μπορούσε να συζητήσει» (κυπριακός τύπος, 21.3.2004). Για τον συνταγματολόγο Βαγγέλη Βενιζέλο «τέρας, που μπορείς να ξετινάξεις σε δύο λεπτά από πλευράς διεθνούς, ευρωπαϊκού και συνταγματικού δικαίου» (Αντέννα TV, 29.3.2004). Αφού τάπαν αυτά, πρότειναν την υπερψήφιση του σχεδίου, εξευτελίζοντας κάθε έννοια επιστημονικής, πολιτικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

 

Κατά τον κορυφαίο συνταγματολόγο, διευθυντή του Ινστιτούτου Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιο Κασιμάτη και τον Πρόεδρο της ‘Ενωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων Κώστα Μαυριά, το σχέδιο Ανάν ήταν «συνταγματικό τερατούργημα», «σε πλήρη αντίθεση προς τις θεμελιώδεις αρχές του σεβασμού της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, της προστασίας των δικαιωμάτων του και της δημοκρατίας» (δήλωση στον τύπο, 23.4.204). Μια ομάδα εννέα διεθνώς κορυφαίων νομικών, με επικεφαλής τον καθηγητή Burns, του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, τον καθηγητή de Zayas, μέλος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, πρώην Γραμματέα της σχολής Διπλωματίας της Γενεύης και τον καθηγητή Κασιμάτη, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το σχέδιο θα κατέληγε αναπόφευκτα σε «αυξημένες τριβές και αποσταθεροποίηση», αποδίδοντας «αποφασιστικό έλεγχο σε βασικούς τομείς κυβερνητικής δραστηριότητας» σε μη δημοκρατικά εκλεγμένους και μη Κύπριους, καταργώντας τη νόμιμη και αναγνωρισμένη Δημοκρατία, περιορίζοντας την κυριαρχία και ανεξαρτησία της Κύπρου, προσβάλλοντας τη διεθνή και ευρωπαϊκή έννομη τάξη. Σύμφωνα με τους εννέα κορυφαίους νομικούς, το σχέδιο ήταν πολύ χειρότερο των εφαρμοζόμενων ρυθμίσεων στη Δυτική ‘Οχθη και τη Γάζα, τη δυτική Σαχάρα και το ανατολικό Τιμόρ, αντίθετο με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και τη διεθνή σύμβαση κατά των φυλετικών διακρίσεων, σε πλήρη αντίθεση με την αρχή της δημοκρατίας και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ («Τετράδια», αρ.53, 2007). Κατά τον καθηγητή Στέλιο Περράκη το σχέδιο Ανάν δημιουργούσε ένα «κράτος Φρανκεστάιν» στην Κύπρο που δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. (Είναι βέβαια κρίμα ότι αυτά ειπώθηκαν μόνο στις παραμονές του δημοψηφίσματος, όταν ήταν σίγουρο το αποτέλεσμα, ή και κυρίως κατόπιν εορτής, έστω κι έτσι όμως διατηρούν την πολιτική και επιστημονική αξία τους)

 

Γενεές δεκατέσσερις πέρασε το σχέδιο και την προσπάθεια επιβολής του μια από τις σημαντικότερες μορφές της μεταπολεμικής παγκόσμιας μαρξιστικής νέας αριστεράς, ο Πέρι ‘Αντερσον, καθηγητής στο περίφημο UCLA και διευθυντής του New Left Review (ελπίζουμε να μη θεωρείται και αυτός «καθυστερημένος ’Ελλην εθνικιστής» (Perry Anderson, The Divisions of Cyprus, London Review of Books, 28 April 2008, ελληνική μετάφαση, Οι Διαιρέσεις της Κύπρου, εκδόσεις ‘Αγρα, 2008)

 

Δεν γνωρίζουμε να έχει ποτέ διατυπωθεί χειρότερη κριτική σε νομικό κείμενο παγκοσμίως. Αυτό το τέρας, που κανονικά δεν θα έπρεπε ούτε καν να υπάρξει, μας έφερε να υποστηρίξουμε το 2004 η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Κύπρο.  Και δυστυχώς τέτοια «λύση» ετοιμαζόμαστε τώρα να ξαναφέρουμε. Οι οπαδοί τέτοιων ιδεών, χωρίς καν να έχουν κάνει έστω για τα μάτια του κόσμου μια αυτοκριτική βρε αδερφέ, εξακολουθούν και σήμερα να φιγουράρουν σε περίοπτη θέση στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, δυστυχώς και του ΣΥΡΙΖΑ (το ψηφοδέλτιο του οποίου αρχίζει με την θεωρητικό, τότε και σήμερα, του σχεδίου, Σία Αναγνωστοπούλου και καταλήγει με τον επίσης οπαδό του, θλιβερά γνωστό από την υπόθεση Σαμπιχά στη Θράκη, Χριστόπουλο). Είναι όμως αδύνατο να κάνεις αγώνα υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας στο ένα θέμα (μνημόνια-δανειακές), αλλά όχι στο άλλο (τα «εθνικά» λεγόμενα θέματα). Ελπίζουμε, τα όσα συνέβησαν με τη Σαμπιχά, να αποτελέσουν ευκαιρία επιβαλλόμενης μείζονος αλλαγής πορείας.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

μια μικρότερη εκδοχή αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 15.5.2014

«Αντιμνημόνιο», εθνικά θέματα και εξωτερική πολιτική (σε Ελλάδα και Κύπρο)

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Τόσο η υπόθεση της υποψήφιας ευρωβουλευτού Σαμπιχά, όσο και τα προβλήματα της επίσκεψης Τσίπρα στη Μόσχα, επιβεβαιώνουν ότι χωρίς σοβαρή, μελετημένη  διεθνή στρατηγική, χωρίς άποψη για την εξωτερική πολιτική, δεν νοείται πολιτική εναντίον του μνημονίου, για την απελευθέρωση της χώρας από τα αποικιακά δεσμά. Και ότι χωρίς τέτοια πολιτική όλος ο «αντιμνημονιακός αγώνας» στην Ελλάδα κινδυνεύει να οδηγηθεί σε ακόμα μεγαλύτερη από την ήδη επελθούσα καταστροφή.

 

Κάτι ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί πλείστοι πολιτικοί σε Ελλάδα και Κύπρο: δεν είμαστε πιο έξυπνοι από τον άλλο κόσμο. Συχνά μάλιστα δεν είμαστε παρά το «έξυπνο πουλί που πιάνεται από τη μύτη». Δεν είναι εξωτερική πολιτική να θέλεις να είσαι «κολλητός» και με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους, και με τους Αγγλοαμερικανούς και με τους Γερμανούς, και με τους Εβραίους και με τους ‘Αραβες, κ.ο.κ. Το μόνο που καταφέρνουν οι ‘Ελληνες πολιτικοί έτσι είναι να μην είναι φίλοι με κανέναν, αντί σεβασμού να κερδίζουν την καχυποψία.

 

Η άποψη ότι ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ θα μας βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων μας, άποψη που ευδοκιμεί σε ορισμένους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και, καθολικά, στον κ. Καμμένο και το περιβάλλον του, δύσκολα μπορεί να συνδυασθεί με ανοίγματα στη Μόσχα ή το Πεκίνο. Τέτοιες απόψεις, σε συνδυασμό με την προχειρότητα που χαρακτηρίζει δυστυχώς πολλές όψεις της «αντιμνημονιακής» πολιτικής, κινδυνεύει να καταστήσει εξαιρετικά καχύποπτο το Κρεμλίνο έναντι των φιλικών  λόγων που ακούει, για τρίτη άλλωστε φορά μετά τους κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, από τον κ. Τσίπρα.

 

Ελπίζουμε ο ΣΥΡΙΖΑ να εκμεταλλευθεί το διάστημα που απομένει έως τις εθνικές εκλογές για να αποσαφηνίσει τις θέσεις του, περιλαμβανομένων των θέσεών του για την εξωτερική πολιτική και τα πιο κρίσιμα εθνικά θέματα. Ασφαλώς όμως είναι εξαιρετικά κακό σημάδι το γεγονός ότι αφθονούν στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος οι οπαδοί και θεωρητικοί του σχεδίου Ανάν ή των τουρκικών θέσεων στο Αιγαίο και τη Θράκη ή των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία ή πολιτικοί φίλοι και ομοϊδεάτες του ΓΑΠ, που ταύτισε την εξωτερική πολιτική της χώρας με την πολιτική των ΗΠΑ, παρολίγον να καταλύσει το κυπριακό κράτος (σχέδιο Ανάν) και τελικά σχεδόν κατέλυσε το ελλαδικό (Μνημόνια-Δανειακές). Με τέτοια στελέχη και απόψεις, δεν αντιμετωπίζεται το Μνημόνιο και κινδυνεύουμε και με άλλες καταστροφές.

 

Σχέδιο Ανάν: γεωπολιτικός προπομπός Μνημονίων και Δανειακών

 

Με την ευκαιρία μάλιστα της συμπλήρωσης προ ημερών δεκαετίας από το ιστορικό δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, δεν θα ήταν ίσως άσκοπο να θυμίσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία της άρχουσας τάξης και των πολιτικών ηγεσιών Ελλάδας και Κύπρου, δυστυχώς περιλαμβανομένης της «αντιεθνικιστικής» πλειοψηφίας του Συνασπισμού, σε απόλυτη σύμπτωση με την Ουάσιγκτων και τις Βρυξέλλες, υποστήριξαν τότε αυτό το τερατούργημα, γεωπολιτικό «προπομπό» Μνημονίων-Δανειακών. Αρθρογραφήσαμε πλειστάκις για το σχέδιο αυτό και τις συνέπειές του, για τούτο περιοριζόμαστε σήμερα να θυμίσουμε τι είπαν οι διαπρεπέστεροι νομικοί για αυτό.  

 

Για τον κορυφαίο συνταγματολόγο Δημήτρη Τσάτσο, το σχέδιο Ανάν ήταν «κείμενο παράφρονος» που «καμιά ομοσπονδία δεν θα μπορούσε να συζητήσει» (κυπριακός τύπος, 21.3.2004). Για τον συνταγματολόγο Βαγγέλη Βενιζέλο «τέρας, που ξετινάζεις σε δύο λεπτά από πλευράς διεθνούς, ευρωπαϊκού και συνταγματικού δικαίου» (ΑντένναTV, 29.3.2004). Αφού τάπαν αυτά, πρότειναν την υπερψήφισή του, εξευτελίζοντας κάθε έννοια επιστημονικής, πολιτικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

 

Κατά τον επίσης κορυφαίο συνταγματολόγο Γεώργιο Κασιμάτη και τον Πρόεδρο της ‘Ενωσης Συνταγματολόγων Κώστα Μαυριά, το σχέδιο Ανάν ήταν «συνταγματικό τερατούργημα», «σε πλήρη αντίθεση προς τις θεμελιώδεις αρχές σεβασμού της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, προστασίας των δικαιωμάτων του και της δημοκρατίας» (δήλωση 23.4.204). Μια ομάδα εννέα διεθνώς κορυφαίων νομικών, με επικεφαλής τον καθηγητή Burns, του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, τον καθηγητή de Zayas, μέλος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, πρώην Γραμματέα της σχολής Διπλωματίας της Γενεύης και τον καθηγητή Κασιμάτη, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το σχέδιο θα κατέληγε αναπόφευκτα σε «αυξημένες τριβές και αποσταθεροποίηση», αποδίδοντας «αποφασιστικό έλεγχο σε βασικούς τομείς κυβερνητικής δραστηριότητας» σε μη δημοκρατικά εκλεγμένους και μη Κύπριους, καταργώντας τη νόμιμη και αναγνωρισμένη Δημοκρατία, περιορίζοντας την κυριαρχία και ανεξαρτησία της Κύπρου, προσβάλλοντας τη διεθνή και ευρωπαϊκή έννομη τάξη. Σύμφωνα με τους εννέα κορυφαίους νομικούς, το σχέδιο ήταν πολύ χειρότερο των εφαρμοζόμενων ρυθμίσεων στη Δυτική ‘Οχθη και τη Γάζα, τη δυτική Σαχάρα και το ανατολικό Τιμόρ, αντίθετο με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και τη διεθνή σύμβαση κατά των φυλετικών διακρίσεων, σε πλήρη αντίθεση με την αρχή της δημοκρατίας και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ («Τετράδια», αρ.53). Κατά τον καθηγητή Περάκη το σχέδιο Ανάν δημιουργούσε ένα «κράτος Φρανκεστάιν» που δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. (Είναι βέβαια κρίμα ότι αυτά ειπώθηκαν μόνο στις παραμονές του δημοψηφίσματος, όταν ήταν σίγουρο το αποτέλεσμα, κυρίως δε κατόπιν, έστω κι έτσι όμως διατηρούν την πολιτική και επιστημονική αξία τους)

 

Αριστερά και σχέδιο Ανάν

 

Γενεές δεκατέσσερις πέρασε το σχέδιο και την προσπάθεια επιβολής του μια από τις σημαντικότερες μορφές της μεταπολεμικής παγκόσμιας μαρξιστικής νέας αριστεράς, ο Πέρι ‘Αντερσον, καθηγητής στο περίφημο UCLA και διευθυντής του New Left Review (ελπίζουμε να μη θεωρείται και αυτός «καθυστερημένος ’Ελλην εθνικιστής» (Perry Anderson, The Divisions of Cyprus, London Review of Books, 28 April 2008, ελληνική μετάφαση, Οι Διαιρέσεις της Κύπρου, εκδόσεις ‘Αγρα, 2008)

 

Δεν γνωρίζουμε να έχει ποτέ διατυπωθεί χειρότερη κριτική σε νομικό κείμενο παγκοσμίως. Αυτό το τέρας, που κανονικά δεν θα έπρεπε ούτε καν να υπάρξει, μας έφερε να υποστηρίξουμε το 2004 η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Κύπρο.  Και δυστυχώς τέτοια «λύση» ετοιμαζόμαστε τώρα να ξαναφέρουμε. Οι οπαδοί τέτοιων ιδεών, χωρίς καν να έχουν κάνει έστω για τα μάτια του κόσμου μια αυτοκριτική βρε αδερφέ, εξακολουθούν και σήμερα να φιγουράρουν σε περίοπτη θέση στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, δυστυχώς και του ΣΥΡΙΖΑ (το ψηφοδέλτιο του οποίου αρχίζει με την θεωρητικό, τότε και σήμερα, του σχεδίου, Σία Αναγνωστοπούλου και καταλήγει με τον επίσης οπαδό του, θλιβερά γνωστό από την υπόθεση Σαμπιχά στη Θράκη, Χριστόπουλο). Είναι όμως αδύνατο να κάνεις αγώνα υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας στο ένα θέμα (μνημόνια-δανειακές), αλλά όχι στο άλλο (τα «εθνικά» λεγόμενα θέματα). Ελπίζουμε, τα όσα συνέβησαν με τη Σαμπιχά, να αποτελέσουν ευκαιρία επιβαλλόμενης μείζονος αλλαγής πορείας. Η χώρα δεν αντέχει άλλες περιπέτεις, η αριστερά και ο ελληνικός λαός καινούριες τραγικές διαψεύσεις.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Παρόν», 17.5.2014