ΑΙΡΕΣΕΙΣ, ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

 

Από ένα σπουδαίο κείμενο του αγαπητού εν Χριστώ Αδελφού κ. Σταύρου Μάρκου (πρώην Ματθαιϊκού που ζει στην Αυστραλία) με πρωτότυπο τίτλο "HERESIES, SCHISMS AND UNCANONICAL ACTS REQUIRE A LIVING SYNODICAL JUDGMENT" μεταφράζουμε με την ευγενική του άδεια και δημοσιεύουμε τα σημαντικότερα (κατά την γνώμη μας) αποσπάσματα. Εάν όλες οι παρατάξεις των ΓΟΧ (Ματθαιϊκοί και Ψευδοφλωρινικοί) είχαν κατανοήσει αυτά που γράφει ο Αδελφός μας, δεν θα υπήρχε η πολυδιάσπαση. Μακάρι να το κατανοήσουν, έστω και την ενδεκάτη...

 

Εισαγωγή στις Συνόδους και το Κανονικό Δίκαιο

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, από την εποχή των Αγίων Αποστόλων, έχει επιλύσει διαμάχες ή προβλήματα συγκαλώντας Συνόδους. Έτσι, όταν προέκυψε το ζήτημα σχετικά με την περιτομή και τους Νόμους του Μωυσή, οι Άγιοι Απόστολοι συναντήθηκαν στα Ιεροσόλυμα, όπως καταγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων (Κεφάλαιο 15). Οι Άγιοι Πατέρες μιμήθηκαν έτσι τους Αποστόλους συγκαλώντας Συνόδους, είτε γενικές, περιφερειακές, επαρχιακές είτε επισκοπικές, προκειμένου να επιλύσουν ζητήματα πρακτικής. Αυτές οι Σύνοδοι συζήτησαν και επέλυσαν ζητήματα Πίστης, επιβεβαιώνοντας την Ορθοδοξία (ορθή διδασκαλία) ενώ καταδίκασαν τις αιρέσεις (ψευδείς διδασκαλίες). Οι Σύνοδοι διατύπωσαν επίσης εκκλησιαστικούς νόμους που ονομάζονται Κανόνες, οι οποίοι είτε ορίζουν την καλή διαγωγή είτε ορίζουν το επίπεδο τιμωρίας για κακή διαγωγή. Μερικοί κανόνες ισχύουν μόνο για τους επισκόπους, άλλοι για τους ιερείς και τους διακόνους, και άλλοι για τον κατώτερο κλήρο και τους λαϊκούς. Πολλοί κανόνες ισχύουν για όλες τις τάξεις του κλήρου συλλογικά. Αρκετοί κανόνες ισχύουν τόσο για τον κλήρο όσο και για τους λαϊκούς.Το επίπεδο εξουσίας που κατέχει ένας Κανόνας διακρίνεται από την εξουσία της Συνόδου που τον επικύρωσε. Μερικοί Κανόνες είναι καθολικοί και δεσμευτικοί για ολόκληρη την Εκκλησία, ενώ άλλοι είναι δεσμευτικοί μόνο σε τοπική κλίμακα. Επίσης, ένας Κανόνας είναι μόνο ένα άρθρο του νόμου και δεν αποτελεί εκτέλεση του νόμου. Για να εκτελεστεί ένας Κανόνας, η κατάλληλη εξουσία πρέπει να τον θέσει σε ισχύ. Η εξουσία διαφέρει ανάλογα με τον βαθμό του κατηγορουμένου. Σύμφωνα με τους ίδιους τους Κανόνες, ένας επίσκοπος απαιτεί να δικαστούν δώδεκα επίσκοποι και να εφαρμοστούν οι κανόνες για την καταδίκη του. Ένας πρεσβύτερος απαιτεί να δικαστούν και να καταδικαστούν έξι επίσκοποι και ένας διάκονος απαιτεί τρεις επισκόπους. Ο κατώτερος κλήρος και οι λαϊκοί απαιτούν τουλάχιστον έναν επίσκοπο για να τους θέσει σε εκκλησιαστική δίκη ή να τους τιμωρήσει εφαρμόζοντας τους κανόνες σε αυτούς. Αλλά στην περίπτωση των λαϊκών, ένας μόνο πρεσβύτερος μπορεί να εκτελέσει τον Κανόνα εάν του έχει απονεμηθεί το αξίωμα του πνευματικού, και ως εκ τούτου έχει την εξουσία του επισκόπου να συγχωρεί αμαρτίες και να εφαρμόζει επιτίμια. Ωστόσο, μέχρι να συγκληθεί αυτή η αρμόδια εκκλησιαστική αρχή και να εφαρμόσει επίσημα τους Κανόνες στο άτομο οποιουδήποτε βαθμού, το άτομο αυτό «υπόκειται» μόνο σε τιμωρία, αλλά δεν έχει ακόμη τιμωρηθεί. Διότι οι Κανόνες δεν εκτελούνται μόνοι τους, αλλά πρέπει να εκτελούνται από την οντότητα που έχει την εξουσία να εφαρμόζει τους Κανόνες.

Το Κανονικό Δίκαιο μπορεί να εκτελεστεί μόνο από εκείνους που έχουν εξουσία

Για να πραγματοποιηθεί η εκτέλεση του νόμου, απαιτείται μια αρμόδια αρχή για την εφαρμογή του νόμου. Μια αρμόδια αρχή υπολογίζεται με βάση την αρχή «το μεγαλύτερο κρίνει το μικρότερο». Έτσι, υπάρχουν Κανόνες που εξηγούν ποιος έχει την εξουσία να κρίνει άτομα σύμφωνα με τους Κανόνες.

Ένας λαϊκός μπορεί να κριθεί, να αφοριστεί ή να αναθεματιστεί μόνο από τον δικό του επίσκοπο ή από τον δικό του ιερέα, εφόσον ο ιερέας έχει την άδεια του δικού του επισκόπου (δηλαδή, ένας ιερέας που είναι πνευματικός).

Ένας διάκονος μπορεί να κριθεί μόνο από τον τοπικό του επίσκοπο μαζί με τρεις άλλους επισκόπους, και ένας πρεσβύτερος μπορεί να κριθεί μόνο από τον τοπικό του επίσκοπο μαζί με έξι άλλους επισκόπους. 

Ένας επίσκοπος πρέπει να κριθεί από τον μητροπολίτη του μαζί με τουλάχιστον δώδεκα άλλους επισκόπους. Εάν η επαρχία δεν έχει δώδεκα επισκόπους, πρέπει να προσκαλέσει επισκόπους από άλλες επαρχίες να συμμετάσχουν στη δίκη και την κατάθεση. 

Όσο για έναν Μητροπολίτη, μπορεί να κριθεί μόνο από Σύνοδο στην οποία προεδρεύει ο δικός του Πατριάρχης ή Εθνάρχης, και στην οποία παρευρίσκονται όλοι οι επίσκοποι της τοπικής Εκκλησίας. Στην περίπτωση που ο Πατριάρχης ή ένας Εθνάρχης πρόκειται να καθαιρεθεί, αυτή η δίκη και η καθαίρεση μπορούν να θεσμοθετηθούν μόνο από Οικουμενική ή Πανορθόδοξη Σύνοδο που αποτελείται από άλλους Πατριάρχες, Μητροπολίτες και Επισκόπους, και αυτό συνέβαινε πάντα στην εκκλησιαστική ιστορία. Έτσι, ο Πατριάρχης Νεστόριος της Νέας Ρώμης καθαιρέθηκε από την Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο. Ο Πατριάρχης Διόσκορος Αλεξανδρείας καθαιρέθηκε από την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Αρκετοί Πατριάρχες καθαιρέθηκαν από την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο. Το 1054, ο Πάπας της Ρώμης καθαιρέθηκε από μια Πανορθόδοξη Σύνοδο. 

Έτσι, υπάρχει μια ιεραρχία εξουσίας στο Κανονικό Δίκαιο, αλλά υπάρχει επίσης μια ιεραρχία εξουσίας όσον αφορά το ποιος είναι αρμόδιος να εκτελέσει το Κανονικό Δίκαιο. Ένας λαϊκός μπορεί να αφοριστεί μόνο από τον δικό του επίσκοπο ή από τον δικό του πρεσβύτερο που έχει την ευλογία του επισκόπου. Ένας αναγνώστης ή υποδιάκονος μπορεί να καθαιρεθεί μόνο από τον δικό του επίσκοπο. Ένας διάκονος μπορεί να καθαιρεθεί μόνο από τον δικό του επίσκοπο και τρεις άλλους επισκόπους. Ένας πρεσβύτερος μπορεί να καθαιρεθεί μόνο από τον δικό του επίσκοπο και έξι άλλους επισκόπους. Ένας επίσκοπος μπορεί να καθαιρεθεί μόνο από τον δικό του μητροπολίτη και δώδεκα άλλους επισκόπους. Ένας μητροπολίτης μπορεί να καθαιρεθεί μόνο από τον δικό του πατριάρχη και τουλάχιστον δώδεκα άλλους μητροπολίτες και επισκόπους. Ένας πατριάρχης μπορεί να καθαιρεθεί μόνο από μια Οικουμενική ή Πανορθόδοξη Σύνοδο που αποτελείται από διάφορους πατριάρχες, μητροπολίτες και επισκόπους. Έτσι, «ο κατώτερος κρίνεται από τον μεγαλύτερο». Εάν αυτή η διαδικασία δεν εκτελεστεί, τότε ακόμη και αν οι κατηγορούμενοι υπόκεινται σε αφορισμό, καθαίρεση ή αναθεματισμό, παραμένουν μόνο υπεύθυνοι και όχι πραγματικά καταδικασμένοι μέχρι να τους καταδικάσει μια έγκυρη αρχή. Αυτός είναι ο νόμος της Εκκλησίας και δεν μπορεί να καταργηθεί.

Μέχρι να κριθούν οι κατηγορούμενοι με βάση την κανονική τους εξουσία, δεν έχουν ακόμη πραγματικά καθαιρεθεί, αφοριστεί ή αναθεματιστεί.

Μέχρι να λάβει χώρα η παραπάνω κανονική διαδικασία, ο κατηγορούμενος λαϊκός, αναγνώστης, υποδιάκονος, διάκονος, πρεσβύτερος, επίσκοπος, μητροπολίτης ή πατριάρχης δεν είναι καθηρημένοι ούτε αναθεματισμένοι. Ακόμα κι αν οι Ιεροί Κανόνες των Αποστόλων, οι Οικουμενικές Σύνοδοι, οι Περιφερειακές Σύνοδοι ή οι Άγιοι Πατέρες προτείνουν την τιμωρία του κατηγορουμένου, η ποινή αυτή δεν επιβάλλεται στον κατηγορούμενο μέχρι η ζωντανή αρχή (είτε πρόκειται για το επαρχιακό συμβούλιο, το περιφερειακό συμβούλιο είτε για το γενικό συμβούλιο) να εκτελέσει τον αφορισμό, την καθαίρεση ή τον αναθεματισμό. Διότι οι ίδιοι οι Ιεροί Κανόνες είναι απλώς συστάσεις ή κυρώσεις. Δεν αποτελούν αυτόματες εκτελέσεις του νόμου. Η εκτέλεση του νόμου πρέπει να γίνεται από την αρμόδια εκκλησιαστική αρχή, ανάλογα με την περίπτωση.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, η πλειονότητα των κανόνων διατυπώνει την ποινή ως «ας καθαιρεθεί» ή «ας αφοριστεί» ή «ας αναθεματιστεί» αντί για «έχει ήδη καθαιρεθεί» ή «έχει ήδη αφοριστεί» ή «έχει ήδη αναθεματιστεί». Αυτό δεν ισχύει μόνο για παραβιάσεις της πρακτικής, αλλά ακόμη και για παραβιάσεις της Πίστης. Διότι ούτε τα αναθέματα εκτελούνται από τους ίδιους τους Κανόνες. Αντίθετα, τα αναθέματα πέφτουν στο κεφάλι του κατηγορουμένου μόνο όταν μια ζωντανή εκκλησιαστική αρχή εφαρμόζει τους Κανόνες και τα εκπέμπει στον κατηγορούμενο ονομαστικά. Έτσι, αν ένας λαϊκός, αναγνώστης, υποδιάκονος, διάκονος, πρεσβύτερος, επίσκοπος, μητροπολίτης ή πατριάρχης αρχίσει να κηρύττει αίρεση «με γυμνό κεφάλι» και δεν μετανοήσει για αυτήν την αίρεση, και ειδικά αν αυτή η αίρεση έχει καταδικαστεί από προηγούμενες Συνόδους της Εκκλησίας, τότε ένα τέτοιο άτομο είναι σίγουρα «άξιο αναθέματος» ή «υπόκειτο σε αναθεματισμό», αλλά μόνο όταν μια αρμόδια εκκλησιαστική αρχή κρίνει και αναθεματίσει πραγματικά τον κατηγορούμενο, ο τελευταίος μπορεί να χαρακτηριστεί «ήδη αναθεματισμένος».

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αθωνίτης, σε μια υποσημείωση που περιέχεται στο Πηδάλιο, το καθιστά αυτό απολύτως σαφές. Η εξήγησή του παρέχεται παρακάτω:

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι ποινές που προβλέπονται από τους κανόνες, όπως η καθαίρεση, ο αφορισμός και ο αναθεματισμός, επιβάλλονται σε τρίτο πρόσωπο σύμφωνα με τη γραμματική χρήση, καθώς δεν υπάρχει διαθέσιμη προστακτική. Σε τέτοιες περιπτώσεις, για να εκφραστεί μια εντολή, θα ήταν απαραίτητο το δεύτερο πρόσωπο. Θα εξηγήσω το θέμα καλύτερα. Οι κανόνες δίνουν εντολή στο συμβούλιο των ζώντων επισκόπων να καθαιρέσει τους ιερείς ή να τους αφορίσει ή ν αναθεματίσει τους λαϊκούς που παραβιάζουν τους κανόνες. Ωστόσο, αν η σύνοδος δεν πραγματοποιήσει στην πραγματικότητα την καθαίρεση των ιερέων, ή τον αφορισμό ή αναθεματισμό των λαϊκών, δεν είναι στην πραγματικότητα ούτε καθαιρεμένος, ούτε αφορισμένος,ούτε αναθεματισμένος.  

Είναι, ωστόσο, υπόδικος – εδώ, όσον αφορά την καθαίρεση, τον αφορισμό και τον αναθεματισμός, αλλά εκεί όσον αφορά τη θεία δίκη. Όπως ακριβώς όταν ένας βασιλιάς διατάζει τον δούλο του να μαστιγώσει κάποιον άλλον που έκανε κάτι που τον προσέβαλε, αν ο εν λόγω σκλάβος δεν εκτελέσει την εντολή του βασιλιά, θα υπόκειται σε μαστίγωμα.

Έτσι, αυτοί οι ανόητοι άνθρωποι κάνουν ένα μεγάλο λάθος που λένε ότι αυτή τη στιγμή όλοι όσοι βρίσκονται σε ιερές τάξεις και έχουν χειροτονηθεί αντίθετα με τους κανόνες έχουν στην πραγματικότητα καθαιρεθεί από τα αξιώματά τους. Είναι μια ιεροκατήγορη γλώσσα που φλυαρεί ανοησίες έτσι χωρίς να καταλαβαίνει ότι η προσταγή των κανόνων, χωρίς την έμπρακτη δραστηριότητα του δεύτερου προσώπου, ή, πιο απλά, της συνόδου, παραμένει ανεκτέλεστη, και δεν λειτουργεί άμεσα και από μόνη της πριν από την κρίση.

Οι ίδιοι οι Απόστολοι εξηγούν τους εαυτούς τους στο 46ο κανόνα τους χωρίς αμφιβολία, αφού δεν λένε ότι οποιοσδήποτε επίσκοπος ή πρεσβύτερος που δέχεται βάπτισμα που τελείται από αιρετικούς είναι ήδη και ταυτόχρονα καθαιρεμένοι, αλλά δίνουν αυτοί την εντολή να καθαιρεθεί ή, τουλάχιστον, να δικαστεί και, αν αποδειχθεί ότι το έκανε, τότε «διατάζουμε να αφαιρεθούν η Ιερωσύνη τους», λένε, «μέσω της απόφασής σας».

’

(Σχόλιο ιστολογίου: Ιδού και το πρωτότυπο σχόλιο του Αγίου Νικοδήμου που διαλύει τις ακραίες ζηλωτικές πλάνες. Βέβαια οι ΑΝΟΗΤΟΙ (όπως τους αποκαλεί ο ίδιος ο Άγιος) της εποχής μας, έχουν βρει την γελοιδάστετη δικαιολογία ότι τάχα ο Άγιος δεν αναφέρεται σε θέματα Πίστεως, αλλά το παράδειγμα που ο Άγιος φέρνει (αποδοχή του βαπτίσματος των αιρετικών) τους διαψεύδει πανηγυρικά).   

Συνεπώς, ακόμη και αν μια προηγούμενη σύνοδος, είτε Οικουμενική είτε Πανορθόδοξη, έχει ορίσει την αναθεμάτιση των καινοτόμων, αυτό αποτελεί μόνο τη σύσταση και όχι την εκτέλεση του αναθέματος. Το ανάθεμα εκτελείται στους καινοτόμους μόνο όταν μια αρμόδια εκκλησιαστική αρχή εφαρμόσει τους κανόνες και τα αναθέματα στους εν λόγω καινοτόμους. Εάν οι καινοτόμοι είναι λαϊκοί, αρκεί ένας επίσκοπος για να το κάνει αυτό. Εάν οι καινοτόμοι είναι διάκονοι, τότε μόνο ο δικός τους επίσκοπος και τρεις άλλοι επίσκοποι έχουν την εξουσία να τους αναθεματίσουν. Εάν οι κατηγορούμενοι είναι ιερείς, τότε μόνο ο δικός τους επίσκοπος και έξι άλλοι επίσκοποι έχουν την εξουσία να το κάνουν αυτό. Εάν οι καινοτόμοι είναι επίσκοποι, τότε μόνο ο δικός τους μητροπολίτης και δώδεκα άλλοι επίσκοποι έχουν την εξουσία να τους αναθεματίσουν. Εάν αυτοί που κηρύττουν την αίρεση είναι πατριάρχες ή εθνάρχες, τότε μόνο μια Πανορθόδοξη Σύνοδος που αποτελείται από πατριάρχες, μητροπολίτες, επισκόπους, πρεσβυτέρους και διακόνους μπορεί να τους αναθεματίσει.

Οι 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας απαγορεύει επίσης σε έναν Μητροπολίτη να διακόψει την κοινωνία με τον δικό του Πατριάρχη πριν από μια Συνοδική δίκη και καταδίκη:«Οι κανόνες που έχουν θεσπιστεί σχετικά με τους Πρεσβύτερους, τους Επισκόπους και τους Μητροπολίτες εφαρμόζονται ακόμη περισσότερο στους Πατριάρχες. Έτσι, σε περίπτωση που κάποιος Πρεσβύτερος ή Επίσκοπος ή Μητροπολίτης τολμήσει να αποσχιστεί ή να αποστατήσει από την κοινωνία του δικού του Πατριάρχη και παραλείψει να αναφέρει το όνομά του σύμφωνα με το έθιμο που έχει οριστεί και οριστεί στη θεία Μυσταγωγία, αλλά, πριν εκδοθεί συνοδική ετυμηγορία και εκδοθεί εναντίον του κρίση, δημιουργήσει σχίσμα, η αγία Σύνοδος έχει ορίσει ότι το άτομο αυτό θα θεωρείται ξένο προς κάθε ιερατικό λειτούργημα μόνο εάν καταδικαστεί για την παράβαση του νόμου. Συνεπώς, αυτοί οι κανόνες έχουν σφραγιστεί και οριστεί ως προς τα άτομα που με το πρόσχημα των κατηγοριών κατά των δικών τους προέδρων αποστασιοποιούνται και δημιουργούν σχίσμα και διαταράσσουν την ένωση της Εκκλησίας...»

Στον ίδιο Κανόνα, ωστόσο, γίνεται μια εξαίρεση:«Αλλά όσον αφορά εκείνα τα άτομα, από την άλλη πλευρά, τα οποία, λόγω κάποιας αίρεσης που καταδικάστηκε από ιερές Συνόδους ή Πατέρες, αποσύρονται από την κοινωνία με τον πρόεδρό τους, ο οποίος, δηλαδή, κηρύττει την αίρεση δημόσια και τη διδάσκει απροκάλυπτα στην εκκλησία, τέτοια άτομα όχι μόνο δεν υπόκεινται σε καμία κανονική ποινή επειδή έχουν απομονωθεί από κάθε κοινωνία με αυτόν που ονομάζεται Επίσκοπος πριν από την έκδοση οποιασδήποτε συνοδικής ή συνοδικής απόφασης, αλλά, αντίθετα, θα θεωρηθούν άξιοι να απολαύσουν την τιμή που τους αρμόζει μεταξύ των Ορθοδόξων Χριστιανών. Διότι δεν έχουν αψηφήσει Επισκόπους, αλλά ψευδοεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους· και δεν έχουν διασπάσει την ένωση της Εκκλησίας με κανένα σχίσμα, αλλά, αντίθετα, έχουν επιδείξει επιμέλεια για να σώσουν την Εκκλησία από σχίσματα και διαιρέσεις».

Αλλά αυτή η απομόνωση από τον εκκλησιαστικό πρόεδρο πριν από την επίσημη καταδίκη του δεν σημαίνει ότι η καταδίκη είναι περιττή. Σίγουρα είναι απαραίτητη και πρέπει να λάβει χώρα στο μέλλον. Αλλά για να προστατευτεί κανείς από τις αιρέσεις που κηρύττει ο πρόεδρος, επιτρέπεται να διακόψει πρόωρα την κοινωνία. Έτσι, αυτός ο κανόνας δεν αποκλείει με κανέναν τρόπο την ανάγκη μιας Συνόδου Επισκόπων να κρίνει αυτόν που κηρύττει την αίρεση. Διότι χωρίς την κρίση, ο αιρετικός διατηρεί τη θέση του. Για να επαναλάβουμε τα λόγια του Αγίου Νικοδήμου: «Εάν όμως η σύνοδος δεν πραγματοποιήσει στην πραγματικότητα την καθαίρεση των ιερέων ή τον αφορισμό ή τον αναθεματισμό των λαϊκών, δεν είναι ούτε στην πραγματικότητα καθαιρεμένος, ούτε αφορισμένος,ούτε αναθεματισμένος.

Όταν η τεχνητή νοημοσύνη είναι πιο Ορθόδοξη από την φυσική νοημοσύνη κάποιων ΓΟΧ

 

"Ποια η θέση είναι Ορθόδοξη; Του πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου περί αναγκαιότητας Συνοδικής Κρίσεως ή του Βρεσθένης Ματθαίου περί αυτόματης αποκοπής των παραβατών;". 

Στο ερώτημα αυτό η ΑΙ απάντησε:

Η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία ευθυγραμμίζεται με την άποψη του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, θεωρώντας ότι η οριστική αποκοπή ενός μέλους ή μιας τοπικής Εκκλησίας απαιτεί συνοδική διάγνωση.

Η συνοδική κρίση θεωρείται απαραίτητη στην Ορθόδοξη Εκκλησία γιατί αποτελεί τη μοναδική δικλείδα ασφαλείας που εγγυάται την ενότητα και την αντικειμενικότητα, αποτρέποντας την κατάλυση της εκκλησιαστικής τάξης.

Οι βασικοί λόγοι για τους οποίους η Εκκλησία επιμένει στη συνοδική οδό είναι:

• Αποφυγή της Υποκειμενικότητας: Χωρίς συνοδική κρίση, ο κάθε πιστός ή κληρικός θα μπορούσε να γίνει «δικαστής» του επισκόπου του. Αν η αποκοπή ήταν αυτόματη, η Εκκλησία θα διασπάτο σε αμέτρητες ομάδες, καθώς ο καθένας θα θεωρούσε αιρετικό όποιον διαφωνούσε μαζί του, οδηγώντας σε έναν άκρατο «ατομικό ζηλωτισμό».
• Αποφυγή της Αυθαιρεσίας: Αν η αποκοπή ήταν αυτόματη βάσει της κρίσης του κάθε πιστού ή κληρικού, η Εκκλησία θα οδηγούνταν σε ατέρμονα διασπάση, καθώς ο καθένας θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τον άλλο αιρετικό κατά το δοκούν.
• Διασφάλιση της Κανονικής Τάξης: Η Εκκλησία, ως θεσμικό σώμα, διαθέτει δικούς της «νόμους» (Ιερούς Κανόνες). Η καθαίρεση ή ο αφορισμός είναι δικαστικές πράξεις που απαιτούν τη συμμετοχή μιας συνέλευσης επισκόπων (Σύνοδος), ώστε να διαπιστωθεί με ακρίβεια το παράπτωμα και να δοθεί η ευκαιρία απολογίας και μετανοίας στον κατηγορούμενο.
• Η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού: Η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία διδάσκει ότι η αλήθεια δεν ανήκει σε ένα άτομο, αλλά στο σύνολο του σώματος της Εκκλησίας. Η Σύνοδος εκφράζει αυτή τη συλλογική συνείδηση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, διακρίνοντας την πλάνη από την αλήθεια.
• Διάκριση μεταξύ «Αμαρτίας» και «Ποινής»: Μια αίρεση είναι πνευματική ασθένεια (αμαρτία), αλλά η «έξωση» από την εκκλησιαστική κοινωνία είναι μια ποινή (δικαστική πράξη). Όπως στην πολιτεία ένα έγκλημα δεν επιφέρει αυτόματα φυλάκιση χωρίς δίκη, έτσι και στην Εκκλησία η αίρεση δεν επιφέρει αυτόματη αποκοπή χωρίς τη διαγνωστική απόφαση της Συνόδου.
• Προστασία του Ποιμνίου: Ο 15ος κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επιτρέπει τη διακοπή μνημοσύνου (αποτείχιση) ως μέτρο προφύλαξης για να μην μολυνθούν οι πιστοί από την κακοδοξία, αλλά ορίζει σαφώς ότι η τελική καταδίκη και η οριστική αποκοπή επέρχονται μόνο μετά τη «συνοδική απόφανση». 

Επιπλέον, η Ιστορία έχει δείξει ότι όπου καταργήθηκε ο συνοδικός θεσμός και επικράτησε η αυθαιρεσία, η Εκκλησία οδηγήθηκε σε βαθιά και πολυετή σχίσματα.

Αποκάλυψη του Χριστού στον μακαριστό γέροντα Ακάκιο Μπαρόλα για τους νεοημερολογίτες και τους Ματθαιϊκούς

 

Ως γνωστόν οι Άγιοι του Θεού, δεν έβαζαν τη λογική τους για να δίνουν απαντήσεις στα θέματα που προέκυπταν αλλά με θερμή προσευχή ζητούσαν από τον Κύριό μας, τον Μέγα Αρχιερέα, να δίνει απαντήσεις σε αυτά. Για αυτό και οι απαντήσεις του Κυρίου ήταν ίδιες σε κάθε Άγιο (βλ. και την περίπτωση του Αγίου Ιωάννου της Αμφιάλης: https://krufo-sxoleio.blogspot.com/2012/05/blog-post_4952.html ).

Στο παρακάτω βίντεο ακούμε τον ίδιο τον μακαριστό Γέροντα Ακάκιο να διηγείται πως μετά από την αποκάλυψη του Χριστού έγινε Ζηλωτής, ενώ ο ίδιος ο Κύριος τον απέτρεψε από τον να θεωρεί άκυρα τα Μυστήρια των νεοημερολογιτών και να έχει ως ανίερους (λόγω της υφ'  ενός χειροτονίας του Ματθαίου) τους Ματθαιϊκούς. 

Για αυτό ούτε οι Νεοημερολογίτες, ούτε οι Ματθαιϊκοί πρέπει να αναβαπτίζονται.

Είθεο Θεός να φωτίσει κάποιους από τους συλλειτουργούς του αειμνήστου γέροντος, να ακολουθήσουν και εκείνοι την διδασκαλία του Χριστού μας.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ

 

Ο Όσιος Φιλόθεος κρατώντας τη μίτρα του Αγίου Νεκταρίου

Ἔλαβα γνώση τῆς προσπάθειας ποὺ γίνεται ἀπὸ πνευματικὰ τέκνα τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου γιὰ νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἡ ἁγιότητά του ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίο [1]. Ἡ προσπάθεια αὐτὴ εἶναι μὲν ἐπαινετή, ἐπειδὴ φανερώνει τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ζῆλο τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος, ἀλλὰ τυγχάνει, κατὰ τὴν γνώμη μου, λίαν ἐσφαλμένη γιὰ τοὺς ἑξῆς τρεῖς λόγους: 

Πρῶτον, διότι ο κ. Βαρθολομαῖος ὡς ὑπόδικος στὸ αρμόδιο συνοδικὸ ὄργανο (ἐφόσον ἀφενὸς μὲν ἐκκρεμεῖ ἡ ἐκδίκαση τῆς ἐναντίον του καταγνώσεως ἑτεροδιδασκαλιῶν, ποὺ ὑπέβαλε ὁ μακαριστὸς καθηγούμενος π. Χρυσόστομος Πῆχος, πνευματικὸς διάδοχος τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου [2], ἀφετέρου δὲ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικοῦς στὴν Οὐκρανία καὶ ἀναγνωρίζει τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς) δὲν ἀντιπροσωπεύει τὴν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία (τὸν θεσμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου), καὶ ἔτσι τὸ κῦρος τῶν ἁγιοκατατάξεων καὶ τῶν λοιπῶν ἐκκλησιαστικῶν του πράξεων τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ [3].

Δεύτερον, ἐπειδὴ ὁ Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος εἶναι ἤδη ἀπὸ ἐτῶν ἀναγνωρισμένος Ἅγιος στὴν συνείδηση τῶν Ὀρθοδόξων ὅλου τοῦ κόσμου, εἴτε ὑπάρξει, εἴτε δὲν ὑπάρξει «πράξη αγιοκατατάξεως»· διότι στὴν Ὀρθοδοξία δεν ὑπάρχει «ἁγιοποίηση», ἀλλὰ ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητος. Καὶ ἡ ἀναγνώριση αὐτὴ ὑφίσταται ἤδη οὐσιαστικῶς. 

Τρίτον, καὶ κυριότερον, διότι ἡ τυχὸν ἀναγνώριση τῆς αγιότητος τοῦ Ὁσίου Φιλοθέου ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαίο θὰ ἀποτελέσει προσβολὴ στὴ μνήμη τοῦ Ὁσίου, ἐπειδὴ ὑφίσταται ἐκκλησιολογικὸ χάσμα μέγα μεταξὺ τῶν δύο ἀνδρῶν. Δὲν εἶναι κρυφὸ ἄλλωστε ὅτι ὁ Ὅσιος Φιλόθεος πολέμησε μὲ θάρρος τοὺς Οἰκουμενιστές, μεταξὺ τῶν ὁποῖων καὶ τὸν πνευματικὸ πατέρα τοῦ κ. Βαρθολομαίου, τὸν Χαλκηδόνος Μελίτωνα, τὸν ὁποῖο ἀποκαλοῦσε καὶ αὐτὸν «προβατόσχημο λύκο» [4]. Πῶς λοιπὸν θὰ ἐφαρμοσθεῖ τὸ «τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου», ὅταν ὁ μὲν Ὅσιος Φιλόθεος θεωροῦσε τὸν Πάπα ἀντίχριστο καὶ ἐωσφόρο καὶ τοὺς Παπικοὺς αἱρετικοὺς [5], ὁ δὲ κ. Βαρθολομαῖος θεωρεῖ τὸν Πάπα «ἐν Χριστῷ ἀδελφό», τοὺς παπικοὺς ὡς μέλη τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐνῷ ὁ ἴδιος προσωπικὰ προΐσταται τοῦ Ἐνωτικού (Οὐνιτικοῦ/Οἰκουμενιστικοῦ) κινήματος;

Ἕναν τέτοιον Πατριάρχη θὰ παρακαλέσουν δουλικῶς τὰ πνευματικὰ τέκνα τοῦ Ὁσίου Φιλοθέου γιὰ τὴν ἁγιοκατάταξή του; Θὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὸν τάφο ὁ Ὅσιος νὰ τοὺς κυνηγήσει!

Ὅπως σίγουρα θὰ ἔτριξαν καὶ τὰ ὀστὰ τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Λουκάρεως ὅταν τὴν ἁγιότητά του ἔμελλε νὰ ἀναγνωρίσει ἐκεῖνος ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (δηλαδὴ ὁ κ. Βαρθολομαῖος) ποὺ ὄχι μόνο ὑπᾶρχει ὁμόφρων τοῦ δολοφόνου του (τοῦ λατινόφρονος ψευδοπατριάρχου Κυρίλλου Κονταρῆ), ἀλλὰ καὶ ἐπεκύρωσε συνοδικά, στὴν Ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, τίς, ὑπὸ τῶν Παπικῶν ὑποκινούμενες, ψευδοσυνόδους τοῦ ΙΖ΄ αἰῶνος ποὺ ἀναθεμάτισαν τὸν Ἅγιο Κύριλλο! Ὥραία τιμὴ ἁγίου! 

Ὁ Θεὸς νὰ φυλάξει τὸν Ὅσιο Φιλόθεο ἀπὸ μία τέτοια ἀτίμωση.

Νικόλαος Μάννης

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] https://www.xristianikispitha.gr/agiokatataxi-os-filotheoy-zervakoy/

[2] https://aktines.blogspot.com/2017/03/blog-post_357.html

[3]  Ἤδη πολλοὶ πιστοὶ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ἁγιότητα τῶν μεγάλων νεοφανῶν Ἁγίων Παϊσίου, Πορφυρίου, Ἰακώβου κ.ἄ μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τοὺς ἀναγνώρισε ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἄδικο;

[4] Ὀρθόδοξος Τύπος, ἀρ. 167-168/1&15-8-1972, σελ. 3.

[5] Βλ. ἐνδεικτικὰ Ὀρθόδοξος Τύπος, ἀρ. 70/Δεκέμβριος 1966, ἀρ. 114/20-1-1970 κ.ἀ. 

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων ήταν ..."Κυπριανίτης"!

Ανάμεσα στις πολλές κατηγορίες (είτε δημόσιες, είτε υπόγειες) που έχουν εκτοξευθεί εναντίον τους γράφοντος, είναι ότι τυγχάνει "Κυπριανίτης". Οι κατήγοροι βεβαίως μιλώντας για "Κυπριανισμό" εννοούν την πατερική διδασκαλία που παραλάβαμε από τον Άγιο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομο να μη θεωρούμε τους υποδίκους ως αυτομάτως εκτός Εκκλησίας όταν πέφτουν σε κάποια κακοδοξία, αλλά να δεχόμαστε τον θεσμικό τους ρόλο (παρά την προς αυτούς προσωρινή ακοινωνησία) άχρι συγκλήσεως αρμοδίας Συνόδου.

Στους κατηγόρους αυτούς συστήνω αδελφικώς να διαβάσουν το Συναξάριον του Σαββάτου της Α΄ Εβδομάδος των Νηστειών στο οποίο περιλαμβάνεται το Θαύμα των Κολλύβων του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος. Ως γνωστόν ο αποστάτης αυτοκράτορας Ιουλιανός μόλυνε τα τρόφιμα της Πόλης (τα ράντισε με αίματα ειδωλολατρικών θυσιών) για να μαγαρίσει τους Χριστιανούς. Αλλά (συνεχίζει το Συναξάριον) "ὁ πάντα ὁρῶν τοῦ Θεοῦ ὀφθαλμός, καὶ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν, καὶ ἡμῶν τῶν δούλων αὐτοῦ ἀεὶ προμηθούμενος, καὶ τὰς μυσαρὰς τοῦ Παραβάτου καθ᾿ ἡμῶν ἐπινοίας διέλυσε· τῷ γὰρ τῆς πόλεως Ἀρχιερεῖ Εὐδοξίῳ, οὐκ ὀρθῶς, καὶ ταῦτα τὸ σέβας τυγχάνοντι, ἐπιπέμπει τὸν μέγαν αὐτοῦ ἀθλοφόρον Θεόδωρον, τὸν ἀπὸ τοῦ Τηρωνικοῦ τάγματος, Τήρωνα ἐπονομαζόμενον. Καὶ δῆτα ὕπαρ, οὐκ ὄναρ αὐτῷ ἐπιστάς, οὑτωσίπως φησίν· Ὅσον τάχος διεγερθείς, τὸ τοῦ Χριστοῦ συνάγαγε ποίμνιον, καὶ κέλευε ἀσφαλῶς, μηδένα μηδέν τι τῶν ἐν τῇ ἀγορᾷ προβεβλημένων ὠνήσασθαι· θυσιῶν γὰρ αἵμασι ταῦτα παρὰ τοῦ ἀσεβεστάτου βασιλέως μεμίανται. Τοῦ δὲ διαπορουμένου καὶ διερωτῶντος· Καὶ πῶς ἂν ῥάδιον εἴη τοῦτο, τοῖς μὴ εὐπόρως οἴκοθεν ἔχουσι, μὴ ἀπὸ τῶν τῇ ἀγορᾷ προβεβλημένων ὠνήσασθαι; Ὁ Ἅγιος, Κόλλυβα χορηγήσας, φησίν, αὐτοῖς, τὴν ἔνδειαν παραμύθησαι. Τοῦ δὲ διαπορουμένου καὶ ἀγνοοῦντος, καὶ τί ἂν εἴη ταῦτα, διαπυνθανομένου, τὰ Κόλλυβα; ὁ μέγας Θεόδωρος φησί· Τὸν ἑψητὸν σῖτον· οὕτω γὰρ ἡμῖν ἐν Εὐχαΐταις λέγειν εἰώθαμεν. Ἐξακριβούμενος δὲ ὁ Πατριάρχης, τίς ἂν εἴη οὗτος ὁ τοῦ χριστωνύμου λαοῦ προμηθούμενος; Ὁ Ἅγιος αὖθις τοῦ Χριστοῦ Μάρτυς Θεόδωρος, ἔφη· Ὁ παρ᾿ αὐτοῦ βοηθὸς ὑμῖν ἀρτίως ἀποσταλείς. Διεγερθεὶς οὖν εὐθέως ὁ Πατριάρχης, καὶ τῷ πλήθει ἀναγγείλας τὰ ὁραθέντα, καὶ οὕτω διαπραξάμενος, τὸ τοῦ Χριστοῦ ποίμνιον ἀλύμαντον τῆς τοῦ ἐχθροῦ και παραβάτου διετήρησεν ἐπινοίας". 

Σε ποιον εμφανίστηκε ο Άγιος Θεόδωρος για να προστατεύσει τους πιστούς; Στον Ευδόξιο! Ξέρετε τί εστί Ευδόξιος, αγαπητοί "αντικυπριανίτες"; Ο Ευδόξιος ήταν ο επίσημος Πατριάρχης (Αρχιεπίσκοπος) Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 360-369 (και φυσικά και κατά την περίοδο που βασίλεψε ο Ιουλιανός, δηλαδή κατά τα έτη 360-363), ο οποίος όμως ήταν Αρειανόφρονας, και ηγούνταν της πανίσχυρης τότε (λόγω της υποστηρίξεως από τον προηγούμενο αυτοκράτορα, τον Κωνστάντιο) παρατάξεως των Ομοίων (οι Ευδοξιανοί καταδικάστηκαν επίσημα από την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο - βλ. Α΄ Κανόνα). Οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι της Κωνσταντινουπόλεως εκείνη την εποχή (τους οποίους ήρθε να ποιμάνει το 379 ως Επίσκοπος Σασίμων ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος) ήταν "ὁλίγοι καὶ ἀσύντακτοι, μὴ ἔχοντες ἐκκλησιαστικὸν ὀργανισμόν, ναὸς δὲ οὐδεὶς ἀνήκει εἰς αὐτούς, πάντων κατειλημμένων ὑπὸ τῶν πολεμίων" (Βασιλείου Αγχιάλου [μετέπειτα Σμύρνης], Περί του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Αθήνα, 1903).

Γιατί ο Άγιος Θεόδωρος δεν εμφανίστηκε σε κάποιον Γ.Ο.Χ. της εποχής αλλά στον αιρετίζοντα και δυνάμει (κατά την ποινή) αιρετικό Ευδόξιο; Διότι αυτός αντιπροσώπευε τότε τον θεσμό! Και πώς αποκαλεί τους ακολούθους της επισήμου Εκκλησίας ο Άγιος; "Ποίμνιο του Χριστού"! Ενώ οι σημερινοί Γ.Ο.Χ. τους απλούς πιστούς, ακολούθους της επισήμου Εκκλησίας, όχι μόνο τους αποκαλούν "Σχισματοαιρετικούς", αλλά τους ξαναβαπτίζουν κιόλας σαν να μην είναι καν Χριστιανοί!

Αδελφοί, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ναι μεν πρέπει να χωριζόμαστε από τους αιρετίζοντες Επισκόπους για να μην συγκατακριθούμε μαζί τους, αλλά δεν πρέπει να αρπάζουμε την Κρίση της αρμόδιας Συνόδου και να τους θεωρούμε εκτός Εκκλησίας και χωρίς Θεία Χάρη και Μυστήρια.

Οι Άγιοί μας (πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, Ιερώνυμος Αιγίνης, Ιωάννης Αμφιάλης κ.ά.) ήταν αυτής της απόψεως, σε αντίθεση με Ματθαίους, Καλλιόπιους, Καλλίνικους και το κακό συναπάντημα...

Νικόλαος Μάννης

Ερωτήματα προς τον Μητροπολίτη Γ.Ο.Χ. Πειραιώς κ. Γερόντιο Λουδάρο

Σεβασμιώτατε, Χριστός ετέχθη; Διότι κάποιοι από εμάς φερόμαστε δυστυχώς σαν να μη γεννήθηκε... 

Με μεγάλη θλίψη έμαθα ότι τα Χριστούγεννα με το παλαιό εορτολόγιο - "τὴν μόνη ἀληθινὴ ἑορτὴ Εἰρήνης στὸν κόσμο", όπως ομολογείτε και Σεις στο χριστουγεννιάτικο μήνυμα της Συνόδου Σας που συνυπογράψατε ( https://www.ecclesiagoc.gr/index.php/%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B7/%E1%BC%80%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/2423-minima-xristougenon-2025 ) - οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα για κατάθεση, μεταξύ άλλων, και ο Αρχιεπίσκοπος Γ.Ο.Χ. (έτερης Συνόδου) κ. Μακάριος Καββακίδης, κατόπιν μηνύσεώς Σας για την υπόθεση της Μονής Αγίου Αρτεμίου Κορυδαλλού. Και ναι μεν η μήνυσή Σας είχε υποβληθεί προ μηνών, αλλά κατά διαβολική σύμπτωση (προς εξευτελισμό του Παλαιοημερολογητικού Κινήματος για άλλη μια φορά, από τις συνεχιζόμενες ενδογοχικές διενέξεις) η κλήση στο αστυνομικό τμήμα ορίστηκε για την ημέρα των Χριστουγέννων!

Με την παρούσα ανάρτηση δεν θα ήθελα καθόλου να αναφερθώ στα νομικά ζητήματα για τα οποία ζητήσατε δικαίωση από την Πολιτεία (για τα οποία ζητήματα θα αποφανθούν τα αρμόδια όργανα στα οποία απευθυνθήκατε), ούτε για το ποιος έχει ή όχι το δίκαιο με το μέρος του. Θα ήθελα μόνο να Σας απευθύνω μερικά ερωτήματα, τα οποία μου προέκυψαν όταν ενημερώθηκα ότι τον έτερο Αρχιεπίσκοπο Γ.Ο.Χ. κ. Μακάριο τον θεωρείτε (όχι μόνο η Σύνοδός Σας, αλλά και Σεις προσωπικά) ως "καθηρημένο", "σχισματικό" και "ανίερο" (αποκαλώντας τον μάλιστα περιφρονητικά "κ. Καββακίδη", παρά το γεγονός ότι πρόκειται για τον άνθρωπο που παρέστη ως Ανάδοχός σας στην Κουρά Σας εις Μεγαλόσχημο, όπως πιστοποιεί και η παραπάνω φωτογραφία)... 

Αν θέλετε (και μπορείτε φυσικά) θα εκτιμούσα τις απαντήσεις Σας, και μάλιστα αν δοθούν και δημόσια. Από την άλλη, αν επιλέξετε το "δικαίωμα της σιωπής" (που είναι και της μόδας!) και πάλι να είναι ευλογημένο. Και αυτό απάντηση είναι, και μάλιστα δηλωτική πολλών πραγμάτων...

Α. Ο Καινοτόμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος θεωρούσε ότι "ὁ καθηρημένος Κληρικὸς ἀποβάλλει τὴν ἱερωσύνην καὶ δὲν ἔχει ὡς λαϊκὸς δικαίωμα νὰ ἱερουργῇ", ενώ ο Άγιος πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης θεωρούσε ότι η καθαίρεση ακόμη "καί ἔγκυρος οὖσα καί τελεσίδικος, δέν ἀφαιρεῖ ἀπ' αὐτοῦ τήν χάριν τῆς Ἱερωσύνης, ἥτις φέρει χαρακτῆρα ἀνεξάλειπτον". Ερώτημα 1ον: Με ποιον από τους δύο συμφωνείτε; 

Β. Θεωρείτε τον κ. Μακάριο ως τωόντι "καθηρημένο" επειδή η Σύνοδος στην οποία ανήκετε σήμερα (Αρχιεπισκόπου Καλλινίκου Σαραντόπουλου, διαδόχου Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Κιούση) τον "καθήρεσε" το 1995. Όμως γνωρίζουμε πως και Σεις ..."καθαιρεθήκατε" μαζί του, όπως πιστοποιούσε τότε το επίσημο περιοδικό της νυν Συνόδου Σας ("Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος", αρ. 5-6, Ιαν.-Φεβ. 1996): 

Ερώτημα 2ον: Από τον Δεκέμβριο του 1995 λοιπόν που "καθαιρεθήκατε" μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1997 που επανενταχθήκατε στη Σύνοδο Χρυσοστόμου Κιούση ήσασταν κανονικός Κληρικός ή καθηρημένος, δηλαδή τα Μυστήρια που αυτή τη διετία τελέσατε (Θεία Ευχαριστία, Βαπτίσεις, Γάμους κλπ.) ήταν έγκυρα Μυστήρια ή άκυρα;

Γ. Τον Οκτώβριο του 1997 αποκαλούσατε δημοσίως (στο περιοδικό "Η Φωνή της Ορθοδοξίας" στο οποίο ήσασταν διευθυντής) την νυν Σύνοδό Σας ως "χρεωκοπημένη πνευματικά "Εκκλησία"" που προωθεί "άνομα και ιδιοτελή συμφέροντα": 

Ερώτημα 3ον: Τί ακριβώς συνέβη ώστε ένα μήνα μετά να ενταχθείτε σε αυτήν την "Εκκλησία" (δικά Σας τα εισαγωγικά) στην οποία έπειτα χειροτονηθήκατε και Επίσκοπος; Μήπως υπήρχαν "νόμιμα και ανιδιοτελή" συμφέροντα τελικά ή είναι άλλοι λόγοι;

Δ. Σε Δελτίο Τύπου (10-1-2026) της Μητροπόλεώς Σας αναφέρεστε στη "απομάκρυνση από την κανονική τάξη της Μονής" (Αγίου Αρτεμίου Κορυδαλλού). Όμως μαθαίνουμε από το τότε επίσημο περιοδικό της νυν Συνόδου Σας ("Εκκλησία Γ.Ο.Χ. Ελλάδος", αρ. 2, Οκτ. 1995) ότι η εν λόγω Μονή Σας είχε αποκηρύξει και παλαιότερα! 

Διότι τότε Σεις δεν ήσασταν με την "κανονική" Σύνοδο, αλλά με τον "σχισματικό" Μητροπολίτη Γ.Ο.Χ. Πειραιώς και Σαλαμίνος Βικέντιο Μαλαματένιο, του οποίου ήσασταν Πρωτοσύγκελος! 

Ερώτημα 4ον: Η Μονή του Αγίου Αρτεμίου όταν σας αποκήρυξε το 1995 και προσχώρησε στη νυν Σύνοδό σας, έπραξε καλά με την αποκήρυξή Σας ως "σχισματικό" ή η πράξη της αποτελούσε και τότε "απομάκρυνση από την κανονική τάξη" την οποία Σεις και ο Επίσκοπός σας Βικέντιος εκπροσωπούσατε; Ήσασταν δηλαδή "σχισματικός" ή "κανονικός";

Ε. Στο ίδιο Δελτίο Τύπου (10-1-2026) η εν λόγω Ιερά Μονή του Αγίου Αρτεμίου παριστάνεται ως ανήκουσα στην Υμετέρα Μητρόπολη, δηλαδή το "Θρησκευτικό Νομικό Πρόσωπο - Ιερά Μητρόπολη Γ.Ο.Χ. Πειραιώς και Σαλαμίνος", και διαβεβαιώνετε ότι δεν θα σταματήσετε τις προσπάθειες μέχρι να την ξαναπάρετε.  Όμως ο Οργανισμός του Αγίου Αρτεμίου ορίζει ότι η Μονή αποτελεί "νομικόν πρόσωπον ιδιωτικού δικαίου, αυτοτελές, αυτοδιοίκητον και ανεξάρτητον": 

Για αυτό ακριβώς η Μονή από της ιδρύσεως της μέχρι σήμερα είχε την ελευθερία να επιλέγει τον Εφημέριό της από όπου ήθελε (ως αυτοδιοίκητη και ανεξάρτητη), χωρίς δηλαδή να εξαρτά τον διορισμό του αποκλειστικά και μόνο από την Εκκλησία Γ.Ο.Χ. (η οποία στην εποχή του Γέροντα Αρτεμίου δεν ήταν καν κατακερματισμένη), όπως αποδεικνύεται και από το κάτωθι Διοριστήριο της Μονής Ξηροποτάμου:

Ερώτημα 5ον: Υπάρχει κάποια πράξη ή έγγραφο που να αποδεικνύει ότι η εν λόγω Ιερά Μονή απώλεσε τον αυτοδιοίκητο και ανεξάρτητο χαρακτήρα της και εντάχθηκε στην Μητρόπολή Σας, ώστε να έχετε επ' αυτού βλέψεις να επιστρέψει σε Σας;

Αναμένοντας τις απαντήσεις Σας, με την ελπίδα της μετανοίας και της καταλλαγής εκ μέρους όλων ανεξαιρέτως, ώστε να γεννηθεί και στις καρδιές μας ο Μέγας Αρχιερεύς.

Νικόλαος Μάννης

The Ecclesiological Legacy of Saint Chrysostomos the New Confessor - Presbyter Dr. Jiří Ján

 

Η οικουμενιστική επίθεση ως εργαλείο γεωπολιτικής - Σεβ. Μητροπολίτου Ζαπορόζιε κ. Λουκά

 

ΛΟΥΚΑΣ (Κοβαλένκο),

Μητροπολίτης Ζαπορόζιε και Μελιτοπόλεως

Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία

Η οικουμενιστική επίθεση ως εργαλείο γεωπολιτικής:

μέσα ενημέρωσης, χρηματοδότηση και διπλωματία του Βατικανού και του Φαναρίου

---

Εισαγωγή

Η σύγχρονη γεωπολιτική αντιπαράθεση υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της οικονομίας και της στρατιωτικής ασφάλειας, εισβάλλοντας ενεργά στη σφαίρα του πνεύματος. Επηρεάζει τη ζωή της Εκκλησίας, αλλοιώνει την κατανόηση της κανονικής τάξεως και της πραγματικής κατάστασης των πραγμάτων. Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαίτερο ρόλο διαδραματίζουν οι οικουμενικές πρωτοβουλίες του Βατικανού και του Οικουμενικού Πατριαρχείου (Φαναρίου), οι οποίες μετασχηματίζονται ραγδαία από χώρους διαχριστιανικού διαλόγου σε εργαλεία «ήπιας ισχύος».

Μέσω διαύλων ενημέρωσης, υλικής υποστήριξης και άμεσης συμμετοχής σε διπλωματικές διαδικασίες, τα κέντρα αυτά επηρεάζουν τις συμπάθειες των ελίτ, νομιμοποιούν νέες εκκλησιαστικές (και ψευδοεκκλησιαστικές) δομές και μεταβάλλουν την ισορροπία δυνάμεων σε ολόκληρες περιοχές, γεγονός που αποδεικνύεται χαρακτηριστικά από το παράδειγμα της Ουκρανίας¹.

Σκοπός της παρούσας εισήγησης είναι να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο τα οικουμενικά σχέδια διαμορφώνουν τη διεθνή ατζέντα, ποιοι επικοινωνιακοί πόροι και χρηματοοικονομικοί μηχανισμοί χρησιμοποιούνται και ποιες συνέπειες προκύπτουν για τον ορθόδοξο κόσμο. Με βάση αυτή την ανάλυση, προτείνονται συγκεκριμένα βήματα για την προστασία της πνευματικής και κανονικής ακεραιότητας της Ορθοδοξίας.

---

1. Τα οικουμενικά σχέδια ως εργαλεία πολιτικής επιρροής

1.1. Η μεταβολή της φύσεως του Οικουμενισμού

Ο σύγχρονος Οικουμενισμός, όπως προωθείται από το Βατικανό και το Φανάρι, συχνά υπερβαίνει τα όρια του θεολογικού διαλόγου, μετατρεπόμενος σε μέσο διαμόρφωσης γεωπολιτικών συμμαχιών, άσκησης πιέσεων στις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, επιβολής φιλελεύθερης κοινωνικής ατζέντας και δικαιολόγησης της νομιμότητας παρεμβάσεων κοσμικών κρατών στις εσωτερικές εκκλησιαστικές διαδικασίες. Έτσι, η μορφή του «διαλόγου» χρησιμοποιείται ως διπλωματική πλατφόρμα για την προώθηση επιρροής.

---

2. Τα μέσα ενημέρωσης ως εργαλείο πίεσης και νομιμοποίησης

Το Φανάρι χρησιμοποιεί ενεργά μια σειρά αγγλόφωνων και ελληνόφωνων ενημερωτικών διαύλων, όπως τα Orthodox Times, Ecumenical Patriarchate News, Greek Reporter και πόρους που συνδέονται με τη διασπορά². Τα μέσα αυτά επιτελούν βασικές λειτουργίες στη διαμόρφωση ερμηνείας των γεγονότων ευνοϊκής προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και επιχειρούν να παρουσιάσουν και να προσδώσουν νομιμότητα και καθολική αποδοχή στις αμφιλεγόμενες κανονικές του πράξεις.

Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στην επικοινωνιακή υποστήριξη του «ουκρανικού σχεδίου – της ΟCU». Την περίοδο 2018–2020, φιλοφαναριωτικά ενημερωτικά μέσα διέδιδαν αφήγημα σύμφωνα με το οποίο η ΟCU παρουσιαζόταν ως «η μοναδική κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας», ενώ η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία παρουσιαζόταν ως «ρωσική δομή, ξένη προς τον ουκρανικό λαό». Οι αποφάσεις του Φαναρίου προβάλλονταν ως υποχρεωτικές για ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο³, ενώ στις Τοπικές Εκκλησίες που εξέφραζαν επιφυλάξεις ή διαφωνία ασκούνταν πληροφοριακή πίεση.

Η ερμηνεία αυτή συγχρονίστηκε με τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία παρουσίασαν την απονομή του Τόμου στην ΟCU ως «νίκη της δημοκρατίας και της κυριαρχίας», γεγονός που καταδεικνύει στενό συντονισμό μεταξύ μέσων και πολιτικής⁴.

Μελέτες και δημοσιεύσεις δείχνουν ότι το Φανάρι (όπως και το Βατικανό) εργάζεται συστηματικά με την κοινωνία μέσω των δικών του ενημερωτικών πλατφορμών και συνεργαζόμενων μέσων, μετατρέποντας έτσι μια θρησκευτική πρωτοβουλία σε πληροφοριακή επιχείρηση στο πλαίσιο ενός ευρύτερου πολιτικού παιχνιδιού.

---

3. Χρηματοδότηση και ρόλος εξωτερικών παραγόντων

Ανοικτές πηγές μαρτυρούν συστηματική εξωτερική χρηματοοικονομική και πολιτική υποστήριξη των σχεδίων του Φαναρίου από δομές της ελληνικής διασποράς στις ΗΠΑ, αμερικανικά διπλωματικά ιδρύματα και διακρατικές μη κυβερνητικές οργανώσεις που προωθούν την «θρησκευτική ελευθερία».

Το Ίδρυμα Lantos Foundation ενέταξε τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο σε προγράμματα «προώθησης της ελευθερίας συνείδησης». Το αφήγημα αυτό επιστρέφει κατόπιν στα εκκλησιαστικά μέσα ως «διεθνής υποστήριξη των εκκλησιαστικών μεταρρυθμίσεων». Στην οργάνωση Archons, που συνδέεται με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αναφέρθηκε ότι στη Διεθνή Σύνοδο για τη Θρησκευτική Ελευθερία (IRF Summit) ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος μνημονεύθηκε ως «γεφυροποιός» (bridge-builder)⁹.

---

4. Η διεθνής πολιτική του Βατικανού και η σύνδεσή της με τις οικουμενικές πρωτοβουλίες

4.1. Το Βατικανό ως διπλωματική δύναμη

Το Βατικανό επιδεικνύει σημαντική εμπειρία στη διαμόρφωση διαθρησκειακού διαλόγου, ανθρωπιστικών πρωτοβουλιών και πολιτικής διπλωματίας, οικοδομώντας την εικόνα του «ειρηνοποιού»⁷. Ο οικουμενικός διάλογος χρησιμοποιείται ως δίαυλος για τη διαμόρφωση ιδιαίτερων σχέσεων με ισχυρά κράτη, την επιρροή στις θρησκευτικές διαδικασίες της Ανατολικής Ευρώπης και την προώθηση της κοινωνικής διδασκαλίας του καθολικισμού ως παγκόσμιου προτύπου.

4.2. Συνέργεια εργαλείων: μέσα, χρηματοδότηση και διπλωματία

Τα μέσα ενημέρωσης (επίσημα κανάλια όπως το Vatican News), η χρηματοδότηση (μέσω Caritas, Catholic Relief Services) και η διπλωματία λειτουργούν σε στενή σύμπραξη⁸. Οι δημόσιες εκστρατείες δημιουργούν ευνοϊκό υπόβαθρο για πολιτικές αποφάσεις, η ανθρωπιστική βοήθεια εξασφαλίζει παρουσία «επί του πεδίου», ενώ η επίσημη διπλωματία παγιώνει τα αποτελέσματα σε συμβολικό και θεσμικό επίπεδο⁹.

---

5. Συγκεκριμένα παραδείγματα και ενδείξεις

• Ο Τόμος αυτοκεφαλίας της ΟCU (2019) — η εκκλησιαστική πράξη της Κωνσταντινούπολης υποστηρίχθηκε δημόσια και πολιτικά από την ουκρανική κρατική ηγεσία, γεγονός που ενίσχυσε την αντίληψή της ως στοιχείου φιλοουκρανικής διπλωματίας και όχι ως εσωτερικού εκκλησιαστικού ζητήματος¹⁰.

• Συμμετοχή του Φαναρίου σε διεθνείς συνόδους για την Ουκρανία (2024–2025) — οι ομιλίες και η υπογραφή τελικών εγγράφων από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο καταδεικνύουν την ενσωμάτωση του εκκλησιαστικού θεσμού σε πολιτικές διαδικασίες¹¹.

• Διπλωματία του Βατικανού γύρω από τη σύγκρουση «Ρωσία–Ουκρανία» — εκκλήσεις για ειρήνη και εκτεταμένη ανθρωπιστική βοήθεια μέσω της Caritas συνδυάστηκαν με διατυπώσεις που επικριτές θεώρησαν ουδέτερες έναντι της Ρωσικής Ομοσπονδίας¹².

• Συνάντηση του πάπα Φραγκίσκου με τον Επιφάνιο Ντουμένκο, ως συνέχεια της διαδικασίας αναγνώρισης της «ΟCU» και υποστήριξη των αντικανονικών ενεργειών του Φαναρίου¹³.

• Ανθρωπιστική υποστήριξη μέσω καθολικών δομών — μεγάλης κλίμακας χρηματοδότηση και έργα των CRS / Caritas ενισχύουν όχι μόνο την κοινωνική αλλά και την κοινωνικοπολιτική επιρροή των καθολικών δομών¹⁴.

---

6. Κίνδυνοι και συνέπειες για την Ορθοδοξία

• Δογματική αποδυνάμωση και θεσμική υποταγή στο Βατικανό.

• Πόλωση εντός του ορθόδοξου κόσμου και απειλή διάσπασης.

• Εργαλειοποίηση της θρησκείας από κοσμικά κράτη.

• Απώλεια εμπιστοσύνης των πιστών προς την Εκκλησία.

• Κλιμάκωση ενδοορθόδοξων συγκρούσεων με χρήση πληροφοριακών εκστρατειών και κυρώσεων.

---

7. Οι προτάσεις μας για την προστασία της πνευματικής και κανονικής ακεραιότητας

Για την αντιμετώπιση αυτών των κινδύνων και απειλών απαιτείται μια συστηματική, πολυετής στρατηγική, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία, που παρουσιάζονται εδώ προς συζήτηση:

1. Αντι-αφήγημα στα ΜΜΕ και πληροφοριακή ασφάλεια

• Δημιουργία πολυγλωσσικής μιντιακής πλατφόρμας ορθόδοξης ενότητας (αντίστοιχη του Orthodox Faith, αλλά με προϋπολογισμό και επαγγελματική συντακτική ομάδα).

• Παραγωγή και διάδοση σύντομων εκπαιδευτικών σειρών (βίντεο 3–5 λεπτών, infographics, podcasts) με θέματα: «Τι είναι η κανονική επικράτεια», «Γιατί ο Οικουμενισμός αντιβαίνει στην αγιοπατερική Παράδοση», «Πώς να διακρίνεται η ανθρωπιστική βοήθεια από εργαλείο επιρροής».

2. Ενίσχυση των δικών μας κοινωνικών και ανθρωπιστικών προγραμμάτων

• Δημιουργία ή σημαντική επέκταση ήδη υπαρχουσών υπηρεσιών φιλανθρωπίας/διακονίας, ώστε η εξωτερική βοήθεια να μη γίνεται αντιληπτή ως η μοναδική πηγή στήριξης.

• Εισαγωγή συστήματος «ορθόδοξου crowdfunding (χρηματοδότηση από το πλήθος)» — ενιαίας πλατφόρμας συγκέντρωσης πόρων για κοινωνικά έργα εντός των Τοπικών Εκκλησιών.

3. Εκπαίδευση και κατήχηση της νέας γενιάς

• Καθιέρωση υποχρεωτικού μαθήματος «Σύγχρονες προκλήσεις για την Ορθοδοξία: οικουμενισμός, παγκοσμιοποίηση, γεωπολιτική» τόσο στις ιερατικές σχολές και ακαδημίες όσο και για τους λαϊκούς.

• Διοργάνωση ετήσιων διορθόδοξων φόρουμ για κληρικούς και λαϊκούς.

4. Διορθόδοξη ενότητα χωρίς το Φανάρι και χωρίς εξωτερικές πιέσεις

• Στο πλαίσιο των γεωπολιτικών αναταράξεων και των διαιρέσεων στον ορθόδοξο κόσμο, να εξεταστεί το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ως δυνητικό κέντρο ικανό να ενώσει τις Τοπικές Εκκλησίες. Διότι, σε αντίθεση με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο είναι βαθιά εμπλεκόμενο στην πρόκληση διχονοιών, η Εκκλησία των Ιεροσολύμων εργάζεται ενεργά για την ενίσχυση της ενότητας.

• Διεξαγωγή τακτικών συναντήσεων Προκαθημένων και Συνοδικών Επιτροπών των Τοπικών Εκκλησιών που διατηρούν ευχαριστιακή κοινωνία (Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, Σερβική, Αντιοχειανή, Γεωργιανή, Βουλγαρική, Πολωνική, Τσεχικών Χωρών και Σλοβακίας κ.ά.).

• Προετοιμασία και υιοθέτηση κοινού εγγράφου: «Περί των ορίων του Οικουμενικού Διαλόγου και της διαφύλαξης της κανονικής καθαρότητας».

• Δημιουργία μόνιμα λειτουργούντος Γραμματείας Ορθόδοξης Ενότητας (όπως έχει ήδη προταθεί από εμένα, αξιοποιώντας το “μοντέλο του Αμμάν”).

5. Νομική και διεθνής προστασία

• Στήριξη της υφιστάμενης διεθνούς νομικής ομάδας ορθοδόξων ιεραρχών και δικηγόρων για την εκπροσώπηση των συμφερόντων διωκομένων κοινοτήτων στο ΕΔΔΑ, στον ΟΗΕ, στον ΟΑΣΕ κ.ά.

• Υποβολή συλλογικών προσφυγών/αναφορών σε διεθνείς οργανισμούς για κάθε περιστατικό διάκρισης κατά της κανονικής Εκκλησίας (κατάληψη ναού, σύλληψη ιερέα, απαγορευτικοί νόμοι).

• Σε περίπτωση επιβολής κυρώσεων κατά οποιουδήποτε ιεράρχη — εντός 72 ωρών κοινή δήλωση όλων των συμμετεχουσών Τοπικών Εκκλησιών.

6. Πνευματικά και θεολογικά μέτρα

• Αύξηση του αριθμού συνοδικών αναθεματισμών και δημόσιων καταδικών των σύγχρονων μορφών Οικουμενισμού και του «Ανατολικού Παπισμού» (κατά το πρότυπο των αποφάσεων της ΡΟΕΕ/ROCOR του 1983 περί Οικουμενισμού).

• Παντού αναβίωση της πρακτικής δημόσιας ανάγνωσης του «Συνοδικού της Ορθοδοξίας» την Κυριακή της Ορθοδοξίας, με προσθήκη σύγχρονων απειλών.

• Περιοδικές παρακλήσεις/δεήσεις για τον φωτισμό των αποστατών (στην επαρχία που μου έχει ανατεθεί, μνημονεύω «τους προξενούντας εις ημάς συμφοράς» κατά τη Μεγάλη Είσοδο, κατά τη μεταφορά των Τιμίων Δώρων).

7. Παρακολούθηση και έγκαιρη προειδοποίηση

• Δημιουργία πρόσθετου αναλυτικού κέντρου για την παρακολούθηση οικουμενικών και γεωπολιτικών απειλών (με βάση υπάρχουσες δομές — π.χ. στο Κέντρο Γεωστρατηγικών Ερευνών στο Βελιγράδι).

8. Διαφάνεια χρηματοδότησης και εξωτερικών δεσμών

• Καθιέρωση υποχρεωτικής ετήσιας δημοσίευσης εκθέσεων για ξένες επιχορηγήσεις και δωρεές.

• Δημιουργία Διορθόδοξης Επιτροπής παρακολούθησης χρηματοδοτήσεων υπό την αιγίδα κανονικά υπευθύνων Τοπικών Εκκλησιών, η οποία θα δημοσιεύει «μαύρες λίστες» δωρητών που έχουν εμπλακεί σε αντικανονική δραστηριότητα.

9. Μακροπρόθεσμη στρατηγική

• Προετοιμασία και σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου των Τοπικών Εκκλησιών (ενδεχομένως χωρίς την Κωνσταντινούπολη) για την οριστική καταδίκη του «ανατολικού παπισμού», των σύγχρονων οικουμενιστικών σφαλμάτων και για τη διαμόρφωση σαφών κανονικών κανόνων για τον 21ο αιώνα.

• Δημιουργία μόνιμου Διορθόδοξου δικαστηρίου για κανονικές παραβάσεις.

---

Συμπέρασμα

Οι οικουμενικές πρωτοβουλίες του Βατικανού και του Φαναρίου στον 21ο αιώνα έχουν μετατραπεί σε πλήρους κλίμακας γεωπολιτικό σχέδιο, το οποίο χρησιμοποιεί τα μέσα ενημέρωσης, τη χρηματοδότηση και τη διπλωματία για την αλλαγή του κανονικού τοπίου της Ορθοδοξίας.

Η απάντηση μπορεί να είναι μόνο η σταθερή στάση στην Αλήθεια, υποστηριζόμενη από ώριμη στρατηγική, συστηματική άμυνα, διαεκκλησιαστική αλληλεγγύη και δική μας πληροφοριακή υποκειμενικότητα. Διαθέτοντας την πατερική Παράδοση και τη δυνατότητα δημιουργικής επανενεργοποίησής της, ο ορθόδοξος κόσμος έχει όλα τα απαραίτητα εφόδια για να μετατρέψει την παρούσα κρίση σε ευκαιρία κάθαρσης και ενίσχυσης.

Έχουμε εκατομμύρια πιστά τέκνα. Απομένει μόνο να δράσουμε αποφασιστικά και συντονισμένα. Τότε η σημερινή «οικουμενική επίθεση» δεν θα αποτελέσει απειλή, αλλά αφορμή για νέα άνθηση της Ορθοδοξίας.

¹ Θρησκευτική–Πληροφοριακή Υπηρεσία της Ουκρανίας (ΡΙSU) — διαδικτυακή πύλη που δημοσιεύει συστηματικά αναλυτικά άρθρα σχετικά με τον ρόλο των θρησκευτικών θεσμών στις συγκρούσεις, μεταξύ άλλων και με παράδειγμα την Ουκρανία.
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης: https://risu.ua/ (επίσημος ιστότοπος της RΙSU· αναζήτηση με λέξεις-κλειδιά όπως «υβριδικές συγκρούσεις», «θρησκεία και πόλεμος» κ.ά.)

² Orthodox Times — ενημερωτικός πόρος που βρίσκεται σε εγγύτητα με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης: https://orthodoxtimes.com/ (επίσημος ιστότοπος)

³ Επίσημος ιστότοπος της Μόνιμης Αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ειδήσεις και έγγραφα του Πατριαρχείου).
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης: https://www.ecupatria.org/
(παλαιότερα χρησιμοποιείτο το domain ecupatria.org ως ειδησεογραφική πύλη του Πατριαρχείου)

⁴ Reuters, 5 Ιανουαρίου 2019: «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης υπογράφει το διάταγμα για την παραχώρηση εκκλησιαστικής ανεξαρτησίας στην Ουκρανία».
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης: https://www.reuters.com/article/idUSKCN1OZ0AP/
(αρχειακό άρθρο του Reuters· συναφή υλικά στο https://www.reuters.com/)

⁷ Vatican News — επίσημη ενημερωτική πύλη της Αγίας Έδρας (ανάλυση της διπλωματικής δραστηριότητας του Βατικανού).
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης: https://www.vaticannews.va/

⁸ Catholic Relief Services (CRS) — επίσημος ιστότοπος, ενότητα έργων στην Ουκρανία.
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης:
https://www.crs.org/our-work-overseas/where-we-work/ukraine

⁹ Order of St. Andrew the Apostle, Archons of the Ecumenical Patriarchate — επίσημος ιστότοπος (αναφορές στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως «γεφυροποιό» (bridge-builder) στη Σύνοδο IRF και άλλα σχετικά υλικά).
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης: https://archons.org/
(βλ. επίσης υλικό σχετικό με το IRF Summit)

¹⁰ Reuters, 5 Ιανουαρίου 2019 (το ίδιο άρθρο που αναφέρεται στην υποσημείωση ⁴).
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης:
https://www.reuters.com/article/idUSKCN1OZ0AP/

¹¹ Order of St. Andrew the Apostle, Archons of the Ecumenical Patriarchate — υλικό σχετικά με διεθνείς συνόδους και τη διπλωματική δραστηριότητα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης: https://archons.org/

¹² Vatican News — επίσημη πύλη (ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες του Βατικανού στην Ουκρανία).
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης: https://www.vaticannews.va/

¹³ Θρησκευτική–Πληροφοριακή Υπηρεσία της Ουκρανίας (ΡΙSU) — άρθρο για τη συνάντηση του Προκαθημένου της «ΟCU» Επιφανίου με τον πάπα Φραγκίσκο.
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης:
https://risu.ua/ru/predstoyatel-pcu-epifanij-vstretilsya-s-papoj-franciskom_n152837

¹⁴ Catholic Relief Services (CRS) — έργα και προγράμματα στην Ουκρανία.
[Ηλεκτρονική πηγή]. Τρόπος πρόσβασης:
https://www.crs.org/our-work-overseas/where-we-work/ukraine

ΠΗΓΗ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: https://hramzp.ua/news/217130-v-belgrade-prosla-mezdunarodnaia-konferenciia-raspiatie-pravoslaviia-v-xxi-veke-duxovnye-voiny-ekumeniceskaia-ofanziva-i-globalnaia-politika

Οι "παρατάξεις" των Γ.Ο.Χ. σήμερα (μέρος γ΄)

Σχόλιο Διαχειριστού του ιστολογίου "Κρυφό Σχολειό": Το παρόν άρθρο αποτελεί επικαιροποίηση παλαιότερου ενημερωτικού άρθρου για την κατάσταση στον χώρο των Γ.Ο.Χ. λαμβανομένων υπόψιν των νέων δεδομένων που προέκυψαν μέσα στην τελευταία ενδεκαετία.  

1. Στον χώρο των Ματθαιϊκών οι παρατάξεις ...διπλασιάστηκαν (αναμενόμενο λόγω της σχισματογενούς κακόδοξης εκκλησιολογίας τους, που απορίπτει την αναγκαιότητα της Συνοδικής Κρίσεως) και αριθμούν πλέον τις εξής οκτώ (8): 

α) "Αθηνών" Στεφάνου Τσακίρογλου 

β) "Πατρών" Ευσταθίου Τουρλή

γ) "Μεσογαίας" Κηρύκου Κοντογιάννη

δ) "Αττικής" Κοσμά Δημητρακάκη

ε) "Φθιώτιδος" Ιγνατίου Λιάσκου - "Μεσσηνίας" Ιακώβου Κιτσαντά (οι παρατάξεις δ΄ και ε΄, προέκυψαν από την διάσπασή τους μετά τον θάνατο του προκαθημένου τους Χρυσοστόμου Τζανή)

στ) "Λαρίσης" Αμφιλόχιου Ταμπουρά (ο οποίος - ως ο "μοναδικός επίσκοπος επί γης"- "χειροτόνησε" πρόσφατα μόνος του - κατά το αγαπημένο έθος των Σχισματικών - έτερο ψευδεπίσκοπο κροατικής καταγωγής, ονόματι Παντελεήμων Βίλιτιτς).

ζ) "Θεσσαλονίκης" Χρυσοστόμου Μητρόπουλου, και 

η) "Τρίκκης" Κοσμά Σκρέτα.

2. Στον χώρο των λεγόμενων "Φλωρινικών" οι βασικές παρατάξεις παραμένουν δύο, του Αρχιεπισκόπου Καλλινίκου και του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Δεν υφίσταται καμία απολύτως διαφορά μεταξύ τους, παρά μόνο ότι οι πρώτοι θεωρούν ότι είναι οι "Καθαροί", ενώ οι δεύτεροι δεν έχουν αυτήν την αυταπάτη...  

3. Στον χώρο των ψευδοπαλαιοημερολογιτών ο φερόμενος ως "Αρχιεπίσκοπος των Γ.Ο.Χ." Παρθένιος (Βασίλειος) Βεζυρέας ακολούθησε τον δρόμο της Μαριάμ (φυλακή), ενώ έτεροι τυχάρπαστοι εμφανίζονται και εξαφανίζονται ως κομήτες.