Δύο ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις (γ. Επιφάνιος Καψαλιώτης - γ. Σάββας Λαυριώτης)

Συνέντευξη Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος σε πολωνική ιστοσελίδα

            Ὁ Θεοφ. Ἐπίσκοπος Γαρδικίου Κλήμης ὡς Τοποτηρητὴς τῆς Ἱερᾶς Ἐπισκοπῆς Μοραβίας (Τσεχίας, Σλοβακίας, Πολωνίας) τῆς Ἐκκλησίας μας, παρεχώρησε τὴν κατωτέρω συνέντευξι σὲ πιστούς μας ἐκ Πολωνίας, ἡ ὁποία δημοσιεύθηκε στὴν πολωνικὴ γλῶσσα στὴν ἑξῆς Ἱστοσελίδα: https://maptys.wordpress.com/2017/03/09/wywiad-z-bp-klemensem/
Παρατίθεται καὶ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, χάριν τῶν Ἑλλήνων ἀναγνωστῶν: 

1. Ποιὰ εἶναι ἡ θέσις σας σχετικὰ μὲ τὴν «ἐπίσημη Ὀρθοδοξία»;

            Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ δὲν ἔχουμε νὰ ἀπαντήσουμε κάτι ἄλλο, παρὰ ὅσα γράφονται αὐτούσια στὸ Ἑνωτικὸ Ἐκκλησιολογικὸ Κείμενό μας «Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔναντι τῆς Αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Θέματα Δογματικὰ καὶ Κανονικά» (Μάρτιος 2014), καὶ συγκεκριμένα ὅσα διαλαμβάνονται στὸ Κεφ. Δ’ τοῦ Κειμένου αὐτοῦ, τὸ ὁποῖο φέρει τὸν τίτλο: «Ἡ λεγομένη ἐπίσημος Ὀρθοδοξία»:

1. Τὸ νόημα τοῦ ὅρου «ἐπίσηµη Ὀρθοδοξία» ἔχει στενὰ συνδεθεῖ µὲ τοὺς ὅρους «ἐπίσηµη Ἐκκλησία» καὶ «ἐπίσηµες τοπικὲς Ἐκκλησίες».

2. Ἡ «ἐπίσηµη Ὀρθοδοξία» εἶναι τὸ ἰδιαίτερο ἐκεῖνο ἰδεολόγημα τῶν λεγομένων ἐπισήµων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, τὸ ὁποῖο ἀντιπροσωπεύει µία Ὀρθοδοξία ὁλοένα καὶ περισσότερο «χλιαρή», ἡ ὁποία μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν Ἐκκλησιολογικῶν καὶ Κανονικῶν Καινοτομιῶν, τὶς ὁποῖες προέβλεπε τὸ προαναφερθὲν Πατριαρχικὸ Διάγγελμα τοῦ 1920, ὁδηγήθηκε στὴν σταδιακὴ ἀποξένωσή της ἀπὸ τὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία.

3. Τὸ 1924 ἔγινε τὸ πρῶτο καὶ μεγάλο βῆμα πρὸς τὴν ἐφαρμογὴ αὐτῆς τῆς προσχεδιασμένης καὶ μεθοδευμένης ἀλλοτριώσεως ἀπὸ τὴν γνησιότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Παπικοῦ Ἡμερολογίου σὲ μερικὲς Τοπικὲς Ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες μὲ τὸν καιρὸ αὐξήθηκαν, ἕως τὸ σημεῖο τῆς ἀποδοχῆς σὲ κάποιες περιπτώσεις ἀκόμη καὶ τοῦ Παπικοῦ Πασχαλίου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ κατάφορη παραβίαση τοῦ Ὅρου τῆς Α’ Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

4. «Ἐπίσηµη Ἐκκλησία» εἶναι τὸ ὄνοµα, τὸ ὁποῖο προσέδωσαν οἱ Ρῶσοι πιστοὶ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακοµβῶν στὴν κρατικὴ Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὴν ἀναγνωρισμένη καὶ ἐντελῶς ἐξαρτημένη ἀπὸ τὸ ἄθεο Σοβιετικὸ Καθεστώς, ἡ ὁποία καὶ ἐξελίχθηκε στὸ γνωστὸ σεργιανιστικὸ καὶ οἰκουμενιστικὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας.

5. Σήμερα, οἱ ὅροι «ἐπίσηµη Ἐκκλησία» καὶ «ἐπίσηµες τοπικὲς Ἐκκλησίες», ἀναφέρονται στὶς γνωστὲς ἱστορικῶς διαµορφωµένες Τοπικὲς Ἐκκλησίες, ἡ ἱεραρχικὴ Ἡγεσία τῶν ὁποίων ἀποδέχεται ἐπισήμως καὶ μετέχει συνοδικῶς στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση, τὴν προωθεῖ, ἐπιτρέπει ἢ τὴν ἀνέχεται ὡς θεολογικὴ ἔννοια καὶ ὡς θρησκευτικὴ πράξη, καλύπτεται ἀπὸ τὸ πέπλο τῆς δῆθεν Κανονικότητας, ὅπως τὴν ἐννοεῖ ὁ Σεργιανισµός, καὶ υἱοθετεῖ -ἀμέσως ἢ ἐμμέσως- καὶ πολλὲς ἄλλες µορφὲς τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία (βλ. διαβρωτικὰ φαινόμενα, ὅπως τὴν νόθευση τῶν Μυστηρίων καὶ μάλιστα τοῦ τύπου τοῦ Βαπτίσματος, λειτουργικὲς μεταρρυθμίσεις μὲ τὸ πρόσχημα τῆς «λειτουργικῆς ἀναγεννήσεως», τὴν πρόσφατη «μεταπατερικὴ θεολογία», τὴν ἐπισήμως -καὶ μάλιστα στὶς πανεπιστημιακὲς θεολογικὲς Σχολὲς- ἐπιτελούμενη βαθειὰ διείσδυση τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν ἀπώλεια τῶν ἐκκλησιαστικῶν κριτηρίων γιὰ τὴν Διακήρυξη Ἁγίων, ποικίλες μορφὲς ἐκκοσμικεύσεως καὶ ἀλλοιώσεως τοῦ αὐθεντικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἤθους, τὴν υἱοθέτηση μιᾶς ἀντιπατερικῆς ἑρμηνείας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Οἰκονομίας κλπ.).

6. Ὅλες αὐτὲς οἱ λεγόμενες ἐπίσημες Ἐκκλησίες ἔχουν πλέον προσχωρήσει ἀποφασιστικά, σταθερὰ καὶ ἀμετανόητα στὴν διαδικασία τῆς συγκρητιστικῆς Ἀποστασίας, σεργιανιστικοῦ καὶ οἰκουμενιστικοῦ τύπου, µία ἀντιεκκλησιαστικὴ καὶ ἀντικανονικὴ διαδικασία, ἡ ὁποία ἔχει προωθηθεῖ ἢ ἐπιτραπεῖ συνοδικῶς ἀπὸ τὶς Ἱεραρχίες αὐτῶν, μετὰ τῶν ὁποίων ἡ Γνησία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀδυνατεῖ νὰ ἔχει ὁποιαδήποτε προσευχητική, μυστηριακὴ καὶ διοικητικὴ κοινωνία, ἐπειδὴ εἶναι συνεπὴς πρὸς τὶς Ἐκκλησιολογικές Ἀρχές Της σχετικὰ μὲ τοὺς «ψευδεπισκόπους» καὶ «ψευδοδιδασκάλους».

2. Πῶς πρέπει νὰ ἀγωνισθῆ κανεὶς ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

            Ἡ ἀπάντησις καὶ στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ἐμπεριέχεται αὐτούσια στὸ προαναφερθὲν Ἐκκλησιολογικό μας Κείμενο, καὶ συγκεκριμένα στὸ Κεγ. Γ’, παραγρ. 8-10:

8. Οἱ εὐσεβεῖς, Κλῆρος καὶ Λαός, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὑγιᾶ Δογματικὴ καὶ Κανονικὴ Συνείδηση, ἀπένταντι σὲ φαινόμενα καὶ κινήσεις, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐκκλησιολογικὴ καὶ σωτηριολογικὴ σημασία, ὅπως εἶναι ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ὁ Σεργιανισμός, ὀφείλουν νὰ τηρήσουν μία γνήσια Πατερικὴ στάση, ὅταν μάλιστα αὐτὰ ἑδραιώνονται συστηµατικὰ καὶ διαδίδονται εὐρέως, ἔστω καὶ ἄν δὲν ἐπιδιώκουν πάντοτε µία σαφῆ δογµατικὴ ἔκφραση, ἀλλ᾿ εἰσχωροῦν καὶ ἐνσπείρονται στὸ Σῶµα τῆς Ἐκκλησίας µὲ ὕπουλο καὶ διαβρωτικὸ τρόπο, δηλαδὴ υἱοθετοῦνται ἐνεργῶς ἢ ἐπιτρέπονται παθητικῶς ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἐπισκόπους µιᾶς ἢ περισσοτέρων Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν.

9. Στὶς περιπτώσεις αὐτές, ἡ οὐσία τοῦ ἀγῶνος ἐναντίον τῶν ἀντι-ευαγγελικῶν, ἀντορθοδόξων καὶ ἐκφυλιστικῶν αὐτῶν φαινοµένων δὲν εἶναι ἁπλῶς καὶ μόνον μία προαιρετικὴ στάση μέσα στὸ πλαίσιο μιᾶς δῆθεν οἰκονομίας, ἀλλὰ ἐπιβάλλεται ἀμέσως ἡ παύση τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας µὲ τὸν Ἐπίσκοπο καὶ τὴν Ἱεραρχία, ἡ ὁποία εἰσάγει μάλιστα συνοδικῶς τὴν αἵρεση στὴν Ἐκκλησία, εἴτε μὲ τὸ νὰ κηρύσσει αὐτήν, εἴτε μὲ τὸ νὰ συµβάλλει στὴν διάδοσή της µέσῳ τῆς σιωπῆς, τῆς παθητικότητας ἢ τῆς ἀδιαφορίας (ΙΕ’ Κανὼν τῆς Πρωτο-δευτέρας).

10. Ἡ Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς ποιμένες, οἱ ὁποῖοι (μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ) ἔχουν ἐκπέσει, καὶ οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίζονται πλέον ὡς «ψευδεπίσκοποι» καὶ «ψευδοδιδάσκαλοι», ἀποτελεῖ ἀναγκαιότατη ὑποχρέωση τῶν γνησίων Ὀρθοδόξων ἐν καιρῷ αἱρέσεως, γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς Μοναδικότητας, τῆς Ἑνότητας καὶ τῆς Καθολικότητας τῆς Ἐκκλησίας· (ἐπίσης), γιὰ τὴν ὁμολογιακὴ Μαρτυρία Πίστεως, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἱεραποστολικὴ σωτήρια Κλήση Μετανοίας πρὸς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐκτρέπονται καὶ γιὰ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κοινωνία μὲ αὐτούς. 

3. Τὶ εἶναι ἡ Γνήσια Ὀρθοδοξία;

            Καὶ πάλι στὸ προαναφερθὲν Ἐκκλησιολογικό μας Κείμενο δίδεται αὐτούσια ἀπάντησι στὸ ἐρώτημα αὐτὸ (Κεφ. Ε’: «Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία»):

1. Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία περιλαμβάνει στοὺς κόλπους Της καὶ συνενώνει ἐν τῷ Πατρί, διὰ τοῦ Υἱοῦ, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, τὴν μεγάλη ἐκείνη μερίδα τοῦ εὐσεβοῦς Κλήρου καὶ Λαοῦ τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἡ ὁποία ἀντέδρασε σθεναρῶς στὴν διακήρυξη τῆς ἐκκλησιοκτόνου αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὶς ἄμεσες πρακτικὲς ἐφαρμογές του, καθὼς καὶ τοῦ ἐκκλησιομάχου Σεργιανισμοῦ, καὶ διέκοψε κάθε κοινωνία μὲ τοὺς Καινοτόμους Οἰκουμενιστές, ἐπίσης καὶ μὲ τοὺς Σεργιανιστές.

2. Οἱ πιστοὶ τηρητὲς τῆς Παρακαταθήκης τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Τύχωνος (+1925) στὴν Ρωσία δὲν ἀναγνώρισαν τὴν καθεστωτικὴ Ἐκκλησία καὶ τὸν Σεργιανισμὸ (1927 ἑ.), καὶ προτίμησαν ἕνα μέρος ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ὑποστεῖ διωγμοὺς καὶ νὰ καταφύγει στὶς Κατακόμβες, καὶ ἔτσι ἀνέδειξε Μάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς τῆς Πίστεως, καὶ ἄλλο μέρος ἀπὸ αὐτοὺς ἐξῆλθε ἀπὸ τὴν Ρωσία, καὶ συγκροτήθηκε ἐκκλησιαστικῶς-διοικητικῶς στὴν Διασπορά, καὶ ἀνέδειξε ἐπίσης λαμπρὲς Ὁμολογιακὲς καὶ Ἅγιες Μορφές, μέ παγκόσμια μάλιστα φήμη καὶ περιωπή.

3. Στὴν Ἑλλάδα, τὴν Ρουμανία, τὴν Κύπρο, τὴν Βουλγαρία καὶ σὲ ἄλλα μέρη, συμπαγεῖς πληθυσμοὶ ἀπέρριψαν τὴν Ἡμερολογιακὴ-Ἑορτολογικὴ Καινοτομία τοῦ 1924 καὶ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ προτίμησαν ἐπίσης τὶς διώξεις καὶ ἀνέδειξαν Μάρτυρες καὶ Ὁμολογητὲς τῆς Πίστεως, προκειμένου νὰ φανοῦν συνεπεῖς στὶς ἱερὲς Παραδόσεις τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας· καὶ ὁ Κύριός μας ἐνθάρρυνε καὶ ἐπιβράβευε τὸν κατὰ Θεὸν ζῆλον τῶν γνησίων τέκνων Του, μέσῳ ἐντυπωσιακῶν καὶ θαυμαστῶν Θεοσημειῶν, ὅπως τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ στὴν Ἀθήνα (14.9.1925).

4. Μετὰ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς Καινοτομίας τοῦ 1924 στὴν Ἑλλάδα, (οἱ πιστοὶ) ποὺ ἔμειναν σταθεροὶ στὶς Πατρῶες Παραδόσεις, ἄρχισαν νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν ὀνομασία «Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί», καὶ τὸ ἴδιο ἔπραξαν καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ τῶν Κατακομβῶν τῆς Ρωσίας, οἱ λεγόμενοι Τυχωνῖτες.

5. Κατὰ τόπους ὅμως καὶ κατὰ διαστήματα ἔχουν χρησιμοποιηθεῖ καὶ ἄλλες ποικίλες ὀνομασίες γιὰ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπέρριψαν μὲν τὴν Καινοτομία τοῦ 1924 καὶ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ εὑρίσκοντο πάντοτε μέσα στὰ ὅρια τοῦ γνησίου ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος καὶ εὐαγγελικοῦ ἤθους, καθὼς ἐπίσης καὶ τῆς νόμιμης καὶ κανονικῆς τάξεως, καὶ εἶχαν γνήσια καὶ ἀδιάκοπη Ἀποστολικὴ Διαδοχή, οἱ ὁποῖοι βεβαίως συγκροτοῦν στὸ σύνολό τους τὴν Γνησία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ Ὁποία ἀποτελεῖ, μετὰ τὴν συνεχῶς καὶ μεγαλύτερη ἀπομάκρυνση τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀπὸ τὴν ὁδὸ τῆς Ἀληθείας, τὴν αὐθεντικὴ συνέχεια τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας στὴν σύγχρονη ἐποχή μας.

6. Ἡ δογματικῶς ἀναγκαία Ἐπισκοπικὴ Δομή, γιὰ τὴν συγκρότηση καὶ συνέχεια τῶν κατὰ τόπους Γνησίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἐξασφαλίσθηκε, μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, εἴτε μὲ τὴν προσχώρηση ἀπὸ τὴν Καινοτομία Ἀρχιερέων σὲ Αὐτές, κατόπιν βεβαίως Ὀρθόδοξης Ὁμολογίας, εἴτε μὲ τὴν χειροτονία Ἐπισκόπων ἀπὸ Γνήσια Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστικὴ Ἀρχὴ στὴν Διασπορά, ἡ ὁποία εἶχε ἀναμφισβήτητη Ἀποστολικὴ Διαδοχή· ἑπομένως, ἡ Ἀποστολικὴ Διαδοχὴ καὶ ἡ Κανονικότητα τῆς Γνησίας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι ἀποδεδειγμένη καὶ βεβαιωμένη, ἀπρόσβλητη καὶ ἀναντίρρητη, καὶ ἔχει ἐπικυρωθεῖ μὲ θεῖα σημεῖα.

4. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέχεται πανταχόθεν ἐπιθέσεις τοῦ ὅλο καὶ περισσότερο ἐκπεσόντος κόσμου· ἐντὸς τῶν συνθηκῶν αὐτῶν πῶς δύναται κανεὶς νὰ δημιουργήση οἰκογένεια, νὰ μεγαλώση παιδιὰ -καὶ τὸ κυριώτερο- πῶς νὰ σωθῆ;

            Οἱ ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ διαβόλου καὶ γενικὰ τοῦ ἐκπεσμένου καὶ μακρὰν τοῦ Θεοῦ εὑρισκομένου κόσμου εἶναι ὄντως ἰδιαίτερα ἰσχυρὲς στὴν ἐποχή μας. Ὅμως, ὅπου ἡ ἁμαρτία πλεονάζει, ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ παρέχεται ἐπίσης μὲ ἀφθονία στοὺς πιστοὺς ἀγωνιστὲς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς. Πρὸς τοῦτο, χρειάζεται δυνατὴ πίστις, ἐπίγνωσις ὅτι ἄνευ τοῦ Θεοῦ δὲν δυνάμεθα νὰ ποιήσουμε τὸ ἀγαθό, συνεχὴς ἐκζήτησις τοῦ θείου ἐλέους μέσῳ τῆς ἀδιαλείπτου-νοερᾶς προσευχῆς, σταθερὸ καθημερινὸ πρόγραμμα ἀναγνώσεως τῶν θείων Γραφῶν καὶ τῶν ψυχωφελῶν βιβλίων, πρόγραμμα ἱερῶν Ἀκολουθιῶν ἡμερησίως, καλλιέργεια καὶ βίωσις πνεύματος μετανοίας, καθοδήγησις ἀπὸ καλὸ καὶ ἔμπειρο Πνευματικὸ πατέρα, ἀγώνας ἀποκοπῆς τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν καὶ ἐπιτελέσεως τῶν ἀρετῶν μὲ συνέπεια, συχνὴ συμμετοχὴ στὴν Θεία Εὐχαριστία, καὶ γενικὰ ζωὴ χαρακτηρισμένη μὲ ἐλπίδα, συγχωρητικότητα, ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη.

            Ἄν ἕνας ἄνδρας ἤ μία γυναῖκα αἰσθάνονται ἰσχυρὴ μέσα τους τὴν κλῆσι καὶ ἀνάγκη γιὰ τὴν οἰκογενειακὴ ζωή, τότε στρέφονται σὲ ἀναζήτησι ὁμόφρονος συντρόφου, μὲ κοινὲς ἀρχὲς πίστεως καὶ ζωῆς, μὲ κοινὴ κοσμοθεωρία, μὲ ἐπικοινωνία καὶ ἕνωσι καρδιακή, μὲ θυσιαστικὴ ἀγάπη καὶ ὄχι ἁπλῶς συναισθηματικὸ ἔρωτα (ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχη βεβαίως καὶ αὐτός), γιὰ νὰ συναρμοσθοῦν στὴν κοινωνία τοῦ εὐλογημένου γάμου, πρὸς τελείωσι στὴν ἀρετὴ καὶ δημιουργία ἀπογόνων, δηλαδὴ ὑποψηφίων Ἁγίων. Οἱ γονεῖς ἔχουν εὐθύνη νὰ ἀναθρέψουν τὰ τέκνα τους «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» μὲ τοὺς λόγους καὶ κυρίως μὲ τὸ παράδειγμά τους. Στὰ παιδιὰ πρέπει νὰ ἑδραιωθῆ ἡ ἀρετὴ στὴν ψυχή τους καὶ νὰ φυλαχθοῦν ἀπὸ βλαβερὲς καὶ πονηρὲς συνήθειες καὶ ἀντιλήψεις ποὺ θὰ τὰ καταστρέψουν.

            Ἄν ὅλα αὐτὰ λαμβάνουν χώραν ἐντὸς τῆς μυστηριακῆς ἀτμόσφαιρας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, τότε εἶναι κατορθωτὰ καὶ ἐπιφέρουν σωτήρια ἀποτελέσματα.

5. Τώρα οἱ παραδοσιακοὶ Παπικοὶ εἶναι πολὺ ἀπογοητευμένοι μὲ τὸν Πάπα Φραγκίσκο, ὁ ὁποῖος χάριν δημοτικότητος ἐνεργεῖ ἀντίθετα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Παραδόσεως· πῶς βλέπετε αὐτὴ τὴν κατάστασι καὶ κατὰ τὴν γνώμη σας τὶ θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουν οἱ εἰλικρινῶς πιστεύοντες παπικοί;

            Ἀπὸ μέρους μου δὲν ἔχω ἰδιαίτερα σχόλια γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ κατάστασι στὸν Παπισμό. Εἶναι γνωστόν, ὅτι οἱ μεταρρυθμίσεις τῆς Β’ Βατικανῆς συνόδου προκάλεσαν κῦμα ἀντιδράσεων ἐντὸς τῆς Κοινότητός τους, καὶ ὑπάρχουν κάποιοι ἀπὸ τοὺς πιστούς των οἱ ὁποῖοι ἀντιτάσσονται στὴν προφανῆ ἐκκοσμίκευσι τοῦ συγκροτήματός τους, μὲ κύριους ἐκφραστὲς στὴν διαδικασία αὐτὴ τοὺς τελευταίους ἰδίως Πάπες.

            Ἡ εὐχή μας εἶναι, ὅσοι ἐμφοροῦνται ἀπὸ παραδοσιακὲς ἀρχὲς ἐντὸς τοῦ Παπισμοῦ, νὰ ἐγκύψουν ἐπὶ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου τῆς Ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας στὴν ὁποίαν ἀνῆκαν τὴν πρώτη χιλιετία τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ἐκ τῆς ὁποίας ἐξέπεσαν, ἐπικαλούμενοι δὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ ἀνακαλύψουν τὸν θησαυρὸ τῆς Πίστεως καὶ Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ὀρθοδοξία.

            Διὰ τῆς μετανοίας καὶ εἰσόδου στὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέσῳ τοῦ ἀληθινοῦ Βαπτίσματος, ἐπιτυγχάνεται ἡ συγκατάλεξις στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στὴν πληρότητα τῆς Χάριτος, στὸ ἐργαστήριο τῆς ἁγιότητος, στὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας.

6. Μέσα στὴν ταραγμένη θάλασσα τῆς σημερινῆς ζωῆς ὑπάρχουν μερικοί, οἱ ὁποῖοι θὰ ἤθελαν νὰ σωθοῦν στὸν Μοναχισμό· τὶ ἰδιαιτέρως πρέπει νὰ προσέχουν αὐτοὶ προκειμένου νὰ λάβουν μία τέτοια ἀπόφασι;

            Ὁ Μοναχισμὸς ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη κλῆσι καὶ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Ἀπὸ μέρους του ὁ ἄνθρωπος ἀνταποκρίνεται στὸ Πῦρ τῆς Χάριτος, τὸ ὁποῖο αἰσθάνεται νὰ ἀνάπτη μέσα του καὶ νὰ τοῦ ἀποκαλύπτη τὴν ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων καὶ νὰ τὸν ὁδηγῆ στὴν ὁδὸ τῆς πλήρους ἀφιερώσεως στὸν Θεό.

            Ὅμως, ὅσο εὐλογημένη εἶναι ἡ Μοναχικὴ ζωὴ ὡς μία ζωὴ πλήρους εὐαγγελικῆς ἀκριβείας μὲ ἀπερίσπαστη δοξολογία καὶ ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ, ὡς μία ἀγγελικὴ κατάστασις καὶ πρόγευσις τῶν ἐσχάτων, ἄλλο τόσο εὐαίσθητη καὶ ἐπικίνδυνη εἶναι. Ἐλλοχεύουν πολλοὶ κίνδυνοι ποὺ ἀντιστρατεύονται εἰς αὐτήν, μὲ πιὸ σημαντικὸ τὸ ἴδιον θέλημα, ποὺ πρέπει νὰ κοπῆ. Χρειάζεται πρὸς τοῦτο ἀπόλυτη ὑποταγὴ/ὑπακοὴ σὲ Πνευματικὸ Πατέρα-Γέροντα, ὥστε νὰ ἐπέλθη ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸν ἐγωϊσμὸ καὶ νὰ γίνη αἰσθητὴ ἡ ἐλευθερία τῆς Χάριτος. Ὁ ὑποψήφιος Μοναχὸς πρέπει νὰ ἔχη διάθεσι ζωῆς μονώσεως, νὰ δύναται νὰ ζήση προσευχητικὰ ἀφοσιωμένη-συγκεντρωμένη ζωή, σὲ ἐγρήγορσι καὶ ἑτοιμότητα ἐπιτελέσεως τοῦ θείου θελήματος σὲ κάθε του λεπτομέρεια. Πρέπει ἡ κρᾶσις του νὰ τὸν βοηθῆ νὰ ζήση ζωὴ ἁγνότητος καὶ παρθενίας, καὶ νὰ μὴ δεσμεύεται ἀπὸ τίποτε ὑλικό, νὰ διάγη ζωὴ πλήρους ἀκτημοσύνης καὶ πτωχείας.

            Ὁ Μοναχισμὸς εἶναι εὐλογημένη ζωὴ θείας Λατρείας, ἐγκρατείας, ταπεινώσεως, ὑπομονῆς καὶ ἀγάπης. Εἶναι ἡ πιὸ ἀνώτερη μορφὴ ζωῆς ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθῆ ἐπὶ τῆς γῆς, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ πιὸ δύσκολη γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἰδικῶς τῆς ἐποχῆς μας, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζεται γιὰ τὸν ἐγωϊσμό του, τὴν φιληδονία του, τὴν φιλοδοξία καὶ πλεονεξία του. Ὅμως, πάντοτε ὑπάρχουν ἐξαιρέσεις καὶ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δύναται νὰ ἐπιφέρη σωτήρια ἀποτελέσματα ἐκεῖ ποὺ ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ στερεύει, ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ συνεργασθῆ μετ’ αὐτῆς.

7. Τὶ θέλετε ἐσεῖς νὰ εἰπῆτε στὸν ὀρθόδοξο ἀναγνώστη στὴν Πολωνία;

            Οἱ σύγχρονοι Πολωνοὶ ἀδελφοί, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς, εὔχομαι νὰ ζήσουν ὄχι μόνον σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ ὑγιοῦς ἀνθρωπισμοῦ, γιὰ νὰ χαροῦν πραγματικὰ τὴν εὐλογία τοῦ δώρου τῆς ζωῆς τους, σὲ ἁρμονία μὲ τὴν συνείδησί τους, καὶ μὲ τὸν πλησίον τους, ἀλλὰ νὰ ζήσουν τὴν ἁγία ὁδὸ τῆς Πίστεως, στὴν γνήσια καὶ ἀνόθευτη μορφή της, ὅπως τὴν μετέδωσαν στοὺς Σλαύους οἱ Θεσσαλονικεῖς Ἅγιοι Κύριλλος καὶ Μεθόδιος, δηλαδὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστικὴ μορφή της. Αὐτὴ ἡ πίστις ἐξυψώνει, τιμᾶ καὶ ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπο. Κάθε ἄλλη ἐκδοχή της, ἡ ὁποία μάλιστα ἐπιβλήθηκε μὲ βία, ἀποτελεῖ τραγωδία καὶ ἀδικία, ποὺ εἶναι ἄμεση ἀνάγκη νὰ διορθωθῆ καὶ ἀποκατασταθῆ σὲ θεολογικὸ καὶ βιωματικὸ ἐπίπεδο. Τὸ θαῦμα τῆς Μετανοίας, τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς στὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία, ἐπιφέρει τὸ θαῦμα τῆς Σωτηρίας.

            Σὲ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς εὐλογία, καὶ σὲ ὅλους τοὺς Πολωνοὺς ὑγεία, εὐημερία, εἰρήνη καὶ πρόοδο!

ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΟΥ ΤΗΣ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ" π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΜΠΑΡΔΑΚΑ

 

1. Αγαπητέ π. Ευθύμιε το 1982 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του ιστορικού περιοδικού "Εκκλησιαστική Παράδοσις" (που πλέον υπάρχει μόνο διαδικτυακά εδώ). Ποιες ήταν οι προσδοκίες από μια τέτοια έκδοση και σε ποιον βαθμό πιστεύετε ότι επετεύχθησαν;

Οἱ σκοποί τοῦ Περιοδικοῦ μας «Ἐκκλησιαστική Παράδοσις», ἦσαν ἡ ἂμεση ἐπικοινωνία μέ τό Ποίμνιο τό ὁποῖο «διψοῦσε» (ὃπως καί σήμερα ἂλλωστε) γιά ἐνημέρωση ἐπί Ἐκκλησιολογικῶν θεμάτων, ἐπί θεμάτων ἁπτομένων ἀποριῶν τῶν ὁποίων γινόμουν ἀποδέκτης, ἡ παροχή κάποιων συμβουλῶν καί ἠθικῆς στηρίξεως τῶν ἀναγνωστῶν του, μέσα στά πλαίσια τῶν δυνατοτήτων πού μᾶς ἒδιδε ἡ συνεχής ἐπικοινωνία μέ τούς Πιστούς τῆς Ἑνορίας μας, ἀλλά καί μέ συνδρομητάς ἀπό ὃλα τά μέρη τῆς Ἑλλάδος καί τό ἐξωτερικό, ὃπου, πολλοί Ἓλληνες διψοῦν γιά Ὀρθοδοξία, γλῶσσα καί ἒχουν κλεισμένη μέσα στήν καρδιά τους τήν Ἐλληνορθόδοξη Παράδοση.

Ὁ σκοπός του λοιπόν, ἦτο (καί εἶναι) ἡ ἐπικοινωνία μέ τούς Ὀρθοδόξους τῆς, ἐντός της  Ἑλλάδος ἀλλά καί  αυτων της Διασπορᾶς, οἱ ὁποῖοι στεροῦνται Ἐκκλησιῶν, Ἱερωμένων, Κηρυγμάτων, ἐνημερώσεως  ἐπί Ἒκκλησιολογικῶν θεμάτων κ.λπ., ἀλλά παρά ταῦτα, παραμένουν Πιστοί εἰς τήν Ἰεράν μας Παράδοσιν καί τήν Πίστην τῶν Πατέρων μας.

Ἂλλη μία ἀποστολή τοῦ Περιοδικοῦ μας, ἦτο ἡ ἐνημέρωσις τῶν ᾽ἀπανταχοῦ Ἑλλήνων, μέ πλῆθος εἰδικῶν «ΣΤΗΛΩΝ», ὃπως ἡ ἐπικοινωνία μας μέ τά νέα παδιά, μέσω εἰδικῆς στήλης «Η ΣΤΗΛΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΑΣ», ἀφιερωμένη σέ ἀλληλογραφία μαζί τους. Η «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΤΗΛΗ», «ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΕΣ», «ΕΙΔΗΣΕΙΣ», «ΑΠΟΨΕΙΣ», «ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΣ ΜΑΣ», «ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ» (πάντοτε καλόπιστη, πλήρης ἀγάπης, ἂν καί ἀρκετές φορές μποροῦσε νά χαρακτηρισθῇ «σκληρή», πάντοτε ομως ἐποικοδομητική καί  μέ γνώμονα τήν ΟΜΟΝΟΙΑ), «ΝΕΑ ΑΠΟ  ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΝΟΡΙΕΣ ΜΑΣ», «ΝΕΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ» Κ.ΛΠ.

Μεγάλη καί πολύ χρήσιμη ὑπῆρξε ἡ ἀνταπόκρισις, τό ἐνδιαφέρον καί ἡ συμμετοχή τῶν ἀναγνωστῶν μας εἰς τήν Στήλην της «ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑΣ».

Ἦταν πέραν πάσης προσδοκίας μας, ἡ ἀνταπόκρισις τῶν, νεαρᾶς ἡλικίας, Ἐφήβων ἀλλά καί μεγαλυτέρων ἀναγνωστῶν μας, στήν στήλη τήν σχετική.

Μέ τά προβλήματα, τούς προβληματισμούς, τίς ἀπορίες ΚΑΙ ἐπί συγχρόνων θεμάτων τῆς εὐσεβοῦς Νεολαίας μας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τήν ΕΛΠΙΔΑ ὃλων μας γιά τό μέλλον μας ὡς Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων,  διά τῆς παροχῆς «ἀντισωμάτων» ἀμύνης, ἒναντι τῶν ξενοφέρτων καί ψυχοφθόρων τρόπων ζωῆς καί γιά τόν λόγο αὐτό, μελετοῦμε τήν δυνατότητα νά τήν ἐπαναφέρωμε εἰς τήν νέαν μορφήν τοῦ Περιοδικοῦ μας.

Τό γεγονός πώς ἀγωνιστήκαμε μέσω τῶν στηλῶν αὐτοῦ τοῦ Περιοδικοῦ διά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί δέν ἐδιστάσαμε νά ποῦμε ἀλήθειες, οἱ ὁποῖες ἲσως δέν ἱκανοποιοῦσαν τούς πάντες καί παρά ταῦτα τό Περιοδικό ἐξακολουθεῖ νά «βγαίνη» (ἒστω καί διαδικτυακῶς διά λόγους οἰκονομικούς), καί νά μελετᾶται ἀπό ἱκανόν ἀριθμόν ἀναγνωστῶν, ἀποδεικνύει πώς, τοὐλάχιστον, δέν ἀπέτυχεν τῆς ἀποστολὴς του.

Καί πρέπει νά τονίσωμεν ἰδιαιτέρως πώς αἱ θέσεις μας ἐπί σοβαρῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί Ἐκκλησιολογικῶν θεμάτων ὑπῆρξαν ΣΤΑΘΕΡΕΣ καί πάντοτε ἐμπνεόμενες ἀπό τήν ζωή, τό θαυμαστόν ἒργον και τάς θεσεις τοῦ Μεγάλου, τοῦ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΡΗΤΟΡΟΣ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΒΟΥΡΙΔΟΥ…!

2. Από τους ανθρώπους που γνωρίσατε στην ζωή σας και πλέον είναι κεκοιμημένοι, ποιους θεωρείτε ότι σας άγγιξαν και θα τολμούσατε να τους χαρακτηρίσετε αγίες μορφές;

Στά ἀρκετά χρόνια στά ὁποῖα ὑπηρετῶ ὡς Ἱερέας, συνήντησα Κληρικούς καί Λαἱκούς, οἱ ὁποῖοι ἐστάθησαν πανάξιοι στούς τομεῖς ΠΙΣΤΕΩΣ, ΗΘΙΚΗΣ καί ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ  καί τῶν ὁποίων ἡ ἒνθερμος, ζέουσα θα μποροῦσα να πῶ, παρουσία στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, ὑπῆρξε κυριολεκτικῶς ἐντυπωσιακή.

Πρέπει νά σημειώσω, πώς ἡ χρῆσις τῆς λέξεως «Ἃγιος» γιά οἱονδήποτε θνητόν (Κληρικόν ἢ Λαϊκόν) πρέπει νά γίνεται μετά ΜΕΓΙΣΤΗΣ προσοχῆς.

Ὃταν στήν ἀνυπέρβλητη Ἐκκλησιαστική μας Ὑμνολογία ψάλλωμεν «...Ἃγιος οὐκ ἒστιν ἂλλος πλήν Σοῦ Κύριε....» εἶναι ἀπαραίτητο, ἡ προσφώνησις αὐτή, νά γίνεται μετά μεγίστης προσοχῆς καί πέραν τῆς «ἐθιμοτυπικοῦ» τύπου προσφωνήσεως δι’ αὐτοῦ, κάποιου Ἱερωμένου (ἡ ὁποία δέν ἃπτεται τῆς οὐσίας τοῦ τίτλου), νά ὑπάρχουν προϋποθέσεις αἱ ὁποῖαι ἒχουν θεσμοθετηθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησιατική Παράδση νά τηροῦνται οἱ ἀπαράβατοι Ἐκκλησιαστικοί καί Κανονικοί Παράγοντες καί ΘΕΣΜΟΙ πού ὑφίστανται καί οἱ ὁποῖοι, βεβαίως, δέν εἶναι δυνατόν νά ἀναλυθοῦν στά πλαίσια αὐτῆς τῆς συνεντεύξεως.

Πάντως, ἀνεξαρτήτως τῆς χρήσεως τοῦ ὃρου «Ἃγιος», μέ τόν ὁποῖο  σήμερα προσφωνοῦμε τούς Ἐπισκόπους καί τούς Ἱερεῖς («Ἃγιε Πατέρα» κ.λπ.)  συνήντησα μορφάς αἱ ὁποῖαι παραμένουν χαραγμέναι βαθύτατα στήν ψυχή μου καί μοῦ δίδουν τό παράδειγμα καί τό στήριγμα νά ἀγωνίζωμαι μέ τίς ταπεινές μου δυνάμεις.

Θά μποροῦσα νά ἀναφέρω ἓναν μακροσκελῆ κατάλογον μέ ἀξιολόγους ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥΣ πιστούς, Ἱερωμένους καί Λαἱκούς, ἀλλά ἀφ' ἑνός μέν κάποιους, ἀσφαλῶς, θά ξεχάσω καί ἀφ' ἑτέρου, δέν νομίζω πώς εἶναι τοῦ παρόντος κάποιος «κατάλογος» καλῶν σέ αντιπαράθεση μέ τούς λοιπούς τούς ὁποίους ἒτσι, ἐμμέσως, θά τούς ἐχαρακτήριζα ὁλιγοπίστους ἢ «χαλαρούς».

Ὡστόσο, ἡ ᾽ἐρώτηση αὐτή ἀποτελεῖ μία «πρόκληση», διότι δέν μπορῶ νά μήν ἀναφέρω κάποια ὀνόματα τά ὁποῖα, κατά τήν προσωπική μου ἂποψη, ξεχωρίζουν.

Ὁ Ἱερεύς Ἰωάννης Φλῶρος, ὁ Λειτουργός τοῦ Ἐξωκκλησίου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στούς πρόποδες τοῦ Ὑμμηττοῦ, ἐπάνω ἀπό τό ὁποῖο ἒλαμψε τό Σημεῖον Τοῦ Σταυροῦ ἐπάνω στόν οὐρανό, ἀκριβῶς άνω ἀπό τήν Ἐκκλησία, στήν ὁποία εἶχαν καταφύγει κυνηγημένοι οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι τήν νύκτα τῆς 14ης Σεπτεμβρίου τοῦ 1925 (Ἐδημοσιεύθη καί ὑπάρχει, στήν Ἐφημερίδα τοῦ τότε «Σκρίπτ»).

Ὁ Γέρων Γεδεών, ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κωνσταμονίτου, Πρόεδρος τοῦ Ἱεροῦ Συνδέσμου Ζηλωτῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων (+ 1969)

Ὁ Μοναχός  Μαρκος Χανιώτης, λόγιος Μοναχός, φλογερός Ἱεροκήρυκας καί Συγγραφεύς

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος, Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου (1930-1975)

Ὁ Ἱερομόναχος Μόδεστος, Κερασιά, Ἃγιον Ὂρος.

Ὁ Ἱερεύς Μιχαήλ Σαββόπουλος, Ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Τριῶν Ἱεραρχῶν Δράμας.

Καί ἐπειδή θά ἀπαιτηθοῦν πολλές σελίδες γιά νά καταγραφοῦν ὃλα τά ὀνόματα τά ὁποῖα προσωπικῶς θεωρῶ πώς ξεχωρίζουν στό περασμα τοῦ χρόνου άπό τό 1924 μέχρι σήμερα, θά ἀναφέρω στήν συνέχεια, ἐνδεικτικῶς μόνον τρία ὀνόματα, ἐξ αὐτῶν πού, κατά τήν γνώμη μου, πιστεύω πώς θά ἒπρεπε νά Ἁγιοποιηθοῦν διά τήν Ὀμολογίαν Πίστεώς των, διά τάς ἐξορίας καί τούς διωγμούς πού ὑπέστησαν, διά τάς θυσίας των καί διά τό ΔΕΟΣ το ὁποῖον προκαλεῖ ὁ Βίος των.

Καί αυτοί εἶναι.

1.    Ὁ Πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, ὑπέστη μύρια ὃσα μαρτύρια συνειδήσεως, ὑπομείνας μέχρι τέλους ύβρεις, διωγμούς καί ἐξορίας.

2.    Ἱερώνυμος ὁ ἐξ Αἰγίνης

3.    Εὐγένιος Λεμονῆς

Καί δέν συνεχίζω, διότι ὃπως προεῖπα, εἶναι μακρύς ὁ καταλογος τῶν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΩΝ.

3. Από το 1924 οι Έλληνες είναι χωρισμένοι σε παλαιοημερολογίτες και νεοημερολογίτες. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει για να υπάρξει η πολυπόθητος ένωση και ενωμένοι ως μια γροθιά να αντιμετωπίσουμε τα δύσκολα χρόνια που έρχονται;

Ὁ διαχωρισμός τῶν Ἑλλήνων σέ «παλαιοημερολογίτες» καί «νεοημερολογίτες», ὑπῆρξεν ἒργον κακοπίστων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι, ΔΕΝ θέλησαν νά ἀκολουθήσουν αυτό πού ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ αλλά και τό σχετικό Νομοθετικόν Διάταγμα τῆς ἐποχῆς, ὑπογεγραμμένονο ἀπό ΟΛΗΝ τήν Πολιτειακήν Ἡγεσίαν, το ὁποῖον ΡΗΤΩΣ καί ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΩΣ προβλέπει, πώς «...διά τήν Ἑλληνικήν Πολιτείαν θά ἰσχύη τό νέον ἡμερολόγιον διά τόν συντονισμόν μας μέ τόν ὑπόλοιπον κόσμον, ἀλλά αἱ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑΙ ΕΟΡΤΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ...»

Ἐκτός ἀπό τό θέμα τοῦ ἐσφαλμένου τρόπου καθορισμοῦ Τῶν Ἑορτῶν, μέ τούς ἀκολουθοῦντας τό νέον ἡμερολόγιον, ὑφίστανται καί ἂλλα θέματα, Δογματικῆς Φύσεως, τά ὁποῖα εἶναι ἀποτέλεσμα ἀνθρωπίνων κακοβούλων καί φθοροποιῶν ἐνεργειῶν στά χρόνια πού πέρασαν…

Τό «Σχέδιον Τοῦ Θεοῦ», ΟΥΔΕΙΣ τό γνωρίζει.

Ἐμεῖς, ἒχομεν καθῆκον νά κάνωμεν πᾶν δυνατόν, ὣστε νά ἐνωθῇ ἡ Ἐκκλησία μας καί εὐχόμεθα, σέ κάθε Θείαν Λειτουργίαν «…ὑπέρ τῆς ἑνότητος τῶν Ἁγίων Τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν…», καθώς καί τό Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας λέγει ρητῶς «...πιστεύω εἰς ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ...» καί μέ τόν ὃρον «ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ» δέν ἐννοεῖ βεβαίως τήν παπικήν «Ἐκκλησίαν» ἀλλά την ΜΙΑΝ Εκκλησίαν πού είναι το θελημα του Θεου και θά συμπεριλαμβάνη ΟΛΟΥΣ τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς..!

Θά ἒλθη ἡ στιγμή πού ἡ Ὀρθοδοξία θά θριαμβεύση, καί ἡμεῖς θά εἲμεθα αὐτοί πού Ὁ Θεός ηὐδόκησε νά κρατᾶμε τήν σπίθα τῆς Ὀρθοδοξίας άναμμένη γιά τήν ἡμέρα ἐκείνη.

Δέν πρέπει νά μᾶς διαφεύγη τό γεγονός πώς «ἡ Ὀρθοδοξία καί ὁ Ἑλληνισμός, ὃσο διώκονται, τόσο ΘΡΙΑΜΒΕΥΟΥΝ.»

Πρέπει να ενδιαφερόμεθα διά τήν ἑνότητά μας καὶ να προσευχόμεθα!

Ἀπό πλευρᾶς μας, χρειάζονται Προσευχή, Πίστις, Ἀγώνας, Ἀγωνία, Ταπείνωσις,Ὑπομονή καί Ἐλπίδα.

4. Μπρος στην ολοένα και αυξανόμενη πτώση των εξ ορθοδόξων οικουμενιστών πως πρέπει να κινηθούν οι δυστυχώς ακόμη διηρημένοι γνήσιοι Ορθόδοξοι (παρά την ευλογημένη ένωση του 2014, όπου ενώθηκαν οι δύο μεγαλύτερες Σύνοδοι αυτών εν Ελλάδι) ώστε να επιτευχθεί η αναλαμπή της Ορθοδοξίας;

Τό ἐρώτημα αὐτό, εἶναι σχεδόν ταυτόσημο μέ τό προηγούμενον.

Δεν δικαιούμεθα νά καταφερώμεθα ἐναντίον οἱωνδήποτε παρασυρθέντων κατά τρόπον ἀντιχριστιανικόν, μέ κακία κ.λπ.

Δέν ὁμιλοῦμεν διά «σατανιστές» κ.λπ., ἀλλά διά ἂτομα τά ὁποῖα, ἒχουν πάρει στραβό δρόμο σχετικῶς μέ τά Ὀρθόδοξα νάματα καί ἒχουν περιπέσει σέ αἱρέσεις και σχίσματα, διά τά  ὁποία, ἀσφαλῶς, εὐθύνονται καί μάλιστα ΒΑΡΥΤΑΤΑ κάποιοι Ταγοί που εγιναν υπηρετες των αντιχριστων στόχων του επαρατου Οικουμενισμου, οἱ παρασύροντες τά ἂτομα πού τούς ἀκολουθοῦν. Αὐτοί  θά ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ κατά τρόπον πού σήμερα δέν τόν φαντάζονται.

Ἐμεῖς, πρέπει, νά μείνωμε ΠΙΣΤΟΙ εἰς τάς παραδόσεις μας καί εἰς τήν ΠΙΣΤΙΝ μας,  χωρίς «ἐκπτώσεις», «συμβιβασμούς» καί «χαλαρότητες» καί νά προσευχώμεθα συνεχῶς νά φωτίση ΚΑΙ νά συγχωρίση Ὁ Κύριος ὃλους τούς παρασυρθέντας, σχετικῶς μέ τήν ἐπάνοδόν των, εἰς τόν Ὀρθόν Δρόμον τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ μας.

Ομιλῶ γιά τούς συγκεκριμένους οἰκουμενιστάς Πατριάρχας καί Ἐπισκόπους πού οἱ ταλαίπωροι πιστεύουν σέ ἓνα συνονθύλευμα αἱρέσεων, θρησκειῶν καί πάσης φύσεως πλανῶν, καί δέν πιστεύουν Τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν ὡς μοναδικόν Σωτήρα καί Λυτρωτήν.

Καί δεν πέπει νά μᾶς διαφεύγη,πώς ἡ ἐποχή μας θά εἶναι δύσκολη, γεμάτη διωγμούς καί ταλαιπωρίες, μέσα ἀπό τίς ὁποῖες, ὃμως, θά ξεχωρίσουν οἱ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ, ἐνῷ οἱ «χαλαροἰ» καί οἱ «χλιαροί», οἱ φιλοχρήματοι, οἱ ὑλισταί, οἱ δοξομανεῖς καί οἱ κληρικοί μέ προσωποπαγῆ Μοναστήρια καί Ἐκκλησίας ( καί μέσα ἀπό τό «Μικρόν Ποίμνιον» ἀκόμα) θά ἀπορριφθοῦν ἀπό Τόν Κύριον. Διότι, ὃλοι αὐτοί, πέραν τοῦ ὃ,τι θά κολασθοῦν οἱ ἲδιοι, ἀποτελοῦν μίαν ἀρνητικήν εἰκόνα πρός τα ἒξω (πρὀς τό ποίμνιον πού περιμένει τό ΚΑΛΟΝ ΠΑΑΔΕΙΓΜΑ)  καταστρέφοντες ἒτσι τήν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΥΠΟΔΟΜΗ γιά τήν ἑνότητα ἀλλά καί ἀποτρέπουν τήν ἒνταξιν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθοδοξίαν ήχηρῶν ὀνομάτων καί σεβαστῶν ἀναστημάτων τοῦ Νέου ἡμερολογίου, οἱ ὁποῖοι θά ἐπιθυμοῦσαν νά προσχωρήσουν, ἀλλά πρέπει ὁ χῶρος μας νά εἲναι «ΚΑΘΑΡΟΣ» καί χωρίς παραδείγματα ἀποτρεπτικά, διότι θά διστάσουν οἱ Ἂξιοι καί μέ ἁγνάς προθέσεις κινούμενοι νά μᾶς ἀκολουθήσουν.

Προσοχή λοιπόν καί Προσευχή

ΠΡΟ ΠΑΝΤΟΣ, ΟΜΩΣ, ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ…!

5. Αν, υποθετικώς μιλώντας, είχατε μια κατ' ιδίαν συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο της νεοημερολογιτικής Εκκλησίας της Ελλάδος τι θα του λέγατε;

Δέν εἶναι δυνατόν νά γνωρίζωμε τό ΤΙ ἒχει στήν καρδιά του ὁ οἱοσδήποτε συνομιλητής μας, καί ἀσφαλῶς τό ἲδιο ἰσχύει καί διά τήν ὑποθετικήν συζήτησιν εἰς τήν ὁποίαν ἀναφέρεστε.

Κατά συνέπειαν, δέν εἶναι δυνατόν νά «μαντεύσω» τό ἐπίπεδον γύρω ἀπό τό ὁποῖον θά μποροῦσε νά κινηθῇ ἡ ὑποθετική αὐτή συζήτησις.

Εἶναι πολύ πιθανόν, νά συναντοῦσα καλοπιστία και καλή διάθεση, ὁπότε ἡ ὃλη συζήτησις θά εἶχε, ἲσως, ἀγαθά ἀποτελέσματα καί κάποια σταδιακή ἒστω προσέγγιση, ἢ νά συναντοῦσα ἀδιαλαξίαν, πεῖσμα καί «παποδουλείαν», ὁπότε, δέν θά μποροῦσε νά ὑπάρξη κάποια στοιχειώδης, ἒστω, προσέγγισις.

Θά τοῦ ἒθετα εὐθέως καί τό ἐρώτημα ἐάν πιστεύη πώς οἱ «Λατίνοι» εἶναι Ἐκκλησία καί ἐάν ὁ Πάπας ἒχη Ἱερωσύνην καί τελῆ Μυστήρια. Σ’ αὐτό τό σημεῖον, πιστεύω, πώς ἡ συζήτησις θα ἐλάμβανε τέλος διότι, ὡς γνωρίζω, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος, σέ ἐπίπεδον κοινωνικου ἒργου, τόσον ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν καί Λεβαδείας ὃσον καί ὡς Ἀρχιεπίσκοπος ἒχει ἀποδείξει πώς ἀξίζει πολλῶν ἐπαίνων, ΩΣΤΟΣΟ ὃμως, σέ θέματα Πίστεως ἒχει ξεπεράσει τόν Μακαριστόν Χριστόδουλον σέ σημεῖο δουλοπρεπείας στό πρόσωπον τοῦ ΘΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ (κατά τούς Ἁγίους) πού ἀποκαλεῖται ΠΑΠΑΣ.

6. Ένας κρυφός πόθος πολλών ορθοδόξων, οικογενειαρχών κυρίως, είναι η ίδρυση ιδιωτικού σχολείου με γνήσιες χριστιανικές αρχές. Πώς πιστεύετε ότι μπορεί να υλοποιηθεί μια τέτοια επιθυμία;

Δέν γνωρίζω, προσωπικῶς, καί δέν ἒχω ἀκούσει κἂν, πώς ἒχουν ἐκφρασθεῖ τέτοιες σκέψεις διά τήν ἳδρυσιν «Εἰδικοῦ Σχολεἰου».

Τό Κατηχητικό εἶναι σέ λειτουργία και όταν υπάρχει σωστή οργάνωση εἶναι ὑπεραρκετόν.

Οἱ γονεῖς πού ἐπιθυμοῦν, ὃπως λέτε, τήν δημιουργίαν Σχολείου, μποροῦν καί πρέπει οἱ ἲδιοι νά διδάξουν τά παιδιά τους μέ τό παράδειγμά τους, νά τά ὁδηγοῦν τάς Κυριακάς καί Ἑορτάς εἰς τήν Ἐκκλησίαν (ὂχι μετά φορτικότητος ἀλλά μέ καλόν τρόπο καί διάκρισιν), νά τά καθοδηγοῦν ὣστε νά ἀντιληφθοῦν τήν ἀξίαν τῆς Ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Μεταλήψεως, ὃπως καί τῶν λοιπῶν Ἱερῶν μας Μυστηρίων καί νά τά ὁδηγοῦν στό Κατηχητικό Σχολεῖο, προκειμένου νά ἑδραιωθῆ ἡ Πίστις των καί ἡ ἀγάπη τους διά τήν Ἁγίαν μας Εκκλησίαν.

Κατά την άποψη μου δέν ὑπάρχει ἡ δυνατότης ἀλλά οὒτε καί σκέψις δημιουργίας τέτοιων «σχολείων» καί δέν μποροῦμε να πούμε ότι έχωμε το  απαιτούμενο πνευματικό και οικονομικό υλικό.

Δέν μᾶς διαφεύγει τό γεγονός πώς ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, σταδιακῶς ἀφαιροῦνται ἀπό τά Σχολεῖα καί τήν ἐν γένει Ἐκπαίδευσιν τῶν νεαρῶν ἀτόμων, τά ἒχοντα σχέσιν μέ τήν Θρησκευτικότητα θέματα καί γιά τόν λόγο αὐτό, τό βάρος ρίπτεται ἐπί τῶν ὣμων τῶν Γονέων κατά πρῶτον λόγον καί τῆς Ἐκκλησίας βεβαίως, ὂχι, ὃμως, μέ τήν δημιουργίαν «σχολείων» τά ὁποῖα, δέν μπορῶ νά ἀντιληφθῶ, ἐκτός τῶν ἂλλων, καί ἂν ἒχωμεν τήν ἀπαιτουμένην ΥΠΟΔΟΜΗΝ γιά νά μπορέσουν νά λειτουργήσουν χωρίς νά δημιουργήσουν ἀκόμα μεγαλύτερα προβλήματα….

Ἐάν ὃλοι οἱ Ἐκπαιδευτικοί τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου δέχωνται νά «θυσιάσουν» ὣρες ἀπό τόν χρόνον των, μέσα ἀπό μία καλῶς ὀργανωμένην συνεργασίαν, πιστεύω πώς  θά μποροῦσε να βοηθηθῆ σέ μεγάλο βαθμό ἡ νεολαία μας, τόσο στήν καλυψιν μαθησιακῶν των κενῶν (ἓνα εἶδος «φροντιστηρίου») ὃσο καί στήν Ηθική καί Δογματική διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου.

Τό Κατηχητικόν Σχολεῖον, ΔΕΝ ἀποτελεῖ «Ἐκπαιδευτικό Ἳδρυμα», δέν ἀντιστρατεύεται τά Σχολεῖα τῆς Πολιτείας, ἀλλά ἁπλούστατα, συμπληρώνει τήν προσπάθειαν τῶν Γονέων διά τήν ΚΑΘΑΡΩΣ Πνευματικήν στήριξιν τῶν Παιδιῶν, εἰδικῶς μέσα στόν ἀθεϊστικό καί πολλάκις σατανιστικό τρόπο πού ἒχουν δομηθεῖ οἱ σύγχρονες Κοινωνίες ἀνθρώπων.

Πρέπει νά σημειώσω πώς ΔΕΝ ἒχουν φθάσει σ’ ἐμένα  αἰτήματα Γονέων ὃπως μοῦ λέτε γιά δημιουργία τέτοιων «σχολείων».

¨Η Οἰκογένεια καί τό Κατηχητικό, τό ὁποῖο ἁπλῶς δίδει κάποια «ἀντισώματα» ἀμύνης στους νεους μας γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν ξενοφέρτων καί αἱρετικῶν δοξασιῶν, εἶναι ἀρκετά.

7. Ιερός Ναός Παναγίας Προυσιωτίσσης - Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης. Πείτε μας λίγα λόγια για τους ιερούς αυτούς τόπους στους οποίους υπηρετείτε και τους οποίους επισκέπτονται πολλοί αδελφοί και ωφελούνται.

Τόσον ὁ Ἱερός Ναός τῆς Παναγίας τῆς Προυσιωτίσσης, ὃσον καί Ἡ Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, εἶναι δύο Χῶροι, τῶν ὁποίων ἡ δημιουργία ξεκίνησε μέ ἐλάχιστα μέσα καί προχώρησαν μέχρι τοῦ σημείου πού εὑρίσκονται σήμερα, μέ τήν ΣΑΦΗ βοήθεια Τοῦ Κυρίου μας καί τήν Θεία στήριξη τῶν προσπαθειῶν πού ἀρχικῶς ἐνεφανίζοντο ὡς μή ὑλοποιήσιμες.

Ἡ ἀγάπη καί ἡ συμπαράστασις Πιστῶν Ὀρθοδόξων, ἐρχόταν νά στηρίξη τόν σκληρό ἀγώνα πού χρειάστηκε γιά τήν πέτρα μέ πέτρα οἰκοδόμηση καί τελικῶς τήν λειτουργική ἐπάρκεια τῶν Ἱερῶν Ναῶν.

Εἶναι ἀποτελέσματα ἀόκνων προσπαθειῶν, σκληρᾶς ἐργασίας ἀλλά κυρίως ΘΕΙΑΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ.

Ὁ Ἱερός Ναός τῆς Παναγίας τῆς Προυσιωτίσσης, ξεκίνησε ἀπό τίς σκληρές προσπάθειες τῆς Μακαριστῆς Μοναχῆς Γρηγορίας, ἡ ὁποία ἀγόρασε τό οἰκόπεδο καί ΜΟΝΗ της ξεκίνησε νά ΚΤΙΖΗ, πέτρα τήν πέτρα ἓνα Ἐκκλησάκι (1941), τό ὁποῖο, μέ τήν βοήθεια Τῆς Μεγαλόχαρης, προχώρησε καί σιγά-σιγά, ἒγινε αὐτό πού εἶναι σήμερα.

Ἓνας μεγαλοπρεπής Ἱερός Ναός, ἀλλά ἓνας χῶρος τόν ὁποῖο ηξιώθη νά ἀπολαύση ἐν ζωῇ καί ἡ Μακαριστή Μοναχή Γρηγορία, ἡ ὁποία ἠγωνίσθη ὃσο ἐλάχιστοι γιά τό ὃραμά της.

Ἡ Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, εἶναι ἀκόμα ἓνας χῶρος ὁ ὁποῖος ἐξακολουθεῖ νά δημιουργῆται καί νά ὁλοκληρώνεται μέ τήν βοήθεια Τῆς Ἁγίας.

Πολλοί Ὀρθόδοξοι Πιστοί, ἂνδρες καί γυναῖκες, βοήθησαν καί ἐξακολουθοῦν νά βοηθοῦν με προσωπική ἐργασία, γιά τήν διακονία πού ἀπαιτεῖται ὣστε νά μποροῦν οἱ ἐπισκέπται νά αἰσθανθοῦν πώς εὑρίσκονται σ’ ἓναν χῶρο οἰκεῖο καί νά προσευχηθοῦν παρακολουθῶντας τήν Θεία Λειτουργία.

Σᾶς προσκαλῶ καί στούς δύο αύτούς Ἱερούς Ναούς, ὃπου θά μπορέσωμε νά ποῦμε περισσότερα καί νά ἐνημερωθῆτε πληρέστερα γιά τήν Ἱστορία πού κρύβουν αὐτοί οἱ χῶροι Θείας λατρείας.

8. Τι συμβουλές δίνετε στους νέους της εποχής μας για να αντιμετωπίσουν τους μεγάλους πειρασμούς (πορνεία, ναρκωτικά, αδιαφορία κλπ.);

Σήμερα, βλέπομε νά πληθαίνουν κατά τρόπο πού ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἀνεμένετο, τόσον οἱ «ἀστρολόγοι», ὃσο καί οἱ «ψυχαναλυταί».

Δυστυχῶς, οἱ νέοι σήμερα, παρασυρόμενοι ἀπό τήν ἀνοησία τῶν μεγαλυτέρων καί ἀπό τήν διαρκῆ ἀποκοπή τῆς ἐπικοινωνίας μέ τήν Ἁγίαν μας Πίστη, ὁδηγοῦν σέ ἒλλειψη ἠθικῶν στηριγμάτων, πού μέ τήν σειρά της ὁδηγοῦν στήν πόρτα κάποιου ψυχαναλυτοῦ ἢ κάποιου…«μέντιουμ».

Ἐπ’ οὐδενί ἐπιδιώκομε τήν ὐποβάθμιση τῶν ἐπιστημόνων ψυχαναλυτῶν. Μποροῦν νά βοηθήσουν σέ πολύ μεγάλο βαθμό, σέ προβλήματα τά ὁποῖα δημιουργοῦνται καί ἀπό τήν γεμάτη ἂγχη καί ἀγωνίες ἐποχή μας.

Εἶναι μέγα λάθος τό νά θεωροῦμε πώς ἡ Ἐπιστήμη εἶναι σέ «ἀντιπαλότητα» μέ τήν Πίστη μας.

Εἶναι καί ἡ Ἐπιστήμη ἓνα από τά τόσα δῶρα Τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἂμθρωπο (μέσω τῶν δυνατοτήτων τοῦ ἐγκεφάλου μας μέ τίς ὁποῖες μας ἐπροίκησε Ὁ Δημιουργός μας) καί κατά συνέπειαν, ἡ λελογισμένη καί ὃταν κινῆται ἐντός τῶν ἠθικῶν κανόνων πού πρέπει νά τήν διέπουν χρῆσις της, ἀποτελεῖ βοήθημα τοῦ ἀνθρώπου ( χωρίς, βεβαίως, νά λείπουν καί αἱ περιπτώσεις τῆς ἀλογίστου καί ἂνευ ἠθικῆς δεοντολογίας χρήσεώς της, ὁπότε ἀπό εὐλογία μεταβάλλεται σέ κατάρα).

Βεβαίως, πιστεύω ἀκραδάντως, πώς τεράστιο «μερίδιο» στήν εὐθύνη γιά τήν δημιουργία αὐτῆς τῆς ἀγχώδους καταστάσεως, ἒχουν ἡ «ξενομανία», ὁ «μιμητισμός», ἡ ὑπερκαταναλωτική διάθεση καί ἡ ἀποκοπή τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου ἀπό τήν ἐπικοινωνία του μέ Τόν Θεό καί ἡ ἀπομάκρυνσίς του ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Πολλοί λέγουν πώς δέν δέχονται νά ἀνοίξουν τήν καρδιά τους σέ ἓναν Πνευματικό καί νά ἐξομολογηθοῦν, τήν στιγμή κατά τήν ὁποίαν πηγαίνουν καί διηγοῦνται ΟΛΗ τους τήν ζωή σέ κάποιον ψυχαναλυτή, κατά τόν ἲδιο τρόπο, πού ἀρνοῦται νά νηστεύσουν καί τήν ἲδια στιγμή κάνουν …«αυστηρή δίαιτα» γιά νά ἀδυνατίσουν…!

Ἐν πάση περιπτώσει, γιά νά μη μακρυγοροῦμε, ἡ βασική μου συμβουλή πρός κάθε καλόπιστο ἀναγνὠστη τοῦ παρόντος, εἶναι  Προσευχή, Ἐκκλησιασμός, συνειδητή συμμετοχή εἰς τά Ἱερά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἐξομολόγηση, Πίστη καί ἀγάπη εἰς Τόν Θεὀ, Καθαρή καρδιά, Ἐλπίδα καί  ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ μας.

Οἱ νέοι μας κυρίως, οἱ ὁποῖοι δέν ἒχουν, δυστυχῶς, πρότυπα καί «ἀντισώματα» ἀπό τούς μεγαλυτέρους, μποροῦν νά βροῦν στήν στήριξη που σήμερα τήν ἀναζητοῦν ματαίως   σέ χίλες δύο «μεθόδους» (ἀπό οὐσίες μέχρι ,,,, «γιόγκα», «διαλογισμό» κ.λπ.) οἱ ὁποῖες καταντοῦν ψυχοφθόρες λόγω τῶν σκοπιμοτήτων που  ἐξυπηρετοῦν μέσω αὐτῶν οἱ ἐμπνευσταί των καί μποροῦν νά βροῦν τήν ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΑΛΗΝΗ καί ἓναν δρόμο γιά τήν ζωή τους που ὁδηγεῖ στήν ψυχική ἰσορροπία, μέσα στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας καί τῆς Ἑλληνορθοδόξου, Γνησίας Πίστεώς μας.

Αὐτή εἶναι ἡ συμβουλή μου ἡ ὁποία, ὃμως, δέν εἶναι δυνατόν νά ὑποστηριχθῆ ὃπως καί ὃσο πρέπει μέσα στά στενά πλαίσια μιᾶς συνεντεύξεως.

 

9. Ευχαριστούμε για την συνέντευξη. Θα θέλαμε να κλείσετε με ένα τελευταίο μήνυμα στους αναγνώστες μας.

Ἓνα μήνυμα πρός τούς ἀναγνῶστες μας θά μποροῦσε νά εἶναι «Προσπαθῆστε νά «φιλτράρετε» τά ὃσα φθάνουν ὑπό μορφήν «Θείων Κειμένων» μἐσω τῶν διαφόρων έντύπων τά ὁποῖα κυκλοφοροῦν κατά τρόπον ἀνεξέλεγκτον καί μποροῦν νά διαστρέψουν μέσω ἀδοκίμων «μεταφράσεων» τήν ἀλήθεια διδάσκοντας χίλιες δύο κακοδοξίες, ἐπειδή ..«κάποιοι» ξέκοψαν τά Ἑλληνόπουλα ἀπό τήν ἐκμάθηση τῆς ἀνυπερβλήτου Ἑλληνικῆς γλώσσης καί τά ἒκαναν σχεδόν ἀνίκανα νά ἀντιλαμβάνωνται τό τί λένε τά Ἱερά μας Κείμενα.

Στηριχθῆτε στά ὃσα σᾶς μεταφέρουν οἱ Πνευματικοί σας καί, ὃσο σᾶς εἶναι δυνατόν,  μάθετε τήν γλῶσσα μας. Δέν ἦτο τυχαία ἡ …«ἁπλοποίησίς της». ΕΚΡΥΒΕ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ, μία των ὁποίων, ἡ ΠΛΕΟΝ ΒΑΣΙΚΗ κατά τήν γνώμη μου, εἶναι ἡ ΜΗ κατανόησις τῶν Κειμένων πού μᾶς ἒρχονται ἀπό τίς γραφίδες Σοφῶν ἀλλά και Θεοπνεύστων Προγόνων μας.

Μέχρι καί τό νά γρἀφωμε μέ λατινικούς χαρακτῆρες μᾶς διδάσκουν ἐντέχνως…!