Πασχαλινή Ομιλία - Αγίου Σεραφείμ Σομπόλεφ (+1950)

 

«῍Ω Πάσχα τὸ μέγα, καὶ ἱερώτατον Χριστέ... δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον, σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ, ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου». Αυτά είναι τα λόγια του πασχαλινού ύμνου, τα οποία τόσο συχνά ακούμε μαζί, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές, κατά τις ημέρες των πασχαλινών ακολουθιών.

Είναι σωτήριο για εμάς να γνωρίζουμε με ποια έννοια ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ονομάζεται Πάσχα. Αυτή η ονομασία του Χριστού γίνεται πλήρως κατανοητή, αν θυμηθούμε την καθιέρωση του Πάσχα στην Παλαιά Διαθήκη, κατά την απελευθέρωση του λαού του Ισραήλ από τη δουλεία της Αιγύπτου. Πριν από τη δέκατη πληγή της Αιγύπτου, είπε ο Κύριος στον Μωυσή και στον Ααρών: «λάλησον πρὸς πᾶσαν συναγωγὴν υἱῶν Ἰσραὴλ... λαβέτωσαν ἕκαστος πρόβατον... καὶ ἔσται ὑμῖν διατετηρημένον ἕως τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης τοῦ μηνὸς τούτου, καὶ σφάξουσιν αὐτὸ πᾶν τὸ πλῆθος συναγωγῆς υἱῶν Ἰσραὴλ πρὸς ἑσπέραν. Καὶ λήψονται ἀπὸ τοῦ αἵματος καὶ θήσουσιν ἐπὶ τῶν δύο σταθμῶν καὶ ἐπὶ τὴν φλιὰν ἐν τοῖς οἴκοις, ἐν οἷς ἐὰν φάγωσιν αὐτὰ ἐν αὐτοῖς, καί διελεύσομαι ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ καὶ πατάξω πᾶν πρωτότοκον ἐν γῇ Αἰγύπτῳ ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους... Καὶ ἔσται τὸ αἷμα ὑμῖν ἐν σημείῳ ἐπὶ τῶν οἰκιῶν, ἐν αἷς ὑμεῖς ἐστε ἐκεῖ, καὶ ὄψομαι τὸ αἷμα καὶ σκεπάσω ὑμᾶς, καὶ οὐκ ἔσται ἐν ὑμῖν πληγὴ τοῦ ἐκτριβῆναι... Καὶ ἔσται ἡ ἡμέρα ὑμῖν αὕτη μνημόσυνον· καὶ ἑορτάσετε αὐτὴν ἑορτὴν Κυρίῳ εἰς πάσας τὰς γενεὰς ὑμῶν· νόμιμον αἰώνιον ἑορτάσετε αὐτήν» (Έξ. 12:1, 3, 6–7, 12–14).

Όπως βλέπουμε, η εορτή του Πάσχα καθιερώθηκε σε ανάμνηση της σωτηρίας του παλαιοδιαθηκικού Ισραήλ από τον Θεό, μέσω του αίματος του πασχαλινού αρνιού, από τη θανατηφόρα πληγή. Όμως το Πάσχα της Παλαιάς Διαθήκης ήταν προτύπωση του Πάσχα της Καινής Διαθήκης. Εδώ ο Θεός μάς ελευθερώνει από τον θάνατο όχι με το αίμα ενός αρνιού, αλλά με το Αίμα του Μονογενούς Υιού Του, του Κυρίου Ιησού Χριστού. Με τον θάνατο και την Ανάστασή Του ο Κύριος κατέλυσε τον θάνατο και μας χάρισε την αιώνια ζωή, γι’ αυτό και στο πασχαλινό τροπάριο λέγεται: «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος». Αν και ο θάνατος ακόμη ενεργεί στον κόσμο, η δύναμή του έχει ήδη καταπατηθεί, και κατά τη γενική ανάσταση θα καταργηθεί οριστικά και για πάντα. Τότε θα εκπληρωθούν πλήρως τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; ποῦ σου, ᾅδη, τὸ νῖκος;» (Α΄ Κορ. 15:55· πρβλ. Ωσηέ 13:14).

Ωστόσο, το Πάσχα της Καινής Διαθήκης αποτελεί για εμάς λύτρωση όχι μόνο από τον σωματικό θάνατο, αλλά και από τον πνευματικό θάνατο, δηλαδή από την εξουσία της αμαρτίας. Αυτή η λύτρωση μάς δίνεται επίσης μέσω του Αίματος και του θανάτου του πασχαλινού Αμνού της Καινής Διαθήκης, και τη λαμβάνουμε στα μυστήρια της Εκκλησίας, όταν δεχόμαστε μέσα μας την αναγεννητική χάρη του Αγίου Πνεύματος. Με τη βοήθεια αυτής της Χάρης όχι μόνο ελευθερωνόμαστε από τη δουλεία της αμαρτίας, αλλά αποκτούμε και τη δυνατότητα να τηρούμε σταθερά τις σωτήριες εντολές, να φθάνουμε στην αγιότητα, να γινόμαστε τέκνα του Θεού κατά χάριν και κληρονόμοι της ουράνιας Βασιλείας. Αυτή είναι η έννοια κατά την οποία ο Κύριος και Σωτήρας μας ονομάζεται ιερώτατο Πάσχα.

Ας στρέψουμε τώρα την προσοχή μας, αγαπητά μου εν Χριστώ τέκνα, στα επόμενα λόγια του παρόντος πασχαλινού ύμνου: «δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον, σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ, ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου».

Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει η κοινωνία μας με τον Χριστό. Για να κατανοήσουμε σωστά αυτά τα λόγια του πασχαλινού ύμνου, πρέπει να τα παραλληλίσουμε με τον εκκλησιαστικό ύμνο του Μεγάλου Σαββάτου: «Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία... ὁ γὰρ Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων, καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων, προσέρχεται σφαγιασθῆναι, καὶ δοθῆναι εἰς βρῶσιν τοῖς πιστοῖς». Όπως βλέπουμε, εδώ γίνεται λόγος για τη δική μας κοινωνία με τον ίδιο τον Χριστό: Εκείνος θυσιάζεται και χύνει το αίμα Του για να γίνει τροφή μας. Και πώς αλλιώς μπορεί να γίνει αυτό, παρά με τη μετάληψη του Σώματος και του Αίματός Του στο μέγιστο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας;

Το ίδιο πρέπει να πούμε και για τα λόγια του πασχαλινού ύμνου: «δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον, σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ, ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου». Μπορούμε να κοινωνούμε τον Χριστό μέσω της συμμετοχής στο Σώμα και το Αίμα Του στο ευχαριστιακό μυστήριο. Έτσι, στα λόγια αυτού του πασχαλινού ύμνου, η Αγία Εκκλησία προσεύχεται ώστε ο Κύριος να μας αξιώσει να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και στη μέλλουσα ζωή, στην ουράνια και ατελείωτη Βασιλεία.

Σε αυτή την κατανόηση μας οδηγεί και η προσευχή του Μεγάλου Βασιλείου, που διαβάζεται στο τέλος της Θείας Λειτουργίας του, πριν από τη μετάληψη των Αγίων Δώρων: «ἀπηλαύσαμεν τῆς ἀκενώτου σου τρυφῆς, ἧς καὶ ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι πάντας ἡμᾶς καταξιωθῆναι εὐδόκησον».

Είναι αξιοσημείωτο ότι η λέξη «απολαύσαμε» δείχνει γιατί η Αγία Εκκλησία, τόσο στον πασχαλινό ύμνο όσο και σε αυτή την προσευχή του Μεγάλου Βασιλείου, ζητά από τον Θεό να μας αξιώσει να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και στη Βασιλεία των ουρανών. Η Θεία Κοινωνία είναι η αληθινή μας απόλαυση, την οποία βίωναν οι άγιοι του Θεού. Και αυτό είναι κατανοητό: τίποτε δεν μας ενώνει τόσο στενά και συγγενικά με τον Χριστό όσο αυτό το μέγα Μυστήριο. Και επειδή ο Χριστός είναι ο πανευτυχής Θεός, μέσω της εσωτερικής ευχαριστιακής κοινωνίας μαζί Του λαμβάνουμε μέσα μας τη μακαριότητά Του, όλη τη θεία και ουράνια χαρά Του, η οποία θα φανερωθεί πλήρως σε εμάς στη Βασιλεία των ουρανών.

Αυτή είναι η σημασία του πασχαλινού ύμνου: «῍Ω Πάσχα τὸ μέγα, καὶ ἱερώτατον Χριστέ... δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον, σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ, ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου».

Ποιο, λοιπόν, είναι το σωτήριο συμπέρασμα για εμάς από όλα όσα ειπώθηκαν;

Αν ο Χριστός, το Πάσχα μας, με το Αίμα Του μάς λύτρωσε από τον θάνατο και μας χάρισε την αιώνια, αθάνατη ζωή, τότε ας φροντίσουμε αυτή να γίνει για εμάς μακαρία. Γι’ αυτό ας αγωνιζόμαστε, με την πιστή τήρηση των εντολών, να ποθούμε με όλη μας την καρδιά τη Βασιλεία των ουρανών, θέτοντας σε αυτήν τον ύψιστο και τελικό σκοπό όλων των κόπων μας, θυμούμενοι τα λόγια του Κυρίου: «ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. 6:33), καθώς και τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς» (Κολ. 3:2).

Αν ζούμε έτσι, ο Κύριος θα μας αξιώσει της ουράνιας Βασιλείας Του, όπου θα κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για την αιώνια παραδείσια μακαριότητα. Αυτό είθε να μάς το χαρίσει ο Κύριος, για χάρη του σταυρικού Του θανάτου και της ένδοξης Αναστάσεώς Του. Αμήν.

Ὀμιλία Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ταλαντίου κ. Καλλινίκου στὸ Συνοδικὸ Συλλείτουργο τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας

ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΑΥΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ: https://iaathgoc.gr/index.php/blog/nea/1355-omilia-talantiou-kiriaki-orthodoxias-2025 

Καθεδρικὸς Ναὸς Ἁγίου Ἀθανασίου

Νέα Φιλαδέλφεια

Κυριακὴ, 24-02/09-03-2025

 

 

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καὶ Πρωθιεράρχα τῆς Ἐκκλησίας μας κ.κ. Καλλίνικε,

Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς,

Τίμιον Πρεσβυτέριον,

Σεπτὴ διακονία,

Εὐσεβεῖς καὶ φιλέορτοι χριστιανοὶ,

Ἑορτάζουμε σήμερα πανηγυρικὰ τὴν Ἀναστήλωση τῶν Ἁγίων Εἰκόνων ἀλλὰ καὶ τὸν Θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων. Ἡ Ζ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀπεφάσισε ὅπως προσκυνοῦνται οἱ ἱερὲς Εἰκόνες καὶ ἐν συνεχεία ἡ Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 843 μ.Χ ἐπεκύρωσε τὴν ἀπόφαση αὑτὴ.

 

Αὑτὴ δὲ ἡ μεγάλη νίκη κατὰ τῆς αἱρέσεως τῆς Εἰκονομαχίας ἑορτάστηκε πανηγυρικὰ γιὰ πρώτη φορά 25 ἔτη μετὰ τὴν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων, τὸ Μεγάλο Σάββατο στὶς 19 Μαρτίου τοῦ 867. Τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἔγιναν τὰ ἀποκαλυπτήρια μίας ἀριστουργηματικῆς ψηφιδωτῆς εἰκόνας τῆς Θεοτόκου στὸν περίλαμπρο ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, ἡ ὁποία διασώζεται μέχρι σήμερα. Δυστυχῶς ἡ Εἰκονομαχία εἶχε ἀπογυμνώσει τοὺς ναοὺς ἀπὸ τὸν στολισμό τους, τὶς ἱερὲς εἰκόνες καὶ ἔπρεπε τὰ ψηφιδωτὰ καὶ οἱ εἰκόνες νὰ γίνουν ἐξ ὑπαρχῆς.

Ἀργότερα δὲ ὁ ἑορτασμὸς μετατέθηκε στὴν πρώτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, τὴν Α΄ Κυριακὴ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὴν σημερινὴ δηλαδή ἡμέρα Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ αὑτὸ μᾶς δείχνουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅτι προϋπόθεση τῆς ὅλης πνευματικῆς καὶ ἀγιαστικῆς πορείας τῶν πιστῶν μέσα στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν καὶ στὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν παθῶν, εἶναι ἡ ὀρθὴ καὶ ἀληθινὴ πίστη, ἡ Ἀποκεκαλυμένη Ἀλήθεια.

Ἡ Ἐκκλησία μας μὲ τὶς ἀποφάσεις καὶ τὸν Ὅρο τῆς Ἁγίας Ἐβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀπέδειξε ὅτι ὅντως «ἡ τιμὴ τῆς εἰκόνος εἰς τὸ πρωτότυπον ἀναβαίνει», ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ὁ Μέγας Βασίλειος. Γιὰ νὰ δοῦμε ὅμως σφαιρικὰ τὴν ὅλη ἰστορία περὶ τῶν Εἰκόνων, θὰ ἀνατρέξουμε στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία.

Ἀπὸ τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρὸνια οἱ πιστοὶ ἄρχισαν νὰ χαράζουν στὶς κατακόμβες καὶ στοὺς εὐκτηρίους οἴκους, ἀλλὰ καὶ νὰ κατασκευάζουν διάφορα πρωτοχριστιανικὰ σύμβολα, ὅπως τὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τὸν ἱχθύ, τὸ περιστέρι, τὴν ἄγκυρα καὶ ἄλλα. Στὴν συνέχεια οἱ πιστοὶ τῆς Ἐκκλησίας μας μετὰ τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων τὸ 313 μ.Χ καὶ τὴν ὁριστικὴ ἐπικράτηση τῆς χριστιανικῆς πίστεως, ἄρχισαν νὰ εἰκονίζουν τὴν μορφὴ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἀλλὰ καὶ τῶν πρώτων χριστιανῶν μαρτύρων. Ἔτσι ἐπεκράτησε σταδιακὰ ἡ εἰκονόγραφηση εἰκόνων στοὺς τοίχους τῶν πρώτων Ναῶν πλέον μετὰ τὸν 4ον αἱώνα μ.Χ., ἀλλὰ καὶ ἡ χρήση φορητῶν ἐγκαυστικῶν εἰκόνων.

Ὅμως οἱ πολύμορφες αἱρέσεις, οἱ ὁποῖες προσπάθησαν νὰ γίνουν συγκάθεδρες τῆς Μίας καὶ Μοναδικῆς Ἀληθείας, ἀρχισαν νὰ ταλανίζουν τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ὑστερα ἀπὸ τὴν παύση τῶν διωγμῶν τῶν τριῶν πρώτων αἱώνων καὶ τῶν ἀναταραχῶν στὴν Ἐκκλησία ποὺ προκάλεσαν οἱ μεγάλες αἱρέσεις, ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό, μέχρι καὶ τὸν Μονοενεργητισμὸ καὶ Μονοθελητισμὸ, ἀρχισαν πάλι οἱ διωγμοὶ κατὰ τῆς Ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀπό τὴν εἰκονομαχικὴ ἐξουσία.

Ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὅτι: «Πόσοι ἐπολέμησαν τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ οἱ πολεμήσαντες ἀπώλοντο; αὕτη δὲ ὑπὲρ τῶν οὐρανῶν ἀναβέβηκε. Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία· πολεμουμένη νικᾷ· ἐπιβουλευομένη περιγίνεται · ὑβριζομένη, λαμπροτέρα καθίσταται· δέχεται τραύματα, καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν · κλυδωνίζεται, ἀλλ' οὐ καταποντίζεται· χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει· παλαίει, ἀλλ' οὐχ ἡττᾶται· πυκτεύει, ἀλλ' οὐ νικᾶται. Διὰ τί οὖν συνεχώρησε τὸν πόλεμον; Ἵνα δείξῃ λαμπρότερον τὸ τρόπαιον.» (Ὁμιλία Εἰς Εὐτρόπιον, ΕΠΕ 33, 110).

Συνολικῶς ὑπῆρξαν 90 ἔτη περίπου διωγμῶν καὶ στὶς δύο φάσεις τῆς εἰκονομαχίας, ὅπου οἱ εἰκονομάχοι γιὰ περίπου ἐξήντα ἕτη ταλαιπώρησαν τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν Α’ περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας (726-787 μ.Χ) καὶ γιὰ περίπου τριάντα ἕτη κατὰ τὴν Β’ περίοδο αὑτῆς (814-843 Μ.Χ).

Ἡ προσωρινὴ κατάπαυση τῶν εἰκονομαχικῶν ἐρίδων πραγματοποιήθηκε μὲ τὴν Ζ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸ 787 μ.Χ ἐπὶ Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ ΣΤ’ καὶ τῆς μητέρας του Εἰρήνης τῆς Ἀθηναίας καὶ ἡ ὁριστική κατάπαυση αὑτῶν τὸ 842 μ.Χ μὲ τὴν Σύνοδο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὴν Αὐτοκράτειρα Θεοδώρα καὶ τὸν ἀνήλικο υἱό της Μιχαὴλ τὸν Γ΄.

Ἡ Ἁγία Θεοδώρα ἡ Αὐγούστα, ἡ ὁποία ἔζησε τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς της ὡς Μοναχή καὶ τὸ ἄφθαρτό της λείψανο εἶναι θησαυρισμένο στὴν Κέρκυρα, ὑπῆρξε σύζυγος τοῦ τελευταίου εἰκονομάχου Αὐτοκράτορα Θεοφίλου. Ἡ Ἁγία Θεοδώρα ἀναστήλωσε τὴν Ὀρθοδοξία στὴν Ρωμαίϊκη Αὐτοκρατορία, χάρη σὲ αὑτὴν ἐπανῆλθαν Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς στοὺς Ἐπισκοπικοὺς θρόνους, ἀναστηλώθηκαν οἱ εἰκόνες στοὺς ναούς, ἐπαναφέρθηκαν σὲ ἰσχὺ οἱ ἀποφάσεις της 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐνῷ οἱ Εἰκονομάχοι ἀναθεματίσθηκαν.

Μὲσα σὲ αὑτὰ τὰ σχεδὸν 100 χρόνια ποὺ διήρκεσε ἡ περίοδος τῆς Εἰκονομαχίας, ἡ Ἐκκλησία ἀγωνίστηκε γιὰ νὰ διατηρήσει αὑτὴ τὴν Ἀλήθεια μέσα ἀπὸ τὴν ἀπεικόνιση τῆς ἱερᾶς μορφῆς τοῦ Σαρκωθέντος Ὑιοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν τιμὴ καὶ προσκύνηση στὶς ἐικονογραφημένες μορφές, τῶν εὐαρεστησάντων τὸν Τριαδικὸ Θεὸ, Ἁγίων.

Τὸ Συνοδικὸ τῆς σημερινῆς ἡμέρας ἀναθεματίζει ὅλους αὑτοὺς ποὺ δὲν προσκυνοῦν τὴν εἰκόνα τοῦ Κυρίου, λέγει χαρακτηριστικά: «Εἴ τις οὐ προσκυνεῖ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐν Εἰκόνι περιγραπτὸν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ἤτω ἀνάθεμα». Διότι προσκυνῶντας τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ὁμολογοῦμε τὸ Θαῦμα τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως, τὴν πραγματικὴ Σάρκωση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ!

Ἡ θεία παρεμβολὴ τὼν Ὀρθοδόξων κατὰ τὴν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας προσπάθησε νὰ διαφυλάξει τὴν τιμὴ στὶς ἱερὲς Εἰκόνες. 100 χρόνια ὁλοκληρώθηκαν κατὰ τὸ παρελθὸν ἕτος ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν ἡμερολογιακὴ καινοτομία στὴν Πατρίδα μας, 100 χρόνια διαίρεσης καὶ διχοστασίας. Ἔτσι καὶ 101 χρόνια πριν, τὸ μικρὸ ποίμνιο, τὸ ἀκαινοτόμητο πλήρωμα ἀγωνίστηκε γιὰ νὰ διαφυλάξει ὁρθὴ καὶ ἀκέραιη τὴν πίστη στὸν Ὄρο καὶ τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἁγίας Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὅπου φέτος σημειωτέον συμπληρώνονται 1700 χρόνια ἀπὸ τὴν σύγκληση της.

Ἕνα ἀπὸ τὰ ἀπόλυτα καὶ ἀδιαμφισβήτητα κριτήρια γιὰ τὴν ἐνότητα στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἡ ὀρθὴ πίστη, ἡ ὁποία βέβαια συνοδεύεται ἀπὸ ὀρθὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα. Αὐτὴ ἡ ὀρθὴ πίστη στοιχειοθετεῖται ἀπὸ τὴν γνήσια ἀποστολικὴ διδασκαλία καὶ παράδοση ποὺ μεταδίδεται μέσῳ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς μέχρι σήμερον μέσα στὸν θεματοφύλακα τῆς Ἀλήθειας, ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ ὑγιαίνουσα αὕτη ὀρθὴ διδασκαλία προϋποθέτει μεγάλους ἀγῶνες διὰ τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως, τὴν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν, τὸ μυστικὸ βίωμα τοῦ θείου ἔρωτος, τὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη καὶ προσφορὰ στὸν συνάνθρωπο καὶ ἔχει ἐσχατολογικὴ διάσταση εἰς τὴν Ἐπουράνιον Βασιλεία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ὅλα αὑτὰ ἐδράζονται στὴν Ἀποκεκεκαλυμένη καὶ Μία Ἀλήθεια.

Γι’ αὑτὴν τὴν Ἀλήθεια ἥρθε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς στὴ γῆ καὶ Σαρκώθηκε, γι’ αὑτὴν τὴν Ἀλήθεια ὁδηγήθηκε στὸν Σταυρὸ καὶ στὴν Ἀνάσταση. Αὑτὴν τὴν Ἀλήθεια προεφήτευσαν οἱ Προφήτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Γι΄ αὑτὴν τὴν ἀλήθεια μαρτύρησαν ὅλοι οἱ ἀπ’ αἱῶνος Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ, απὸ τοὺς πρωτοχριστιανικοὺς μάρτυρες μέχρι καὶ τοὺς Μάρτυρες τῶν νεότερων χρόνων. Γι’ αὑτὴν τὴν ἀλήθεια ἀγωνίστηκαν οἱ Θεολόγοι Πατέρες κατὰ τὶς Οἰκουμενικὲς καὶ Τοπικὲς Συνόδους. Γι’ αὑτὴν τὴν Ἀλήθεια καλούμαστε σήμερα καὶ ἑμεῖς ὅλοι νὰ δίνουμε Μαρτυρία καὶ Φῶς Χριστοῦ στὴ σύγχρονη ἐποχὴ τῆς ἀποστασίας καὶ τῆς διχόνοιας. Καὶ μὲ αὑτὴν τὴν Ἀλήθεια θὰ ζήσουμε αἱώνια ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Σήμερα ὅλοι οἱ Πρόμαχοι τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγάλλονται, εὐσεβεῖς Βασιλεῖς, Ἁγιώτατοι Πατριάρχες καὶ Ἀρχιερεῖς, Διδάσκαλοι, Μάρτυρες, Μοναχοὶ καὶ Ὁμολογητές, οἱ Ἅγιοι Πατριάρχες Γερμανός, Ταράσιος καὶ Μεθόδιος, ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης καὶ ὁ Ὁσιομάρτυς Στέφανος ὁ ὁμολογητής!

Καὶ μαζὶ τους ἀγάλλονται καὶ οἱ σύγχρονοι Ὁμολογητὲς τῆς Ἀληθείας, ἡ χορεία τῶν νεοφάνων μας Ἁγίων, ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ὁ νέος Ὁμολογητής, ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος ὁ ἐν Αἰγίνῃ, ἡ Ἁγία Νεομάρτυς Αἰκατερίνη ἡ ἐν Μάνδρᾳ, ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰωσὴφ ὁ ἐκ Δεσφίνης, ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ ἐν Ἀμφιάλῃ ὁ νέος Ἐλεήμων, ὁ Ὅσιος Ἰερώνυμος ὁ ἐν Πάρνηθι ἀλλὰ καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Ἀρχιεπίσκοπος Σαγγάης ὁ Μαξίμοβιτς, ὁ Ἅγιος Φιλάρετος Ἀρχιεπίσκοπος Νέας Ὑόρκης ὁ Ὁμολόγητὴς καὶ ὁ Ἅγιος Γλυκέριος Ἀρχιεπίσκοπος Ρουμανίας.

Σήμερα ἡ μεγαλόφωνος τῶν Ὀρθοδόξων Σύναξη πανηγυρίζει διὰ τὴν Ἀναστήλωση καὶ Τιμητικὴ Προσκύνηση τῶν Εἰκόνων!

Ἀλλ’ ὧ Ἐνυπόστατε Ὑιὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὲ, ὁμοούσιε μὲ τὸν Ἀναρχον Πατέρα καὶ τὸ συγκάθεδρον Ἅγιον Πνεῦμα, καὶ ἐν Εἰκόνοις Περιγραπτὲ, ἐπίβλεψον ἐξ’ οὑρανοῦ καὶ ἵδε καὶ ἐπίσκεψον τὴν Ἄμπελον σου, τὴν Ἐκκλησίαν σου καὶ κατάρτισε αὑτὴν τὴν ὁποῖαν ἡ ἱδικὴ σου Δεξιὰ ἐφύτευσεν! Στερέωσον αὑτὴν στὴν Ἐνότητα, στὴν Ἀγάπη καὶ στὴν Ἀλήθεια!

Χρόνια μας Πολλά!  Καλὸ ὑπόλοιπο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς!

Τό χριστουγεννιάτικο δένδρο, ένα βυζαντινό ἔθιμο.

ΠΡΟΣΘΕΤΟ ΣΧΟΛΙΟ: Όταν άκουσα για πρώτη φορά να λένε ότι το καράβι είναι το ελληνικό έθιμο χριστουγεννιάτικου στολισμού και ότι "το δέντρο είναι των Φράγκων", τότε θυμήθηκα την συγχωρεμένη την γιαγιά μου που ως κάτοικος ορεινού χωριού δεν είχε δει ποτέ θάλασσα στη ζωή της... Τώρα έρχεται και το παρόν κείμενο να απαντήσει σε όσους απορρίπτουν το δένδρο.

Το χριστουγεννιάτικο δένδρο.

«Γιὰ τὸ χριστουγεννιάτικο δένδρο λίγοι ξέρουν ὅτι δὲν εἶναι εὐρωπαϊκὸ ἀλλὰ ἑλληνικό, βυζαντινὸ ἔθιμο.

Ὑπάρχει ἕνα τροπάριο στὴν Προσκομιδὴ ποὺ μιλᾶ γιὰ τὸ δένδρον τῆς ζωῆς στὸν παράδεισο, ποὺ εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Οἱ βυζαντινοὶ ἔβαζαν μέσα στὴν Ἐκκλησία ἕνα δένδρο γιὰ νὰ δώσουν τὴν εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς τὸ δένδρον τῆς ζωῆς. …

… Αὐτὸ τώρα τὸ δένδρο εἶναι φυτευμένο στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τώρα δὲν εἶναι δένδρο! Τὸ δένδρο ἦταν εἰκόνα. Τὸ ἔθιμο σιγὰ σιγὰ ἔφυγε ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ χῶρο, διότι ὅταν κατελήφθη ἀπὸ τοὺς τούρκους ἡ Κωνσταντινούπολις ἔπεσε μαύρη σκλαβιά, καὶ μόνον τέτοια δὲν εἴχαμε τὴν δυνατότητα νὰ κάνωμε, καὶ τότε πέρασε στὴν Εὐρώπη.

Αὐτοὶ πάντοτε εἶναι τὸ δεύτερο χέρι! Εμεῖς εἴμαστε τὸ πρῶτο! Γι᾿ αὐτὸ μᾶς ζηλεύουν καὶ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ ἀναπτυχθοῦμε, γιατὶ «ἂν ἀναπτυχθοῦν αὐτοί» –λέγουν- «ἐμεῖς τί θὰ γίνουμε;!

Πῆραν λοιπὸν οἱ εὐρωπαῖοι τὸ δένδρο αὐτό, τὸ στόλισαν, τὸ ξεχώρισαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ἔκαναν στολίδι τοῦ σπιτιοῦ. Καὶ ξαναγύρισε στὴν Ἑλλάδα ὡς εὐρωπαϊκὸ ἔθιμο. Ὄχι! εἶναι ἑλληνικό!

Ξέρετε ποῦ διεσώθη ἡ ἔννοια τοῦ δένδρου; Στοὺς πολυελαίους! ὁ κεντρικὸς πολυέλαιος στὴν Ἐκκλησία ἔχει μορφὴ δένδρου, μιᾶς ἐλάτης.

Ὅταν ἔφυγε στὴν Εὐρώπη καὶ στολίσθηκε ἐμεῖς τὸ διατηρήσαμε στὸν κεντρικὸ πολυέλαιο τῶν Ναῶν μας.

Μποροῦμε νὰ ἔχωμε χριστουγεννιάτικο δένδρο, καὶ ἂν ἔχωμε καὶ τὴν πληροφορία ὅτι τὸ δένδρο τῆς ζωῆς εἶναι ὁ Χριστός, τότε δὲν ἔχουμε εἰδωλολατρικὴ περίπτωσι ὅπως μερικοὶ θὰ ἤθελαν νὰ νομίζουν.»

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

ΠΗΓΗ: http://laikiparadosi.blogspot.com/2021/12/blog-post.html

Στην Ανάληψη του Κυρίου - Αγίου Λουκά Κριμαίας

Όσοι αγαπούν τον Χριστό με όλη τους την καρδιά, όσοι ζουν σύμφωνα με τον λόγο Του, εκπληρώνοντας όλες τις εντολές Του, θα είναι σε διαρκή κοινωνία μαζί Του, θα είναι υπό τη διαρκή προστασία Του, θα προστατεύονται πάντα από τον ίδιο τον Χριστό και τους αγγέλους του Θεού και κανένα πραγματικό και αληθινό κακό δεν θα τους αγγίξει, γιατί ο Χριστός θα είναι πάντα παρών μαζί τους.

Σκεφτείτε όμως, μήπως και οι μεγάλοι άγιοι δεν γνώρισαν διωγμό; Δεν υπήρχαν αυτοί που επαναστάτησαν εναντίον τους; Δεν υπήρχαν πάρα πολλές χιλιάδες μάρτυρες του Χριστού;

Θυμηθείτε πώς ο μεγάλος Στάρετς Σεραφείμ του Σάρωφ ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από ληστές. Αυτό όμως απέβη εις βάρος του ίδιου του Αγίου Σεραφείμ ή εις βάρος της Εκκλησίας του Χριστού; Όχι! Αντιθέτως προέβη σε μέγιστο όφελος μας, το οποίο λάβαμε μέσω του Στάρετς Σεραφείμ, διότι όταν η ίδια η Θεοτόκος, που του εμφανίστηκε, θεράπευσε το σπασμένο κρανίο και τα σπασμένα πλευρά του και οι ληστές οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη, ο Στάρετς Σεραφείμ, έχοντας μάθει για αυτό, με δάκρυα παρακάλεσε: «Σε καμία περίπτωση, δεν θέλω να καταδικασθούν! Αν τους καταδικάσουν, θα φύγω από την έρημο Σαρόφ».

Βλέπετε πώς αυτή η πράξη του Αγίου πρέπει να μας χρησιμεύσει ως μάθημα, τί σπουδαίο παράδειγμα λάβαμε, ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πώς πρέπει να σχετιζόμαστε με τα δεινά που μας προκαλούνται; 

Και πώς ισχύουν τα λόγια του ύμνου [σ. του Κοντακίου της Αναλήψεως], «ἐγώ εἰμι μεθ' ὑμῶν, καὶ οὐδεὶς καθ' ὑμῶν», για τους άγιους μάρτυρες;

Ναι, στράφηκαν εναντίον τους, οι αυτοκράτορες τους δίωξαν, οι άρχοντες τους δίωξαν, τους υπέβαλαν σε σκληρά, φρικτά βασανιστήρια. Όμως τα λόγια του Χριστού έγιναν πραγματικότητα και όταν βασανίστηκαν, ο ίδιος ο Χριστός ήταν μαζί τους, κάνοντας ευκολότερο το μαρτύριο που υπέμειναν.

Συχνά πυκνά δεν καίγονταν σε τρομερούς φούρνους, οι φλόγες των οποίων έκαιγαν τους ίδιους τους βασανιστές...

Γιατί; Επειδή ο Χριστός ήταν μαζί τους και δεν το επέτρεψε.

Έστειλε τους αγγέλους Του και ο Ίδιος μπήκε στη φυλακή στους μισοπεθαμένους μάρτυρες που βασανίστηκαν και τους θεράπευσε, και την επόμενη μέρα οι βασανιστές τους είδαν να αναρρώνουν.

Βλέπετε, έγιναν πραγματικότητα και αυτά τα λόγια: Πιστέψτε ότι καθένας που αγαπά τον Χριστό και εκπληρώνει τον λόγο Του θα αγαπηθεί από τον Πατέρα Του και θα έρθουν και θα κατοικήσουν σε αυτόν («ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾿ αὐτῷ ποιήσομεν» Ιω. ιδ΄ 23).

Αγαπήστε λοιπόν τον Χριστό, ακολουθήστε Τον, εκπληρώστε τις εντολές Του!

(Από κήρυγμα του εορτάζοντος χθες Αγίου Λουκά στις 14-5-1953)

Λόγος στο Άγιο Πάσχα - Ιερομάρτυρος Θαδδαίου Ουσπένσκι (+1937)

Από τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου που διαβάζεται το Πάσχα και από τους θεόπνευστους ύμνους του Αναστάσιμου Κανόνα που συνέταξε ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, βλέπετε, αδελφοί, σε τί γιορτή και γεύμα προσκαλεί τώρα η Αγία Εκκλησία τα τέκνα της. 

Όλοι να απολαύσουν του «συμποσίου τῆς πίστεως», δηλαδή τον νικηφόρο θρίαμβο για την του «θανάτου νέκρωσι» και του «Ἅδου τὴν καθαίρεσιν» (ωδή ζ΄). Όλοι προσκαλούνται να πιουν «πόμα καινόν» (ωδή γ΄), πίνοντας την πνευματική χαρά που ανέβηκε από τον τάφο του Χριστού, και να συμμετέχουν στο γεύμα στο οποίο προσφέρεται ο αμνός που σφαγιάστηκε για τις αμαρτίες του κόσμου, ο Ιησούς Χριστός. Γνωρίζουμε όμως ότι σε διάφορα μέρη οι Χριστιανοί αρχίζουν άλλου είδους γεύμα εκείνη την ίδια στιγμή του Πάσχα, για να μεταφέρουν τον θρίαμβο αυτής της γιορτής στους εαυτούς τους.

Μη βιάζεσαι, λοιπόν, αδερφέ, να αφήσεις το πνευματικό αυτό γεύμα και την ευφροσύνη το συντομότερο δυνατό, για να στραφείς σε επίγειες σαρκικές χαρές και απολαύσεις. Τουλάχιστον τώρα, όταν προσφέρεται άφθονο πνευματικό γεύμα, δεν είναι σωστό να προσέχεις την «βρῶσιν τὴν ἀπολλυμένην» (Ιω. ϛ΄ 27) και να δίνεις ολόψυχα την προσοχή σου στις γήινες απολαύσεις. Εν τω μεταξύ, δυστυχώς, βλέπουμε ότι πολλοί Χριστιανοί αυτήν την ημέρα βιάζονται πολύ να αφήσουν την πνευματική χαρά προς τιμή του αναστημένου Κυρίου και να στραφούν σε επίγειες χαρές: δεν θέλουν να υπερασπιστούν [με την συμμετοχή τους] ούτε την πιο σημαντική Λειτουργία, την Λειτουργία της μεγαλύτερης Χριστιανικές Εορτής. Τί κάνεις; Αλήθεια, αδερφέ, νήστεψες γι' αυτόν τον σκοπό, δηλαδή νήστεψες και έκαμψες τα πάθη σου κατά τη νηστεία, ώστε μετά το τέλος της, να τους δώσεις ακόμα μεγαλύτερη ελευθερία;

Αλήθεια γι' αυτόν τον λόγο οδηγήθηκες στη χαρά της Αναστάσεως, ώστε τις άγιες ημέρες να αφοσιωθείς περισσότερο από όλα στις σαρκικές, και μερικές φορές πολύ ποταπές, απολαύσεις; Εχθές έψαλες μαζί με την Αγία Εκκλησία: «Σιγησάτω πᾶσα σάρξ βροτεία, καὶ στήτω μετὰ φόβου καὶ τρόμου, καὶ μηδὲν γήϊνον ἐν ἑαυτῇ λογιζέσθω», και τώρα ήρθε η ώρα να φωνάξει η σάρκα και να σιωπήσει το πνεύμα, σκεπτόμενος μόνο τα γήινα πράγματα; Τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, η Αγία Εκκλησία, μέσα από το Ευαγγέλιο και άλλα αναγνώσματα ή ύμνους, απεικόνιζε μπροστά στα μάτια σου τα πάθη του Χριστού: τους ξυλοδαρμούς, τα ραπίσματα στα μάγουλα, το φτύσιμο, το ακάνθινο στεφάνι, τη Σταύρωση στον Σταυρό κ.λπ., που τα υπέμεινε ο Χριστός για να θανατώσει τα πάθη σου, και τώρα που ψάλλεις: «Χθὲς συνεθαπτόμην σοι Χριστὲ  (δηλ. πέθανα για τα πάθη) συνεγείρομαι σήμερον» (ωδή γ΄), εννοείς ότι ήρθε η ώρα να αναστήσεις τα πάθη και να πεθάνεις πάλι στο πνεύμα; Εκτός αν θυμάσαι τα Παθήματα του Χριστού με αδιάφορη ψυχρότητα καρδιάς ή συγκινήθηκες για λίγο μόνο και αμέσως μετά τα λησμόνησες... Άλλωστε, αν με ειλικρινή αγάπη για τον Πάσχοντα Θεό, σαν «εν Χριστώ θαμμένος», άκουγες τις ευαγγελικές περικοπές, τα αναγνώσματα και τους εκκλησιαστικούς ύμνους τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, αντιλαμβανόμενος έτσι μέσα σου τους πλούσιους θησαυρούς της άφθαρτης πνευματικής ζωής, του Χριστού, τότε το πνεύμα σου δεν θα μπορούσε να συγκρατήσει μέσα του τις εκρήξεις πνευματικής απόλαυσης την ημέρα της Αναστάσεως, όπως ο Τάφος του Χριστού δεν μπόρεσε να κρατήσει την Πηγή της ζωής. Μήπως θέλεις ήδη να σφραγίσεις την καρδιά σου σε αυτές τις παρορμήσεις, όπως οι Εβραίοι σφράγισαν το φέρετρο, σκεπτόμενοι να κρύψουν τη ζωή όλων σε αυτό; Αντί να ζωντανέψεις με πνεύμα αυτήν την ημέρα, που η Ζωή έχει λάμψει από τον ίδιο τον Τάφο, μήπως θέλεις να κάνεις την καρδιά σου τάφο, γεμάτο με τη διαφθορά των σαρκικών παθών που σκοτώνουν τη ζωή του πνεύματος;

Ας ακούσουμε λοιπόν, αδελφοί, το συγκινητικό κάλεσμα του Αναστάντος Χριστού, που μας απευθύνει μέσω του λόγου του Προφήτου [Σοφονίου], που ακούσαμε χθες: «ὑπόμεινόν με, λέγει Κύριος, εἰς ἡμέραν ἀναστάσεώς μου» (Σοφ. γ΄ 8). Και αν οι αδυναμίες της σάρκας καταστέλλουν τις ορμές της υψηλής πνευματικής χαράς και μας εμποδίζουν να δοξάσουμε τον αναστημένο Χριστό με ζήλο αγάπης, τότε τουλάχιστον να Τον ανεχθούμε την ημέρα της Αναστάσεως. Και αν δεν μπορούμε όλες τις μέρες, τότε τουλάχιστον μέχρι εκείνη την ώρα, όσο η Αγία Εκκλησία [στη Θεία Λειτουργία] συνεχίζει να Τον δοξάζει! Να προσπαθήσουμε να είμαστε μαζί Του όσο το δυνατόν περισσότερο, για να Τον «κρατάμε», όπως έκαναν οι ταξιδιώτες της Εμμαούς, των οποίων οι καρδιές έκαιγαν από μια γλυκιά συνομιλία με τον Κύριο που τους εμφανίστηκε στο δρόμο (βλ. Λουκ. κδ΄ 32). Ας απορρίψουμε έστω για λίγο εκείνες τις γήινες απολαύσεις, ιδιαίτερα τις κτηνώδεις σαρκικές, που διώχνουν από την καρδιά το γλυκό συναίσθημα της αγάπης για τον Χριστό και την επιθυμία να είμαστε συνέχεια μαζί Του! Αμήν.

* * *

(Εκφωνήθηκε στην εκκλησία του Θεολογικού Σεμιναρίου του Όλονετς στις 2 Απριλίου 1906)

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα του Ιερομάρτυρος Θαδδαίου: https://proskynitis.blogspot.com/2013/12/18-1937.html

Η παραπάνω Εικόνα της Αναστάσεως είναι έργο του διάσημου αγιογράφου Ονουφρίου Νεοκαστρίτη (ΙΣΤ΄ αι.).

Πάσχα με τον άγιο Ιωάννη της Σανγκάης

 Πρωθιερέας Γεώργιος Λάριν

Ένας από τους γηραιότερους ιερείς της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς, ο πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Λάριν, είχε μια ιδιαίτερη ευλογία στη ζωή του: ως μικρό παιδί στη Σανγκάη, ήταν πολύ κοντά στον άγιο Ιωάννη της Σανγκάης και του Σαν Φρανσίσκο και έμαθε πολλά από εκείνον. Αρκετές φορές, ο τότε Ζόρα και μετέπειτα πατήρ Γεώργιος, γιόρτασε με τον επίσκοπο Ιωάννη τη Λαμπρή Ανάσταση του Χριστού και θυμόταν καλά πώς, στην κυριολεξία, πετούσε στην εκκλησία ανάμεσα στο πλήθος των προσκυνητών. Αυτή την πασχαλινή χαρά την κουβαλούσε μέσα του σε όλη του τη ζωή.

O άγιος Ιωάννης της Σανγκάης

– Πατέρα Γεώργιε, θυμάστε πώς λειτουργούσε ο επίσκοπος το Πάσχα;

– Στη Σανγκάη υπήρχε ένας αρκετά μεγάλος ναός. Τη νύχτα του Πάσχα πλημμύριζε με κόσμο και ο επίσκοπος Ιωάννης κυριολεκτικά πετούσε ανάμεσα από το πλήθος. Περνούσε δίπλα από τον κόσμο με το θυμιατήρι και τους χαιρετούσε όλους με τη φράση: «Χριστός Ανέστη! Χριστός Ανέστη!» Το έλεγε με τέτοιο ενθουσιασμό, σαν παιδί. Ήταν όντως έτσι, είχε στ’ αλήθεια ψυχή μικρού παιδιού, ήταν πολύ ασυνήθιστος άνθρωπος. Ξέρετε, ήταν σαν να εμφανίστηκε ο άγιος Νικόλαος ο Θαυματουργός ζωντανός ανάμεσά μας, και με τέτοιο ενθουσιασμό, με τέτοια χαρά ευχόταν σε όλους για αυτή τη μεγάλη γιορτή.

Ήταν σαν να εμφανίστηκε ο άγιος Νικόλαος ο Θαυματουργός ζωντανός ανάμεσά μας

Ο επίσκοπος περιφερόταν τόσο γρήγορα μέσα στον ναό, που ήταν σαν να πετούσε, στην κυριολεξία. Οι διάκονοι, οι οποίοι δεξιά και αριστερά κρατούσαν τα Δικηροτρίκηρα, έτρεχαν πίσω του αλλά δεν προλάβαιναν. Και με αυτόν τον τρόπο ο επίσκοπος περιδιάβαινε σε όλο τον ναό. Δε θα το ξεχάσω ποτέ.

Έχω πολλά άλλα πράγματα που σχετίζονται με τον επίσκοπο Ιωάννη. Αν δεν ήταν αυτός, η ζωή μου θα ήταν τελείως διαφορετική, και εκείνος το προέβλεψε αυτό.

– Οι διάκονοι δεν προλάβαιναν τον επίσκοπο. Και εσείς, μικρό παιδί και βοηθός του, προλαβαίνατε;

– Ναι, ναι. Μα ήμουν πολύ μικρός, έτρεχα δίπλα του, αλλά μερικές φορές συμβαδίζαμε. Δίπλα ήταν δύο μεγάλοι διάκονοι. Και έτσι έτρεχα σε όλο τον ναό, έχοντας τεράστια χαρά, την οποία μού μετέδιδε ο επίσκοπος. Είναι δύσκολο να εξηγήσω αυτό το συναίσθημα, αλλά ήταν κάτι πολύ ωραίο.

Και είμαι σίγουρος ότι και οι άλλοι άνθρωποι, οι οποίοι βρίσκονταν τότε στον ναό, αισθάνθηκαν αυτή τη χαρά. Πολλοί έμεναν μέχρι το τέλος της Λειτουργίας, αλλά οι γονείς μου συνήθως έφευγαν νωρίτερα, μετά τον Όρθρο και πριν αρχίσει η Λειτουργία. Μας έπαιρναν εμάς, τα παιδιά, στο σπίτι και εκεί τρώγαμε, αφού είχαμε νηστέψει. Ήμουν πολύ μικρός, 8–10 χρονών και αδερφός μου δύο χρόνια μικρότερος.

– Περάσατε το Πάσχα με τον επίσκοπο Ιωάννη αρκετές φορές. Θυμάστε καμία ιστορία σχετικά με αυτόν;

– Συνέβη πριν πολλά χρόνια. Μέναμε όλα κι όλα τρία τετράγωνα από τον ναό, δεκαπέντε λεπτά με τα πόδια. Ο επίσκοπος ερχόταν σε εμάς. Όλες τις μέρες του Πάσχα ήταν πολύ χαρούμενος. Είχε ένα τόσο παιδικό χαμόγελο, και μια τέτοια χαρά που μεταδιδόταν σε όλους.

Έπειτα φύγαμε από τη Σανγκάη και μετακομίσαμε στο νησί Τουμπαμπάο, στις Φιλιππίνες, όπου μείναμε ένα χρόνο. Από εκεί η οικογένειά μας μετανάστευσε στην Αυστραλία. Ο επίσκοπος μού έγραφε γράμματα, και τα κρατάω, για μένα είναι πολύτιμα. Παρεμπιπτόντως, εκείνος χρησιμοποιούσε μόνο την παλιά ορθογραφία, όπως ο πατέρας μου, ο οποίος δε δεχόταν τους καινούργιους κανόνες και θεωρούσε ότι είναι μια σοβιετική εφεύρεση, μια παραμόρφωση της ρωσικής γλώσσας.

– Τι μάθατε εσείς, σαν μικρό αγόρι, από τον επίσκοπο στις γιορτές του Πάσχα; Η επαφή με αυτόν τον άνθρωπο, βοήθησε στο να κατανοήσετε πόσο σημαντική είναι αυτή η γιορτή;

– Βέβαια! Χάρη στη γνωριμία μας κατανόησα πολλά πράγματα, τα οποία με απασχολούσαν. Ο επίσκοπος έλεγε ότι το Πάσχα είναι η πιο σημαντική μέρα, την ονόμαζε Εορτή των Εορτών. Διαρκεί σχεδόν ένα μήνα και λέμε: «Χριστός Ανέστη» έως την Ανάληψη του Κυρίου.

Τη χαρά που είχε το Πάσχα ο επίσκοπος Ιωάννης, την είχε σε όλη του τη ζωή, και τη Μεγάλη Σαρακοστή και όλο το χρόνο. Ήταν κάτι απίστευτο!

Με τον πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιο Λάριν
συνομίλησε ο Ντμίτρι Ζλόντορεβ
Μετάφραση: Aργυρώ Γιαβροπούλου

Pravoslavie.ru

4/27/2023

Το τελευταίο αναστάσιμο μήνυμα του Αγίου πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου (Πάσχα 1955)

(Δημοσιευθέν στο περιοδικό "Η Φωνή της Ορθοδοξίας", αρ. 205/11-4-1955)

ΟΙ ΛΙΘΟΙ ΚΕΚΡΑΞΟΝΤΑΙ

 Ἁγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ὅταν ὁ Χριστός ἐπῆγε γιά τελευταία φορά στά Ἱεροσόλυμα, ὁ λαός βγῆκε σέ προϋπάντησή του. Ἀναρίθμητα μάτια Τόν κοίταζαν. Καί ἀμέτρητα στόματα ἐφώναζαν μέ ἐνθουσιασμό: Ὡσαννά Υἱέ Δαβίδ! Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος… Ὁ Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ!

Μά αὐτό ἔκαμε τούς Φαρισαίους καί πρασίνισαν ἀπό τό κακό τους! Καί εἶπαν στό λαό, νά μήν κραυγάζει! Ἀπάντησε ἤρεμα ὁ Χριστός: «Ἄν αὐτοί σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται». Καί τώρα, εἴκοσι αἰῶνες μετά, μέ ἐρωτᾶς: Πῶς εἶναι δυνατόν νά φωνάξουν οἱ πέτρες; Σοῦ ἀπαντῶ: Μέ πολλούς τρόπους.

Πρῶτος τρόπος: Πέντε μέρες μετά τήν εἴσοδό Του στά Ἱεροσόλυμα, οἱ Ἑβραῖοι σιώπασαν, καί οἱ πέτρες φώναξαν: Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ! Ὅταν αὐτός τή Μεγάλη Πέμπτη ἦταν ἐπάνω στό Σταυρό «ἡ γῆ ἐσχίσθη καί αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν». Αὐτό τό σχίσιμο εἶναι ἡ φωνή τῶν λίθων! Μπορεῖ νά ὑπάρξει γλῶσσα πιό δυνατή καί πιό φοβερή ἀπ᾿ αὐτήν;

Δεύτερος τρόπος: Ὅταν οἱ Ἑβραῖοι σιώπαιναν, οἱ εἰδωλολάτρες φώναζαν “Ὡσαννά”! Οἱ Ἑβραῖοι ἔβλεπαν τούς εἰδωλολάτρες σάν νεκρές πέτρες! Ὅταν λοιπόν οἱ Ἑβραῖοι σιώπαιναν γιά τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, οἱ Ἀπόστολοι τούς ἐκήρυξαν καί τούς ἐβάπτισαν. Καί αὐτοί ἀπό τότε ἔγιναν λίθοι ζῶντες, ζωντανές πέτρες! Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος λέγει: «καί αὐτοί ὡς λίθοι ζῶντες οἰκοδομεῖσθε οἶκος πνευματικός» (Α´ Πέτρ. 2, 5)! Καί νά τώρα, ζωντανές πέτρες, τά εἰδωλολατρικά ἔθνη, δοξάζουν τόν Κύριο. Ἐνῶ ἀντίθετα οἱ Ἑβραῖοι πετρωμένοι σιωποῦν.

 Τρίτος τρόπος: Οἱ Ἑβραῖοι σιώπαιναν, μά ἐφώναζαν οἱ λίθοι τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος. Ἀκόμη καί σήμερα μᾶς φωνάζουν: Δέν θά μείνει “λίθος ἐπί λίθον”! Τό καύχημα καί ἡ δόξα τῶν Ἑβραίων, ὁ ναός τοῦ Σολομῶντος, σήμερα δέν ὑπάρχει. Μόνο ἕνας τοῖχος ἔχει ἀπομείνει. Γιά νά πηγαίνουν ἐκεῖ οἱ υἱοί καί οἱ θυγατέρες τῶν Ἑβραίων, νά χτυποῦν τά κεφάλια τους! Καί ὀνομάζεται μέχρι σήμερα “τό τεῖχος τῶν δακρύων”! Ἀπόμειναν οἱ πέτρες αὐτές, γιά νά φωνάζουν!

Τέταρτος τρόπος: Οἱ Ἑβραῖοι πρό πολλοῦ σιωπαίνουν γιά τό Χριστό. Οὔτε χαίρονται. Οὔτε ἑορτάζουν. Οὔτε φωνάζουν Ὡσαννά! Γι᾿ αὐτό καί ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά καταστραφῆ ὁ μοναδικός ναός τους καί νά σταματήσουν οἱ θυσίες! Ἀλλά 100.000 ναοί πέτρινοι χτίσθηκαν ἀπό τότε! Καί δοξολογοῦν ἀνά τήν οἰκουμένη τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Νά λοιπόν, οἱ λίθινοι ναοί κραυγάζουν! Καί οἱ Ἑβραῖοι σιωποῦν.

Πέμπτος τρόπος: Μέχρι τώρα βέβαια δέν φώναξαν οἱ πέτρες! Μά θά φωνάξουν κι᾿ αὐτές, πρίν νά ἔλθει τό τέλος τοῦ κόσμου! Πρίν ἀπό τή δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου! Καί τί εἶπε γιά τή συντέλεια; Ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται καί ἡ σελήνη καί τά ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ πεσοῦνται! Ὅλα αὐτά δέν εἶναι ἀπό πέτρα; Ναί. Μά μέ τή γλῶσσα τους, μέ τόν τρόπο τους, θά φωνάξουν! 

Ὅταν θά ἔλθουν οἱ ψευδοπροφῆτες καί οἱ ψευδόχριστοι, καί ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν θά “ψυγῆ”, καί ἡ ἀνομία θά πληθυνθῆ, καί μαζί μέ τούς Ἑβραίους θά σιωποῦν ἀκόμη καί οἱ χριστιανοί, τότε θά ἀρχίσουν νά φωνάζουν τά οὐράνια σώματα. Θά φωνάζουν μέ τό δικό τους τρόπο. Μέ τή δική τους γλῶσσα. Καί θά ἀναγγέλλουν τόν ἐρχομό τῆς δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. 

ΠΗΓΗ: https://www.imaik.gr/?p=1741

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΠΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΤΟΥ

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Δόξα και ευχαριστία στον Ιησού Χριστό, που αναστήθηκε από τους νεκρούς, καθώς και φέτος μας αξίωσε να ζήσουμε μέχρι την εόρτια ημέρα του Αγίου Πάσχα... Όπου και αν βρισκόμαστε, να αφιερώσουμε και να δοξάσουμε αυτήν τη Μεγάλη Ημέρα, διατηρώντας, αγαπητοί μου, τα σύμβολα και τα έθιμα μας. «Ας μη θρηνεί κανείς για τη δυστυχία του - ο Χριστός αναστήθηκε!». Ας θυμηθούμε ότι οι ασκητές που ζούσαν στην έρημο εόρταζαν το Άγιο Πάσχα ακόμη πιο λαμπρά και εκστατικά από τους Χριστιανούς που ζούσαν στις μεγάλες πόλεις, γιατί η πρώτη εγγύηση της χαράς του Πάσχα βρίσκεται μέσα μας, στην εσωτερική διάθεση της καρδιάς μας.

Θυμάμαι πως στη δεκαετία του 1920 στο Κίεβο οι άθεοι οργάνωσαν μια διαμάχη στο θέατρο. Από αυτούς μίλησε ο Λουνατσάρσκι και από τους Ορθοδόξους οι καθηγητές του Πανεπιστήμιου του Κιέβου π. Παύλος Σβετλόφ και π. Ανατόλιος Ζουρακόφσκι. Ο Λουνατσάρσκι στην ομιλία του ισχυρίσηκε ότι ο Χριστός ο Σωτήρας, ως ιστορικό πρόσωπο, δεν υπήρξε καν. Το πλήθος, υποστηρίζοντας τους αθεϊστές, σφύριζε και κάλυπτε τις φωνές των υπερασπιστών της Ορθοδοξίας με τις κραυγές τους. Αλλά τότε ο π. Παύλος ζήτησε την άδεια να πει λίγα λόγια. Υπήρχε σιωπή. «Όλοι εσείς που μαζευτήκατε εδώ γνωρίζετε ότι σήμερα είναι η ημέρα της εορτής του Πάσχα; Χριστός ανέστη!». Με τις λέξεις αυτές σαν ένα ηλεκτρικό ρεύμα να διαπέρασε τις ψυχές των ανθρώπων που βρίσκονταν σε πνευματική χειμερία νάρκη, και ολόκληρο το πλήθος απάντησε δυνατά: «Αληθώς Ανέστη!» Έτσι λοιπόν με αυτόν τον τρόπο οι άθεοι ντροπιάστηκαν από τη γεμάτη χάρη δύναμη της Αναστάσεως του Χριστού.

Συνέβη να διέλθω την Αγία Νύχτα της Αναστάσεως στο σκληρό περιβάλλον της φυλακής και, παρά ταύτα, η καρδιά η δική μου και άλλων φλεγόταν από εκείνη τη χαρά του Πάσχα, όπως οι καρδιές των Αγίων Αποστόλων Λουκά και Κλεόπα, όταν συνάντησαν τον αναστημένο Σωτήρα στο δρόμο προς Εμμαούς (Λουκ. κδ΄, 13-32).

...Υπό το φως της Αναστάσεως του Χριστού, δεν φοβόμαστε οποιαδήποτε σκευωρία του εχθρού, καμία φυσική καταστροφή και άλλους κινδύνους που προέρχονται από τους ορατούς και αοράτους εχθρούς όλης της ανθρωπότητος, οι οποίοι απειλούν ακόμη και την ύπαρξη του ίδιου του πλανήτη μας. Ο Αναστάς Χριστός έχει αποκτήσει για μας τόσο πλούτο και τέτοια πληρότητα ζωής που κανείς και τίποτα δεν μπορεί να πάρει μακριά από εμάς. «Μὴ φοβεῖσθε... ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. κη΄ 10, 20).

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Πάσχα Χριστού 1970 

Αρχιεπίσκοπος Λεόντιος

ΠΗΓΗ: Νικολάου Μάννη, Ο Λέων της Ορθοδοξίας, Αθήνα, 2021

Καλά και αληθινά Χριστούγεννα με αγάπη στον Χριστό και τον πάσχοντα αδελφό!

 

Αγαπητοί μας αναγνώστες, 

σας ευχόμαστε καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα!

Το ιστολόγιό μας "Κρυφό Σχολειό" τις ημέρες αυτές έκλεισε αισίως, χάριτι Θεού, δέκα ολόκληρα χρόνια διαδικτυακής παρουσίας.

Συνεχίζουμε με τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μας να προσφέρουμε το ελάχιστο που μπορούμε.

Επίσης, και με αφορμή τα φετινά Χριστούγεννα, υπενθυμίζουμε στην αγάπη σας την ύπαρξη πολλών αδελφών μας που δοκιμάζονται από την φτώχεια. Ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας και θα τους δούμε.

Ας μη τους λησμονούμε, τουλάχιστον τούτες τις άγιες μέρες.

Περί τούτου δημοσιεύουμε παρακάτω και σχετικό ποίημα, που πιστεύω θα αγγίξει εκείνες τις ψυχές που ως "μεσαιωνιστές" και "σκοταδιστές" (όπως μας αποκαλούν οι πνευματικά σκοτισμένοι) αναπαύονται στην παλαιά και όμορφη ποίηση και όχι σε "πολιτισμένα" μοντέρνα στιχουργικά σκουπίδια, τύπου trap...

Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου - Ιερομονάχου Θεοδωρήτου (+2007)

 

Χριστός Ανέστη! Христос Воскресе! Christ Is Risen!

 

ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΕΩΣ -π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΝΑΣΣΟΥ

 

Χριστούγεννα (Γ. Βερίτη)

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

(Τοιχογραφία του ΙΒ΄ αιώνος στην "Σκοτεινή Εκκλησιά" [Karanlık Kilise] 

στα Ματιανά ή Κόραμα [Göreme] της Καππαδοκίας)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ