Η παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ασία και την Άπω Ανατολή

πηγή:pemptousia

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Σιγκαπούρης κ. Κωνσταντίνος μιλάει για την παρουσία και το έργο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στις χώρες της Ασίας και της Άπω Ανατολής.

Ημερόλογιο Ιεραποστολής

πηγή:pewebtv

Η Διαδικτυακή Τηλεόραση της Πειραϊκής Εκκλησίας, την Τρίτη 21 Μαΐου 2013, φιλοξένησε τον π. Γεώργιο Μούλτο, εφημέριο του Ι.Ν. Αγίου Ανδρέα στη Σαλαμίνα της Ιεράς Μητρόπολης Μεγάρων & Σαλαμίνας, ο οποίος μοιράστηκε με τους τηλεθεατές στιγμές που ο ίδιος έζησε στο πρόσφατο οδοιπορικό του στην Ουγκάντα. Η εκπομπή Ημερολόγιο Ιεραποστολής θα ξεφυλλίζει ένα ημερολόγιο που θα περιέχει ιστορίες από την Ιεραποστολή. Θα ταξιδέψει τους τηλεθεατές σε μέρη μακρινά, σε ερήμους, σε σαβάνες του κόσμου, σε δύσκολα και σκληρά μέρη.

Νέα αποστολή στο Κονγκό

Καραμάτσκος Δημήτρης
Μάστερ Θρησκειολογίας

Με τα μικρά ορφανά μας στο Dolisie

Η πρώτη μου δίμηνη επίσκεψη στο Κονγκό (Brazzaville) ήταν για μένα μια δυνατή εμπειρία ζωής. Όπως σε προηγούμενη ανάρτηση περιέγραφα, η επαφή με τα παιδιά του Ορφανοτροφείου μας και με τους νέους τόσο της ενορίας του Αγίου Δημητρίου στο Pointe-Noire αλλά και των άλλων ενοριών μας, που ήρθαν στο Dolisie για το δεκαήμερο σεμινάριο των κατηχητών στο τέλος Ιουλίου, ήταν εμπειρίες πολύ δυνατές, που επηρέασαν την ψυχή μου. Ένα μέρος της ψυχής μου έμεινε στο Κονγκό. Επιθυμία μου ήταν να ξαναβρεθώ εκεί με τους ανθρώπους που αγάπησα και με αγάπησαν, που ο Θεός μου έδωσε την ευκαιρία να διακονήσω.



Από το σεμινάριο κατηχητών

Απλά και ασήμαντα για μας πράγματα
(μπαλόνια) δίνουν χαρά στα ορφανά παιδιά
μας μικρά και μεγάλα

Είναι δύσκολο να εξηγήσω αυτά που νιώθω μετά την πρώτη μου επίσκεψη. Ό,τι συμβαίνει συνήθως με όποιον επισκέπτεται το Άγιον Όρος, που θέλει να το ξαναεπισκεφθεί, το ίδιο συμβαίνει και με την ιεραποστολή. Η ψυχή θέλγεται από αυτά που ο Θεός χαρίζει σε όσους εργάζονται στην ιεραποστολή, και επιθυμεί να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε. Νιώθω τα ορφανά να με περιμένουν, τους νέους μας να με περιμένουν να τους μάθω πράγματα για την μουσική της Εκκλησίας μας, για το τυπικό των ιερών ακολουθιών, για την πνευματική ζωή στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Επίσης οι ντόπιοι ιερείς με παρεκάλεσαν να τους δείξω κάποια πράγματα για την τέλεση των ιερών ακολουθιών και δεν βρήκα τον χρόνο την προηγούμενη φορά.

Έτσι, μετά την επιστροφή μου απευθύνθηκα στην ενορία μου, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου στο Χαλάνδρι, η οποία μας είχε βοηθήσει οικονομικά και στο προηγούμενο ταξίδι. Ο αγαπητός π. Αθανάσιος σε συνεργασία με τους επιτρόπους, που είχαν ενημερωθεί από μηνύματά μου και αναφορές που έστελνα για το έργο που πραγματοποιείται στο Κονγκό από τον π. Θεολόγο, ανέλαβε και πλήρωσε ήδη το εισιτήριό μου για το δεύτερο ταξίδι, που θα πραγματοποιηθεί στις 14 Οκτωβρίου μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου. Ελπίζω ότι σ' αυτή την επίσκεψη, με την γνώση και την εμπειρία της πρώτης επίσκεψης, θα μπορέσω να βοηθήσω ουσιαστικότερα στο έργο που επιτελείται εκεί από τον π. Θεολόγο.

Μετά την επιστροφή μου και από το Άγιον Όρος, την Κερασιά, όπου επί ένα μήνα συνεργασίας με τον π. Θεολόγο ταξινομήσαμε το φωτογραφικό και γενικά το οπτικοακουστικό υλικό της ιεραποστολής όλων των προηγούμενων ετών, από το 2004 μέχρι και σήμερα, αποφασίσαμε με τον εφημέριο της ενορίας μου, τον π. Αθανάσιο, να πραγματοποιηθεί από μένα μια παρουσίαση του έργου της ιεραποστολής στο Κονγκό στην ενορία μας, με στόχο να ευαισθητοποιηθούν οι ενορίτες μας και να συμμετάσχουν στο έργο μας με την οικονομική τους ενίσχυση. Έπειτα από την ομιλία μου της ερχόμενης Κυριακής, 30 Σεπτεμβρίου, μετά την Θεία Λειτουργία, ευελπιστούν οι δύο ευλαβείς ιερείς ότι θα συγκεντρώσουν ένα καλό ποσόν για τις ανάγκες της ιεραποστολής, που είναι μεγάλες. Γιατί δυστυχώς, υπάρχει κίνδυνος να μη λειτουργήσει το σχολείο μας για πολύ ακόμη και ο ραδιοφωνικός σταθμός, που είναι ο κήρυκας του ευαγγελισμού των ψυχών και "ο κράχτης" που καλεί τους νέους ανθρώπους να γνωρίσουν την ορθοδοξία και να μην πληρωθούν οι ιερείς μας. Για το Ορφανοτροφείο δεν γίνεται λόγος να κλείσει, θα κρατηθεί με κάθε τρόπο και μέσον.

Αυτό που επιθυμώ όμως και επιδιώκω, και αυτό θα τονίσω την ερχόμενη Κυριακή, είναι να ευαισθητοποιηθούν κάποιοι άνθρωποι να αναλάβουν ένα μικρό κόστος, από 5 ευρώ μέχρι όσο μπορεί ο καθένας, να το αποστέλλουν στον λογαριασμό της ιεραποστολής κάθε μήνα με μόνιμη εντολή από τον τραπεζικό τους λογαριασμό, μέθοδο που με επιτυχία εφαρμόζει η οργάνωση ACTION AID HELLAS. Με τον τρόπο αυτό αναλαμβάνει κάποιος ένα μέρος των εξόδων των παιδιών μας στο ορφανοτροφείο, κάνοντας οιονεί ένα είδος υιοθεσίας. Τα έξοδα του Ορφανοτροφείου μας ανέρχονται σε 3.000 Ευρώ το μήνα. Στα έξοδα αυτά περιλαμβάνονται οι μισθοί του προσωπικού (γύρω στα δέκα άτομα), τα λειτουργικά του έξοδα, η διατροφή και οι υπόλοιπες ανάγκες ένδυσης κτλ των τριάντα ορφανών μας. Το κάθε παιδί κοστίζει περίπου 100 Ευρώ μηνιαίως.

Απευθύνομαι σε όλους τους φίλους και αναγνώστες της προσωπικής μου ιστοσελίδας και τους καλώ να συμμετάσχουν ανάλογα με τις δυνάμεις του ο καθένας (δεν λησμονώ τους δύσκολους καιρούς που περνάμε όλοι μας στην Ελλάδα, εξαιτίας της άφρονος πολιτικής των πολιτικών μας όλα τα προηγούμενα χρόνια). Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έχει ισχυρό αντίκτυπο στο έργο όλων των ιεραποστολών στην Αφρική και στον υπόλοιπο κόσμο. Όμως αυτό που ζητάμε δεν είναι μεγάλα ποσά. Είναι "το δίλεπτο της χήρας", αυτό που επήνεσε ο Κύριος, γιατί δόθηκε από το υστέρημα.

Όσοι πιστοί, προσέλθετε και συμβάλετε με το "δίλεπτον" αποστέλλοντας ό,τι ο καθένας προαιρείται στον λογαριασμό της ιεραποστολής.

        Τραπεζικός Λογαριασμός Ιεραποστολής

(Το πιο ευαίσθητο κομμάτι της ιεραποστολής, που πρέπει να στηριχθεί είναι το Ορφανοτροφείο "Άγιος Ευστάθιος" με 28 ορφανά, γι' αυτό καλό είναι στην κατάθεση α αναγράφεται η ένδειξη «για το ορφανοτροφείο στο Κονγκό»)

Σύλλογος Πρωτόκλητος (Πάτρα)

Εμπορική

63553212

BIC EMPOGRAA

IBAN

GR5001206190000000063553212

                                           

Θαύμα του Τιμίου Σταυρού στα Φίτζι.

πηγή:ierovima

Στο δεύτερο µεγαλύτερο νησί των Φίτζι, το Βανούα Λέβου, ο ιεραποστολικώς υπεύθυνος του νησιού πατήρ Βαρνάβας µαζί µε τον ιεροµόναχο Σάββα, επισκέφθηκαν το νοσοκοµείο της πόλης Labasa, για να παρηγορήσουν έναν άρρωστο. Καθώς συζητούσαν µε τον άρρωστο, στην άλλη άκρη του διαδρόµου άκουσαν δυνατές αφύσικες κραυγές, και παραξενεµένοι από το αποτρόπαιο του ακούσµατος, κινήθηκαν για να βοηθήσουν.

Σε παρακείµενο δωµάτιο, βρισκόταν µία κοπέλα ξαπλωµένη στο κρεβάτι, η οποία έκλεινε τα αφτιά της µε τα χέρια της, κουνούσε το κεφάλι αριστερά-δεξιά και κραύγαζε µε τρόπο ανατριχιαστικό. Οι νοσοκόµες, φοβισµένες, στέκονταν χωρίς να µπορούν να καταλάβουν τι συνέβη.

Ο πατήρ Σάββας πλησίασε µια νοσοκόµα και της λέει: «Είµαστε από την ελληνική ορθόδοξη Εκκλησία. Μπορούµε µόνο να τη σταυρώσουµε;». Τότε βγάζει το σταυρό, ο οποίος είχε µέσα Τίµιο Ξύλο και άρχισε να τη σταυρώνει στο πρόσωπο. Όσο τη σταύρωνε, τόσο πιο πολύ αυτή ούρλιαζε. Στο τέλος, ο ιερέας έβαλε το σταυρό στο στόµα της κοπέλας και αµέσως αυτή ηρέµησε. Ήταν καθαρά δαιµονισµένη και µε τη δύναµη του Τιµίου Ξύλου το δαιµόνιο έφυγε.

Το περιστατικό αυτό µάς θυµίζει τα λόγια του τροπαρίου της Παρακλητικής, «Μεγάλη τοῦ Σταυροῦ σου, Κύριε, ἡ δύναµις· ἐπάγη γάρ ἐν τόπῳ καί ἐνεργεῖ ἐν κόσµῳ» (ήχος Γ’, Πέµπτη εσπέρας, απόστιχα – µαρτυρικό).

Ο Χριστός ήρθε στη γη και σταυρώθηκε για τη σωτηρία όλου του κόσµου. Γι” αυτό και η δύναµη του Τιµίου Ξύλου του Σταυρού δεν περιορίζεται µόνο στους Χριστιανούς, αλλά και σε κάθε άνθρωπο, που είναι κάτω από την εξουσία του Σατανά.

Η θεραπεία της Φιτζιανής αυτής κόρης µε την επαφή του Τιµίου Ξύλου, αλλά και την πίστη των πατέρων που σκέφτηκαν να τη σταυρώσουν µε αυτό ήταν το καλύτερο κήρυγµα για την ίδια, τους δικούς της και όλους, όσοι υπήρξαν µάρτυρες αυτού του θαύµατος.

Όταν ο Χριστός έλεγε στους Μαθητές του ότι θα είναι µαζί τους, καθώς θα κηρύττουν το Ευαγγέλιό Του, αυτό ακριβώς εννοούσε: τη ζωντανή παρουσία Του µαρτυρούµενη µε τα επακολουθούντα σηµεία και τέρατα.

Εποµένως την Ιεραποστολή την κάνει ο ίδιος ο Χριστός χρησιµοποιώντας ως όργανά Του απλούς ανθρώπους σαν τον Φιτζιανό πατέρα Βαρνάβα και τον απλοϊκό µοναχό Σάββα.

Ιεραποστολή δεν είναι υπόθεση κοσµικής σοφίας, αλλά πίστεως «δι” αγάπης ενεργουµένης».

† Ο Νέας Ζηλανδίας Αµφιλόχιος

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας και η … “τραγική απουσία” της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τα Έθνη !

Πριν λίγες μέρες εορτάσαμε, με μεγαλοπρέπεια αναμφισβήτητα ( εμείς και εμείς, οι συνήθως εκκλησιαζόμενοι, μαζί με όσους έρχονται σε μεγάλες εορτές ), την Κυριακή της Ορθοδοξίας και είχα σκοπό να δημοσιεύσω  ένα φωτορεπορτάζ της  εορτής της Ορθοδοξίας ανά την υφήλιο. Τελικά η ιδέα αυτή ματαιώθηκε, προσωρινά, λόγω πολλών σκέψεων και προβληματισμών. Απο που να ξεκινήσω ;  Στο γεγονός ότι οι περισσότερες (ανά το κόσμο )  ορθόδοξες ιστοσελίδες τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, πριν την εορτή της Ορθοδοξίας , είχαν περισσότερα αφιερώματα ( και φωτορεπορτάζ )  στη παρουσία των εκπροσώπων τους στην ενθρόνιση του Πάπα της Ρώμης από το γεγονός της εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας ; Τι να προβάλλω ως ρεπορτάζ ; Τη μείωση κατά 50% των δωρεών προς την Ορθόδοξη Ιεραποστολή μέσα στο 2012 , όπως δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής ( ανάλογες μειώσεις δωρεών, φαντάζομαι, έχουν παρατηρηθεί παντού, σε όλα τα ιεραποστολικά σωματεία και τις Ορθόδοξες Ιεραποστολές  ) ; Να προβάλλω φωτογραφίες από Ορθόδοξες Ιεραποστολές ή τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες ,όπου το εκκλησίασμα – χωρίς να παραγνωρίζω το “μικρό ποίμνιο”  – ανέρχονταν σε μερικές δεκάδες πιστών ;

Για ποιο πράγμα πρέπει να χαρώ, εν μέσω Σαρακοστής και πριν το Ορθόδοξο  Χριστιανικό Πάσχα  ;

Για την “νομιμοποίηση” της Ουνίας και την αναβάθμισή της από τον νέο Πάπα της Ρώμης, παρουσία των εκπροσώπων των Ορθόδοξων Πατριαρχείων και αυτοκέφαλων και τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών ;

Για την αδιαφορία των περισσότερων Ορθόδοξων Χριστιανών για το έργο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής, τη στιγμή που τόσο ο Πάπας της Ρώμης, όσο και οι ηγεσίες των άλλων χριστιανικών ομολογιών – αιρέσεων δείχνουν ενδιαφέρον για την αριθμητική αύξηση των δικών τους ομολογιών, και μάλιστα εις βάρος της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας  ;

Για τη μεγάλη έλλειψη στο θέμα της Ορθόδοξης κατήχησης σε όλες τις γλώσσες μέσω διαδικτύου, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι ( εκτός Ορθόδοξης Εκκλησίας ) διαθέτουν μέσα προπαγάνδας και προσηλυτισμού ( περιοδικά, ραδιοτηλεοπτικά μέσα, ιστοσελίδες κατήχησης, ιντερνετική τηλεόραση κλπ ) ;

Για το γεγονός ότι τα 2/3 του πλανήτη ( περίπου 5 δισεκατομμύρια άνθρωποι ) είναι αλλόθρησκοι ή άθεοι και εμείς δεν κάνουμε σχεδόν τίποτα ή σχεδόν αδιαφορούμε ; Κι αυτό φαίνεται και από τις μειωμένες δωρεές και την έλλειψη ανθρώπων- εθελοντών για τις ορθόδοξες ιεραποστολές και από τη μειωμένη αναγνωσιμότητα ορθόδοξων ιεραποστολικών ειδήσεων … Να πούμε ότι οι περισσότεροι επισκέπτες του μπλογκ μας έρχονται,  αναζητώντας ειδήσεις για τα “ψυχοσάββατα” και την αίρεση των “μαρτύρων του Ιεχωβά” ;

Για το γεγονός των νέων “ενδοεκκλησιαστικών διαφορών” που ανακύπτουν, κάθε λίγο και λιγάκι, με “εισπηδήσεις” στα “κανονικά εδάφη” άλλων ορθόδοξων εκκλησιών, τη στιγμή που μέσα σε αυτά τα εδάφη έχουν “εισπηδήσει” εκατοντάδες αιρέσεις και  παραθρησκείες και λυμαίνονται τους ανενημέρωτους Ορθόδοξους πιστούς ; Ενώ ο ρωμαιοκαθολικισμός συγκλονίζεται από πληθώρα οικονομικών και άλλων σκανδάλων, ο πρώην και ο νυν Πάπας συνεργάζονται για να τον περισώσουν ! Εμείς τι κάνουμε  ;

Για το γεγονός των αντιθέσεων μεταξύ Μητροπολιτών, ιερέων, μοναστηριών μέσα στα όρια πολλών ορθοδόξων μητροπόλεων, αντί  να υπάρχει ενότητα για τη κατήχηση και τη βοήθεια των ανθρώπων που υποφέρουν από την πνευματική και οικονομική κρίση ;

Για το γεγονός των “ειρηνικών επισκέψεων” και ταξιδιών μεταξύ των Ορθοδόξων Επισκόπων,που έχουν ένα σημαντικό οικονομικό κόστος, εν μέσω πενίας των ορθοδόξων ιεραποστολών ;  Σε τι, άραγε, αποσκοπούν ; Πως και με ποια μέσα οι περισσότερες τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες και μητροπόλεις προωθούν το ιερΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ έργο της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας ;

Δεν συγκλονίζονται με το γεγονός ότι υπάρχουν χώρες χωρίς Ορθόδοξες Εκκλησίες ή και χώρες με μια μόνο Ορθόδοξη Εκκλησία ;

Δεν συγκλονίζονται από το γεγονός ότι πχ στη Βραζιλία ( τη στιγμή που έχουν διπλασιαστεί  οι προτεστάντες και οι πεντηκοστιανοί ),  οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι οι μισοί από τους Ουνίτες της Βραζιλίας, στη τελευταία απογραφή ;

Δεν συγκλονίζονται από το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές σχισματικές ορθόδοξες εκκλησίες ( μη κανονικές ) και δεν προσπαθούμε να επιλύσουμε τα τραύματα και να τους επαναφέρουμε στο Σώμα της Εκκλησίας ;

Δεν συγκλονίζονται από το γεγονός ότι υπάρχουν Μητροπόλεις στο εξωτερικό που δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα μετακίνησης των ιερέων τους προς τις διάφορες επαρχίες μεγάλων κρατών ; Δεν έπρεπε να υπάρχει ένα ΚΟΙΝΟ ταμείο των Ορθοδόξων Εκκλησιών για τη χρηματοδότηση των Ορθόδοξων Ιεραποστολών σε όλο το κόσμο ; Είναι δυνατόν να υπάρχουν πχ  5-6 Μητροπολίτες για τη Βραζιλία  ή την Αργεντινή και 10 Αρχιεπίσκοποι στις ΗΠΑ ;  Είναι δυνατόν να μην υπάρχει Πανορθόδοξη συνεργασία για τη προώθηση της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης σε όλο το κόσμο, ακόμα και στους βαπτισμένους Ορθόδοξους Χριστιανούς  ;

Είναι δυνατόν οι περισσότερες εκκλησιαστικές ειδήσεις να περιφέρονται γύρω από πανηγυρικές Θείες Λειτουργίες, πανηγυρικούς Εσπερινούς, σε εκλογές νέων Επισκόπων, ενδοεκκλησιαστικά προβλήματα και διενέξεις,  και να αγνοείται, εν πολλοίς, η Ορθόδοξη κατήχηση και ιεραποστολή ;

Είναι δυνατόν να υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες νέοι που συμμετέχουν στις καρναβαλικές εκδηλώσεις ( ακόμα και σε περιόδους κρίσης ), να είναι γεμάτα από νέους τα νυχτερινά κέντρα, οι καφετέριες και τα γήπεδα και να ικανοποιούμαστε από τη παρουσία μερικών δεκάδων νέων και παιδιών σε κάθε ναό,  την  Κυριακή το  πρωί ;

Είναι δυνατόν οι τοπικές Σύνοδοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών να έχουν ως “πάρεργο” το έργο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής και να ασχολούνται με θέματα ήσσονος ή άνευ σημασίας ;

Δυστυχώς, πάλι , θα μιλήσουμε σε  “ώτα μη ακουόντων”. Ποιο είναι το όραμα μας για την Ορθόδοξη Εκκλησία ; Είμαστε ή δεν είμαστε η ΜΙΑ Εκκλησία του Χριστού ; Το όραμά μας είναι να γίνουμε “διακριτό” παρακλάδι του Ρωμαιοκαθολικισμού  ή να δώσουμε τη μαρτυρία της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης σε έναν πλανήτη που αλλάζει και χάνεται μέσα στις φιλοσοφίες και στην απόγνωση ;  Το όραμά μας είναι να “επικρατήσουμε” σε έναν “πανορθόδοξο ανταγωνισμό” ή να προσφέρουμε ΕΝΩΜΕΝΟΙ  την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη στα έθνη που διψούν για τον αυθεντικό Χριστιανισμό ( αλλά δεν τον βλέπουν και δεν τον ακούν και δεν τον μαθαίνουν, αφού είμαστε τραγικά ΑΠΟΝΤΕΣ ) ; Το όραμά μας είναι να είμαστε “κομπάρσοι” στις τελετουργικές φιέστες του κάθε Πάπα ( “ταπεινού” ή ταπεινολόγουαπό τη στιγμή που  δεν παραιτείται από το εξουσιαστικό πρωτείο και αλάθητο και τις δογματικές αυθαιρεσίες 10 αιώνων ) ή μάρτυρες της αρχέγονης Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας των 10 πρώτων αιώνων ; Το όραμά μας είναι να είμαστε “φτωχοί συνομιλητές” σε διαλόγους άνευ ουσίας και αποτελέσματος ή πρωταγωνιστές του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού “πάντα τα Έθνη” ; Και αφού, μέσω των διαλόγων, δίνουμε ( έτσι λέμε ) τη μαρτυρία της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης στους εκπροσώπους των άλλων χριστιανικών δογμάτων ( χωρίς ορατό αποτέλεσμα ) , γιατί δε δίνουμε αυτή τη μαρτυρία και στα μέλη των άλλων χριστιανικών δογμάτων και των άλλων θρησκειών ;

Σίγουρα, με τη χάρη του Τριαδικού Θεού , τα πράγματα για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή είναι πολύ καλύτερα απ’ ότι πριν 30-40 χρόνια. Αλλά σε έναν πλανήτη που αυξάνεται κατά εκατομμύρια κατοίκους κάθε χρόνο, η παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στα έθνη είναι , ακόμα, σε “νηπιακό” στάδιο. Και αυτή είναι η αγωνία μας…  Ο Θεός να μας ελεήσει και να μας φωτίσει !

Ορθόδοξη Ιεραποστολή

Ιεραποστολικές προκλήσεις στην αφρικανική πραγματικότητα της συγχρόνου Ορθοδόξου μαρτυρίας

   Πηγή:impantokratoros.

Πολλές φορές τα άρθρα και τα κείμενα περί Ιεραποστολής ενώ μεταφέρουν τη ζωντάνια του αποστολικού έργου, την προσπάθεια των ιεραποστόλων και τις αντικειμενικές δυσκολίες μέσα στις οποίες πραγματοποιείται αυτό το έργο, εν τούτοις πολύ λίγες φορές κατορθώνουν να δώσουν τις διαστάσεις μέσα στις οποίες καλούμεθα να δώσουμε τη μαρτυρία της Ορθοδόξου Εκκλησιάς.

Έτσι, υποσυνείδητα, θα λέγαμε ότι, στα μάτια του κάθε αναγνώστου (φίλου της ιεραποστολής ή τυχαίου αναγνώστου), περνάει το μήνυμα ότι αυτό το έργο και ως ποσότητα, έκταση και ποιότητα είναι δυνατόν να συντελείται, να συντηρείται, να αναπτύσσεται (επεκτείνεται), να καλλιεργείται και από ένα μόνον πρόσωπο! Τον ιεραπόστολο, επίσκοπο, ιερέα, ιερομόναχο, μοναχό ή μοναχή ή λαϊκό.

Η λάθος αυτή ιδέα, έχει βρει γόνιμο έδαφος στις σκέψεις πολλών και έτσι, όταν κάποιος, καλοπροαίρετος επίσκοπος, ιερέας, μοναχός ή λαϊκός, υπεύθυνος κάποιου συλλόγου για την υποστήριξη του αποστολικού έργου, συζητά με έναν ιεραπόστολο αγγίζει όλα τα θέματα εκτός από το θέμα των συνεργατών, των «εργατών» που θα πρέπει να συνδράμουν στον θερισμό.

Η συνήθης κατάληξη αυτών των συζητήσεων σε πολλές περιπτώσεις είναι η προτροπή: «Πρέπει να βρείτε συνεργάτες...».

Κανένας βέβαια δεν υποδεικνύει κάποιον τρόπο για την εξεύρεση των συνεργατών.

Διότι δεν είναι δυνατόν κάποιος ιεραπόστολος να πάρει τους δρόμους και να γυρίζει από μητρόπολη σε μητρόπολη και από μοναστήρι σε μοναστήρι και από σύλλογο σε σύλλογο και να αναζητεί συνεργάτες. Στην καλύτερη περίπτωση θα χαρακτηρισθεί σαν «περίεργος».

Έπειτα, το θέμα των συνεργατών της ιεραποστολής είναι και θέμα κλήσεως από τον Θεό και θέμα εσωτερικής κλίσεως του υποψηφίου συνεργάτου.

Όσο ιερό ενθουσιασμό και να προκαλέσει ένας ιεραπόστολος, με την παρουσία του και τους λόγους του, σε κάποιο ακροατήριο, δεν είναι δυνατόν αυτός ο ενθουσιασμός να είναι μια γερή πνευματική βάση για την έξοδο του υποψηφίου συνεργάτου και την είσοδό του σε έναν ιεραποστολικό αμπελώνα.

Χρειάζεται μια συστηματική ενασχόληση της Εκκλησίας με το θέμα αυτό.

Δεν είναι δυνατόν ανάμεσα στις σύγχρονες ιερατικές ή μοναχικές κλήσεις να μην υπάρχουν και κλήσεις με ιεραποστολικές προεκτάσεις. Κάθε χρόνο εξαπολύεται κάποια εγκύκλιος σχετικά με τη ζωογόνηση των ιερατικών κλήσεων από το Σώμα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας και προτρέπονται και οι κατά τόπους Μητροπολίτες να αφιερώσουν κάποια ενεργητικότητά τους και σ' αυτό το θέμα.

Άσχετα με το αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών και γενικώς και κατά τόπους, μήπως μέσα στο περιεχόμενο των εγκυκλίων, ομιλιών και διαφόρων ενεργειών θα πρέπει να εισέλθει και μια παράγραφος περί της ιεραποστολικής εργασίας στους σύγχρονους ιεραποστολικούς αμπελώνες;

Διότι πολλές φορές μετ' εκπλήξεως και λύπης συναντούμε κληρικούς οι οποίοι δηλώνουν ότι, δεν γνωρίζουν «ειδικά» την ύπαρξη της Ορθοδόξου Ιεραποστολής!

Άκουσαν κάτι γενικό από τους καθηγητές τους σε κάποια σεμινάρια ότι, κάπου, γενικά και αόριστα, υπάρχει Ορθόδοξη Ιεραποστολή αλλά επειδή ο τρόπος που έλαβαν αυτήν την πληροφορία ήταν και αυτός γενικός και αόριστος, δεν απέσπασε το ενδιαφέρον τους για κάτι περισσότερο.

Μήπως πέραν των τυπικών ενεργειών, (Εβδομάδα Εξωτερικής Ιεραποστολής, περιφορά ειδικού δίσκου για την Εξωτερική Ιεραποστολή κ.λπ.), θα πρέπει να γίνουν και κάποιες πιο ειδικές και συστηματικές αναφορές και αναλύσεις και κάποιες προτροπές, παραινέσεις, συμβουλές για την ανάγκη συνεργατών στην ιεραποστολή;

Η ανάγκη συνεργατών στα ιεραποστολικά κλιμάκια είναι επιτακτική όσο και η επάνδρωση των κενών ενοριακών θέσεων κάθε Μητροπόλεως. Είναι θέμα ουσιώδες και ζωτικής σημασίας για την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Για να γίνουμε κατανοητοί θα κάνουμε μια μικρή διευκρίνιση: Υπάρχουν δύο ιεραποστολικά κλιμάκια στην Αφρική επανδρωμένα εδώ και χρόνια με έναν σεβαστό αριθμό εθελοντών συνεργατών, για τα οποία δεν γεννάται θέμα τέτοιας ανάγκης αλλά υπάρχουν και όλα τα υπόλοιπα, ιεραποστολικά κλιμάκια, που είναι η πλειοψηφία, τα οποία είναι της δυνάμεως του ενός ιεραποστόλου.

Δεν μπορούμε να εντάξουμε τον τοπικό κλήρο κάθε ιεραποστολικής Μητροπόλεως ή Επισκοπής στη δύναμη των συνεργατών, διότι στις περισσότερες περιπτώσεις ο τοπικός κλήρος συνίσταται στην πλειοψηφία του από αυτό που ο μακαριστός π. Κοσμάς Γρηγοριάτης χαρακτήριζε με τον επιτυχή όρο: «αναγκαστικές χειροτονίες», δηλαδή μην έχοντας συνεργάτες στην αρχή του ιεραποστολικού έργου ο ιεραπόστολος αναγκάζεται να επιλέξει και να προτείνει προς χειροτονίαν από τα πρώτα πρόσωπα που έχει κοντά του για να μπορέσει να υπάρξει μια συνέχεια σ' αυτή την αρχή.

Ένας κλήρος, λοιπόν, ο οποίος έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει με την νοοτροπία κάποιων άλλων χριστιανικών «εκκλησιών», ή του ανιμισμού, έχει γνωρίσει την Ορθόδοξη Εκκλησία κάποια χρόνια και έχει παρακολουθήσει κάποια σεμινάρια Ορθοδόξου θεολογίας για να γίνει κληρικός και μόνον. Όσοι παρακολούθησαν σπουδές Θεολογίας στο εξωτερικό στην πλειοψηφία τους δεν επέστρεψαν ποτέ στις ιεραποστολικές Μητροπόλεις, οι οποίες τους απέστειλαν με την ελπίδα να βοηθήσουν το μέλλον της ιεραποστολής, αυτό είναι, όμως, ένα θέμα που δεν μπορεί να αναλυθεί στο άρθρο αυτό.

Ο κλήρος αυτός είναι κατά πολύ αξιέπαινος και αγωνίζεται μέσα σε αντίξοες και δύσκολες συνθήκες αλλά η εκκλησιαστική του εμπειρία είναι εκκλησιαστική εμπειρία μιας νεόφυτης εκκλησίας, η οποία προσπαθεί να προσλάβει τον Λόγο του Θεού, την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση σαν τρόπο πορείας προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Μέχρι όμως να γίνει αυτό τρόπος ζωής έχουμε να αντιπαλέψουμε με πολλά προβλήματα γνωστά και άγνωστα, προσιτά και απρόσιτα στον «ώριμο» Ορθόδοξο κόσμο.

Θα αναφέρω κάποια πρόσφατα, «επιδερμικά» παραδείγματα από την τετραετή ταπεινή μου διακονία στον ιεραποστολικό αγρό της ιεράς Μητροπόλεως Καμερούν.

Κάποια στιγμή ευρισκόμενος στο Γιαουντέ έλαβα μία πρόσκληση.

Επρόκειτο να χειροτονηθεί ένας νέος «επίσκοπος» της αυτο-αποκαλούμενης «Αποστολικής Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Καμερούν».

Αγνοούσα παντελώς την ύπαρξή της. Διάβασα με περιέργεια την πρόσκληση και κατάλαβα ότι επρόκειτο περί νέου κατασκευάσματος.

Η χειροτονία θα γινόταν σε ένα γήπεδο, παρουσία και κάποιων πολιτικών αρχών. Ακολουθούσε ένα πρόγραμμα εορτασμού σε κάποιο εστιατόριο κοντά στο γήπεδο και στο τέλος υπήρχε μία επισήμανση-προτροπή: «Τα δώρα σας είναι ευπρόσδεκτα».

Δεν ετίθετο καν θέμα να ανταποκριθώ στην πρόσκληση αυτή αλλά προβληματίστηκα για την παρουσία άλλης μιας επιλεγομένης «εκκλησίας» που θα χρησιμοποιούσε το όνομα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και θα μεγάλωνε τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο ανάμεσα στον οποίο προσπαθούμε να δώσουμε τη μαρτυρία της Ορθοδοξίας.

Τοποθέτησα την πρόσκληση σε ένα φάκελο στο αρχείο και σκέφθηκα ότι καλό είναι να οργανώσουμε μια σειρά από ομιλίες στις εκκλησίες μας για να ενημερώσουμε τους πιστούς μας.

Συζήτησα το θέμα και με τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο π. Δημήτριο και καταλήξαμε να εξαπολύσουμε και μια εγκύκλιο η οποία να δημοσιευθεί και στις τοπικές εφημερίδες. Αναλογιζόμενοι συγχρόνως ότι, και άλλες εγκύκλιοι που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο είχαν σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσει μια πολεμική εναντίον μας, π.χ. καταδικάζαμε την πρακτική, τη συμμετοχή και την προσφυγή των πιστών σε μάγους και μαγικές τελετές κ.λπ. και δεχθήκαμε τα πυρά όλων των μάγων που έβλεπαν στο πρόσωπο και των αφελών πιστών μας «την ελπίδα του κέρδους των να εξανεμίζεται».

Κάποια άλλη φορά δημοσιεύσαμε μιαν Εγκύκλιο για το ποιοι είναι οι Κανονικοί Ορθόδοξοι Ιερείς της ιεράς Μητροπόλεως Καμερούν και ποιες οι νόμιμες και κανονικές Ορθόδοξες ενορίες μας και δεχθήκαμε μιαν επίθεση άνευ προηγουμένου από όσους εμφανίζονται δήθεν σαν «ορθόδοξοι ιερείς» και έχουν φτιάξει στα σπίτια τους, δήθεν, «ορθόδοξες ενορίες», όπου επιδίδονται σε συστηματική τέλεση ακολουθιών, λειτουργιών, εξορκισμών κ.λπ. με μερικό ή και ολικό ανακάτεμα μαγικών πρακτικών, φίλτρων και θεραπευτικών σκευασμάτων.

Αξιοπρόσεκτα σημεία στην πολεμική όσων μάγων εθίγοντο, εκτός της ακράτου λασπολογίας ήταν και ερμηνείες του τύπου: «Αυτό το μεγάλο τσουκάλι που έχουν σε μια γωνιά της Εκκλησίας (δηλαδή η κολυμβήθρα) το έχουν για να μαγειρεύουν τα μικρά παιδιά και να τα τρώνε και ο Δεσπότης όταν βγαίνει με τα κεριά (δικηροτρίκηρα) θυμίζει στους πιστούς ότι αυτός θα βάλει τη φωτιά στο μεγάλο τσουκάλι το βράδυ όταν θα μαζευτούν κρυφά...

Σαν να επαναλαμβάνονται τα ίδια λόγια με τα οποία κατηγορούσαν οι παγανιστές τις λατρευτικές συνάξεις των πρώτων Χριστιανών. Δέος και έκπληξη! Αλλά και μια απτή πραγματικότητα όπου καλείσαι να ομολογήσει του Χριστού την πίστη την Αγία και να μαρτυρήσεις γι' αυτήν.

Μεταξύ των διαφόρων αντιδράσεων δέχθηκα τότε και την επίσκεψη ενός επιλεγομένου «αρχιεπισκόπου» της «αρχαίας ορθοδόξου και βυζαντινής εκκλησίας», ο οποίος συνοδευόταν από έναν «βοηθό επίσκοπο» και μιαν «ηγουμένη». Όλοι τους έφεραν την αμφίεση του κλήρου των Καθολικών. Μου παραπονέθηκαν ότι αυτή η Εγκύκλιος που δημοσιεύσαμε στα Μ.Μ.Ε. τους δημιούργησε προβλήματα με το «ποίμνιό» τους και ήλθαν να με πείσουν να γράψω και τα ονόματά τους σε μια συμπληρωματική Εγκύκλιο που έπρεπε οπωσδήποτε να ξαναδημοσιεύσω. Μου προσκόμισαν δε και φωτογραφίες όπου συλλειτουργούσε ο «αρχιεπίσκοπος» με ένα νέο επιλεγόμενο «πατριάρχη Κιέβου» (σ.σ.: Πρόκειται περί του εσχάτου ουνιτικού κατασκευάσματος).

Μίλησα αρκετά μαζί τους και ο «αρχιεπίσκοπος» μου είπε: «Εμείς ήμασταν μια «ανεξάρτητη εκκλησία», λόγω της συνεχούς αρνήσεως της καθολικής εκκλησίας να με χειροτονήσουν επίσκοπο, ταξίδεψα στη Γαλλία, όπου ένας «ανεξάρτητος επίσκοπος» με χειροτόνησε έγγαμο διάκονο, πρεσβύτερο και επίσκοπο (!). Μετά γύρισα στο Καμερούν και ίδρυσα τη δική μου «εκκλησία». Όταν ιδρύθηκε το νέο πατριαρχείο του Κιέβου, υπήρχε ένα «μανιφέστο», μια ανακοίνωση που, μεταξύ των άλλων, έλεγε: «Όποιος αναγνωρίζει το πατριαρχείο μας τον αναγνωρίζουμε και εμείς. Έτσι αναγνώρισα τον νέο πατριάρχη και αυτός με αναγνώρισε. Ο πατριάρχης μας είναι ορθόδοξος άρα και εμείς είμαστε ορθόδοξοι».

Ο συλλογισμός του απλός, απλούστατος, χωρίς καμιά θεολογική, εκκλησιολογική ή δογματική νύξη, δημιουργούσε ...κόσμους και κόσμους. Είχε ήδη δημιουργήσει «δική του εκκλησία» πριν οποιαδήποτε χειροτονία και ζητούσε να χειροτονηθεί. Μιλήσαμε αρκετά, τους εξήγησα ό,τι μπορούσα και έφυγαν φανερά δυσαρεστημένοι μαζί μου.

Θα επιστρέψω, όμως, στην αρχική περίπτωση της προσκλήσεως που δέχθηκα για να παραστώ στη χειροτονία του «νέου επισκόπου», η οποία αποτελεί και το έναυσμα αυτής της γραφής.

Μία εβδομάδα μετά την παραλαβή της προσκλήσεως, δέχθηκα την επίσκεψη του «υποψηφίου» προς χειροτονία «νέου επισκόπου» της «αποστολικής, καθολικής και ορθοδόξου εκκλησίας». Ήρθε ντυμένος με τα μισά λειτουργικά άμφια των καθολικών επισκόπων και από πάνω ένα ριγέ ...σμόκιν. Με χαιρέτησε με σεβασμό και μου επέδωσε τρία γράμματα. Ένα από αυτόν, ένα από τον αρχιεπίσκοπό του στο Γκαμπόν και ένα από τον πατριάρχη τους στο Los Angeles.

Συζητήσαμε αρκετά και του εξήγησα ότι δεν είναι σωστό να χρησιμοποιούν τον τίτλο «Ορθόδοξη Εκκλησία», γιατί δεν έχουν καμία σχέση με την Ορθόδοξη Εκκλησία, μιλήσαμε για τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία, τις Αυτοκέφαλες και Αυτόνομες Εκκλησίες κ.λπ.

Με άκουσε με προσοχή και έπειτα μου είπε: «Ξέρετε Σεβασμιώτατε, τον Χριστιανισμό στην Αφρική τον φέρατε εσείς οι Ευρωπαίοι, για εμάς η εκκλησιαστική ιστορία της Ευρώπης και του Μεσογειακού χώρου είναι άγνωστη και πολύ μακρινή. Από τις εκκλησίες που ήλθαν πρώτες εδώ μάθαμε ότι δεν υπάρχουν άλλες εκκλησίες εκτός από τις ίδιες. Δεν ακούσαμε ποτέ ότι υπάρχει Ορθόδοξη Εκκλησία. Όταν για κάποιους λόγους οι εκκλησίες αυτές μας απέρριψαν ή αναχώρησαν από τα χωριά μας αναγκαστήκαμε να ψάξουμε για μια Εκκλησία, κάπου να ανήκουμε.

Έτσι δημιουργήθηκαν πολλές ανεξάρτητες, αυτόνομες και ελεύθερες εκκλησίες αλλά και πάλι είδαμε ότι δεν υπάρχει κάποια κεφαλή, διότι κάθε μέρα και κάποιος άλλος ιερέας, που απέρριψε η τάδε ή η δείνα εκκλησία, δημιουργεί αυτόνομη, ανεξάρτητη ή ελεύθερη εκκλησία. Όταν αποχωρεί από τη ζωή ο ιδρυτής της αυτόνομης εκκλησίας δεν υπάρχει συνέχεια. Μετά μάθαμε ότι υπάρχει και το θέμα της αποστολικής διαδοχής στις χειροτονίες. Έτσι έχουμε περισσότερο εμπιστοσύνη να ανήκουμε σε μια εκκλησία στην Ευρώπη ή στην Αμερική. Ο πατριάρχης μας μου τόνισε να έρθω σε επαφή μαζί σας.

Εσείς μου λέτε τώρα ότι δεν είναι κανονικός πατριάρχης. Εγώ νόμιζα ότι είχα βρει λύση και τώρα μου λέτε ότι όλα αυτά δεν είναι σωστά. Η οικογένειά μου περιμένει να γίνω επίσκοπος σε μια πραγματική εκκλησία και εσείς μου τα ανατρέψατε όλα».

«Έχεις συναντήσει τον πατριάρχη σας;», τον ρώτησα.

«Όχι, μόνο τηλεφωνική επικοινωνία είχαμε. Είναι στο Los Angeles και εγώ δεν έχω χρήματα για να ταξιδέψω εκεί».

Λυπήθηκα πραγματικά με την προχειρότητα που κάποιοι εκμεταλλεύονται την άγνοια, την αδυναμία ή την αρχομανία κάποιων άλλων για να στήσουν δήθεν «εκκλησίες», για να υπογραμμίσουν την ύπαρξή τους χωρίς καμιά πραγματική θεολογική ή εκκλησιαστική γνώση.

Όπως κάποιοι εκ του παλαιού ημερολογίου που σαρώνουν την Αφρική και κάνουν «ιεραποστολή» του παλαιού ημερολογίου, η οποία, όμως, για λόγους «εκκλησιαστικής οικονομίας» ακολουθεί το νέο ημερολόγιο, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι αδύνατον να εξηγήσουν στους Αφρικανούς το παλαιοημερολογιτικό ζήτημα.

Εκμεταλλεύονται, όμως, τεχνηέντως, τη δαιμονοφοβία ή πνευματοφοβία των Αφρικανών και εισάγουν τον εξορκισμό σαν το μοναδικό και αποκλειστικό ιεραποστολικό μέσον, το οποίο και τους επιλύει κάθε οικονομικό πρόβλημα.

Μια ιεραποστολή που δαιμονολογεί καταφέρνει ό,τι δεν μπορεί ούτε ο διάβολος να καταφέρει: την εξίσωσή του με τον Θεό μέσα στις καρδιές των Αφρικανών.

Αυτός είναι ο χώρος όπου προσπαθούμε καθημερινά να δώσουμε τη μαρτυρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας με ορθόδοξο εκκλησιαστικό τρόπο και μας λυπεί αφάνταστα το γεγονός ότι τους μόνους που καταφέρνουμε να ευαισθητοποιήσουμε για να συνδράμουν στην πράξη και από κοντά το ιεραποστολικό έργο είναι, στην πλειοψηφία τους, άνθρωποι χωρίς ή με πολύ μικρή εκκλησιαστική εμπειρία, με ευαισθησίες ανθρωπιστικού τύπου, που στην πράξη όμως αδυνατούν, παρά την καλή τους διάθεση, να βοηθήσουν ουσιαστικά την ιεραποστολή. Παρά ταύτα είναι πρόθυμοι να έλθουν δεκαπέντε ημέρες κοντά μας για να βοηθήσουν...

Ευαισθητοποιούνται, επίσης, και άνθρωποι με κάποια εμφανή ή, εν πρώτοις, αφανή ψυχολογικά προβλήματα, που βλέπουν την ιεραποστολή σαν μια φυγή από την πραγματικότητά τους. Είναι κατά τα άλλα αξιοθαύμαστοι για την ευαισθησία τους άσχετα του ότι δεν είναι δυνατόν να προσφέρουν πραγματική βοήθεια στην ιεραποστολή, αν βέβαια δεν δημιουργήσουν και επί πλέον προβλήματα.

Που πήγε άραγε η διορατικότης και το θάρρος των ποιμένων; Πού πήγε το μαρτυρικό φρόνημα που συνυφαίνεται και συνυπάρχει στις ιερατικές, μοναχικές και εκκλησιαστικές κλήσεις;

Μήπως η Εκκλησία πρέπει να στραφεί κάποια στιγμή με μια βαθύτερη σοβαρότητα στην ενίσχυση της ιεραποστολής και με ανθρώπινο δυναμικό. Διότι κανένας ιεραπόστολος δεν θεωρεί, δεν πιστεύει ότι το μικρό ή το μεγάλο έργο που αγωνίζεται να επιτελέσει, είναι έργο προσωπικό, αντίθετα όλοι μας θεωρούμε και πιστεύουμε ότι αυτό που κάνουμε είναι έργο, κατεξοχήν, ολόκληρης της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Μένω έκπληκτος και θαυμάζω την υπακοή των καθολικών ιερέων και μερικών προτεσταντών παστόρων, οι οποίοι όταν τελειώνουν τις θεολογικές σπουδές τους λαμβάνουν από την ιεραρχία τους τον διορισμό τους στην άλλη άκρη του κόσμου για να διακονήσουν το Ευαγγέλιο και πολλές φορές να τους «ξεχάσουν» σ' αυτή την άκρη του κόσμου για μερικές δεκαετίες.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι στις σύγχρονες ιερατικές ή μοναχικές ή εκκλησιαστικές κλήσεις στον ορθόδοξο χώρο δεν υπάρχει ιεραποστολική διάσταση.

Μήπως δεν φροντίζουμε τη ζωογόνηση αυτής της ιεραποστολικής διαστάσεως;

Μήπως είναι καιρός να στραφούμε σαν Ορθόδοξη Εκκλησία και προς αυτήν την κατεύθυνση με μεγαλύτερη ευαισθησία;

  † Ο Καμερούν Γρηγόριος

 «Πάντα τα έθνη» Τριμηνιαίο Ιεραποστολικό περιοδικό. Έτος 27ο. Τεύχος 108. Οκτώβριος - Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2008.

Η πραότης της Ορθ. Ιεραποστολής

Εξωτερική ορθόδοξη ιεραποστολή

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Η γνωστή, μεγάλη και δύσκολη οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε σοβαρή, δυσμενή επίπτωση και στην ορθόδοξη εξωτερική ιεραποστολή.
Στην Ινδία ακόμη και σήμερα δίνεται πρωινό και μεσημεριανό συσσίτιο σε φτωχά παιδιά και άστεγους ανάπηρους. Λειτουργούν δωρεάν πέντε ιατρεία και πέντε σχολεία σε απομακρυσμένα χωριά. Στο ορφανοτροφείο θηλέων πολλά κορίτσια σώθηκαν από τη βία και την πορνεία. Στο ορφανοτροφείο αρρένων βρήκαν θαλπωρή πολλά αγόρια και γλίτωσαν από τους κινδύνους της νύχτας και των δρόμων. Με τη συνδρομή των καλών φίλων της ιεραποστολής μαθαίνουν γράμματα πολλά παιδιά, όπως αναφέρει η μοναχή Νεκταρία.

Στα νησιά Φίτζι, της μητρόπολης Νέας Ζηλανδίας, στον Ειρηνικό ωκεανό, η ορθοδοξία πνέει ευώδη άνεμο. Κτίσθηκε το πρώτο μοναστήρι, που αποτελεί κέντρο της εκεί πνευματικής ζωής και θερμοκήπιο αρετής. Κτίζονται οι πρώτες εκκλησίες. Όπως λέει ο εκεί μητροπολίτης Αμφιλόχιος, το μοναστήρι «θα είναι ένα κανδήλι πάντα αναμμένο στη μέση του ωκεανού. Ένα αιώνιο σύμβολο θείας λατρείας και προσευχής στα νησιά του Ειρηνικού, που άρχισαν να μαθαίνουν στον ρυθμό της ορθοδοξίας».

Ο π. Ερμόλαος από το Μαλάουι, της μητρόπολης Ζάμπιας, σε επιστολή του αναφέρει πως σιτίζονται τριακόσια παιδάκια των νηπιαγωγείων του ιεραποστολικού κλιμακίου. Οι εκεί ιεραπόστολοι επισκέπτονται τους φυλακισμένους, ανεγείρουν ναούς, σπουδάζουν υποψήφιους κληρικούς για τη συνέχιση του έργου. «Εργαζόμαστε για τον ευαγγελισμό των αφρικανών αδελφών μας, τόσο από αγάπη για τον Θεό όσο και από αγάπη για τον πολύπαθο συνάνθρωπό μας». Ευχαριστούν θερμά οι μαύροι αδελφοί μας, γιατί με προσφορές από την Ελλάδα ανοίχθηκαν 14 απαραίτητα πηγάδια.
Στην Τανζανία, της μητρόπολης Ειρηνουπόλεως, κτίσθηκαν τριάντα ωραίες εκκλησίες, που γίνονται και τόποι ιατρείων και συσσιτίων. Η έλλειψη φαρμάκων, εμβολίων και καθαρού νερού μαστίζει τον φτωχό λαό.

Δημιουργήθηκαν κι εδώ πηγάδια και κλινικές, καθώς και άλλα έργα φιλανθρωπίας. Οι ανάγκες είναι πολλές και μεγάλες. Οι ιεραπόστολοι εργάζονται συνεχώς για ό,τι καλύτερο, είναι αξιέπαινοι και αξιοθαύμαστοι. Οι εργάτες είναι λίγοι και έχουν ανάγκη και άλλων. Ο μητροπολίτης Άκκρας Γεώργιος, στην Γκάνα, ευχαριστεί ανώνυμο δωρητή από την Ελλάδα για την ανέγερση νέου σχολείου, απαραίτητου για τα παιδιά.

Η νέα μητρόπολη Μουάνζας ευχαριστεί τους Έλληνες για τη συνδρομή τους στο ιατρικό κέντρο, σε δύο γυμνάσια και σε τριάντα ενορίες. Ιερέας από το Μπόμπο της Ουγκάντας πληροφορεί ότι συνεχίζονται τα συσσίτια στο ορφανοτροφείο, πραγματοποιούνται πολλές βαπτίσεις, εγκαίνια ναών, δημιουργούνται σχολεία και κέντρα υγείας τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ο αγιορείτης μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής Νικηφόρος πληροφορεί πως μέσα στη ζούγκλα του Κονγκό κτίζονται ορθόδοξοι ναοί και σχολεία. Οι γονείς ενδιαφέρονται να στείλουν τα παιδιά τους στα καλά αυτά σχολεία. Ο δραστήριος μητροπολίτης Μαδαγασκάρης, Αγιορείτης κι αυτός, έχει αναγκαστεί να περιορίσει τις ιεραποστολικές δραστηριότητες λόγω μειώσεως των προσφορών και δωρεών. Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα από τη λειψυδρία, κι έτσι κατασκευάζονται δεξαμενές. Σε μία λασποκαλύβα έγιναν πρόσφατα ομαδικές βαπτίσεις και γάμοι. Ο μητροπολίτης Μπουρούντι και Ρουάντας, Σάββας, ανεγείρει κι αυτός ναούς, σχολεία και ιατρεία, φροντίζει τους μισθούς των ιερέων και υποτροφίες σπουδαστών. Ο αγιορείτης ιερομόναχος Θεολόγος εργάζεται επί έτη αθόρυβα και αποδοτικά στην Αλβανία και στην Αφρική. Λειτουργεί ραδιόφωνο, σχολείο και ορφανοτροφείο. Βαπτίζει, μετά από κατήχηση, Πυγμαίους στον ποταμό Κόνγκο.
Ένα μεγάλο και πλούσιο έργο που αξίζει και πρέπει να συνεχιστεί.

Ένας μουσουλμάνος βαπτίζεται

Fr. Zacharias Kerstyuk

 πηγή:greekmurtadeen

EN: This story comes from Archpriest Zacharias Kerstyuk, who works for the external relations department of the Ukrainian Orthodox Church of the Moscow Patriarchate. Fr Zacharias used to look after the parishioners at St Andrew’s Church at the Ukrainian Embassy in Tripoli in Libya, but now serves in Spain.
GR: Αυτή η ιστορία προέρχεται από τον Αρχιερέα Ζαχαρία Kerstyuk, ο οποίος εργάζεται για την Υπηρεσία Εξωτερικών Σχέσεων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας. Ο π. Ζαχαρίας συνήθιζε να φροντίζει τους ενορίτες στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στην Ουκρανική Πρεσβεία στην Τρίπολη της Λιβύης, αλλά τώρα υπηρετεί στην Ισπανία.
TU: Bu yazı, Moskova Patrikhane’sine bağlı Ukrayna Ortodoks Kilisesi dış ilişkiler bölümünde çalışan Rahip Zacharias Kerstyuk’tan geliyor.  Peder Zacharias Tripoli’de ki (Libya) Ukrayna Elçiliğinde bulunan St. Andrew Kilisesinin Cemaati ile ilgileniyordu, fakat şu anda İspanya’da hizmet ediyor.
EN: The Muslim
He is Turkish, a ship’s captain and travels all over the world. He is 49 years old and has spent 25 of those at sea and has been in all sorts of difficult situations. He is a clever man and speaks some five languages.
GR: Ο μουσουλμάνος
Είναι Τούρκος, καπετάνιος του πλοίου και ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο. Είναι 49 ετών και έχει περάσει τα 25 από αυτά στη θάλασσα και έχει περάσει κάθε είδους δύσκολες καταστάσεις. Είναι έξυπνος άνθρωπος και μιλάει περίπου πέντε γλώσσες.
TU: Bir Műslűman
O bir türk, bir gemi kaptanı ve dünyayı dolaşıyor. 49 yaşında ve hayatının 25 yılını denizlerde, zaman zaman çok zor şartlar altında geçirmiş. Beş yabancι dil konuşan zeki bir insandιr.

EN: At Sea
This spring his ship was in the Atlantic, when suddenly it broke down. The main engine stopped and the generators packed up.
GR: Στη θάλασσα
Αυτή την άνοιξη το πλοίο του ήταν στον Ατλαντικό, όταν ξαφνικά η κύρια μηχανή σταμάτησε και οι γεννήτριες έπαψαν να λειτουργούν.
TU: Denizde
Bu baharda gemisi Atlantik’te arızalandı. Motoru durdu, jeneratörler de çalışmadı.

EN: They drifted for a long time, unable even to send out an SOS. There was nothing to eat or drink and the crew began to get alarmed. Everything they tried ended in failure. Despair set in. There were over thirty in the crew, Georgians, Syrians, Turks and two Ukrainians. Their only hope was in God.
GR: Περιπλανήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, αδυνατώντας ακόμη και να στείλουν ένα SOS. Δεν υπήρχε τίποτα να φάνε ή να πιουν και το πλήρωμα άρχισε να ανησυχεί. Όλα όσα προσπάθησαν κατέληξαν σε αποτυχία. Τους έπιασε απελπισία. Υπήρχαν πάνω από τριάντα άτομα στο πλήρωμα, Γεωργιανοί, Σύριοι, Τούρκοι και δύο Ουκρανοί. Η μόνη ελπίδα τους ήταν στο Θεό.
TU: Uzun süre rastgele sürüklendiler ve ne yazık ki yardım sinyali de göndermemişler. Yiyecekleri ve içecekleri kalmadı ve gemiciler alarma geçtiler. Herşeyi denediler ama başarısız oldular. Umitsizdiler. Gemide 30 gemiciden fazla vardı, Gürcü’ler, Suriyeli’ler, Türk’ler ve iki Ukraynalı. Hepsinin tek umudu Tanrı’ydı.
EN: Prayer
The Muslim captain began to pray for help. He also saw how sincerely the Georgian Orthodox prayed. Then he himself turned to Jesus: ‘If Jesus helps me, then I’ll become a Christian’, he decided. The day was not over before the engines came back to life.
GR: Προσευχή
Ο μουσουλμάνος καπετάνιος άρχισε να προσεύχεται για τη βοήθεια. Είδε επίσης πόσο ειλικρινά προσεύχονταν οι Γεωργιανοί. Στη συνέχεια, ο ίδιος στράφηκε προς τον Ιησού: «Αν ο Ιησούς με βοηθήσει, τότε θα γίνω Χριστιανός», αποφάσισε. Πριν τελειώσει η μέρα οι μηχανές ξανάρχισαν να λειτουργούν.
TU: Dua
Müslüman Kaptan dua etmeye başladı.  O ana kadar Ortodoks Gürcü’lerin nasıl dua ettiğini görmüştü. Kendisi Isa Mesih’e hitap ederek “ Eğer İsa bana yardım ederse, ben de Hristiyan olacağım”diye karar verdi. Gűn bitmeden geminin motorlarι yeniden çalιşmaya başladι.
EN: They reached Algiers on the smoky engines, but the port would not take them in. All they would do was allow them to take some food and drink on board and anchor in their territorial waters. They stood at anchor for a whole month there, waiting for spares from the shipping company. Refusing to wait any longer for help from the ship’s owners, the IMO (International Maritime Organization) ordered them to proceed to the nearest European port. This was Cartagena in Spain. The ship stopped five miles from shore – it had run out of fuel. With great difficulty they were towed into port.
GR: Έφθασαν στο Αλγέρι με τις μηχανές να καπνίζουν αλλά το λιμάνι δεν τους δέχτηκε. Το μόνο που θα έκανε ήταν να τους επιτρέψει να πάρουν κάποια τρόφιμα και ποτά στο πλοίο και να αγκυροβολήσουν στα χωρικά τους ύδατα. Αγκυροβόλησαν για έναν ολόκληρο μήνα εκεί, περιμένοντας ανταλλακτικά από τη ναυτιλιακή εταιρεία. Αρνούμενος να περιμένει άλλο για βοήθεια από τους ιδιοκτήτες του πλοίου, ο IMO (Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός) διέταξε να πλεύσουν στο πλησιέστερο λιμάνι της Ευρώπης. Αυτό ήταν η Καρθαγένη στην Ισπανία. Το πλοίο σταμάτησε πέντε μίλια από την ακτή – είχε ξεμείνει από καύσιμα. Με μεγάλη δυσκολία το έλκυσαν στο λιμάνι.
TU: Az da olsa çalıştırdıkları motorlarıyla Cezayir’e ulaştılar, fakat liman onları kabul etmedi. Sadece yiyecek ve içecek almalarına ve  bölgede demirlemelerine izin verdiler.Tüm ay gemi şirketinden yedek parçaların gelmesini beklediler. Gemi sahiplerinden yardım gelmesi için daha fazla beklemek istemediler. Uluslararası Denizcilik Örgütü de en yakın Avrupa noktasına geçmelerini istedi. Ve Cartagena’ya (İspanya) geldiler. Gemi, yakıtı kalmadığı için limana 5 mil uzaktayken durdu ve büyük güçlükle limana çekildi.
EN: The Baptism
Since there were Ukrainians on board and I am a Ukrainian, I was at once contacted about the irregular situation in which our nationals were involved. I went aboard and met the Ukrainians who introduced me to the rest of the crew. I spoke at length with the captain about Orthodoxy, about God. I saw that the man had really taken a conscious decision.
GR: Η Βάπτιση
Επειδή υπήρχαν οι Ουκρανοί στο πλοίο και είμαι Ουκρανός, επικοινώνησαν αμέσως μαζί μου σχετικά με την ανώμαλη κατάσταση στην οποία εμπλέκονταν οι πολίτες μας. Πήγα στο πλοίο και συνάντησα τους Ουκρανούς που με γνώρισαν με τους υπόλοιπους του πληρώματος. Μίλησα επί μακρόν με τον καπετάνιο για την Ορθοδοξία, για τον Θεό. Είδα ότι ο άντρας είχε πάρει πραγματικά μια συνειδητή απόφαση.
TU: Vaftiz
Gemide Ukrayna’lılar vardı ve ben de Ukrayna’lıyım, dolayιsιyla benle iletişim kurdular ve gemideki anormal durumdan bahsettiler. Gemiye gittim önce diğer Ukraynalı’lar ile tanıştım . Onlar beni diğerleriyle tanıştırdı. Kaptan ile Ortodoks’luk ve Tanrι hakkında uzunca konuştuk. Ve onun çok ciddi ve bilinçli bir şekilde kararlı olduğunu anladım.
EN: I had three preparatory talks with the captain. Since this was a very important step I received his wife’s permission. These people had been born into Islam but only kept it superficially, just like the many who among us call themselves Orthodox only because they were baptised in it in childhood.
GR: Είχα τρεις προπαρασκευαστικές συνομιλίες με τον καπετάνιο. Δεδομένου ότι αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα έλαβε την άδεια της γυναίκας του. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν γεννηθεί στο Ισλάμ, αλλά το τηρούσαν μόνο επιφανειακά, όπως και πολλοί ανάμεσά μας που αυτοαποκαλούνται Ορθόδοξοι μόνο επειδή βαπτίστηκαν κατά την παιδική τους ηλικία.
TU: Kaptanla 3 kez hazırlık görüşmeleri yaptım. Bu önemli adιmι atmadan önce eşinin iznini almasι şarttι. Bu insanlar İslam’ın içinde doğmuşlardı ama onu sadece yüzeysel yaşamışlardı. Ortodoklar arasιnda da öyleleri var.
EN: The wife said that she accepted her husband’s decision, as that was his will.
GR: Η γυναίκα είπε ότι αποδέχθηκε την απόφαση του συζύγου της, καθώς αυτό ήταν το θέλημά του.
TU: Kaptanın eşi kocasιnιn kararını kabul ettiğini söyledi.

EN: The man said to me: ‘I want to be Orthodox, Jesus helped me, I’ll keep everything that is asked of me because I believe’. Seeing such a firm will in him, I baptized him in the Mediterranean Sea.
GR: Ο άνθρωπος μου είπε: «Θέλω να είμαι Ορθόδοξος, ο Ιησούς με βοήθησε, θα τηρήσω ό,τι μου ζητηθεί γιατί πιστεύω». Βλέποντας μια τέτοια σταθερή θέληση σ’ αυτόν, τον βάπτισα στη Μεσόγειο Θάλασσα.
TU: Kaptan bana, “ Ortodoks olmak istiyorum, İsa bana yardım etti, benden istenen her şeyi yapacağım; çünkü inanıyorum” dedi. İçindeki bu inancı görünce onu Akdeniz’de vaftiz ettim.

EN: He told me that he had never sensed or felt the presence of God in Islam, but he could feel Jesus in his heart. The next Sunday the captain came to communion for the first time.
GR: Μου είπε ότι ποτέ δεν είχε νιώσει ή αισθανθεί την παρουσία του Θεού στο Ισλάμ, αλλά μπορούσε να αισθανθεί τον Ιησού στην καρδιά του. Την επόμενη Κυριακή ο καπετάνιος κοινώνησε για πρώτη φορά.
TU: O bana;” İslam’da hiçbir zaman Tanrı’nın varlığını algılamadım ve hissetmedim, fakat İsa’yı kalbimde hissediyorum”dedi. Ve ondan sonra ki pazar Kaptan ilk defa Komünyon almak için geldi.
EN: The Crew
The captain invited his friends to the service, six of whom also took communion. I have not seen people taking communion with such devotion for a long time the way he did. At the moment another two sailors in the crew also want to get baptized. We are having preparatory talks and I hope to baptize them next week.
GR: Το Πλήρωμα
Ο καπετάνιος κάλεσε τους φίλους του στη Λειτουργία, έξι από τους οποίους κοινώνησαν κιόλας. Είχα πολύ καιρό να δω ανθρώπους να κοινωνούν με τέτοια αφοσίωση όπως εκείνος. Αυτή τη στιγμή άλλοι δύο ναύτες στο πλήρωμα θέλουν επίσης να βαπτιστούν. Είμαστε σε προπαρασκευαστικές συνομιλίες και ελπίζω να τους βαπτίσω την επόμενη εβδομάδα.

TU: Tayfa
Kaptan,diğer arkadaşlarını ayine davet etti ve bunlardan altısı Kominyon aldılar. Uzun zamandır bu kadar özveri ile Komünyon alan kimseyi görmemiştim. Su anda gemidekilerden  2 denizci daha vaftiz olmak istiyor. Onları hazırlayıcı konuşmaları yapıyoruz ve umarım önümüzdeki hafta vaftiz edeceğim onları da.

EN: At my first talk with the captain, I asked: ‘Aren’t you afraid that the Muslim sailors will cut your throat?’ He answered: ‘So what, I’ll lock the doors tighter at night’.
GR: Κατά την πρώτη συνομιλία μου με τον καπετάνιο, ρώτησα: «Δε φοβάσαι ότι οι μουσουλμάνοι ναυτικοί θα σου κόψουν το λαιμό;» Εκείνος απάντησε: «Και λοιπόν, θα κλειδώνω καλύτερα τις πόρτες τη νύχτα».
TU: Kaptan ile ilk konuşmamda ona sordum, “ aldığın karardan dolayı Müslüman denizcilerin senin boğazını kesmelerinden korkmuyor musun?” O “ Ne olacak, geceleri uyurken kapımı daha sιkι kilitlerim.” diye cevap verdi

EN: During the talk Muslim sailors came along and looked at me in such a way that I felt frightened. The second meeting was much more pleasant and the third very easy. I answered their questions. We spoke about life, joked and I showed them crosses which I offered them.
GR: Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μουσουλμάνοι ναύτες έρχονταν και με κοιτούσαν με τέτοιο τρόπο που ένιωσα φόβο. Η δεύτερη συνάντηση ήταν πολύ πιο ευχάριστη και η τρίτη πολύ εύκολη. Απάντησα στις ερωτήσεις τους. Μιλήσαμε για τη ζωή, αστειευτήκαμε και τους έδειξα σταυρούς που τους προσέφερα.
TU: Müslüman denizcilerle ilk konuşmamda, beni korkutacak kadar kötü baktılar bana. İkinci toplantı daha kibar, üçüncü toplantı ise çok daha kolaydı. Onların sorularını cevapladım.  Hayat hakkında konuştuk, şaka yaptık  ve onlara önerdiğim haçlarι gösterdim.
EN: They took them, put them on and I heard them talking to each other: ‘Perhaps it’s true and Jesus did help?’ After that I went to see them again and I saw them, Syrians and Turks, still wearing the crosses around their necks as before. Having been at death’s door, these people can now make sense of a lot more.
GR: Τους πήραν, τους φόρεσαν και τους άκουσα να μιλούν ο ένας στον άλλο: «Ίσως να είναι αλήθεια και ο Ιησούς βοήθησε;” Μετά από αυτό πήγα να τους ξαναδώ και τους είδα, Σύρους και Τούρκους, να εξακολουθούν να φορούν τους σταυρούς στον λαιμό τους όπως και πριν. Έχοντας ήδη φτάσει στην πόρτα του θανάτου, αυτοί οι άνθρωποι μπορούν πλέον να κατανοήσουν πολύ περισσότερα.
TU: Haç’ları alιp taktιlar ve birbirleriyle şöyle konuştuklarını duydum;  “belki  doğru, İsa yardım etmiş olamaz mι?” Onları tekrar görmeye gittiğimde Suriyelilerin ve Türkler’in daha önce taktιklarι Haç’ları boyunlarında hala taşdιklarιnι gördűm. Ölümün eşiğinden geçmiş olarak şimdi duyguları daha çok anlam kazanmıştı.

Βιώματα Ειρήνης

 

Κονγκό. Απρίλιος 2005 

Στο Dolisie του Congo o πόλεμος του '97 έχει αφήσει παντού τα ίχνη του. Αναπηρίες στους ανθρώπους (πολλοί κυκλοφορούν με καρότσια ή πατερίτσες), αναπηρίες και στα σπίτια που τα μισά περίπου είναι χωρίς στέγη Ένας πόλεμος μεταξύ πρώην προέδρων, για την εξουσία και την νομή του φυσικού πλούτου της χώρας, πού την μοιράζονται με τους πρώην αποικιοκράτες (ο χαμένος πρόεδρος είναι από το Dolisie).

Την ειρηνική πόλη του Dolisie περιβάλλουν δασωμένα υψίπεδα με τεράστια δένδρα που το ξύλο τους ταξιδεύει σ΄όλο τον κόσμο για να γίνουν τα όμορφα πατώματα και κουφώματα πού βλέπουμε γύρω μας, ακόμη και στα ελληνικά σπίτια.

Η αγία Ειρήνη ευλογεί τους πιστούς της ενορίας της και το μικρό ποίμνιο που συνάντησα πέρυσι, όταν πρωτοήλθα στην πόλη, συνεχώς αυξάνει.

Ο νοικιασμένος χώρος, όπου τελούνται οι ακολουθίες γεμίζει σχεδόν στον όρθρο, στον εσπερινό και στο μεγάλο απόδειπνο καθημερινά. Οι αναγνώστες, η μικρή χορωδία, τα παιδιά του ιερού, όλοι με τάξη και ιεροπρέπεια ακολουθούν το παράδειγμα του απλού και ευλαβούς ιερέως. Αρκετοί κατηχούμενοι ετοιμάζονται να βαπτιστούν. Έτσι με την βοήθεια του Θεού μαζί με τον π. Λαυρέντιο βαπτίσαμε δυο φορές (τον Φεβρουάριο και τον Απρίλιο) από δεκαπέντε κάθε φορά πιστούς μεγάλους και μικρούς. Η βάπτιση έγινε στον ποταμό Lubomo που περνά κοντά στην πόλη, σχετικά μικρός αλλά με πολύ νερό. Η προετοιμασία ήταν γρήγορη: μια σανίδα σε δυο πασσάλους μπηγμένους στο ποτάμι, ένα άνοιγμα στην πλούσια βλάστηση της όχθης, η εικόνα της βαπτίσεως επάνω σ ένα νεαρό φοίνικα και το τραπέζι με το κόκκινο κάλυμμα, το ιερό Ευαγγέλιο, το άγιο Μύρο, το λάδι, τα κεριά. Δεν ήλθαν όμως τα ίδιο γρήγορα και οι κατηχούμενοι και έτσι ξεκίνησε το μυστήριο περασμένο μεσημέρι με ζέστη χωρίς καμία σκιά να μας δροσίζει. Ο αισθητός ήλιος στον Ισημερινό το μεσημέρι, είναι πολύ σκληρός για τους αμαρτωλούς ιερείς. Όλα τα απαλύνει όμως η χάρις και η ευλογία του Μυστηρίου. Οι σταγόνες του ιδρώτα λάμπουν όπως και οι σταγόνες του νερού της βαπτίσεως στο σώμα των πιστών. Το φως του Χριστού φωτίζει τα πάντα γύρω μας. Λάμπουν τα μαύρα πρόσωπα πιο πολύ από τα λευκά κεριά που κρατούν  Ο αρχαίκακος όφις εξορκίζεται, και την ώρα της βαπτίσεως τον έβλεπα να ξεπροβάλλει το κεφάλι του από το νερό, δέκα μέτρα μακρύτερα, νερόφιδο τώρα, «κοιτάζοντας αυτούς πού έχασε, αυτούς πού αναδύονται από το νερό με την αρχαία λαμπρή στολή που με την βάπτιση μας χαρίζει ο Κύριος: το φως Του το άρρητο. Τα μάτια πλημμύρισαν φως, τα σώματα έλιωναν από τη ζέστη, όπως άλλωστε και τα κεριά πριν καν τα λιώσει η φλόγα τους. Ο μικρούλης Ιβάν, ο νεοφώτιστος έκλαιγε γοερά και δεν θα ησύχαζε εάν δεν τον θήλαζε η μητέρα του αμέσως μετά το Ευαγγέλιο. Με νάματα πνευματικά θηλάζει και η αγία Ειρήνη τους πιστούς της ενορίας της και εκείνοι ανταποδίδουν με την αγάπη τους και την προσφορά τους. Ο όμορφος ναός της Αγίας σιγά σιγά υψώνεται με τούβλα της γης του Dolisie, που τα κουβαλούν οι γυναίκες, όσο μπορούν και οι άνδρες προσφέρουν την εργασία τους. Παράλληλα οι πιστοί και οι νεόφυτοι της ενορίας αναπτύσσονται πνευματικά όπως αυξάνουν επίσης τα φυτά του μεγάλου λαχανόκηπου πού καλλιεργεί δίπλα από τον ναό η κυρία Ειρήνη, η σύζυγος του κ. Ισαάκ του κτίστη.

Ο Θεός ας τους εύλογη και ας τους προστατεύει με τις πρεσβείες της αγίας Μεγαλομάρτυρας Ειρήνης και την δική σας προσευχή και βοήθεια.

Αμήν.

Ιερομόναχος Θεολόγος.

«Λαθρεπιβάτης στην Α΄ θέση»

 πηγή:o-nekros

Point Noire, 6 Νοεμβρίου 2004

Μετά την εορτή του Αγίου Δημητρίου στην νεοανεγερθείσα αίθουσα, δίπλα στον ναό Του, πού αργά - αργά κτίζεται, έπρεπε να ταξιδέψω στην «κο­ντινή» μικρή ορθόδοξο ενορία της πόλης Dolisie, όπου πρόκειται να κτισθεί ο ναός της Αγίας Ειρήνης. Τα 300 χιλιόμετρα πού χωρίζουν τις δύο πόλεις δεν είναι ούτε μισή ώρα με το αεροπλάνο, όπως είχαμε ταξιδέψει το Φεβρουάριο με τον Σεβασμιώτατο για την χειροτονία του ιερέα. Είχα όμως έντονη την διάθεση να ταξιδέψω με το τραίνο για να δω την όμορφη φύση του ορεινού όγκου του Mayombe πού εκτείνεται στην ενδοχώρα, ανατολικά του Ωκεανού

Το τραίνο έχει λίγες εβδομάδες πού ξαναλειτουργεί μετά από πρόσφατες πειρατικές επιδρομές των ανταρτών. Κανείς δεν μου συνιστούσε να πάω με το τραίνο και για τον παραπάνω λόγο, αλλά και για την ταλαιπωρία. Προσπαθούμε κατά το δυνατό να περιορίσουμε τα έξοδα μας και η διαφορά του αεροπορικού εισιτηρίου με εκείνο της α' θέσεως του τραίνου είναι υπολογίσιμη, όταν πρόκειται άλλωστε για τρία εισιτήρια. Γιατί πρώτη θέση; Γιατί είναι η μόνη πού γίνεται κράτηση. Στην β’ όποιος από τα άπειρα πλήθη προλάβει, κάθεται.

Το τραίνο είχε τέσσερες ώρες καθυστέρηση κατά την αναχώρηση του και έτσι ταξιδέψαμε νύκτα, οπότε δεν μπορέσαμε να δούμε τίποτε κατά το τε­τράωρο ταξίδι μας έκτος από την αθλιότητα της α' θέσεως. Το μόνο ευχάριστο ήταν ότι τα περισσότερα καθίσματα ήταν άδεια. Φθάσαμε μεσάνυχτα. Μείναμε δύο ήμερες συντροφιά με τους λίγους αλλά θερμούς πιστούς και τους κατηχουμένους. Γύρω από τον ιερέα τους πρωί και απόγευμα, στη νοικιασμένη μικρή αίθουσα, προσεύχονταν ψέλνοντας τους ύμνους του όρθρου και του εσπερινού και υποβάλλοντας πολλές ερωτήσεις μετά τις κατηχητικές ομιλίες. Ερωτήσεις πού πολλές φορές είναι για εμάς αδιανόητες όπως: που, πώς και ποια να εγκατάλειψη από τις δύο γυναίκες του ένας κατηχούμενος για να βαπτισθεί. Τις υπόλοιπες ώρες εντατικά αναζητούσαμε τα υλικά οικοδομής, τις τιμές, το εργατικό και τεχνικό προσωπικό.

Φύγαμε την τρίτη ήμερα με το ίδιο τραίνο (το πιο γρήγορο) και την ίδια καθυστέρηση των τεσσάρων ωρών, στο ίδιο βαγόνι με τα χαλασμένα καθίσματα. Μόνο πού τώρα ήταν ήμερα μεν αλλά έβρεχε. Η βροχή ήταν αισθητή και μέσα στο βαγόνι αλλά οι πολλές ελεύθερες θέσεις μας επέτρεπαν να καθίσουμε εκεί πού ήταν στεγνά. Το τοπίο βροχερό αλλά θαυμάσιο. Απίθανη βλάστηση. δάση με μεγάλη ποικιλία δένδρων, ορεινή φύση με πολλά μικρά και μεγάλα ποτάμια, οικισμοί και καλύβες διάσπαρτες, ξεκούραση Οφθαλμών.

Μέσα στο βαγόνι ένας μικρός με σκισμένο blue jean, κάτι παραπάνω από δέκα χρονών. Ασυνόδευτος, ανήσυχος άλλαζε θέσεις. Είχαμε πάρει λίγες σοκολάτες για το ταξίδι και του προσφέραμε. Ξέφυγε από τον ελεγκτή των εισιτηρίων, αλλά δεν ξέφυγε από την ομάδα των χωροφυλάκων, που με μαύρες φόρμες και τα όπλα κρεμασμένα στον ώμο. περιδιάβαιναν τα βαγόνια ελέγχοντας και προστα­τεύοντας από εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους. Τον έβρισαν ότι είναι παιδί των ανταρτών πού μπήκε στο τραίνο για να δημιουργήσει προβλήματα, του είπαν ότι θα τον πετάξουν έξω και τον άφησαν προσωρινά σε μια γωνιά και κάθισαν δίπλα του. Σε λίγο πού έκαναν την βόλτα τους και έμεινε μόνος o μικρός τον φωνάξαμε. Ήξερε ελάχιστα γαλλικά. Μιλούσε Ligala, την γλώσσα πού μιλούν στις δύο πρωτεύουσες των κρατών, πού έχουν το όνομα Congo και τις χωρίζει o ποταμός Congo. Τον έλεγαν Rodrigue και ήταν ορφανός. Με την μητέρα του πέ­ρασαν από την Kinshasa, όπου έμεναν, στην Brazzaville σαν πρόσφυγες, αλλά εκεί εκείνη πέθανε αφήνοντας αυτόν και την αδελφούλα του μόνους. Την αδελφή του την ανέλαβε κάποια οικογένεια. Αυτός πήρε το τραίνο για το Point Noire, τραβώντας στο άγνωστο έχοντας συντροφιά μόνον την ελπίδα του. Λέγοντας αυτά έκλαιγε και κάθισε στην διπλανή μου θέση. Εκεί τον βρήκαν οι χωροφύλακες και με φωνές μου τον κατηγορούσαν. Τους εξήγησα ότι είναι ορφανός και αφού τον ανέκριναν έφυγαν. Την τρίτη φορά πού πέρασαν ήμασταν πια κοντά στον προορισμό μας και μου είπαν: «Σας τον αναθέτουμε».

Στον σταθμό μας περίμενε ο π. Μάξιμος, ο εφημέριος της ενορίας του Point Noire. Του είπα: «Σας έφερα ένα δώρο τον Rodrigue. Πού μπορούμε να τον βολέψουμε;» Μου απάντησε: «Γνωρίζω μία κυρία, πρώην γειτόνισσα μου, πού έχει ένα μικρό ορφανοτροφείο, θα τον δεχθεί.» Πήρε λοιπόν ένα ταξί, και αφού τον χαιρετίσαμε μέσα στην βροχή, τον οδήγησε στην φωλιά του.

Την άλλη ήμερα, αφού του αγοράσαμε ένα κρεβάτι και διάφορα προσωπικά είδη πού ζήτησαν στα ορφανοτροφείο, τον επισκεφθήκαμε. Ήταν όλο χαρά. Έλαμπε το μαύρο προσωπάκι του. Τον είχαν αγκαλιάσει εκεί και έπαιζε με τα παιδάκια, τα περισσότερα μικρότερα του. Η διευθύντρια έλειπε. Έτσι την επόμενη ήμερα αγοράζοντας ένα σακί ρύζι, σοκολάτες, καραμέλες και διάφορα τρόφιμα πήγαμε να τους δούμε. Άλλα παιδιά έβγαζαν νερό από το πηγάδι, άλλα μας τριγύριζαν και ο Rodrigue έτρεξε να μας αγκαλιάσει. Η κύρια Francoise, η διευθύντρια μας οδήγησε στο γραφείο της, ένα δωμάτιο δίπλα στα άλλα τέσσερα πού αποτελούν το ορφανοτροφείο «Η Αγάπη του Θεού». Με δική της πρωτοβουλία έφτιαξε αυτή την φωλιά για τα δεκαεννέα μικρά πού μεγαλώνει σαν μητέρα μαζί με την κορούλα της. Και η ίδια εκεί μένει. Δίπλα, σε ένα μικρότερο οικόπεδο πού αγόρασε, θα προσπαθήσει να κτίσει για να μην πληρώνει ενοίκιο. Τον Rodrigue τον αγάπησε για την ειλικρίνεια του, όπως μας εξήγησε. Τον έγραψε στο σχολείο πού πηγαίνουν και τα μεγαλύτερα από τα παιδάκια. Το ίδρυμα λειτουργεί με προσφορές φιλάνθρωπων και σπάνια με κάποια κρατική ενίσχυση. Το μόνο πού ζήτησε είναι εάν μπορούμε να καλύψουμε τα δίδακτρα των Ορφανών για το σχολείο, πού είναι συνολικά 115 Ευρώ τον μήνα. Της εξέφρασα την αδυναμία μου αλλά της υποσχέθηκα ότι θα προσπαθήσω να ζητήσω… και ο νους μου έτρεξε στην αγάπη σας. Γι’ αυτό σας έγραψα αυτό το περιστατικό, με την ελπίδα να μην μας πετάξουν έξω όταν θα ταξιδεύουμε στην α' θέση, λαθρεπιβάτες και εμείς για τον Παράδεισο.

Ιερομόναχος Θεολόγος
  

Οι πορσελάνες της γιαγιάς:Του Πρεσβυτέρου π. Ιωάννη Reeves

Περιοδικό Ελεύθερη Πληροφόρηση, 1 Απριλίου 2005

πηγή:oodegr

Ο συγγραφέας του κειμένου είναι Αμερικάνος Ορθόδοξος Ιερέας, διευθυντής του Γραφείου Αναπτύξεως του Ευαγγελισμού της «Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αμερική» (OCA) και εφημέριος σε ενορία στην Πενσυλβάνια. Πρώην Αγγλικανός, έγινε Ορθόδοξος προ 20ετίας. Πρόσφατα, έλαβε μέρος με ανακοίνωσή του στο συνέδριο περί Οικουμενισμού, το οποίο διοργάνωσε η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο του 2004. Στο παρόν κείμενο, μας εξηγεί με άλλα λόγια, αυτό που είπε ο Χριστός: "Πόλη πάνω σε όρος δεν μπορεί να κρυφθεί. Ούτε βάζουμε το λυχνάρι κάτω από το καλάθι. Ας λάμψει λοιπόν το φως σας μπροστά στους ανθρώπους". Κι εμείς δημοσιεύουμε το κείμενο αυτό, θέλοντας με αυτό να τονώσουμε το ιεραποστολικό πνεύμα πολλών Ορθοδόξων Χριστιανών, που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ΤΙ ΘΗΣΑΥΡΟ ΣΤΕΡΟΥΝ από τους συνανθρώπους τους με την αδιαφορία τους για την προώθηση του Ευαγγελίου!

Συχνά ακούμε να λέγεται ότι ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός μοιάζει με το παλιό πορσελάνινο σερβίτσιο της Γιαγιάς. Είναι ωραίο. Είναι ένας θησαυρός. Το κρατάμε, λοιπόν, προφυλαγμένο στη βιτρίνα, για να το θαυμάζουν από μακριά, και ποτέ δεν το χρησιμοποιούμε για να περιποιηθούμε τους επισκέπτες μας.

Μια από τις παγίδες της υπερασπίσεως των ορθών δογμάτων (εμείς φταίμε αν υπάρχουν παγίδες), είναι ότι μπορεί να καταντήσει αυτοσκοπός. Αν συμβεί αυτό (ή αν οι άγιοι πριν από μας είχαν οδηγήσει τα πράγματα έτσι ώστε να συμβεί αυτό), τότε χάνουμε κάθε προοπτική, χάνουμε το παν. Η Ορθοδοξία όντως κινδυνεύει να γίνει σαν το σερβίτσιο της Γιαγιάς, και εμείς να γίνουμε απλοί φύλακες εκκλησιαστικών κειμηλίων εκ πορσελάνης!

Αν η Ορθοδοξία είναι αληθινή, τότε γιατί αδιαφορούμε καθολικά και επίμονα για τη Μεγάλη Αποστολή, να πορευθούμε στον κόσμο και να κάνουμε μαθητές απ' όλα τα έθνη; Αν η Ορθοδοξία είναι αληθινή, δεν είναι ακριβώς η μόνη Αλήθεια για το Θεό και τον άνθρωπο, για την οποία ο κόσμος πεινά; Και αν, αντίθετα, η Ορθοδοξία δεν είναι αληθινή τότε, ειλικρινά, γιατί ασχολούμαστε να την προβάλλουμε;

Στα 1868, ο Άγιος Ιννοκέντιος (Αλάσκας) οδυρόταν που οι πιο πολλοί στην Ρωσική Αυτοκρατορία δεν είχαν γνωρίσει ακόμα το Ευαγγέλιο του Χριστού. Η μορφή αυτή ήταν αποκαλυπτική για την ιεραποστολική κοινωνία της εποχής του. ΤΙ να πούμε, όμως, για τη δική μας χώρα, για τη δική μας εποχή, που πολύ περισσότεροι αγνοούν το Ευαγγέλιο και δεν έχουν φτάσει σε ωριμότητα πίστεως; και όλο αυτό, γιατί εμείς κρατάμε… τις πορσελάνες της Γιαγιάς κλειδαμπαρωμένες!

Ο στίχος που προηγείται της Μεγάλης Αποστολής λέει: «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης» (Ματθ. κη' 18). Και ακριβώς μέσα σ' αυτό το πλαίσιο εξουσίας ο Χριστός βροντοφωνάζει: «Πηγαίνετε, λοιπόν». Είναι προσταγή. Είναι στοιχειώδες έργο. Επειδή όλες οι εξουσίες δόθηκαν στο Χριστό και στην Εκκλησία Του, μας δίδεται η εντολή (όχι παρότρυνση, αλλά διαταγή), να πορευθούμε και να κάνουμε μαθητές, βαφτίζοντάς τους στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αυτή η εντολή, αυτή η αποστολή, είναι ό,τι συνιστά όντως το raison d' etre (λόγο υπάρξεως) της Εκκλησίας.

Η Ορθόδοξη πίστη μας δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι μέσο, με το οποίο ο άνθρωπος έρχεται σε γνώση Θεού. αυτός είναι ο στόχος, γιατί σ' αυτή τη θεογνωσία υπάρχει η όντως αιώνια ζωή (Ιωάν. ιζ' 3). Έτσι, ο Χριστός έδωσε έμφαση κατά την ανάληψή Του στο να συλλάβουν οι Απόστολοι όλο το βάθος των εμπειριών, που είχαν βιώσει κοντά Του, όχι μόνο κατά τις προηγούμενες σαράντα μέρες, αλλά απ΄ όλη την πορεία Του πάνω στη γη. Πράγματι, έλαβαν την εντολή να γυρίσουν στην Ιερουσαλήμ, όχι για να διατηρήσουν κάποιες ευσεβείς αναμνήσεις από τις εμπειρίες τους αυτές, αλλά να περιμένουν να λάβουν εξ ύψους τη δύναμη και το φωτισμό για να εκπληρώσουν τη Μεγάλη Αποστολή να αγρεύσουν μαθητές.

Είναι γνωστό ότι η συμπεριφορά μας φανερώνει αυτό, που πιστεύουμε. (Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από τη συμπεριφορά κάποιου για να φανεί το πιστεύω του). Η όλη μας στάση, λοιπόν, δείχνει σα να μην πιστεύουμε καθόλου ότι η Μεγάλη Αποστολή είναι μια εντολή. Στην καλύτερη περίπτωση τη θεωρούμε ως προσωπική επιλογή κάποιων. Ακόμα και αν διατηρούμε ακέραιη την πίστη, η συμπεριφορά μας αποκαλύπτει το γιατί θέλουμε αυτή η πίστη να διατηρηθεί. Αν, δηλαδή, θεωρούμε ότι η Ορθόδοξη πίστη είναι βασική προϋπόθεση για τον άνθρωπο να γνωρίσει το Θεό, ή απλώς ότι πρέπει να την κρατήσουμε σαν ένα μεγάλο επίτευγμα, που προκαλεί ενδιαφέρον, μέσα στα τόσα ιδεολογικά συστήματα του ανθρώπινου γένους. Κάτι σαν το πορσελάνινο σερβίτσιο της Γιαγιάς, όμορφο να το βλέπει κανείς, άχρηστο, όμως, για την περιποίηση επισκεπτών.

Ας ερευνήσουμε την παγιωμένη νοοτροπία σε μια ενορία, όπως αποτυπώνεται στις καθημερινές εκφράσεις ενοριακής ζωής. Πώς κυλά ο χρόνος της; Πώς ξοδεύονται τα χρήματά της; Πώς τρέχουν οι υποθέσεις της; Βλέπουμε να έχει κάποια σχέση με την θεμελιώδη επιταγή του Χριστού προς τους Αποστόλους, να κάνουν μαθητές απ’ όλα τα έθνη; Ή δεν πράττει τίποτα πάρα πάνω απ’ ό,τι κάνουν καμιά δωδεκαριά άλλοι κοινωνικοί οργανισμοί; Αν όλη η εξουσία στον ουρανό και στη γη έχει δοθεί στην Εκκλησία, και έχει δοθεί ακριβώς για να εκπληρωθεί η Μεγάλη Αποστολή, φαίνεται αυτό τη ζωή της ενορίας; Ζούμε με την αίσθηση της άμεσης ανάγκης να εξαγγείλουμε το Ευαγγέλιο σ’ όποιον άντρα, σ’ όποια γυναίκα, σ’ όποια ψυχή πεθαίνει στην πόρτα της Εκκλησίας, έξω από το συνηθισμένο περίγραμμα των ενοριακών δραστηριοτήτων; Ή περιμένουμε παθητικά γεμάτοι θρησκευτική έπαρση, αυτόν τον άντρα, αυτή τη γυναίκα, αυτή την ψυχή, που πεθαίνει, να μας ζητήσουν να δουν την εκκλησιαστική μας συλλογή ειδών πορσελάνης, να θαυμάσουν το σερβίτσιο της Γιαγιάς;

Άγιοι και Μάρτυρες αγωνίστηκαν με ζέση για την Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων. Δεν το έκαναν για να διαφυλάξουν κάποια κειμήλια, ούτε για να υπερασπιστούν τετριμμένες εκφράσεις και έθιμα. Αγωνίστηκαν ολόψυχα για την πίστη, μήπως και μπορέσουμε, εσείς και εγώ, και όλος ο κόσμος, να έρθουμε σε σωτήρια γνώση Χριστού. Όταν, όμως, εμείς στεκόμαστε μπροστά στο βίο, στη θυσία, στη μαρτυρία τους γεμάτοι θρησκευτική έπαρση γι’ αυτό που είμαστε και γι’ αυτό που ζούμε, δείχνουμε περιφρόνηση στα ίδια τα ιερά πρόσωπό τους. Μπορεί, τότε, να περιερχόμαστε γη και θάλασσα, και όταν προσηλυτίσουμε κάποιον, τον κάνουμε παιδί της κολάσεως, δυο φορές χειρότερο από μας (Ματθ. κγ' 15).

Αν η Ορθοδοξία είναι αληθινή, γιατί, με τόση επιμονή, αλήθεια, αδρανούμε για τη Μεγάλη Αποστολή; Αν κάθε εξουσία ουρανού και γης έχει δοθεί στην Εκκλησία του Χριστού, γιατί φερόμαστε τόσο υποτονικά; Αν η Μεγάλη Αποστολή δεν είναι μια προσωπική επιλογή, αλλά γενική εντολή, γιατί την υποβαθμίζουμε τόσο με τις προτεραιότητες, τις οποίες έχουμε θεσπίσει στη ζωή μας;

Για πολλά πράγματα θα πρέπει να απολογηθούμε, αν πάρουμε στα σοβαρά το λόγο του Θεού. Πράγματι, Εκείνος μας έδωσε την εντολή να κάνουμε μαθητές απ’ όλα τα έθνη, και εφορεύει τόσο την ενοριακή ζωή στο σύνολό της, όσο και τη ζωή κάθε μιας ψυχής. Ζούμε (ή πρόκειται να ζήσουμε), σαν Εκκλησία και σαν απόστολοι, ή απλά και μόνο σαν έφοροι και φρουροί μουσείου; Είμαστε απλοί φύλακες του πορσελάνινου σερβίτσιου της Γιαγιάς, που είναι ωραίο, που είναι ένας θησαυρός, μόνο, όμως, για να τον δείχνει κανείς από μακριά και ποτέ να μη περιποιείται τους επισκέπτες με αυτό; Η Γιαγιά, βέβαια, ήξερε για ποια χρήση και για χάρη ποιών κρατούσε τις πορσελάνες της. Εμείς ξέρουμε;