Ὁ ἀδελφός σας Θωμᾶς Manirampa

Ἕνα ἀπόγευμα ἦλθε στήν ἐκκλησία μας ἕνα σεμνό καί ντροπαλό παιδί.

Μετά τόν Ἑσπερινό μιλήσαμε μαζί.
Τίς ἐμπειρίες του τίς ἔγραψε ὅ ἴδιος στό χαρτί καί ἤδη τώρα σᾶς τίς παρουσιάζω μεταφρασμένες:

«Ἀγαπητοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί,

Μέ μεγάλη χαρά σᾶς γράφω σήμερα γιά νά σᾶς γνωστοποιήσω τήν χαρά πού ἔζησα τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς μου.
Εἶμαι μπουρουντέζος.
Πρίν ἤμουν καθολικός. Οἱ γονεῖς μου καί τ᾿ ἀδέλφια μου παραμένουν ἀκόμη καθολικοί.

Μία ἡμέρα περπατοῦσα στήν πόλι, ἔξω ἀπό τήν ὁδό πού εἶναι ἡ ἐκκλησία Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς Κοινότητος τῶν Ἑλλήνων μεταναστῶν. Ἄκουσα νά κτυπᾶ ἡ καμπάνα καί νόμισα ὅτι καλοῦσε καί μένα νά μπῶ μέσα σ’αὐτή τήν ἐκκλησία. Πράγματι, τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ ὡδήγησε στό ἐσωτερικό τοῦ ναοῦ ὅπου προσευχήθηκα μαζί μέ ἄλλους Χριστιανούς. Μετά ζήτησα ἀπό τόν μοναχό-ἱεραπόστολο π. Δ. νά μοῦ ἐξηγήσει τίς διαφορές μέ τήν καθολική «ἐκκλησία». Μιλήσαμε μαζί. Μοῦ ἔδωσε καί βιβλία καί κατάλαβα ὅτι ἐδῶ βρῆκα τήν ἀληθινή θρησκεία τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἶναι καί ἡ αἰτία πού μέ ὤθησε νά βαπτισθῶ.

Μετά τήν βάπτισι, ἐκείνη ἡ ἡμέρα καθώς καί οἱ ἄλλες, λιγώτερο βέβαια, ἦταν ἡ εὐτυχέστερη ἡμέρα τῆς ζωῆς μου. Τό Ἅγιο Πνεῦμα κατέβηκε ἐπάνω μου. Εἶχα πολλές δυνάμεις νά μιλάω μέ τούς ἄλλους Χριστιανούς. Μπῆκε ἡ ἀκράδαντη πίστις στήν καρδιά μου ὅτι εὑρίσκομαι μέσα στήν ἀληθινή ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ.

Πρίν, παρότι κατοικοῦσα σέ ἀπόστασι 500 μέτρων ἀπό τήν πρώην ἐκκλησία μου, κι ὅμως δέν πήγαινα στήν λειτουργία τους. Καί τώρα περπατάω 6 χιλιόμετρα κάθε πρωΐ γιά νά φθάσω στήν Ὀρθόδοξη ἐκκλησία.

Τώρα ἔχω μέσα μου πολλές δυνάμεις γιά νά τιμήσω τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου μου καί νά ἐκτελέσω τά ἔργα Του.

Ἀληθινά σᾶς λέγω, Ἀδελφοί, ὅτι τό Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι πλέον μαζί μου. Σᾶς προσκαλῶ, χωρίς δισταγμό, ἐλᾶτε κι ἐσεῖς σ᾿ αὐτό τόν δρόμο. Θά ζήσετε τίς ἴδιες ἐμπειρίες καί θά λάβετε τό Ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα στήν ζωή σας. Ὅ,τι ἔργο κάνω, προχωρεῖ πρός τά ἐμπρός διότι τό βοηθεῖ καί τό κατευθύνει τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Ἡ ζωή πού κάνω τώρα, δέν εἶναι ἀπ᾿ αὐτή τήν γῆ. Ἤδη τώρα εἶμαι μέσα στήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί στήν Βασιλεία Του ἐξ αἰτίας τῆς βαπτίσεώς μου.

Τελειώνω λέγοντας ὅτι τώρα ἔχω τήν δύναμι νά βαδίζω πάντοτε στήν ἁγιότητα κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μου.

Ὁ ἀδελφός σας Θωμᾶς Manirampa.

Mια προσωπική μαρτυρία γιά έναν θαυμαστό Άγιο

Παρουσίαση της έκδοσης του βιβλίου ιερομονάχου Ισαάκ για τον άγιο Παΐσιο στην τουρκική γλώσσα ,η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη

Παναγιώτατε πατερ καί Δέσποτα,  Σεβασμιώτατοι,  αξιότιμε κ. Γενικέ Πρόξενε της Ελλάδος, σεβαστοί πατέρες,  αγαπητοί μου αδελφοί,

Αναξίως, αλλά κάνοντας υπακοή, ηλθα να δώσω μιά προσωπική μαρτυρία γιά έναν θαυμαστόν Αγιο πού η Αγάπη του Θεού  έβαλε στην ζωή μου, πού δεν αξιώθηκα να τον  μιμηθώ  αλλά προσπαθώ να ζω με την ευχή του.

Μεσα  στην  χαρά  της  σημερινής  παρουσίασης  επιτρέψτε  μου  να σας αναπτύξω μερικές  εμπειρίες  πού βίωσα  καί  δεν  είναι  καταγεγραμμένες  στον  τόμο  πού εκδίδεται σήμερα.

Η μικρή μαρτυρία που σας καταθέτω αρχίζει από το 1972 πού σαν φοιτητής , στην δεύτερη επίσκεψή μου στο Αγιον Ορος,  γνώρισα έναν Ανθρωπο, όπως  ο Θεός θέλει τον Ανθρωπο, Εικόνα Του ζωντανή μπροστά μου, τον  Αγιο  Παίσιο.  Κάθε φορά  που συναντούσα τον Γέροντα είχα την συναίσθηση ότι  μού μιλούσε ο Θεός. Ο ίδιος εξαφανιζόταν μέσα στην Αγάπη, στην Ταπείνωση, στην Πραότητα, στην Διάκριση. Δέν στεκόταν μπροστά μου σαν μία προσωπικότητα, αλλά ήταν διάφανος ώστε μέσω αυτού να βλέπω καί να ακούω τον Θεό, διότι «ζούσε ουκέτι αυτός αλλά ζουσε εν αυτώ ο Χριστός».

Σε μία από τις πρώτες συναντήσεις  μας, στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού, μου εξηγούσε πως τα άγρια ζώα δεν φοβούνται αλλά σέβονται και αναγνωρίζουν τον άνθρωπο που έχει Χάριν  Θεού,  ενώ τα ήμερα ζώα  παίρνουν τις συνήθειες  καί τον χαρακτήρα του κυρίου τους. Μεταξύ άλλων μου έλεγε ότι τον πλησιάζουν τα λαγουδάκια καί τα αγριογούρουνα και τα σταυρώνει στό μέτωπο και δεν τα πιάνουν τα βόλια των κυνηγών.Μιά ημέρα τον ακολουθούσα σε ένα μονοπάτι στην Καψάλα κοντα στό Κελλί του. Βάδιζε σαν κουρασμένος πατώντας μιά δεξιά και μιά αριστερά στο μονοπάτι. «Γέροντα σας πονούν τα πόδια σας;» τον ερώτησα. «Δεν βλέπεις ευλογημένε» μου απάντησε «τα μυρμήγκια που προχωρούν στην μέση τού μονοπατιού;».

Μού είχε συστήσει , τότε, να διαβάσω τους ασκητικούς λόγους του Αββά Ισαάκ. Δεν είχα όμως χρόνο γιατί σπούδαζα στο Πολυτεχνείο. Πήρα αργότερα το βιβλίο μαζύ μου στό  Παρίσι όπου έκανα μεταπτυχιακά. Εκεί, σε μία ήσυχη σοφίτα, βλέποντας τα καμπαναριά της Παναγίας το 1977, ο Αββάς Ισαάκ με βοήθησε να αποφασίσω να ζήσω σαν Μοναχός κοντά στον Γέροντα. Οταν επέστρεψα στην Ελλάδα εκείνος με προέτρεψε να υπηρετήσω πρώτα την στρατιωτική μου θητεία καί μετά να πάω στο Αγιον Ορος.

Οσο  υπηρετούσα  στον  στρατό  με παρηγορούσε  με  την προσευχή του  καί  τις εμπειρίες του που μου διηγείτο. Πολλάκις εχουν γραφεί τα θαύματα που έζησε, η αυτοθυσία, ο τρόπος καί το φιλότιμο με το οποίο υπηρέτησε. Στην  διάρκεια των μαχών, μέσα στον εμφύλιο, μου είπε ότι  τον έστειλαν κάποτε σε ένα κοντινό χωριό να αγοράσει τρόφιμα γιά την διμοιρία του. Αφού ψώνισε τράβηξε γιά το βουνό. Τότε  βγήκε  η  γυναίκα που  είχε το  μπακάλικο καί του  φώναξε  από  μακρυά:  «Στρατιώτη γύρνα πίσω,  ξέχασες το όπλο σου».  Το αληθινό όπλο του Γέροντα ήταν  ο στρατιωτικός και ο πνευματικίς ασύρματος με τον οποίον έσωζε σώματα καί ψυχές.

Είχε προείδει την αναχώρησή του από το Κελλί του Τιμίου Σταυρού καί ετσι μετά την απολυσή μου  από τον στρατό  κατευθύνθηκα  κοντά του  καί  οχι  στην  μονή Σταυρονικήτα όπως σκεπτόμουν. Καθώς ο ίδιος δέν κρατούσε στο Κελλί του μοναχούς μέ οδήγησε στό Κουτλουμούσι. Γνωρίζοντας την διάθεσή μου γιά την Ιεραποστολή ( την οποία  μου είχε εμπνεύσει  ο πνευματικός μου  π. Χαρίτων Πνευματικάκης, ο οποίος ανεχώρησε στο Congo, οργάνωσε  την ιεραποστολική Εκκλησία στην Kananga καί εκοιμήθη εκεί μετά 25 Χρόνια)  μού ζήτησε να ειναι αυτό  το πρώτο θέμα  πού θα αναφέρω  στόν Ηγούμενο της Μονής.  Ο ίδιος ο Γέροντας, το 1993 , μέ  προέτρεψε να πάω στην Αλβανία  όταν  ο Αρχιεπίσκοπος  Αναστάσιος  με κάλεσε εκεί. Ενδιαφερόταν πολύ γιά την απανταχού Εκκλησία λέγοντάς μου ,κάποτε, ότι το σημαντικώτερο είναι να οργανωθούν ιεραποστολές στην  Κίνα.

Σαν  νέο αρχιτέκτονα  με συνεβούλεβε  πολλάκις  για απλά αλλά βασικά  θέματα όπως  π.χ. γιά τα  παρεκκλήσια  πού διαμορφώνονται  μέσα  σε  κτήρια: οτι  δεν πρέπει να έχουν από πάνω  ή από κάτω κατοικίες  και  υπνοδωμάτια. Τις  Εικόνες  να  μήν  τις  τοποθετούμε  σέ  τοίχους  όπου υπάρχει  όπισθεν  αποχωρητήριο.  Τα  λήματα  από  την  λάντζα  της  κουζίνας  να  μην  καταλήγουν  στον  βόθρο  ή στην κεντρική  αποχέτευση  αλλά  να έχουν δική  τους έξοδο  και κατάληξη  αφού  το φαγητό, αλλά  καί  τα περισσεύματα  ευλογούνται.

Μίαν  ημέρα  πού  τόν  επισκέφθηκα  μου  άνοιξε  την πόρτα ακολουθούμενος από έναν  νέο άνδρα  γύρω στά 30.  Αφού τόν αποχαιρέτησε  καί εκείνος  έφυγε  χαρούμενος, γύρισε μετά πρός εμένα λέγοντας: «Πω! Πω! τι δύναμη έχει η Παναγία μας, καί δαιμόνια βγάζει!». Θαύμαζε το θαύμα πού ο ίδιος είχε υπουργήσει επικαλούμενος την Παναγία μας. (Συνήθως σταύρωνε τους  αρρώστους  με  τα λείψανα  τού  αγίου  Αρσενίου, που είχε στόν  Ναό  καί με την προσευχή του  ενεργούσε σε αυτούς ο Κύριος). Αμέσως μετά, συναισθανόμενος  τι μου είχε αναφέρει, ζήτησε  να  μην  κανω  λόγο  σε  κανέναν.

Είχε πολλές ωραίες διηγήσεις από την διαμονή του στό Σινά. Εκεί,στα κτήματα της Μονής,  μάζευαν  καί κλάδευαν  συγχρόνως  τις εληές. Ο  Γέροντας , έχοντας την ευθύνη  της εργασίας, έδωσε όλα τα κλαδιά στους  Βεδουίνους  που βοηθούσαν. (Τα βράδυα , λόγω υψομέτρου  κάνει  πολύ κρύο  καί συνήθως  δέν  έχουν  τίποτες άλλο  νά κάψουν   γιά να ζεσταθούν παρά μόνον τις κοπριές από τις καμήλες). Εκείνοι  τότε , εντυπωσιασμένοι  από  την πράξη του, τού είπαν:  «Είσαι  καλός  άνθρωπος,  θα  βρέξει! ».  « Πράγματι  εκείνο  το  βράδυ  έβρεξε!»,  μου  είπε.          Η  βροχή  είναι  η μεγαλύτερη ευλογία στην έρημο του Σινά.

Ο  Γέροντας ανέφερε ότι κάθε εποχήν  έχει τούς αγίους της,  πού με την  προσευχή τους  κρατούν τον κόσμο να μην τον καταστρέψει  ο διάβολος. Η προσευχή, έλεγε επίσης, ενός αγίου μπορεί να αλλάξει το σχέδιο του Θεού.

Τον Ιανουάριο τού 1982,  όταν χειροτονήθηκα, μού είπε:  «Δεν  θα  οδηγήσεις ξανά».(Μερικές φορές  εξυπηρετούσα  καί  το  Μοναστήρι  σαν οδηγός).  Μετά  τέσσερεις  μήνες  έγινε ένα θανατηφόρο δυστύχημα, με το αυτοκίνητο της Μονής, εντός Αγίου Ορους. Ενας ηλικιωμένος ιερομόναχος έφυγε μέ δραματικό τρόπο, ενώ όλοι οι άλλοι συνεπιβάτες δεν πάθαμε το παραμικρό. Θά ήμουν εγώ ο οδηγός του αυτοκινήτου εάν ο Γέροντας δεν είχε προφυλάξει καί την ζωή καί την ιερωσύνη μου. Μετά από αυτό ήμουν σε άσχημη ψυχική κατάσταση. Εκείνος ανάμεσα  στα άλλα που μου είπε  γιά να διορθώσει  τον  «λογισμό»  μου   και  να με  παρηγορήσει, μαθαίνοντας ότι στό αυτοκίνητο  αντί  γιά υγρά φρένων είχαν βάλει σπορέλαιο, γέλασε λέγοντας: «Α! Από αυτό πού φτειάχνουν νηστίσημες τηγανιτές πατάτες!».

Πολλές  φορές  με ένα  αστείο  παρηγορούσε, ή  έκανε κάποια  παρατήρηση,  ή άλλαζε  μιά βαρειά  ατμόσφαιρα.  Το χιούμορ του  ηταν λεπτό και  διακριτικό.  Ο ιερομόναχος  Αρσένιος  (που μένει τώρα στην Παναγούδα) καί εγώ συμμετείχαμε  καί ψέλναμε σε μιά  Εξόδιο ακολουθία παρουσία  του Γέροντα στήν  Σκήτη του  Αγίου Παντελεήμονος.  Μετά, όταν μας  βρήκε, μας έλεγε: «Παραλίγο να τον αναστήσετε τον μακαρίτη με το ψάλσιμό σας εσείς!»

Το  1982, νέος  στην ιερωσύνη, σε  μιά επίσκεψή  μου στόν  Γέροντα  αυθόρμητα  του είπα:  «Είμαι τόσο καιρό Μοναχός καί ένα θαύμα δεν είδα».  Ο Γέροντας μέ επέπληξε αμέσως: «Εσύ ιερέας το λες αυτό; Κάθε ημέρα λειτουργείς καί βλέπεις μπροστά σου  τον Αρτο  καί  τον Οίνο  να γίνονται  Σώμα  καί  Αίμα  Χριστού!  Τί μεγαλύτερο θαύμα θέλεις;» Εγώ ντράπηκα.

Ως  αρχοντάρης (υπεύθυνος του ξενώνα) στο Μοναστήρι,  πολλές  φορές  συνόδευα αλλοδαπούς  καί μή  στην Παναγούδα  γιά να διευκολύνω την συνενόηση αλλά καί να οφεληθώ ο ίδιος.  Ενα απόγευμα  οδήγησα στον Γέροντα  ένα νεαρό γάλλο με σοβαρά προβληματα. Μετά από σύντομη συζήτηση μου είπε ο Γέροντας ότι θα τον κρατούσε το βράδυ γιά να τον βοηθήσει περισσότερο. Το άλλο πρωϊ επέστρεψε ο γάλλος χαρούμενος εχοντας πάρει απάντηση από τον Γέροντα, σε ότι τον βασάνιζε.  Ενω δεν μιλούσε ούτε λέξη γαλλικά εντούτοις είχαν  θαυμαστή επικοινωνία.

Ηταν χειμώνας καί με νουθετούσε στό χειμερινό αρχονταρίκι, εκεί όπου άναβε γιά όλους κεράκια  κατά την αγρυπνία του,  στην ζεστασιά της κτιστής ξυλόσομπας.  Οι γωνιές καί τα παράθυρα είχαν ιστούς αράχνης. Τα παρατηρούσα με την διάθεση να τα καθαρίσω. « Αυτά τα αφήνω γιά διακόσμιση»  με πρόλαβε.  Ακουγα  γιά  αρκετή  ώρα  το  κουδουνάκι  που κτυπούσε κάποιος στην κάτω πόρτα.Ο Γέροντας συνέχιζε νά  μου  μιλά.  «Κάποιος  εχει  ώρα  πού  κτυπάει»  του  είπα.  «Δέν  έχει  κανένα πρόβλημα αυτός, ήλθε μόνο γιά...» μου απάντησε. «Μα Γέροντα πώς γνωρίζετε τόν κάθε ένα  με τό ονομά του  καί τα προβληματά του  χωρίς να τον έχετε ξαναδεί;» συνέχισα. «Η Παναγία μού έδωσε αυτό το χάρισμα, τότε που μου ανέθεσε και το διακόνημα  να βοηθάω  όποιον  έρχεται μέχρις εδώ.»

Αλλοτε του εξέφρασα  την  απορία μου  πώς γίνονται ιάσεις  καί  θαύματουργές επεμβάσεις στον  κόσμο καί ερχονται μετά να τον  ευχαριστήσουν  άνθρωποι  που δεν τον έχουν  ξαναδεί. «Ευλογημένε, ο Θεός επεμβαίνει, απλά συμβαίνουν την ώρα που προσεύχομαι καί ανάβω κεράκια  γιά  τα  απροστάτευτα  παιδιά , γιά  όσους  κινδυνεύουν στην άσφαλτο ή στα νοσοκομεία...».Ο Γέροντας ομαδοποιούσε τους  πονεμένους  καί  αυτούς  που είχαν ανάγκη  καί  αγρυπνούσε  κάθε  βράδυ  προσευχόμενος. Πολύ συμπονούσε τις ψυχές  των βρεφών των εκτρώσεων και μου ζήτησε να τις μνημονεύω  ιδιαίτερα μετά από ένα φρικτό όραμα πού είδε καί μού διηγήθηκε.

Μού  έλεγε ακόμη:  «Νά  προσεύχεσαι  μέ πόνο  γιά τα  προβλήματα  των άλλων  και  η προσευχή σου να  συνοδεύεται  από σωματικό κόπο. Μνημονεύοντας  τα ονόματα  στην προσκομιδή να φέρνεις στον νού σου το πρόσωπο του κάθε ένός. Στις  ακολουθίες  να αποφευγεις  να κάθεσαι καί  να παραμένεις  παντοτε  όρθιος  σε  όλη την  θεία  Λειτουργία.

Κάποτε μού ανέφερε: «Προσπαθω όταν έχω κόσμο να μην σκέπτομαι τον Χριστό, γιατί τότε  με τρελαίνει  η  Αγάπη  Του καί  νοιώθω τέτοια  χαρά  που πηδάω  καί χορεύω και αν με δεί κανείς θα σκανδαλισθεί».

Εδειχνε  την  πατρικήν  στοργή  καί αγάπη  του, με έναν  αποχαιρετιστήριο ασπασμό  ψηλά στο μέτωπο.

Η  ψυχή του μάτωνε  όταν  αδικείτο κάποιος άγιος. Ενοιωθε  πόνο  που δέν  τιμούμε τον  Απόστολο  Ιούδα, που  γιορτάζει  την  ίδια ημέρα  με  τον Αγιό του, τον  μέγα  Παϊσιο (19 Ιουνίου).  Στον  επίλογο  τού  βίου  τού  αδικημένου  Χατζηγιώργη  (που  ασκήτευσε  στην Κερασιά του Αγίου Ορους, όπου καί εγώ διαμένω)  ερμηνεύει  με  τον 

Πνευματικό νόμο την μεγάλη αδικία πού υπέστη εκείνος καί η οποία έγινε αιτία να τον αγαπήσει  τόσο  πολύ ο Γέροντας.

Αυτά έκρινα φρόνιμο να αναφέρω σήμερα στην  Αγάπη σας.

Η  αγιότοκος γη της  Καππαδοκίας αγάλλεται γιά τον Αγιό μας.  Ας  έχουν  λοιπόν καί οι πατριώτες  του  την ευλογία να  διαβάσουν  στήν  γλώσσα  τους  τον  βίο  του  καί κατόπιν να τον μιμηθούν ωστε να είναι μαζί  του  καί  στην άνω πατρίδα.  Καί  αυτοί  καί  εμείς ας  έχουμε  την  Ευχή του .  Αμήν.

Ιερομόναχος Θεολόγος

Ομιλία από τον Πατέρα Θεολόγο τον Αγιορείτη στη Σαντορίνη

πηγή:armenisths

Την Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2013 έγινε μια ωραία προβολή και παρουσίαση στη Χριστιανική αίθουσα της Μητροπόλεως Θήρας για το ιεραποστολικό έργο της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας στην Αφρική και πιο συγκεκριμένα στο Κονγκό, από τον Πατέρα Θεολόγο τον Αγιορείτη.

Ο Πατήρ Θεολόγος έχει πλούσια ιεραποστολική δράση, τόσο στη πονεμένη μαύρη ήπειρο όσο και στην γειτονική μας χώρα

την Αλβανία.

Επιγραμματικά αναφέρουμε ότι ο Πατήρ Θεολόγος είναι Αρχιτέκτονας του Πολυτεχνείου της Αθήνας, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι.

Η μεγάλη του όμως αγάπη για τους αδελφούς Αφρικανούς, τον έκανε να προβεί στην ίδρυση της Εκκλησίας του Κονγκό εκ του μηδενός, χτίζοντας διάφορες εκκλησίες, Επισκοπείο, ραδιοφωνικό σταθμό, Δημοτικό Σχολείο και Γυμνάσιο, ορφανοτροφείο, ένα Μοναστήρι το οποίο είναι και μοναδικό στην Κεντρική Αφρική.Ίδρυσε κλινική, ενώ αγόρασε και ένα άλλο οικόπεδο για μια δεύτερη κλινική.

Όλα αυτά έγιναν με τη στήριξη των ιεραποστολικών συλλόγων «Πρωτόκλητος» Πάτρας και «Αδελφότης Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής» Θεσσαλονίκης, καθώς επίσης και με δωρεές δωρητών από όλο τον κόσμο.

Εν ολίγοις ήταν ο δημιουργός και η ψυχή της Εκκλησίας του Κονγκό!

Όμως, ως ένας απλός και ταπεινός  εργάτης του αμπελώνα του Κυρίου, γνωρίζει ότι αυτό δεν είναι έργο δικό του, αλλά έργο του Θεού, και σε Εκείνον εναποθέτει τις ελπίδες του και τα όνειρά του.

Ευχόμαστε ο Θεός να του χαρίζει πλούσια τα ελέη Του στο δύσκολο πραγματικά έργο του.

Ιεραποστολικά βιώματα του π.Θεολόγου

Εισήγηση από τον  π. Θεολόγο τον Αγιορείτη, Ιεραπόστολο στο Κονγκό - Μπραζαβίλ, με θέμα: "Εμπειρίες από τον αγρό της Ιεραποστολής", στο 18ο Συνέδριο Εξωτερικής Ιεραποστολής - 24-8-13

Διωγμός σπουδαίου ιεραποστόλου

πηγή:Ακτίνες

 

Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, ιεροκήρυκος

            Φανταστείτε τον απόστ. Παύλο να εκδιώκεται υπό τις εξής συνθήκες: Εκλέγεται από κάποια σύνοδο επίσκοπος σε τοπική Εκκλησία, που ίδρυσε ο μεγάλος Απόστολος. Η πρώτη ενέργεια του νεαρού επισκόπου: Στέλνει γράμμα στον Παύλο και του παραγγέλνει να αφήσει το έργο του Θεού και «να επιστρέψει στη Μονή της μετανοίας του»!

·         Δεν είναι φανταστικό το παράδειγμα. Μιμητής του αποστ. Παύλου ο αρχιμανδρίτης Θεολόγος Χρυσανθακόπουλος. Κατέβηκε από το Άγιον Όρος στην Αφρική και με τα χαρίσματα που του έχει δωρίσει ο Κύριος (είναι και αρχιτέκτων), σε λίγο χρόνο κυριολεκτικά «έστησε» εκ του μηδενός την ορθόδοξη τοπική Εκκλησία στο Μπαζαβίλ (του Κογκό).

·         «Το έργο του αναγνωρίζεται από όλους, ως προς την ποσότητα, ως προς την ποιότητα και ως προς το αθόρυβον και άοκνον του χαρακτήρος του. Η Εκκλησία του αγίου Μάρκου στέκεται απέναντί του, εσαεί ευγνωμονούσα για αυτό».

Αυτά λέχθηκαν σε επίσημη στιγμή από εκπρόσωπο του Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Να σημειωθεί, ότι ο π. Θεολόγος ίδρυσε πολλές ενορίες, σχολείο με 350 παιδιά, ορφανοτροφείο με 37 ορφανά, κίνηση Νεότητας, ραδιοφωνικό σταθμό κ.ά.

·         Αντί όμως, του π. Θεολόγου, ωρίμου και σε ηλικία, εξελέγη επίσκοπος της νέας περιοχής Παντελεήμων τις Αράθυμος.

·         Και ο π. Θεολόγος; Έλαβε εντολή να εγκαταλείψει το έργο. «Παραγγέλλομεν ὑμῖν ὃπως ἐπανακάμψητε ὡς οἷον τάχιστα εἰς τήν Μονήν τῆς μετανοίας ὑμῶν».

·         Ας φύγει, λοιπόν, ο Παύλος, επειδή ενοχλείται νεαρός τις. Ως προς δε τη Μονή, μάλλον ο παραγγείλας και το όργανό του έχουν ανάγκη Μονή μετανοίας.

-       Παύλε απόστολε (εν προκειμένω, π. Θεολόγε), δεν σε διώχνει ο Νέρων…

Dolisie Περίπατος. Ο π. Θεολόγος με τους υποψηφίους κατηχητές κοντά στο μοναστήρι του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου

Εκδίωξη του Ιεραποστόλου π. Θεολόγου Χρυσανθακόπουλου από το Κονγκό.

Καραμάτσκος Δημήτρης

Μάστερ Θρησκειολογίας

"Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς" (Ιωάν. 8, 32)

Τον προηγούμενο χρόνο είχα την ευλογία από τον Θεό να εργασθώ για πεντέμισι μήνες σε δύο ιεραποστολικά ταξίδια μου με τον π. Θεολόγο στην ιεραποστολή στο Κονγκό. Οι εμπειρίες μου ήταν συγκλονιστικές, όπως τις καταγράφω και στον προσωπικό μου ιστοχώρο, κάποιες από τις οποίες έχουν αναδημοσιεύσει μερικές ιστοσελίδες και το ιεραποστολικό περιοδικό «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ», τ. 135. Γνώρισα τον λαό του Κονγκό και τους νέους, επισκέφθηκα με τον π. Θεολόγο τους πυγμαίους, όπου ο π. Θεολόγος έχει δημιουργήσει μια φωλιά ορθόδοξη.  Επειδή γνωρίζω αρκετά καλά το έργο του στο Κονγκό έχοντας καθημερινή επαφή με τη νεολαία της τοπικής Εκκλησίας, απευθύνω έκκληση σε όσους θέλουν να βοηθήσουν να λάμψει η αλήθεια, να αποκαλυφθούν όσα απεργάζεται ο νέος Επίσκοπος, στην πραγματικότητα εναντίον της Εκκλησίας του και να αποκατασταθεί μια αδικία και μια ιταμή ενέργεια σε βάρος του πραγματικού ιεραποστόλου.

Επί εννέα έτη ως ιεραπόστολος, ο π. Θεολόγος Χρυσανθακόπουλος, ιερομόναχος αγιορείτης, Αρχιτέκτονας του Πολυτεχνείου Αθήνας, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι, με πολλή αγάπη για  τους Αφρικανούς αδελφούς, ίδρυσε την Εκκλησία του Κονγκό-Μπραζαβίλ εκ του μηδενός, κτίζοντας οχτώ εκκλησίες, ένα Επισκοπείο, ένα ραδιοφωνικό σταθμό, ένα Σχολείο (Δημοτικό και Γυμνάσιο) με 350 μαθητές, ένα ορφανοτροφείο με 25 ορφανά σήμερα (ήταν 27 αλλά δύο παιδιά, ένα δεκαεξάχρονο και ένα δεκαπεντάχρονο έφυγαν και πήγαν στους παππούδες τους μη υπομένοντας την πείνα και όσα έβλεπαν να γίνονται σε βάρος του πνευματικού τους πατέρα), ένα μοναστήρι  (το μοναδικό στην Κεντρική Αφρική) μία κλινική, ενώ αγόρασε ένα οικόπεδο για μια δεύτερη κλινική. Όλα αυτά έγιναν με τη στήριξη των ιεραποστολικών συλλόγων «Πρωτόκλητος» Πάτρας και «Αδελφότης Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής» Θεσσαλονίκης, καθώς και με δωρεές δωρητών από όλο τον κόσμο. 

(Τα έργα αυτά κοινοποιούνται σε φωτογραφίες στο τέλος του άρθρου αυτού, για να δει ο κάθε καλόπιστος το τεράστιο έργο του Ιεραποστόλου π. Θεολόγου)...

Όμως ο νεοεκλεγείς επίσκοπος κ. Παντελεήμων Αράθυμος, από την αρχή που ενθρονίστηκε στην επισκοπή του ξεκίνησε ένα αγώνα κατασυκοφάντησης του ιεραποστόλου με ψεύδη και κατηγορίες φανταστικές, μη μπορώντας να υπομείνει την αγάπη της τοπικής εκκλησίας προς τον ιεραπόστολο και την αφοσίωση της νεολαίας στο πρόσωπο του πνευματικού τους πατέρα. Διαπίστωνε καθημερινά την αδυναμία του να κάνει κάτι θετικό, ένα έργο, όπως έκανε ο π. Θεολόγος και η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη.

Για εννέα χρόνια ο π. Θεολόγος πήγαινε στο Κονγκό κάθε δύο μήνες και επέστρεφε στο Άγιον Όρος για δυο μήνες, για να ζήσει τη μοναστική ζωή και να έχει επαφές με δωρητές και ιεραποστολικούς συλλόγους, ώστε να συνεχίσει το έργο του στο Κονγκό. Έτσι σε εννέα εξάμηνα δημιούργησε δεκατέσσερα οικοδομικά και φιλανθρωπικά έργα (σχεδόν δύο έργα ανά εξάμηνο), ενώ επί 5 μήνες ο νέος επίσκοπος δεν μπορούσε όχι μόνο να συνεχίσει τα έργα που βρίσκονται προς το τέλος τους αλλά ούτε να φροντίσει για τη σίτιση των ορφανών του ορφανοτροφείου. Ενώ τα παιδιά πεινούν και τρώνε καθημερινά μόνο ρύζι και μακαρόνια, απαγόρευσε σε πρώτη φάση στον π. Θεολόγο να ασχοληθεί με τις υλικές ανάγκες του ορφανοτροφείου καθώς και του σχολείου, του οποίου οι 27εκπαιδευτικοί παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι, με κίνδυνο να κλείσουν τα ιδρύματα αυτά. 

Επειδή παρόλα αυτά ο π. Θεολόγος με ταπείνωση αντιμετώπιζε τη στάση του επισκόπου και δεν αντιδρούσε, όπως εκείνος επεδίωκε, για να έχει μια αιτία να τον  διώξει από το έργο που δημιούργησε, απευθύνθηκε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας για να δώσει λύση. Έτσι ο Πατριάρχης,  χωρίς κατηγορία, χωρίς αιτία και αιτιολόγηση, απέστειλε μια επιστολή χθες (05.07.2013), στην οποία του γράφει: «παραγγέλλομεν υμίν όπως επανακάμψητε ως οίον τάχιστα εις την Μονήν της μετανοίας υμών εν τω Αγιωνύμω Όρει προς εφησυχασμόν και προσευχήν».

Η επιστολή δημοσιεύεται γιατί αποτελεί
            δημόσιο έγγραφο, με αριθμό πρωτοκόλλου

Τυπικά ο Πατριάρχης έχει δικαίωμα να διώξει από την ιεραποστολή όποιον θέλει. Ο νέος επίσκοπος δεν ήθελε να συνεργαστεί με τον ιεραπόστολο. Όμως ουσιαστικά η πράξη αυτή θα μείνει ως στίγμα στην ιστορία της ιεραποστολής. Το βέβαιο είναι ότι η πνευματικότητα, η  ζωή και το έργο του π. Θεολόγου ενοχλούσαν βασανιστικά, η σύγκριση ήταν βασανιστική.

Ο νέος επίσκοπος απαγόρευσε και σε μένα να αποστέλλω χρήματα στο ορφανοτροφείο και στο σχολείο,  γιατί έχοντας πλήρη γνώση της κατάστασης, της πείνας των ορφανών, που αγάπησα πολύ, γιατί έμεινα στο ορφανοτροφείο για μεγάλο διάστημα, απευθύνθηκα σε φίλους και γνωστούς να συνδράμουν στο φιλανθρωπικό αυτό έργο και υπήρξε συγκινητική ανταπόκριση στην έκκλησή μου. Πήγα σε ναούς και συλλόγους και μίλησα για την ιεραποστολή με σκοπό την συλλογή χρημάτων για τους σκοπούς της ιεραποστολής. Ο νέος επίσκοπος όμως μου παρήγγειλε μέσω του π. Θεολόγου να σταματήσω τη συλλογή χρημάτων για την ιεραποστολή και διεμήνυσε ότι θα απευθυνθεί στον Πατριάρχη να στείλει επιστολή στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, για να απαγορευτούν ομιλίες σε ναούς για την συλλογή χρημάτων για την ιεραποστολή!!! Δεν άντεχε να βλέπει άλλους να συγκεντρώνουν χρήματα και ο ίδιος να είναι ανήμπορος και ανίκανος να συντηρήσει τα έργα που παρέλαβε από τον π. Θεολόγο, έστω να σιτίσει τα ορφανά. Ο επόμενος στόχος του είναι, όπως εκμυστηρεύθηκε ο ίδιος, να υπαγάγει το σχολείο και το ορφανοτροφείο στο κράτος του Κονγκό, ένα κράτος άθεο, όπου όλοι οι κυβερνητικοί είναι ελευθεροτέκτονες, όπως οι ίδιοι με καμάρι ομολογούν, με αποτέλεσμα να σταματήσει η ορθόδοξη θρησκευτική αγωγή των ιδρυμάτων αυτών. Ο σύλλογος «Πρωτόκλητος», που έχει στείλει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ προερχόμενα από δωρητές  και στήριξε οικονομικά το τεράστιο αυτό έργο, πρότεινε στον επίσκοπο τη συνέχιση της στήριξης των ιδρυμάτων, αλλά δυστυχώς ο επίσκοπος δεν δέχθηκε τη συνεργασία, όπως γινόταν μέχρι τώρα.

Ο π. Θεολόγος είναι το θύμα μιας τακτικής που το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ξεκίνησε με δίωξη του Αγίου Νεκταρίου. Και ο Άγιος Νεκτάριος διώχθηκε χωρίς βάσιμη κατηγορία από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, όπως και ο π. Θεολόγος διώχθηκε χωρίς αιτιολογία, χωρίς έστω μια ψεύτικη κατηγορία. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα πλέον. Κρίμα για τους συμβούλους του Πατριαρχείου, που έπρεπε να αντιμετωπίζουν τους ιεραποστόλους με περισσότερη σύνεση. 

Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται και αυτό προκαλεί θλίψη. Αν ο νέος επίσκοπος μπορούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες της επισκοπής χωρίς τον π. Θεολόγο, θα έλεγα ότι έχει δικαίωμα τυπικά να κρατήσει ή να διώξει όποιον θέλει. Βλέπετε η λογική των νέων επισκόπων είναι της απόλυτης εξουσίας, όχι της διακονίας, έστω και αν αυτό είναι σε βάρος των πιστών και της επισκοπής τους. Όμως η πραγματικότητα είναι ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Ο π. Θεολόγος υπήρξε ο δημιουργός και η ψυχή της Εκκλησίας του Κονγκό και χωρίς αυτόν κανείς δεν ξέρει τι θα απογίνουν όλα όσα με αγάπη δημιούργησε. Το μόνο που απομένει σε όλους εμάς, που ζήσαμε τον ένθερμο ζήλο του και είδαμε από κοντά το έργο του και το στηρίξαμε, είναι να προσευχηθούμε να μην χαθεί ό,τι επί τόσα χρόνια δημιούργησε. Άλλωστε και ο ίδιος το ξέρει ότι αυτό δεν ήταν δικό του έργο αλλά έργο του Θεού και σε Εκείνον εναποθέτει τις ελπίδες του.

Το φωτογραφικό υλικό παρακάτω απευθύνεται σε κάθε καλόπιστο αναγνώστη, για να δει του λόγου το αληθές. Πώς είναι δυνατόν το Πατριαρχείο και ο νέος επίσκοπος να φέρονται έτσι σε έναν ιεραπόστολο με τέτοιο έργο. Όχι με λόγια και φωτογραφίες, όπως ο νέος επίσκοπος, αλλά με έργα τρανταχτά, τόσο υλικά, που τα έχουν ανάγκη οι αδελφοί μας, όσο και πνευματικά.

       

Pointe Noire. Ναός Αγίου Δημητρίου. Μετά τα εγκαίνια του
νέου Ναού θα χρησιμοποιείται ως χώρος εκδηλώσεων.

Pointe Noire. Ο νέος ναός του Αγίου Δημητρίου

Pointe Noire. Ο ναός της Αναλήψεως του Κυρίου

Pointe Noire. Ο ναός της Αγίας Φωτεινής

Pointe Noire.  Η κλινική του Αγίου Λουκά

Pointe Noire. Ο ραδιοφωνικός
σταθμός

Pointe Noire.  Κατοικία του Ιεραποστόλου και του Επισκόπου.
 Τώρα μόνο Επισκοπείο

Dolisie. Ο ναός της  Αγίας Ειρήνης

Dolisie. Το σχολείο "ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ"

Dolisie. Το ορφανοτροφείο "Άγιος Ευστάθιος"

Nkayi. Οκταγωνικός ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

Louingui. Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος

Brazzaville. Ναός της Αναστάσεως του Κυρίου.

Dolisie. Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου

Dolisie. Σεμινάριο νεολαίας στο δάπεδο του υπό κατασκευή
ιερού Ναού του Αγίου Ιωάννου του θεολόγου.

Σεμινάριο ιερέων στο Pointe Noire

Τρία ευλογημένα και θαυμαστά γεγονότα στην Ιεραποστολή στο Μαλάουι

Ὁ π.Θεολόγος ἱερουργεῖ καί προσεύχεται πρό τῆς Ἁγίας Τραπέζης καί τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου. Στό Κογκό Μπραζαβίλ ὅπου ἔχει ἀναπτύξει θαυμαστό Ἱε- ραποστολικό ἔργο σηκώνει μεγάλο Σταυρό ὅπως κάθε γνήσιος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου: «ὁδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις ποταμῶν, κινδύνοις λῃστῶν, κινδύνοις ἐκ γένους, κινδύνοις ἐξ ἐθνῶν, κινδύνοις ἐν πόλει, κινδύνοις ἐν ἐρημίᾳ, κινδύνοις ἐν θαλάσσῃ, κινδύνοις ἐν ψευδαδέλφοις· (Β΄ Κορ. 11,26) Πιστεύουμε ὅτι ὁ μισόκαλος πού ἐκτοξεύει τά βέλη του ἐκ δεξιῶν καί ἐξ εὐωνύμων δέν θά ἐπιτύχη νά πλήξη τό λαμπρό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας.