Το ορθόδοξο χριστιανικό αίσθημα για τους διωγμούς των χριστιανών από τους Ισλαμιστές

πηγή:o-nekros

Μια θεμελιώδης εντολή του Χριστού – που ξεχωρίζει το χριστιανισμό από τις πολλές θρησκευτικές παραδόσεις του κόσμου – είναι η αγάπη προς τους εχθρούς.

Ο Ιησούς διδάσκει τους ανθρώπους να αγαπούν, όχι μόνο εκείνους που τους αγαπούν, αλλά και τους εχθρούς τους (κατά Λουκάν 6, 27-37). Και αληθινή αγάπη σημαίνει επιθυμία για το καλό του άλλου και θλίψη για το κακό του.

Πρώτος πραγμάτωσε το ιδεώδες αυτό ο ίδιος ο Κύριος, συγχωρώντας τους σταυρωτές Του ενώ ήταν σταυρωμένος. Εκεί μάλιστα έδωσε ένα σοβαρό λόγο για την αγάπη αυτή: «δεν ξέρουν τι κάνουν» (Λουκ. 23, 34).

Στη συνέχεια, ο άγιος Στέφανος ο πρωτομάρτυρας έπραξε το ίδιο γι’ αυτούς που τον λιθοβολούσαν μέχρι θανάτου: πριν ξεψυχήσει, προσευχήθηκε στο Θεό – τον Ιησού Χριστό – να μην τους λογαριάσει την αμαρτία τους (Πράξεις των αποστόλων, 7, 60). Στους αιώνες που ακολούθησαν, αναρίθμητοι άγιοι, αλλά και απλοί χριστιανοί, έκαναν και κάνουν το ίδιο για τους εχθρούς τους.

Βεβαίως, ακόμη και μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία λίγοι είναι εκείνοι που αντέχουν το βάρος αυτής της εντολής, που στραγγαλίζει το ένστικτο της αυτοσυντηρησίας του ανθρώπου (μεταμορφωμένο εδώ σε αίσθημα δικαίου – σε μισώ ή σε εκδικούμαι, γιατί «αυτό είναι το δίκαιο»), αντιμάχεται πάθη ριζωμένα μέσα μας από την πρωτόγονη ακόμη εποχή και, για να γίνει αποδεκτή, προϋποθέτει ήδη μια κατάσταση αγιότητας, έστω και εμβρυϊκή. Ή μάλλον μια επιλογή αγιότητας (απαραίτητα ειλικρινή και ταπεινή), που θέτει τον άνθρωπο στην αφετηρία ενός μεγάλου και δύσκολου, αλλά και ολοφώτεινου, ταξιδιού.

Αυτό επισημαίνεται από τον Ιησού Χριστό, όταν λέει ότι η πύλη του παραδείσου είναι στενή και λίγοι εισέρχονται απ’ αυτήν, και η οδός είναι θλιμμένη (κατά Ματθαίον, 7, 13-14). Είναι θλιμμένη, εκτός των άλλων, γιατί ο χριστιανός που αγαπά τους εχθρούς του και θέλει το καλό τους έχει να παλέψει και ενάντια τους ανθρώπους με τους οποίους έχει ιδιαίτερα στενό δεσμό (συγγενείς και φίλους του), οι οποίοι, κατά κανόνα, προσπαθούν με μανία να του αλλάξουν άποψη και να τον πείσουν, ακόμη και εξαναγκάζοντάς τον, να μισεί τους εχθρούς του. Εκείνος, όχι μόνο θλίβεται απ’ αυτό τον ψυχολογικό πόλεμο (που λειτουργεί ως πειρασμός, δηλ. δοκιμασία, κατά τους αγίους διδασκάλους της Ορθοδοξίας), αλλά και συγχωρεί συνεχώς τους δικούς του, που τον βασανίζουν (δήθεν «για το καλό του»), ενώ συγχρόνως αντιστέκεται στον πόλεμο που κάνουν εναντίον του!...

Πολεμάει δηλαδή ενάντια στους ίδιους τους δικούς του, για να υπερασπιστεί το δικαίωμά του να αγαπά όλο τον κόσμο και να υπακούει στην εντολή του Χριστού, του αγαπημένου Διδασκάλου και Αρχηγού του. Έτσι εκπληρώνεται και ένας άλλος λόγος του Χριστού, ότι «εχθροί του ανθρώπου θα γίνουν οι άνθρωποι του σπιτιού του» κι ότι ο πραγματικός μαθητής Του αγαπάει Εκείνον περισσότερο από τα μέλη της οικογένειάς του (Ματθ. 10, 35-38).

Οι άγιοι απόστολοι, οι μαθητές του Χριστού, όπως έχει εύστοχα επισημανθεί, εφάρμοσαν επίσης την εντολή της αγάπης προς τους εχθρούς, όταν μίλησαν στον ιουδαϊκό λαό κατά την ημέρα της Πεντηκοστής (Πράξεις των αποστόλων, κεφ. 2). Οι Ιουδαίοι συγκλονίστηκαν από την ομιλία του αποστόλου Πέτρου, που τους κατηγόρησε ευθέως για τη σταύρωση του Χριστού, και ρώτησαν «τι να κάνουμε τώρα;». Οι απόστολοι απάντησαν: «Μετανοήστε και βαπτιστείτε στο όνομα του Ιησού Χριστού, για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες σας και να λάβετε τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος». Δίδαξαν δηλαδή το δρόμο της σωτηρίας – της ένωσης με το Θεό – στους ανθρώπους που είχαν συναινέσει στη σταύρωση του Χριστού, τους βοήθησαν να λυτρωθούν από την αμαρτία τους και απ’ όλες τις αμαρτίες τους, αντί να ζητούν από το Θεό να τους εκδικηθεί και να τους κατακεραυνώσει!

Όταν λοιπόν, αδελφοί, γράφουμε για τους διωγμούς και τις σφαγές των χριστιανών από τους Ισλαμιστές της εποχής μας – ή από τους αθεϊστές, π.χ. το φρικτό καθεστώς της Βόρειας Κορέας – δεν το κάνουμε για να ανάψουμε κάποιου είδους θρησκευτικό μίσος ενάντια στους αλλόθρησκους ή να αυξήσουμε το θρησκευτικό φανατισμό. Δεν το κάνουμε, επίσης, για να εμπνεύσουμε εθνικιστικές εξάρσεις και να υψώσουμε λάβαρα και ξίφη ή σάρισες. Ούτε έχει κάποια σχέση με πολιτικές σκοπιμότητες η προσπάθειά μας.

Οι λόγοι, που μας ωθούν στην προβολή αυτών των γεγονότων, είναι εντελώς διαφορετικοί. Επιθυμούμε να καταλάβουν το λάθος τους οι εχθροί των χριστιανών και να μετανοήσουν, να έρθουν στην αγία Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού και να σωθούν. Όχι να κριθούν ή να τιμωρηθούν, αλλά να σωθούν. (Πολλοί φονείς ή βασανιστές αγίων στην Ιστορία έχουν μετανοήσει και σωθεί ή και μαρτυρήσει ακόμη στη συνέχεια και η Εκκλησία τους δέχεται ως αγίους).

Επιθυμούμε επίσης να στηριχτούν οι αδελφοί μας, οι διωκόμενοι χριστιανοί, με τη συμπαράστασή μας και την προσευχή μας, όσο είναι δυνατόν, για ν’ αντέξουν το φοβερό αγώνα τους.

Ελπίζουμε ότι κάποιοι, που έχουν δυνατότητα παρεμβάσεων σε διεθνές επίπεδο, ίσως συγκινηθούν και ενεργήσουν πολιτικά, για να ανακουφιστούν οι αδελφοί μας από τους διωγμούς, γιατί, όσο κι αν το μαρτύριο οδηγεί πολλούς στην αγιότητα, η οδύνη των συνανθρώπων μας δεν είναι επιθυμητή – εξάλλου, άλλους τους οδηγεί στην απώλεια, ενώ τους θύτες στην κόλαση.

Επιθυμούμε να καταλάβουν, όσοι δεν το έχουν καταλάβουν ακόμη, τη διαφορά της Ορθοδοξίας από την οποιαδήποτε απέναντι όχθη, να πάψουν να περιφρονούν την Ορθοδοξία, να την πλησιάσουν και να ωφεληθούν (εκείνοι, όχι εμείς) επιτρέποντας στη χάρη του Θεού να μπει μέσα τους και να παραμείνει εκεί στην αιωνιότητα.

Επιθυμούμε να παραδειγματιστούμε κι εμείς οι ίδιοι από τη σταθερότητα και τη δύναμη των σύγχρονων μαρτύρων και ομολογητών του Χριστού, για να δώσουμε το δικό μας αγώνα, με τις δικές μας δυσκολίες, ανάλογες ή λιγότερες (κι εδώ υπάρχουν πολλοί που αγωνίζονται μέχρι αίματος – ίσως όχι από σφαγές, αλλά από ασθένειες και άλλες θλίψεις – και καλούνται να γίνουν μάρτυρες και άγιοι μέσα απ’ αυτόν τον αγώνα, με τη βοήθεια του Θεού και όλων εμάς, των αδελφών τους).

Επιθυμούμε τέλος (ας το γράψω κι αυτό) να συγχαρούμε τους αδελφούς μας μάρτυρες και ομολογητές της πίστης, για τον επίγειο αγώνα και το ουράνιο βραβείο τους.

Ναι, κηρύσσουμε τον πόλεμο στις θρησκείες του αίματος και γενικά σε όλους τους δρόμους της πλάνης και του θανάτου. Ο πόλεμος αυτός όμως δεν είναι πόλεμος βίας και μίσους, αλλά αγάπης, προσευχής και ιεραποστολής. Έχει έναν και μόνο εχθρό: το σατανά. Και γίνεται για την υπεράσπιση των ίδιων των αλλοθρήσκων και αιρετικών αδελφών μας, που είναι θύματα αυτού του εχθρού και συχνά γίνονται όργανά του και υπηρέτες στο έργο του.

«Ο πόλεμός μας δε γίνεται για να ρίξει κάτω ανθρώπους, αλλά για να σηκώσει εκείνους που είναι πεσμένοι» όπως έλεγε ο ιερός Χρυσόστομος (P.G. 50, 841-842). Και πεσμένοι, πιστέψτε με, δεν είναι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά οι εχθροί μας (που δεν είναι εχθροί μας, αλλά αδελφοί μας θύματα του διαβόλου).

Οι μουσουλμάνοι καυχώνται πως η θρησκεία τους είναι «ρεαλιστική»: κηρύσσει πόλεμο κατά των εχθρών. Παρόμοια «ρεαλιστική» είναι και η αιρετική χριστιανοσύνη που διαμορφώθηκε στη δυτική Ευρώπη τα τελευταία τουλάχιστον χίλια – και περισσότερα – χρόνια. Όμως αυτός ο «ρεαλισμός» αφήνει τον άνθρωπο μακριά απ’ το Θεό. Εμείς, δόξα τω Θεώ, δεν είμαστε «ρεαλιστές». Ούτε άγγελοι. Αμαρτωλοί άνθρωποι είμαστε. Απλώς αγωνιζόμαστε, όσο αγωνιζόμαστε, για τον ουρανό. Αν θέλαμε τη γη, δε χρειαζόταν να είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί. Ορθόδοξος σημαίνει να τείνεις προς τον ουρανό, προς το Χριστό, τους αγγέλους και τους αγίους. Αλλά τείνεις προς τον ουρανό, όταν λαχταράς ν’ ανέβεις μαζί με όλους τους συνανθρώπους σου, και πιο πολύ αγωνιάς ν’ ανέβουν οι άπιστοι και οι αμετανόητοι, δηλαδή αυτοί που φαίνεται να κινδυνεύουν περισσότερο να χαθούν.

Κάθε πραγματική ιεραποστολική προσπάθεια σε όλη την ιστορία της Ορθοδοξίας (που αρχίζει από τα αποστολικά χρόνια, γιατί η Ορθοδοξία είναι η απόλυτη ιστορική και πνευματική συνέχεια της αρχαίας Εκκλησίας) γι’ αυτούς γίνεται: για τους άπιστους και τους αμετανόητους, τους κινδυνεύοντες αδελφούς μας, για τη σωτηρία τους.

Αυτή η Ορθοδοξία εκφράζεται σ’ αυτό το ασήμαντο ιστολόγιο. Συγχωρέστε με, αδελφοί μου. Ευχαριστώ.

Δε θα ανεβάσω σχόλια σ’ αυτή την ανάρτηση.

Οι δυσκολίες που συναντά κανείς κατά την μεταστροφή του, προκειμένου να προσεγγίσει την Ορθοδοξία

πηγή:ιerapostoli
Από την Αικατερίνη

Είμαι νεοφώτιστη στην Ορθοδοξία και ζω σε περιφέρεια της Αυστραλίας. Ήρθα στην τοπική μου Ελληνορθόδοξη Εκκλησία από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αντιοχείας της οποίας ο Πατριάρχης έχει έδρα τη Συρία. Στην Αυστραλία, αυτή η Εκκλησία είναι γνωστή ως η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αντιοχείας. Υπάρχουν πέντε παραδόσεις της Παγκόσμιας Ορθοδοξίας που εκπροσωπούνται στην περιοχή μου, αλλά μόνο η ελληνική και σερβική παράδοση «συνδέονται» με τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Μόνο σπάνια οι εκκλησίες αυτές τελούν την Θεία Λειτουργία στην αγγλική γλώσσα.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις μου σχετικά με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μεταστραφέντες κατά την εισδοχή τους στην Ορθόδοξη Πίστη. Από προσωπική πείρα διαπίστωσα πως, αν κάποιος θέλει να κάνει περισσότερο από το απλώς να συμμετέχει «κατ’ όνομα» στη ζωή της εκκλησίας, η πλήρης δέσμευση στην Ορθόδοξη Πίστη είναι αυτό που απαιτείται. Μοναδικός σκοπός μου στο γράψιμο της παρούσας επιστολής είναι να αυξηθεί η επίγνωση της διαδικασίας της μεταστροφής στην Πίστη.

Εύχομαι να το κάνω αυτό με ταπεινοφροσύνη. Ευελπιστώ, με το να μοιράζομαι μερικές από τις σκέψεις μου μαζί σας, μπορούμε να διδαχθούμε ο ένας από τον άλλον ότι ο δρόμος θα γίνει λίγο πιο εύκολος (όχι μόνο για εκείνους τους μεταστραφέντες που μπορεί να έρθουν μετά από ανθρώπους σαν εμένα, αλλά για τον καθένα από εμάς, των οποίων τα πνευματικά ταξίδια συχνά είναι μοναδικά και βαθύτατα προσωπικά, καθώς φιλοδοξούμε να ζούμε τη ζωή μας εν ονόματι Κυρίου).

Οι άνθρωποι που έρχονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία από κάποια άλλη πίστη οφείλουν να Κατηχηθούν. Αυτό σημαίνει να παίρνουν οδηγίες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τη μεταφορά μου στην Ελληνική Εκκλησία, μου δόθηκε ειδική άδεια από τον επίσκοπο, ώστε να μην υποχρεωθώ να κάνω περαιτέρω κατήχηση. Μου δόθηκε επίσης έγκριση να λάβω το Χρίσμα οποιαδήποτε στιγμή μετά από αυτό. Λόγω των μοναδικών περιστάσεων που με οδήγησαν με την Ελληνική Εκκλησία, βρέθηκα να είμαι η μοναδική μεταστραφείσα που εκκλησιαζόταν τακτικά, που έχρηζε μιας κάποιας "ανεπίσημης" κατήχησης. Αυτό δεν ήταν μόνο επειδή καταπιανόμουν με μια νέα πίστη και με το πώς να ζήσω πραγματικά μια ζωή Ορθόδοξη στον έξω κόσμο, αλλά και λόγω των ιδιαίτερων δημογραφικών στοιχείων της Εκκλησίας και της επαν-αφύπνισής μου, σε αυτή την διαφορετική κουλτούρα και γλώσσα Της.

Αυτή η εμπειρία μου έθεσε ένα καλό θεμέλιο στην Ορθοδοξία και βοήθησε όταν έπρεπε να αντιμετωπίσω τις διάφορες προκλήσεις της ζωής. Έχω διατηρήσει την ισχυρή πεποίθηση για πολύ καιρό ότι η Ορθοδοξία είναι η αληθινή πίστη. Επιθυμούσα να προσφέρω τη δέσμευσή μου προς το Θεό, όχι μόνο μέσω των Λειτουργιών της Κυριακής, αλλά και μέσω των πιο θαυμαστών λειτουργιών της Ορθόδοξης Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης της Παράκλησης και του  Εσπερινού.  Λαχταρούσα λίγα Αγγλικά στις Λειτουργίες για να μπορώ να αφουγκρασθώ με όλες τις αισθήσεις ... Η Ορθοδοξία είναι σίγουρα μια συνάντηση του μυαλού, του σώματος και της ψυχής.

Οι μεταστραφέντες έχουν μια ποικιλία εμπειριών καθώς εισέρχονται στην Πίστη, που κυμαίνεται από το να γυρίζει ο εαυτός τους μέσα έξω, καθώς πετούν έξω πολλές από τις αξίες και τις πεποιθήσεις τους, που διατηρούσαν μια ολόκληρη ζωή. Για άλλους, η μετάβαση σε μια άλλη πίστη μπορεί να είναι αρκετά ομαλή.

Οι δυσκολίες βέβαια είναι προφανώς πιο πιθανές σε ενορίες, όπου μόνο ένας ή δύο μεταστραφέντες έρχονται στην εκκλησία σε μια συνεχή βάση και επιθυμούν να συμμετέχουν τακτικά στις διάφορες λειτουργίες και όχι μόνο στη Θεία Λειτουργία. Η εκκλησία μπορεί επίσης να είναι μίας συγκεκριμένης εθνικής τάσης ή/και να έχει κάποια ηλικιακά δημογραφικά.

Αυτό σημαίνει πως όχι μόνο θα πρέπει ένας μοναδικός μεταστραφείς να προσαρμοστεί σε μια νέα πίστη, αλλά θα πρέπει επίσης να αντιμετωπίσει το σχεδόν πλήρες βύθισμα σε μια άλλη κουλτούρα εν μια νυκτί. Λόγω της έλλειψης οποιουδήποτε είδους ιστορικού τακτικών μεταστραφέντων που να εκκλησιάζονται σε συγκεκριμένο ναό, μπορεί επίσης να υπάρξει και κάποια σύγχυση εκ μέρους ορισμένων ενοριτών ως προς το ΓΙΑΤΙ ο μεταστραφείς είναι καν εκεί.

Αυτή η έλλειψη κατανόησης μπορεί να έχει χρωματιστεί και από τις προσωπικές εμπειρίες ενός συγκεκριμένου ενορίτη, με μέλη της οικογένειάς του που έγιναν Ορθόδοξοι με μοναδικό λόγο το ότι θέλει να παντρευτεί κάποιον στην οικογένεια που συμβαίνει να είναι αυτής της πίστης. Ανέκδοτα στοιχεία τείνουν να δείχνουν πως άπαξ και παντρευτούν, τέτοια νέα μέλη της οικογένειας σπάνια, αν καν ποτέ, θα εκκλησιαστούν σε μια ορθόδοξη εκκλησία.

Σε ό,τι αφορά τη δική μου μετάβαση στην Ορθοδοξία,  βρήκα τον εαυτό μου να κάνει πολλές ερωτήσεις για τα πάντα, από:

"Γιατί ο Θεός να με στείλει με ένα τέτοιο έμμεσο τρόπο πίσω στην Ελληνική Εκκλησία; Την ίδια εκκλησία, από την οποία είχα σκεφτεί να μεταστραφώ πριν από 20 χρόνια;"

Μέχρι:

"Τι είδους πνευματική και πρακτική δέσμευση αναμένεται από τον καθένα που είναι μέλος της ενοριακής κοινότητας όπως αυτή που βρέθηκα;"

Αυτό σημαίνει:

•        Να αναρωτιόμαστε μας κάθε μέρα για το τι εμείς στοχεύουμε στη χριστιανική ζωή και έχοντας επίγνωση ότι αυτό που σκεφτόμαστε, λέμε και κάνουμε θα πρέπει να ευθυγραμμίζονται.

•        Να προσφέρουμε τον εαυτό μας στο Θεό στην υπηρεσία της Βασιλείας Του, όχι μόνο τις Κυριακές, αλλά κάθε μέρα του χρόνου. Όταν αισθάνεσαι αποθαρρυμένος, να ενισχύεσαι από ενθαρρυντικά σχόλια των Ελλήνων της Αυστραλίας.

•        Να προσπαθείς να αποβάλλεις τους νομικισμούς που προέρχονται από την παλαιά πίστη μας, καθώς επεξεργαζόμαστε το ποιά πρέπει ναι είναι στην πραγματικότητα η προσωπική μας ανταπόκριση, ως Ορθόδοξη ομολογία και κοινωνία.

•        Να μαθαίνουμε πως ο ρόλος του πνευματικού πατέρα δεν είναι ο ίδιος με του καθολικού ιερέα.

•        Εκθέτοντας τις αδυναμίες μας σε ένα πνευματικό πατέρα για να κατανοήσουμε καλύτερα την ανταπόκρισή μας στην Πίστη,  και να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και με τη βοήθεια του Θεού να δούμε την εσωτερική κατάσταση της ψυχής μας και να ωριμάσουμε ακόμη περισσότερο από την εμπειρία.

•        Να γνωρίζουμε πως όταν τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα, χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να πάρουμε μια προσωρινή άδεια, ενθυμούμενοι να μην είμαστε πολύ αυστηροί με τον εαυτό μας. Υπάρχουν τόσα πολλά να κατανοηθούν ως αφοσιωμένοι μεταστραφέντες που έρχονται στην Εκκλησία, και στο κάτω-κάτω, είμαστε άνθρωποι!

Παρά τα εμπόδια, η προσέλευση στην Εκκλησία με έχει κάνει πιο δυνατή πνευματικά, με πολλούς τρόπους. Ήταν όμως δύσκολο να παρασχεθεί υπομονή εν μέσω θλίψεων. Μερικές φορές, όταν η θλίψη που επιφέρεται από άλλους μας δημιουργεί απέραντο πόνο, πρέπει να προσπαθήσουμε να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τέτοιες συναναστροφές, υπενθυμίζοντας στον εαυτό μας πως τα δεινά της στιγμής, δεν αξίζει να μας απασχολούν, αν λάβουμε υπόψη τη δόξα που θα βιώσουμε αργότερα (Ρωμαίους 8 : 18).

Αντιλαμβάνομαι πως η Ορθόδοξη μαρτυρία δίνει το παράδειγμα σε άλλους με το να μαρτυρείται η Αλήθεια και είναι το έργο του κάθε μέλους της Εκκλησίας. Με το να έχουμε μια τέτοια αντίληψη, μπορούμε να βοηθήσουμε πραγματικά την τοπική Ενορία μας με πραγματική υπηρεσία. Έτσι, ιδανικά, αυτή η προσφορά του εαυτού μας θα πρέπει να είναι ένας τρόπος ζωής. Θα πρέπει να είμαστε σε συνεχή σχέση με το Θεό και καλώς εχόντων των πραγμάτων, να έχουμε έναν διαρκή διάλογο με Αυτόν και τους ανθρώπους Του. Τα λόγια

"Τα Σα εκ των Σων, Σοι προσφέρομεν…" είναι μια δήλωση της Πίστης μας. Πρέπει να διαθέσουμε στον Θεό όλο τον χρόνο μας και το ταλέντο μας και να εκτιμήσουμε το κάθε λεπτό της ημέρας, επειδή Εκείνος μας έχει δώσει την δωρεά της δόξας Του από την άνευ όρων αγάπη Του για μας.

Πιστεύω πως έχουμε ένα θαυμάσια θησαυρό στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Άλλοι θα πρέπει πραγματικά να μπορέσουν να δουν την ομορφιά της πίστης μας. Ας σκεφτούμε την αμφισβήτηση των στάσεων και των τρόπων της ύπαρξής μας, προκειμένου να μπορούμε να συνεχίσουμε να αυξάνουμε στην πίστη και την αγάπη του Χριστού.

 Από το Ελληνο-Αυστραλιανό ΒΗΜΑ, Δεκ.2003, σελ.39

"Wenn man eine große Lüge erzählt und sie oft genug wiederholt, dann werden die Leute sie am Ende glauben" (αν κάποιος διηγείται ένα μεγάλο ψέμα και το επαναλαμβάνει αρκετά συχνά, τότε στο τέλος οι άνθρωποι θα το πιστέψουν)

Επανέρχομαι και ξαναγράφω, γιατί ο νέος επίσκοπος συνεχίζει να προβάλλει τον εαυτό του, χωρίς να κάνει κάτι ουσιαστικό. Δημοσίευσε στο ιερό βήμα, μετά τη δική μου δημοσίευση για αντιπερισπασμό, ότι πήγε στο ορφανοτροφείο και μοίρασε τρόφιμα στα παιδιά.... Δηλαδή το αυτονόητο, το κάνει είδηση, αρκεί να δημοσιευθεί. 
Τα παιδιά στο ορφανοτροφείο, όσο καιρό ήταν ο π. Θεολόγος υπεύθυνος, δεν είχαν πρόβλημα διατροφής, δεν πεινούσαν όπως τώρα. Μόλις του έστειλαν χρήματα για τα τρόφιμα, το έκανε είδηση ότι τα παιδιά ...θα φάνε!!!
Δεύτερον. Είδηση αποτελεί η σύσκεψη με το προσωπικό του ορφανοτροφείου. Δεν γράφει όμως ότι έφυγε από εκεί μην αντέχοντας την κριτική του προσωπικού για την αδιαφορία του και τη συμπεριφορά του απέναντι στον π. Θεολόγο!!! Οι αλήθειες δεν γράφονται...
Τρίτον. Είδηση είναι το κήρυγμα του θείου λόγου την Κυριακή!!!!!!!!!!!
Και άλλα ασήμαντα δημοσιεύει, που τα εξογκώνει γιατί ο άνθρωπος ξέρει ότι απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν άγνοια και ξέροντας το του Γκέμπελς ρητό "Wenn man eine große Lüge erzählt und sie oft genug wiederholt, dann werden die Leute sie am Ende glauben" (αν κάποιος διηγείται ένα μεγάλο ψέμα και το επαναλαμβάνει αρκετά συχνά, τότε στο τέλος οι άνθρωποι θα το πιστέψουν) έχει αρχίσει ένα αγώνα να παρουσιάζεται στα μέσα ενημέρωσης ότι επιτελεί έργο.

 Ήδη σε προηγούμενο σχόλιό μου αναφέρθηκα στο ψέμα με τις πέντε διανυκτερεύσεις με τους πυγμαίους (που ήταν τρεις σε ξενοδοχείο και 20 λεπτά επίσκεψη στους πυγμαίους)!!!
Μακάρι να υπήρχαν έργα από τον επίσκοπο, θα τον επαινούσα, αλλά έργα, όπως του π. Θεολόγου.
Εμείς οι φίλοι της ιεραποστολής και των πραγματικών ιεραποστόλων θα συνεχίσουμε να προσευχόμαστε για την ιεραποστολή και όσους εργάζονται ιεραποστολικά σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας. Ο Θεός θα δώσει τη λύση και στο πρόβλημα της εκκλησίας του Κονγκό και ίσως σύντομα... 

 Dimitris Karamatskos

«Εντυπωσιασμός και Εκκλησία. Προβολή έργου ή προσώπων;»

Του Μαρκιανού Πρωτονοταρίου, για το Amen.gr

Ήθελα από καιρό να εκφράσω την θέση μου για το θέμα. Πριν όμως αναπτύξω την σκέψη μου, θέλω να τονίσω, πως αντιμετώπισα τις επιφυλάξεις του φιλοξενούντος με στην Ιστοσελίδα Εκκλησιαστικών Eιδήσεων  ΑΜΕΝ.gr, του αγαπητού μου κ. Νίκου Παπαχρήστου για την δημοσίευση του παρόντος σχολίου, αντιδράσεις που τελικώς κάμφθησαν μιας και ο κ. Παπαχρήστου δεν αποτελεί «ελεγχόμενη πένα» στο αχανές διαδίκτυο. Αυτό σημαίνει σεβασμό στην άποψη, ακόμα και όταν δεν συμφωνείς με αυτήν!
Είχα μια συζήτηση αυτές τις ημέρες με έναν φίλο μου. Μου εκθείαζε, τα εκκλησιαστικά ρεπορτάζ που πανταχόθεν μας κυκλώνουν και τα οποία ελκύουν όχι για το κείμενο, αλλά για τις πολλές φωτογραφίες τους. Διετύπωσα την άποψη, πως στις μέρες μας, μέσα από όλα αυτά τα χωρίς όρια «εκκλησιαστικά ρεπορτάζ» προβάλλεται περισσότερο το πρόσωπο και όχι το έργο που μπορεί αυτό να επιτελεί μέσα στο χώρο της Εκκλησίας μας. Μάλιστα, για να του αποδείξω του λόγου το αληθές, πήγα και κουβάλησα – με σχετική δυσκολία οφείλω να ομολογήσω μιας και δέχομαι κάθε μήνα δεκάδες από δαύτα- περιοδικά Μητροπόλεων των τελευταίων τριών μηνών όπου ξεφυλλίζοντας τα, βλέπεις τον Σεβασμιώτατο να λειτουργεί εκεί, να ομιλεί αλλού, να επισκέπτεται το μέρος αυτό κ.ο.κ. Του υπέδειξα δυο τρία, ώστε να καταλάβει τι εννοούσα…  Μάταια όμως ! Εγώ του έδειχνα διαφορετικές Αρχιερατικές στολές, με τις οποίες καμάρωνε ο Σεβασμιώτατος στο περιοδικό του, και εκείνος μου έλεγε τα δικά του….
-  «Μα και ο Μέγας Βασίλειος»,  μου λέει με ένα βλέμμα που έκρυβε μέσα του την ικανοποίηση της αποστομωτικής απαντήσεως, «όταν λειτουργούσε φορούσε λαμπρά, υπέρλαμπρα άμφια» !
Αφήνω τα περιοδικά στο πάτωμα και φέρνω το ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος:
-  «Ξεκίνα και ψάξε», του λέω.  «Βρες μου έναν Βασίλειο που να έχει δημιουργήσει μια Βασιλειάδα στην Μητρόπολη του και  τότε είμαι διατεθειμένος να συμφωνήσω μαζί σου»… Ακόμα ψάχνει !
Ωστόσο, αυτό το φαινόμενο των καιρών, δηλαδή της προβολής του προσώπου, ξεκινά από τα περιοδικά και καταλήγει στα λεγόμενα Εκκλησιαστικά sites – χωρίς να εξαιρείται σε κάποιες περιπτώσεις και αυτό που βρισκόμαστε, το οποίο δείχνοντας ανεξάντλητη ανεκτικότητα φιλοξενεί τις απόψεις μου. Στα περιοδικά και στις ιστοσελίδες, λοιπόν, αποστέλλονται και δημοσιεύονται δελτία τύπου που συνοδεύονται από το ανάλογο φωτογραφικό υλικό. Άλλη φορά θα μιλήσουμε για το θέμα των αμφίων!  Αλλά, πες μου εσύ που με διαβάζεις, ποια είναι η είδηση, σε ένα τέτοιο ρεπορτάζ;  Ποιο είναι το επιτελούμενο έργο; Πως προβάλλεται αυτό; Με την εναλλαγή φωτογραφιών Αρχιερέων ή και Ιερέων ενδεδυμένων άπασαν την στολήν την «πρώτην», σαν αυτήν που φόρεσε ο σπλαχνικός  Πατέρας στον Άσωτο υιό, που μόνο την ενίσχυση την ανθρώπινης ματαιοδοξίας μπορούν να προάγουν;
Τελικά το σωτηριολογικό έργο της Εκκλησίας, τελειώνει εδώ; Η ενίσχυση του ανθρώπου που υποφέρει, η καθοδήγηση του στην πορεία του ουρανού, εδώ ολοκληρώνεται;   Στο πανηγύρι; Γιατί στην κυριολεξία, για πανηγύρι πρόκειται. Το βλέπεις εξάλλου, όταν επισυμβαίνει να υπάρχει πολιούχος Άγιος ή Εορτή σε μια πόλη και μαζεύονται καμιά δεκαριά Αρχιερείς, πολλοί εκ των οποίων είναι μεταφερόμενοι στις φωτογραφίες των ρεπορτάζ διαφόρων Μητροπόλεων, εκτός της δικής τους, σε βαθμό που διερωτώμαι πότε βρίσκονται στην δική τους κληρωθείσα επαρχία….
Διερωτώμαι, αν στο σύνολο τους αυτά τα ρεπορτάζ, ωφελούν ή βλάπτουν και σε ποιο βαθμό την Εκκλησία μας. Επίσης, μια σκέψη με βασανίζει: υπάρχει κανείς που τους συμβουλεύει να εκτίθενται με τον τρόπο αυτό ή το κάνουν από μόνοι τους;  Αν έχουν ειδικό σύμβουλο, και τους δίδει τέτοιες επικοινωνιακές συμβουλές, να τον απομακρύνουν από κοντά τους το συντομότερο, αν όμως σύμβουλος είναι ο εαυτός τους τότε…
Ακόμα, η προβεβλημένη με τον τρόπο αυτό παρουσία μήπως δημιουργεί τις προϋποθέσεις ενός άτυπου  εκκλησιαστικού διαγωνισμού για την ανάδειξη του καλύτερου αμφίου της χρονιάς;  Αν ναι, ποιο είναι τελικά το έπαθλο; Το γεγονός είναι πάντως, πως στις περιπτώσεις αυτές κανείς δεν διαβάζει το συνοδευτικό κείμενο, μιας και τον απορροφά η προσεκτική μελέτη των φωτογραφιών. Τελικά η έννοια της ειδήσεως – ασφαλώς αν υπάρχει πραγματική είδηση στα δελτία τύπου των Μητροπόλεων -  χάνεται μέσα  στην εναλλαγή των πολλών φωτογραφιών  και μαζί της εκμηδενίζεται και η ουσία της ενημέρωσης. Στο τέλος, στην μνήμη του αναγνώστη δεν μένει αυτή καθαυτή η «είδηση» αλλά οι μίτρες και οι πατερίτσες, τα κεντητά και ακέντητα, τα εγκόλπια και όλα αυτά που μετά από κάποιο βαθμό, θυμίζουν έντονα την λατέρνα που κουβαλούσε στην πλάτη του με φιλότιμο και παρά την φτώχια του, στο ομώνυμο έργο, ο μακαρίτης ο Φωτόπουλος μαζί με τον Αυλωνίτη!
Εκεί που υπάρχει και επιτελείται πραγματικό έργο, και αν δεν το γράψω αυτό θα είμαι άδικος, δεν υπάρχουν φωτογραφίες ή αν υπάρχουν, λιγοστές πάντοτε, δεν επικεντρώνονται σε ένα πρόσωπο! Εκεί μιλούν τα γεγονότα. Αντιθέτως, όπου το έργο είναι ανύπαρκτο, υπάρχει πληθώρα φωτογραφιών! Είδηση, δεν είναι το πρόσωπο, θέαμα είναι, πολλές φορές δε αλγεινόν ! Το πραγματικό έργο δεν προβάλλεται, απλά επιτελείται και μάλιστα αθόρυβα, χωρίς καμιά διάθεση προβολής εκείνου που το επιτελεί!
Τα υπόλοιπα, το μόνο που καταφέρνουν είναι να προβάλλουν την ανθρώπινη ματαιοδοξία επιβεβαιώνοντας τον θυμόσοφο λαό μας που χαρακτηριστικά με μια φράση του, τα λέει όλα: «τον πλούτον  πολλοί εμίσησαν, την δόξα ουδείς!».

Παιχνίδια αγνωμοσύνης και ευγνωμοσύνης

πηγή:iereasanatolikisekklisias.

Μόλις άκουσα εκ ραδιοφώνου γνωστό ιεραπόστολο, με εγνωσμένη προσφορά , τον οποίο σέβομαι να μας λέει πώς οφείλουμε ευγνωμοσύνη επειδή ζούμε στην Ελλάδα και όχι στον τρίτο κόσμο. Η διαφορά όμως βέβαια είναι πώς ζούμε στον τρίτο κόσμο και ο παππούλης δεν γνωρίζει από Ελλάδα. Δεν ξέρω αν είναι η μαύρη απελπισία της μαύρης ηπείρου, πού κάνει τον άνθρωπο, να βοά από τα έγκατα για την τόση αδικία του κόσμου και για τα "καλά" της "πεπολιτισμενης" χώρας μας, αλλά δεν την μπορώ την τόση ασφάλεια και αυτό το κατηγορώ. Προφανώς, όχι γιατί δεν ζούμε στην Σιέρα Λεόνε, αλλά γιατί δεν ζούμε στην Ελβετία πού θα έπρεπε να ζούμε.

Δεν τα γράφω αυτά γιατί σκλαβώθηκα από την απαίτηση της καλοπέρασης ή επειδή αγνοώ την καταγγελία πού θα μας γίνει για τους λιμοκτονούντες και τους ασθενείς αυτού του κόσμου. Προφανώς στην Κρίση ο Κύριος ούτε πού θα γυρίσει να κοιτάξει τους περισσότερους από μας, λόγω της παθητικής μας αδιαφορίας. Αλλά δεν αντέχω και αυτή την ανυπόφορη ηθικολογία, πώς επειδή δεν είμαστε Σιέρρα Λεόνε πρέπει να είμαστε ΚΑΙ ευγνώμονες. Είναι μόνο η μερική αλήθεια. Αν μη τί άλλο Ελβετία θα επρεπε να είμαστε. Να βλέπουμε τα κρείττονα και όχι τα χειρότερα.Αυτός ο παθολάγνος πουριτανισμός μου την δίνει στα νεύρα.Νοσοκομεία δεν έχουμε, κράτος δεν έχουμε, νερό και ηλεκτρικό το χρυσοπληρώνουμε, ενώ άλλοι το στερούνται ( σε χώρα ευρωπαϊκή παρακαλώ) και οι μαθητές λιποθυμούν πάνω στα θρανία. Αυτή είναι η πραγματικότητα, πάτερ ιεραπόστολε. Δεν είμαστε ΗΠΑ, απ΄΄οπου προέρχεστε, αλλά Ελλαδίτσα.Καλή η ελεημοσύνη , καλή και η ιεραποστολή. Υπάρχει δυστυχία στον κόσμο, ναί. Το θέμα είναι να καταπολεμείται η αιτία, η θεραπεία διά της φιλανθρωπίας είναι αναγκαία και επαινετή αλλα μόνο ημίμετρο.

Πρέπει να προσεχετε τί λέτε, διδάσκαλοι, γερόντοι και συλλειτουργοί διότι παίζετε άθελα σας , το παιχνίδι του κατεστημένου. Τα ίδια μας έκανε και ο Κανάκης πού πήγε στην πρωτοβουλία της ακτιβιστικής οργάνωσης και φρόντισαν να την προβάλουν, από το εργοδοτικό του κανάλι. Τα ίδια κάνουν και τα κρατικά κανάλια με τις παλιές εποχές πού μας δείχνουν πρόσφατα ( 50, 60, χούντα)και την πόοοοοση δυστυχία υπήρχε.

Ω ναι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για την τόση ταπείνωση. Χρεωστάμε και από πάνω σε αυτούς πού φροντίζουν για το καλό μας. Τί υποκρισία! Τί αχαριστία από μέρους μας! 

Και σε όλα αυτά εμπλέκουν και τον Θεό οι ημέτεροι εκκλησιαστικοί, γιατί ο συντηρητισμός εξυπηρετεί την εξουσία. Τί να πώ; Τί να μαρτυρήσω άρα γε! Είμαι ευγνώμων για το δώρο της ζωής στον Θεό. Αλλά επειδή το ΘΕΛΩ ΕΓΩ.

Η φιλοκαλία μετ'ευτελείας και η ευχαριστία μετά πενίας αξία έχει μόνον, αν είναι θεληματική. Αυτό είναι και το νόημα της ελευθερίας του πνευματικού ανθρώπου και του χριστιανού. Τα άλλα είναι συναισθηματολογίες.