Οι απολυμένοι είναι οι καλύτεροι φίλοι των αφεντικών

Πριν ακόμη τελειώσει η ιστορία με τις τηλεοπτικές άδειες, τα κανάλια των ιδιοκτητών που έσκασαν ως και 75 εκατ. ευρώ άρχισαν να αφηγούνται τη δακρύβρεχτη ιστορία των απολυμένων όσων σταθμών κλείνουν. Ή μάλλον την ιστορία με το «δράμα των απολυμένων των σταθμών που πέφτει μαύρο».

Μέσα σε αυτήν την ιστορία μπήκε και η ΕΣΗΕΑ, δηλαδή η Ένωση Συντακτών που δεν αναγνωρίζει ότι στο ίντερνετ δουλεύουν δημοσιογράφοι, αλλά υπάλληλοι γραφείου.

Το δράμα των απολυμένων που θα βρεθούν στο δρόμο ξεχειλίζει από τα τραπέζια των τηλεοπτικών πάνελ, από τα δακρύβρεχτα ρεπορτάζ που έρχονται κατευθείαν από το γραφείο της διοίκησης του σταθμού και με τόσο θέρμη σπικάρουν οι τεθλιμμένοι συνάδελφοι, και από τους τίτλους σε sites και εφημερίδες κάθε πλευράς ή ιδιοκτησίας.

Η ιστορία των απολυμένων, ή όσων κινδυνεύουν να χάσουν τις δουλειές τους, και η επιλεκτική συμπεριφορά των καναλιών απέναντί τους, δεν αποτελεί καινούριο φαινόμενο στο τηλεοπτικό τοπίο. Είχαν προηγηθεί πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις οι οποίες δεν αφορούσαν επιχειρήσεις όπως η ΒΙΟΜΕ, η Χαλυβουργική ή η Coca Cola (και πάρα πολλές ακόμη), αλλά περιστρέφονταν γύρω από τα μεταλλεία στις Σκουριές.

Από τα ραδιόφωνα, τα κανάλια και τις εφημερίδες μαθαίναμε για το δράμα των μεταλλωρύχων και των οικογενειών τους επειδή θα τους κλείσουν το εργοτάξιο, αλλά δεν βλέπαμε και πολλά πράγματα για την καταστροφή του φυσικού πλούτου της περιοχής, ούτε τις καταγγελίες για τη μόλυνση των υδάτων και του εδάφους· εξαιρετικά επιλεγμένες ιστορίες και ρεπορτάζ που μάλλον είχαν σχέση με το ποιος πληρώνει για τις διαφημίσεις, παρά με άλλες πιο «ασήμαντες» προτεραιότητες.

Όσον αφορά για την Coca Cola; “Ούτε μιλιά” (εκ του “ούτε γουλιά”).

Όμως η υπόθεση με τους απολυμένους που βρίσκονται στο δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη, έχει μακρύ παρελθόν και στον ίδιο το χώρο του Τύπου.

Τουλάχιστον δύο ντουζίνες εργαζόμενοι του Μέγκα έφυγαν τα τρία τελευταία χρόνια από το κανάλι, το οποίο από το 2012 μειώνει του μισθούς με τυφλές απανωτές ατομικές συμβάσεις. Σχεδόν 150 λιγότεροι ήταν οι εργαζόμενοι το 2012, σε σύγκριση με το 2008.

«Εγώ δεν υπέγραψα»

Γράφει ο Ν.Μ.



Ήταν μεσάνυχτα Παρασκευής, όταν γύρισα σπίτι κι άνοιξα την τηλεόραση. Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωνε την απόφασή του να διεξάγει δημοψήφισμα στην Ελλάδα, για να αποφασίσουν οι πολίτες αν δέχονται ή όχι τα νέα μέτρα που ζητούσαν οι δανειστές. Το πρωί του Σαββάτου, πριν πάω για δουλειά, ο Υπουργός Εργασίας δήλωνε ότι ο ελεγκτικός μηχανισμός του κράτους είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε φαινόμενο παραβίασης των εργασιακών δικαιωμάτων, ότι τα lock out και οι αναγκαστικές άδειες είναι παράνομες και ότι η Κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει την τρομοκράτηση των εργαζομένων. Ότι πιο λογικό δηλαδή, για μια Κυβέρνηση της αριστεράς.

Μόνο που το αφεντικό μου είχε αντίθετη άποψη. Το ίδιο πρωί, αφού χτυπήσαμε κάρτα περίπου 100 εργαζόμενοι, μας ανακοίνωσε ότι δεν θα δουλέψουμε κι η εταιρία θα μείνει κλειστή για μία εβδομάδα, λόγω του δημοψηφίσματος. Φυσικά, δεν ζητήθηκε η άποψή μας.

Η μία εβδομάδα έγινε δύο. Κι εγώ όλο το διάστημα πριν το δημοψήφισμα παρότρυνα τους συναδέλφους μου να μην φοβηθούν. Όλη την εβδομάδα αγωνίστηκα κι έτρεξα μαζί με χιλιάδες συντρόφους στον αγώνα της αξιοπρέπειας και του ΟΧΙ.

Παράλληλα, βέβαια, τηλεφωνούσα επανειλημμένα στον αριθμό καταγγελιών που είχε δοθεί στην δημοσιότητα για να αναφέρω το πρόβλημα. Κρίμα που ο αριθμός δεν λειτουργούσε. Κρίμα που το τοπικό γραφείο της Επιθεώρησης Εργασίας περίμενε δύο εβδομάδες για να προσκομιστούν τα βιβλία αδειών της επιχείρησης. Πώς να προσκομιστούν, εξάλλου, αφού κανείς εργαζόμενος δεν τα είχε υπογράψει.