Ένας γάμος, μια κηδεία

Είναι ισχυρό το ψυχολογικό σοκ που υφίσταται ένας άνθρωπος, όταν είναι αναγκασμένος, από εκεί που ήταν σε γάμο τη μία μέρα, να παρευρεθεί την επόμενη σε κηδεία. 

Οι απλοί άνθρωποι αυτή την εναλλαγή των συναισθημάτων δεν την αντέχουν. Καταρρέουν.

Οι επώνυμοι, όμως, είναι προσωπικότητες ισχυρές. Μπορούν να ελέγχουν ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις.

Άλλωστε, για αυτό είναι επώνυμοι και δεν παρέμειναν ανώνυμοι. Είναι η αφρόκρεμα του πολιτικού, επιχειρηματικού, πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου.

Είναι οι άνθρωποι που έχουν διακριθεί στη πολιτική, στις επιχειρήσεις ή στις τέχνες.

Είναι αυτοί που αξίζουν να παρευρίσκονται τόσο στις μεγάλες χαρές της πατρίδας, όσο και στις μεγάλες λύπες.

Και ήταν μεγάλη η χαρά όλων μας για τον γάμο των δύο όμορφων παιδιών, του Σάκη και της Κάτιας, αλλά και μεγάλη η θλίψη που χθες κηδέψαμε άλλον ένα μεγάλο Έλληνα, που έφυγε από την ζωή.

Στη σύγχρονη ιστορία η πατρίδα δεν θρηνεί μόνο πολιτικούς που πέθαναν και αρχιεπισκόπους που κοιμήθηκαν. Θρηνεί ακόμη και επιχειρηματίες. Αρκεί να έπαιξαν κάποιο ρόλο στην πορεία αυτού του τόπου.

Μπορεί να μην έχουμε φτάσει στο σημείο να κτυπάμε και πένθιμα τις καμπάνες, αλλά η συγκίνηση και τα καλά λόγια, που ακούγονται ή γράφονται για καθένα από αυτούς που αναχωρούν στον άλλο κόσμο, επιβεβαιώνουν ότι ο μακαρίτης ήτανε ένας ανεπανάληπτος άνθρωπος.

Ήτανε ο καλός οικογενειάρχης που φρόντιζε τα παιδιά του και τους έμαθε τις αξίες της ζωής.

Ήτανε ο επιτυχημένος και πάντα αυτοδημιούργητος Εργοδότης που νοιάζεται για τους υπαλλήλους.

Ήτανε, τέλος πάντων, ο άνθρωπος με την πολυσχιδή προσφορά στις τέχνες, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό.

Κανένας, από όλους αυτούς τους μεγάλους που μας άφησαν, δεν πλάκωνε την γυναίκα του στο ξύλο η δεν είχε ερωμένη.

Αν ήταν Εργοδότης- αυτός ο μεγάλος που έχασε η πατρίδα μας- οι υπάλληλοι του μόνο καλά λόγια έχουν να πουν για αυτόν.

Κανένας μεγάλος δεν ήταν αδίσταχτος, σκληρός ή απάνθρωπος με τους υπαλλήλους του.

Όλοι τον θυμούνται σαν ένα έντιμο και συνεπή στις υποχρεώσεις του επιχειρηματία, που έσκυβε πάνω από τα προβλήματα του καθενός.

Οι υπάλληλοι αυτοί ποτέ δεν τον είδαν σαν αφεντικό, που τους έβαζε να κάνουν η να λένε, ότι αυτός γούσταρε.

Μια αγαπημένη οικογένεια ακούς ότι ήταν όλοι μέσα στην Εταιρεία του αποθανόντα. Όλοι όσοι στις επιχειρήσεις του πήραν πολύ υψηλές θέσεις, τις πήραν γιατί ο μακαρίτης τους βοήθησε να αναδείξουν τις ικανότητες τους. Κανένας από τους υπάλληλους αυτούς δεν ήταν άχρηστος, γλείφτης ή ρουφιάνος.

Καμία από τις γκομενάρες της επιχείρησης δεν πήρε θέση με πολλά λεφτά γιατί κάθισε να πηδηχτεί με τον μακαρίτη. Όλες με την αξία και το ταλέντο τους αναδείχθηκαν.

Δεν είναι τα κορίτσια αυτά σαν τα πoυτανάκια των δυτικών προαστίων που ξεμυαλίζουν απερίσκεπτους μικρομεσαίους.

Μόνο στα μικρομάγαζα το αφεντικό -τις μεσημβρινές ώρες που το κατάστημα κατεβάζει ρολά- σέρνει την υπάλληλό του σε ξενοδοχεία της παραλιακής για να της δώσει εκατό ευρώ παραπάνω μηνιάτικο.

Κανένας από αυτούς τους μεγάλους, που οι αγιογραφίες τους στήνονται στο δεκάλεπτο, δεν μπλέχτηκε σε βρωμοδουλειά , δεν έστησε μπίζνα για να φάει τα λεφτά του κόσμου ή δεν πούλησε ποτέ συνεργάτη του.

Οι μικροί όμως;

Αυτοί και την Εφορία κλέβουν και σκάρτο εμπόρευμα πουλάνε. Και να πεις ότι- με τα λεφτά που αρπάζουν- θα έστηναν και κανένα ίδρυμα για να προωθήσουν τον πολιτισμό ή θα συμμετείχαν σε τίποτα φιλανθρωπίες, θα έλεγες ας πάει στην ευχή.

Οι απολυμένοι είναι οι καλύτεροι φίλοι των αφεντικών

Πριν ακόμη τελειώσει η ιστορία με τις τηλεοπτικές άδειες, τα κανάλια των ιδιοκτητών που έσκασαν ως και 75 εκατ. ευρώ άρχισαν να αφηγούνται τη δακρύβρεχτη ιστορία των απολυμένων όσων σταθμών κλείνουν. Ή μάλλον την ιστορία με το «δράμα των απολυμένων των σταθμών που πέφτει μαύρο».

Μέσα σε αυτήν την ιστορία μπήκε και η ΕΣΗΕΑ, δηλαδή η Ένωση Συντακτών που δεν αναγνωρίζει ότι στο ίντερνετ δουλεύουν δημοσιογράφοι, αλλά υπάλληλοι γραφείου.

Το δράμα των απολυμένων που θα βρεθούν στο δρόμο ξεχειλίζει από τα τραπέζια των τηλεοπτικών πάνελ, από τα δακρύβρεχτα ρεπορτάζ που έρχονται κατευθείαν από το γραφείο της διοίκησης του σταθμού και με τόσο θέρμη σπικάρουν οι τεθλιμμένοι συνάδελφοι, και από τους τίτλους σε sites και εφημερίδες κάθε πλευράς ή ιδιοκτησίας.

Η ιστορία των απολυμένων, ή όσων κινδυνεύουν να χάσουν τις δουλειές τους, και η επιλεκτική συμπεριφορά των καναλιών απέναντί τους, δεν αποτελεί καινούριο φαινόμενο στο τηλεοπτικό τοπίο. Είχαν προηγηθεί πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις οι οποίες δεν αφορούσαν επιχειρήσεις όπως η ΒΙΟΜΕ, η Χαλυβουργική ή η Coca Cola (και πάρα πολλές ακόμη), αλλά περιστρέφονταν γύρω από τα μεταλλεία στις Σκουριές.

Από τα ραδιόφωνα, τα κανάλια και τις εφημερίδες μαθαίναμε για το δράμα των μεταλλωρύχων και των οικογενειών τους επειδή θα τους κλείσουν το εργοτάξιο, αλλά δεν βλέπαμε και πολλά πράγματα για την καταστροφή του φυσικού πλούτου της περιοχής, ούτε τις καταγγελίες για τη μόλυνση των υδάτων και του εδάφους· εξαιρετικά επιλεγμένες ιστορίες και ρεπορτάζ που μάλλον είχαν σχέση με το ποιος πληρώνει για τις διαφημίσεις, παρά με άλλες πιο «ασήμαντες» προτεραιότητες.

Όσον αφορά για την Coca Cola; “Ούτε μιλιά” (εκ του “ούτε γουλιά”).

Όμως η υπόθεση με τους απολυμένους που βρίσκονται στο δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη, έχει μακρύ παρελθόν και στον ίδιο το χώρο του Τύπου.

Τουλάχιστον δύο ντουζίνες εργαζόμενοι του Μέγκα έφυγαν τα τρία τελευταία χρόνια από το κανάλι, το οποίο από το 2012 μειώνει του μισθούς με τυφλές απανωτές ατομικές συμβάσεις. Σχεδόν 150 λιγότεροι ήταν οι εργαζόμενοι το 2012, σε σύγκριση με το 2008.

Είμαι Έλληνας δημοσιογράφος…

Ήμουν Έλληνας δημοσιογράφος όταν η αστυνομία έστειλε στην εντατική τον φωτορεπόρτερ Μάριο Λώλο και τον δημοσιογράφο Μανώλη Κυπραίο. Αλλά δεν σε θυμάμαι εκεί.

Ήμουν Έλληνας δημοσιογράφος όταν συνέλαβαν τον Κώστας Βαξεβάνη γιατί αποκάλυψε τη λίστα Λαγκάρντ. Εσύ συνομιλούσες με τα μέλη της λίστας – αν δεν ήσουν και εσύ ένα από αυτά.
Ήμουν Έλληνας δημοσιογράφος όταν κάποιος που παρουσιάστηκε ως ο Μελισσανίδης (και δεν έχουμε καμία απόδειξη ότι δεν ήταν) τηλεφώνησε στον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο στο Unfollow και απείλησε να σκοτώσει αυτόν και όποιον βρισκόταν γύρω του. Ο Μελισσανίδης όμως ήταν φίλος του Σαμαρά και εσύ μιλούσες με τον δικηγόρο του, τον Φαήλο Κρανιδιώτη.

Ήμουν Έλληνας δημοσιογράφος όταν εκατοντάδες συνάδελφοί μου και εγώ απολυθήκαμε, γιατί τολμήσαμε να παρουσιάσουμε εναλλακτικές προτάσεις στα μνημόνια τα οποία προωθούσαν οι τράπεζες που πληρώνουν το μισθό σου.