Βενεζουέλα: Λίγες αλήθειες και πολλά ψέματα

Αντιπολίτευση, «αυταρχισμός», αόρατοι Τσαβίστας και άλλα παραμύθια

Ελένη Μαυρούλη
Η Βενεζουελάνικη οπερέτα δεν φαίνεται να έχει τέλος. Μεθοδευμένα ψέματα και μισές αλήθειες διαμορφώνουν ένα παράλληλο, πλην ανύπαρκτο, σύμπαν. Την ώρα που κάποιοι καταπίνουν την κάμηλον (σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Τουρκία, Ουκρανία κ.λπ.), διυλίζουν τον κώνωπα στη Βενεζουέλα ξεπερνώντας τα όρια του θυμού και αγγίζοντας το γελοίο. Είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία προσπερνάται διαρκώς ότι πρόκειται για απολύτως δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση η οποία έχει ακόμη, όπως αποδεικνύουν οι μαζικές φιλο-κυβερνητικές διαδηλώσεις που ΔΕΝ βλέπουμε ποτέ, την πλειοψηφία του λαού με το μέρος της.


Ψέμα νούμερο 1

Ο λαός διαδηλώνει στους δρόμους αντιδρώντας στο αυταρχικό καθεστώς Μαδούρο, που προσπάθησε να «καταργήσει» το εκλεγμένο κοινοβούλιο.

Η αλήθεια είναι ότι το νέο κύμα διαμαρτυριών (γιατί δεν είναι το πρώτο) είχε ως αφορμή την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, στις 29 Μαρτίου, να αναλάβει το ίδιο τις νομοθετικές εξουσίες του Κοινοβουλίου, κατηγορώντας το για πλήρη περιφρόνηση της Δικαιοσύνης.  Αυτό που ονομάστηκε «πραξικόπημα» από την αντιπολίτευση και από τον γενικό γραμματέα της Οργάνωσης Αμερικανικών Κρατών.


Από τον Δεκέμβριο του 2015, όταν εκλέχτηκε το νέο κοινοβούλιο που ελέγχεται, με ελάχιστες έδρες, από την αντιπολίτευση, αυτή έχει περιφρονήσει όλες τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου.


Αρχής γενομένης από την οδηγία για επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας στο κρατίδιο Αμαζόνας όπου υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία (που και δόθηκαν στη δημοσιότητα και είναι στη διάθεση του όποιου ενδιαφερόμενου) ότι «αγοράστηκαν» σωρηδόν ψήφοι. Η απόφαση αφορά τόσο δύο βουλευτές της αντιπολίτευσης όσο και έναν από το κόμμα του Μαδούρο PSUV και έναν από την λίστα των ιθαγενών (ο οποίος στηρίζει την αντιπολίτευση).  Το κοινοβούλιο δεν προχώρησε ποτέ σε επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας, καθώς οι τρεις βουλευτές του κρατιδίου Αμαζόνας είναι αυτοί που δίνουν στην αντιπολίτευση την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Η Βενεζουέλα βγάζει στην σέντρα την Ελλάδα

Πέτρος Αργυρίου

Δεν έχει τίποτα να πει νοήμων πλάσμα για τη διαπραγματευτική τακτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την οποία είχα πρωτοπεριγράψει σε σειρά κειμένων μου τον Φλεβάρη του 2015.

Οι τύποι πουλάνε τρέλα σε μας μα οι επικυρίαρχοι Γερμανοί  δεν αγοράζουν καθώς γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ελληνική κυβέρνηση πάντα θα υποχωρεί προ των μεγάλων δόσεων, παραδίνοντας όσα τους ζητήθηκε και πολλά περισσότερα.

Υπάρχει μέθοδος στην τρέλα των Συριζανελ: Ξεπουλώντας τα πάντα και στεγνώνοντας τους πάντες πλην των μεγαλολαμογιών, φτιάχνουν το νέο προλεταριάτο, το οποίο θα είναι απόλυτα εξαρτημένο από την ανθρωπιστική βοήθεια της ΕΕ.


Οι αδίστακτοι κυβερνώντες αφού ρίξαν την κυβέρνηση του απεχθέστατου Σαμαρά, αδιαφορώντας για το ότι θα παίρναν την καυτή πατάτα ενός εν ενεργεία μνημονίου -δεν κρατιόντουσαν βλέπετε να ορμήξουν στην πίτα της κεντρικής πολιτικής εξουσίας με κάθε κόστος- συνεχίζουν ανεμπόδιστοι το έργο τους.

Καταστρέψαν τις έννοιες, τις ιδέες, το αντιστασιακό φρόνημα, φέραν το new speak τους και συνέχισαν με περισσό ζήλο αλλά με «βαριά καρδιά» το έργο των προκατόχων τους. Καρδιά τόσο βαριά που σχεδόν κανείς από τους βουλευτές τους δεν είχε το φιλότιμο να σηκωθεί απ την καρέκλα του και να κάνει το αυτονόητο: να παραιτηθεί καταγγέλοντας την κυβέρνηση των ψευτοαριστερών και ψευτοεθνικιστών δοσιλόγων. Και συγκαλύπτουν, αποπροσανατολίζουν, τρολάρουν, θριαμβολογούν για την κάθε συντριβή του ελληνικού λαού:


Τώρα, προληπτικά θα νομοθετήσουν, αν τους επιτραπεί, τη μείωση του αφορόληγητου και την κατάργηση της ύπουλης «προσωπικής διαφοράς» καταδικάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη συμπολίτες μας στην απόλυτη φτώχεια παρότι, για μια ακόμη φορά, μας είχαν τάξει: Κανένα νέο μέτρα. Η πουτανιά τους είναι όχι μνημονειωδώς μνημονιακή.


Όπως ενδεικτικά θριαμβολογούσε ο Κουρής: «Κλείνει η αξιολόγηση χωρίς ούτε ένα ευρώ περισσότερη λιτότητα.

Ο Τσαμπουκάς του Αλέξη … έφερε τη συμφωνία.

Δημιουργούνται 100.000 νέες θέσεις εργασίας»


Πριν τον ΓΑΠ, χλευάζαμε τη Βουλγαρία. Σήμερα, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού περνάει πιο δύσκολα εδώ από ότι το αντίστοιχο κομμάτι του πληθυσμού στη Βουλγαρία.
Κάποτε χλευάζαμε τη Βουλγαρία.

Σήμερα η επιχειρηματικότητα είναι πιο βιώσιμη στη φτωχή Βουλγαρία.

Και τώρα, πάμε καρφί για να γίνουμε Βενεζουέλα.

Βενεζουέλα: Στην αντεπίθεση η κυβέρνηση του Μαδούρο

Την τακτική του παρατεταμένου πολέμου φθοράς φαίνεται να επιλέγει η δεξιά αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα μετά την αποτυχία της διαδήλωσης που διοργάνωσε στο Καράκας την 1^η Σεπτεμβρίου. Επί εβδομάδες η συγκέντρωση στην πρωτεύουσα, υπό το πλήρες συμβολισμών κάλεσμα «Παίρνουμε το Καράκας» και με επίσημο αίτημα τη διοργάνωση δημοψηφίσματος για την καθαίρεση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, που εξελέγη το 2013, παρουσιαζόταν ως η μέρα παραίτησης της αριστερής κυβέρνησης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η εξέλιξη δεν δικαίωσε τους διοργανωτές της, που βιάζονται να προλάβουν την ημερομηνία της 10^ης Ιανουαρίου γιατί τυχόν δημοψήφισμα που θα γίνει μετά απ’ αυτή την ημερομηνία δεν επιβάλει την άμεση παύση καθηκόντων στον σημερινό πρόεδρο, καθώς η συμμετοχή του κόσμου υπολειπόταν σημαντικά των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί. Στη (σχετική) αποτυχία της συνέβαλε η κυβερνητική αντεπίθεση που εκδηλώθηκε με τρεις τρόπους: Διοργανώνοντας συγκέντρωση των οπαδών της την ίδια μέρα, συλλαμβάνοντας στελέχη της αντιπολίτευσης που στο σπίτι τους είχαν εκρηκτικά για την προετοιμασία δολιοφθορών και θυμίζοντας το προηγούμενο της 11^ης Απριλίου 2002 όταν και πάλι ένα αμερικανοκίνητο πραξικόπημα ανέτρεψε τον Τσάβες, ο οποίος επανήλθε στην εξουσία μετά τη λαϊκή κινητοποίηση.

Και τώρα η Ουάσινγκτον επέλεξε να μην κρύψει την ανοιχτή της στήριξη στα στελέχη της αντιπολίτευσης, όπως έκανε δια στόματος του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζον Κίρμπι. Το μένος των ΗΠΑ κατά της αριστερής κυβέρνησης της Βενεζουέλας έφτασε σε νέα ύψη την εβδομάδα που πέρασε με αφορμή την απόφαση του Καράκας να ανακαλέσει τον πρέσβη του από τη Βραζιλία, δείχνοντας έτσι την αποδοκιμασία του στο συνταγματικό πραξικόπημα με το οποίο Αμερικάνοι και Βραζιλιάνικη ολιγαρχία καθαίρεσαν την πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ.

Η Βενεζουέλα κινδυνεύει να γίνει… Ελλάδα

 

Συντάκτης:  Άρης Χατζηστεφάνου      

Καθώς η οικονομία της Βενεζουέλας βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, αρκετοί (συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής κυβέρνησης) κήρυξαν εναντίον της έναν ιδεολογικό πόλεμο. Πού βρίσκεται όμως η αλήθεια και πού ξεκινά η προπαγάνδα;


«H Βενεζουέλα οδεύει προς τη δεύτερη μεγαλύτερη χρεοκοπία (default) στην ιστορία, μετά την Ελλάδα» έγραφε χαιρέκακα ο «Tyler Durden» - το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούν οι συντάκτες του περίφημου οικονομικού blog Zero Hedge.


«Τα πενταετή spreads», συνέχιζε ο συντάκτης, «εκτοξεύτηκαν στα επίπεδα που είχαν φτάσει και τα ελληνικά το 2011, πριν από το ελληνικό default».


Είναι πλέον σύνηθες όταν κάποιος θέλει να περιγράψει την τραγική κατάσταση μιας οικονομίας να τη συγκρίνει με την Ελλάδα.


Αντί όμως να κοιτάμε τα χάλια μας, η «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση Τσίπρα σκέφτηκε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να πατήσει στον λαιμό την παρακαταθήκη των Τσάβες και Μοράλες.
Σε κείμενό του στην «Αυγή» με τίτλο «Η Βενεζουέλα και η σιωπή των δραχμιστών» ο υφυπουργός Εξωτερικών, Δ Μάρδας, πάσχιζε να εξηγήσει ότι «η επιστροφή (της Ελλάδας) στο εθνικό νόμισμα και η αποκοπή του από τον μηχανισμό στήριξης του ευρώ» θα οδηγήσει και την Ελλάδα σε δυσθεώρητα επίπεδα πληθωρισμού και υποτίμηση του νομίσματος, η οποία θα είναι αδύνατο να προβλεφθεί.

Η πρώτη ήττα του Τσαβισμού μετά από 18 χρόνια

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

 

Σε αλλαγή σελίδας προχωρά η Βενεζουέλα μετά τις εκλογές της Κυριακής 6 Δεκεμβρίου, που χάρισαν, για πρώτη φορά έπειτα από δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στη δεξιά αντιπολίτευση, σηματοδοτώντας την πρώτη εκλογική ήττα του τσαβισμού μετά από ένα «σερί» που δεν έχει προηγούμενο στην κοινοβουλευτική ιστορία της Λατινικής Αμερικής.
Συγκεκριμένα και με βάση τα εκλογικά ποσοστά, τις 99 από τις 167 έδρες της Εθνοσυνέλευσης κέρδισε ο δεξιός συνασπισμός Τραπέζι Δημοκρατικής Ενότητας (MUD), 46 έδρες το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα που ίδρυσε ο Ούγκο Τσάβες (PSUV), ενώ 22 έδρες πήγαν σε μικρότερες δυνάμεις, που θα φανεί στη συνέχεια αν θα πάνε με το μέρος της Δεξιάς ή της Αριστερός.

Το ενδιαφέρον, φυσικά, επικεντρώνεται στην επόμενη μέρα της ορκωμοσίας της νέας Εθνοσυνέλευσης, δεδομένης της αβύσσου που θα χωρίζει τον εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, από την πλειοψηφία του σώματος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς εκ των δύο δεν πρόκειται να αναζητήσει συναινέσεις. Όχι μόνο η προεκλογική περίοδος -με τη σύζυγο του φυλακισμένου και άκρως αμφιλεγόμενου ηγέτη της αντιπολίτευσης, Λεοπόλδο Λόπεζ, να ρίχνει συνεχώς λάδι στη φωτιά-, αλλά και τα χρόνια που προηγήθηκαν αν κάτι προοιωνίζονται για το επόμενο διάστημα είναι ο μεταβατικός του χαρακτήρας. Όπως και ακραία πόλωση μέχρι το ένα από τα δύο στρατόπεδα να κυριαρχήσει πλήρως.

"...Δεν είναι ορχήστρα, είναι επανάσταση..."

Το βλέπεις και σού έρχεται να κλάψεις. Από συγκίνηση ; Από θαυμασμό; Από θλίψη για τα δικά μας; Δεν ξέρω. Πριν απο πολλά χρόνια ένας άνθρωπός στη Βενεζουέλα ξεκίνησε να πραγματοποιήσει ένα όνειρο. Ηταν ο Χοσέ Αμπρέου που μάζεψε παιδάκια απο κάθε φτωχή γωνιά της χώρας του κι άρχισε να τα μαθαίνει μουσική για να τα τραβήξει μακριά απο το έγκλημα, τα ναρκωτικά, τη μιζέρια και τους κινδυνους που κουβαλάει μαζί της!!!

Το σχέδιο του ονομάστηκε el Systema.

Κάμποσα χρόνια μετα, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές !

Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, ο 28χρονος μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες.

Ο Edgar μεγάλωσε σε μία από τις πιο σκληρές γειτονιές του Καράκας. Φοβόταν να βγει από το σπίτι του και φοβόταν να γυρίσει. Μόνο η μουσική θα μπορούσε να τον αποσπάσει από την άσχημη κατάσταση που βίωνε. 

Πήγε στο παράρτημα του El Sistema της γειτονιάς του και ζήτησε μια τρομπέτα. Δεν μπόρεσαν να του βρούν. Του έδωσαν όμως ένα φαγκότο. Τώρα, ο Edgar πιστεύει ότι αυτό το φαγκότο τού έσωσε τη ζωή. El Sistema θα μπορούσε να είναι το όνομα μια επαναστατικής οργάνωσης από τη δεκαετία του '30. Ίσως αυτό να μας έρχεται στο μυαλό επειδή το El Sistema γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Βενεζουέλα, μια χώρα που αγωνίστηκε για πολλά χρόνια για την ανεξαρτησία της αλλά και την κατάργηση των απολυταρχικών καθεστώτων.

Το El Sistema είναι μια σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό του Jose Antonio Abreu, ενός οικονομολόγου που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αγαπούσε τους ανθρώπους και τη μουσική. O Abreu πίστευε ότι, όσο φτωχός κι αν είναι ένας άνθρωπος, αν μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση στη μουσική, η ζωή του θα αλλάξει. Και αποδείχτηκε ότι είχε απόλυτο δίκιο.

Ξανά στο στόχαστρο των ΗΠΑ η Βενεζουέλα

Το ‘πε, «να βάλουν τις βίζες οι Αμερικάνοι εκεί που ξέρουν», μιλώντας τον Δεκέμβριο σε ανοιχτή συγκέντρωση στο Καράκας με αφορμή την συμπλήρωση 15 ετών από την ανάληψη της προεδρίας από τον Ούγκο Τσάβες, και το ‘κανε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Τα εμπόδια στις επισκέψεις Αμερικάνων στην Βενεζουέλα ήταν ένα μόνο από τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρόεδρος της χώρας την 1^η Μαρτίου, απαντώντας στις αμερικάνικες προκλήσεις εναντίον της Βενεζουέλας. Στα υπόλοιπα μέτρα που ανακοινώθηκαν περιλαμβάνεται η μείωση του προσωπικού της αμερικάνικης πρεσβείας στο Καράκας και η απαγόρευση εισόδου στη χώρα συγκεκριμένων αμερικάνων αξιωματούχων. Μέτρο που ανακοινώθηκε ως απάντηση στην δημοσιοποίηση αντίστοιχης λίστας 50 βενεζολάνων αξιωματούχων και των συγγενών τους τον Δεκέμβριο του 2014 από την Ουάσινγκτον οι οποίοι απαγορεύεται να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ, με το αιτιολογικό ότι πρωταγωνίστησαν στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατηγορία που ποτέ δεν αποδείχθηκε.

Όλιβερ Στόουν: Η προβολή των ΜΜΕ των ΗΠΑ για τη Βενεζουέλα είναι ντροπιαστική

"Η Βενεζουέλα είναι ο κορυφαίος στόχος των μέσων ενημέρωσης των ΗΠΑ, καθώς και του State Department, είπε ο ο διάσημος Αμερικανός κινηματογραφιστής Όλιβερ Στόουν, κατά τη διάρκεια ειδικής προβολής της ταινίας του South of the Border. "Η ψήφος της Κυριακής είναι μια επιλογή ανάμεσα σε δύο πολύ διαφορετικές εκδοχές του μέλλοντος για τη Βενεζουέλα", πρόσθεσε.


Ο Στόουν, ο οποίος με την πιο πάνω ταινία του προσπάθησε να βελτιώσει την εικόνα του Ούγκο Τσάβες στις Ηνωμένες Πολιτείες, επέκρινε τον τρόπο που παρουσιάζουν τα δυτικά μέσα τον Τσάβες, χαρακτηρίζοντας αυτό το γεγονός γελοίο αγκάθι στα πλευρά της δημοκρατίας.

Ο προσωρινός πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο και προσωπική επιλογή του Τσάβες ως διάδοχός του, είναι επικρατέστερος να κερδίσει στις εκλογές της Κυριακής επί του διεκδικητή της αντιπολίτευσης Ενρίκε Καπρίλες. Κάτα τη γνώμη του Όλιβερ Στόουν, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της κάλπης, [ο νέος πρόεδρος] θα υποστεί μεγάλη πίεση εξαιτίας της παροχής πετρελαίου από τη Βενεζουέλα.

Ο δημιουργός εμβληματικών ταινιών όπως JGK, Platoon, Γεννημένος την 4η Ιουλίου κ.α. μίλησε με σκληρά λόγια για τα βορειοαμερικανικά μέσα ενημέρωσης: "Ως Νεοϋορκέζος και αναγνώστης των New York Times εδώ και χρόνια συνεχίζω να εκπλήσσομαι από το πόσο αρνητικά ήταν αυτά τα άρθρα για τόσο πολύ καιρό. Τόση [αρνητική] κάλυψη δεν έχει γίνει ούτε για τα χειρότερα καθεστώτα του κόσμου. Αμφιβάλω αν ο Άντολφ Χίτλερ έχει δεχτεί τόση αρνητική προβολή στη Γερμανία. Αυτά τα ψέματα και οι διαστρεβλώσεις είναι ντροπή τους, αίσχος."

Θα φοβούνται ακόμα και νεκρό τον Ούγκο Τσάβες

Του  Γιώργου Χελάκη

Η μάχη με τον καρκίνο χάθηκε και για τον ηγέτη της Βενεζουέλας. Στο άκουσμα της είδησης εκατοντάδες κάτοικοι των αριστοκρατικών συνοικιών του Καράκας, βγήκαν στους δρόμους. Βγήκαν για να πανηγυρίσουν το θάνατο του.

Γι' αυτούς δεν ήταν απλά ένας πρόεδρος της χώρας με την πολιτική του οποίου διαφωνούσαν. Ηταν ένας κίνδυνος. Στα δεκατρία χρόνια της προεδρίας του αφαιρούσε από τους πλούσιους και έδινε στους φτωχούς.

Οχι, ο Ούγκο Τσάβες δεν ήταν αιμοσταγής κομμουνιστής που τους άρπαζε με το ζόρι τις περιουσίες και τις μοίραζε στα εκατομμύρια των πεινασμένων της χώρας του.

Οι συμπατριώτες του τον εξέλεγαν πρόεδρο της χώρας εγκρίνοντας το πρόγραμμα του κόντρα σε μια δυνατή αντιπολίτευση που είχε στη διάθεση της τα ΜΜΕ και τον πλούτο.

Ο Τσάβες, πιστός καθολικός ήταν επικεφαλής μιας πολιτικής συμμαχίας στην οποία συμμετείχαν σχεδόν όλα τα κόμματα της Αριστεράς παρά τις μεταξύ τους διαφορές και διαφωνίες.

Εφάρμοσε ένα πρόγραμμα εκτεταμένων εθνικοποιήσεων με βάση το πετρέλαιο και την ηλεκτρική ενέργεια. Αφαίρεσε την εκμετάλλευσή του από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες κι έτσι τα κέρδη έμπαιναν στα κρατικά ταμεία. Με αυτά τα λεφτά καταπολέμησε την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Οι κυβερνήσεις του κατασκεύασαν σπίτια για τους άστεγους, σχολεία και νοσοκομεία για τους φτωχούς. Ετσι καταπολέμησε τον αναλφαβητισμό και την εγκληματικότητα. Φορολόγησε τους πλούσιους και αύξησε τον κατώτατο μισθό για τον εργάτη. Στα δεκατρία χρόνια της προεδρίας του έκανε πολλά δεν τα έκανε όλα.

Η διαφθορά εξακολουθεί να ταλανίζει ακόμα τη Βενεζουέλα. Η εγκληματικότητα δεν έχει εξαλειφθεί πλήρως. Αγρότες δουλεύουν στους μεγαλοτσιφλικάδες για ένα κομμάτι ψωμί, χωρίς δική τους γη. Ο Ούγκο Τσάβες δεν δίστασε να κοντραριστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και μια σειρά από ισπανικές - κυρίως - εταιρείες που λυμαίνονταν τον πλούτο της χώρας του. 

Πέθανε ο Ούγκο Τσάβες μετά από μάχη με τον καρκίνο

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, πέθανε σε ηλικία 58 ετών, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, ανακοίνωσε την Τρίτη ο αντιπρόεδρος Νίκολας Μαδούρο. Νωρίτερα ο αντιπρόεδρος είχε αναφέρει ότι ο Τσάβες περνά τις πιο δύσκολες ώρες του μετά την εγχείριση στην οποία υποβλήθηκε τον Δεκέμβριο στην Κούβα.

Πηγή: parakato