43 χρόνια μετά: Το πείραμα και το μάθημα της Χιλής

Το πιο… προφανές πραξικόπημα της CIA που έθεσε τέλος στις αυταπάτες περί «ειρηνικής συνύπαρξης» και μας «γνώρισε» τι σημαίνει ΔΝΤ

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

Ίσως αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία να σας μιλήσω… Είναι μια ιστορική στιγμή και θα πληρώσω με τη ζωή μου για την αφοσίωση του λαού μου… Ούτε το έγκλημα, ούτε η βία μπορούν να διακόψουν την κοινωνική εξέλιξη. Η Ιστορία είναι δική μας, η Ιστορία γράφεται από τους λαούς… Πιστεύω ότι θα ξεπεράσουμε αυτές τις πικρές, γκρίζες ώρες της προδοσίας. Πιστεύω ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ξανανοίξουν και ο ελεύθερος άνθρωπος θα τις διαβεί για να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία…».

Με αυτά τα λόγια ο Σαλβαδόρ Αλίεντε αποχαιρέτισε τον χιλιανό λαό. Ήταν 11 Σεπτέμβρη 1973. Ο Πρόεδρος Αλιέντε έπεφτε νεκρός μέσα στα συντρίμμια του βομβαρδισμένου προεδρικού Μεγάρου, και μια από τις αιματηρότερες δικτατορίες της ανθρωπότητας αναλάμβανε τα ηνία της χώρας με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον και της CIA. Και όλος ο πλανήτης θα μάθαινε μέσα από το αίμα χιλιάδων ανθρώπων, τι σημαίνει «νεοφιλελευθερισμός» και ΔΝΤ.

Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει περίπου μία 20ετία νωρίτερα. Το 1953, ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ένας από τους ιδρυτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος Χιλής, έχανε για τρεις, μόλις, εκατοστιαίες μονάδες τις εκλογές για την Προεδρία. Στην Ουάσινγκτον χτύπησε «καμπανάκι» και η προετοιμασία άρχισε. Από το 1961, δύο επιτροπές από αξιωματούχους της CIA, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Λευκού Οίκου (η μία στην Ουάσιγκτον, η άλλη στο Σαντιάγο της Χιλής) απεργάζονταν το πώς θα ανακόψουν την πορεία «των ανατρεπτικών στοιχείων» προς την εξουσία.

«Η παρέμβασή μας στα εσωτερικά της Χιλής , από το 1964 και μετά ήταν κραυγαλέα και αισχρή», ομολογεί ένας από τους αρμόδιους αξιωματούχους της CIA, περιγράφοντας εκτενώς την αποστολή εκατοντάδων πρακτόρων, που ανέλαβαν να προετοιμάσουν τις εξελίξεις, «θεμελιώνοντας μακροχρόνιες επιχειρηματικές σχέσεις με τα πολιτικά κόμματα, κατασκευάζοντας μηχανισμούς προπαγάνδας, εκπαιδεύοντας και οργανώνοντας αντικομμουνιστικές ομάδες σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, συνδικάτα και ενώσεις». Ακολούθησε η ανάδειξη στην Προεδρία της Χιλής του Εντουάρντο Φρέι, του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, που έγινε δεκτή με ικανοποίηση στην Ουάσιγκτον. Η CIA εκτίμησε ότι «η αντικομμουνιστική εκστρατεία υπό τον τίτλο «ένα σφυροδρέπανο στο μέτωπο του παιδιού σου» αποτέλεσε μια από τις αποτελεσματικότερες προπαγανδιστικές δραστηριότητές της». Η ικανοποίηση, όμως, δεν κράτησε πολύ.

Το 1969, ο Αλιέντε πρωτοστατεί στην ίδρυση της «Λαϊκής Ενότητας», όπου συμμετέχουν το ΚΚ Χιλής, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Ριζοσπαστικό Κόμμα, η Κίνηση Ενωμένης Λαϊκής Δράσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και η Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση. Στις 4 Σεπτέμβρη 1970, η «Λαϊκή Ενότητα» επικρατεί στις προεδρικές εκλογές με τη σχετική πλειοψηφία του 36,3%. Στις 3 Νοέμβρη του ίδιου χρόνου, ο Αλιέντε αναδεικνύεται πρόεδρος με το Κογκρέσο να συμφωνεί συμπεριλαμβανομένου του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της χώρας.

Βενεζουέλα: Στην αντεπίθεση η κυβέρνηση του Μαδούρο

Την τακτική του παρατεταμένου πολέμου φθοράς φαίνεται να επιλέγει η δεξιά αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα μετά την αποτυχία της διαδήλωσης που διοργάνωσε στο Καράκας την 1^η Σεπτεμβρίου. Επί εβδομάδες η συγκέντρωση στην πρωτεύουσα, υπό το πλήρες συμβολισμών κάλεσμα «Παίρνουμε το Καράκας» και με επίσημο αίτημα τη διοργάνωση δημοψηφίσματος για την καθαίρεση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, που εξελέγη το 2013, παρουσιαζόταν ως η μέρα παραίτησης της αριστερής κυβέρνησης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η εξέλιξη δεν δικαίωσε τους διοργανωτές της, που βιάζονται να προλάβουν την ημερομηνία της 10^ης Ιανουαρίου γιατί τυχόν δημοψήφισμα που θα γίνει μετά απ’ αυτή την ημερομηνία δεν επιβάλει την άμεση παύση καθηκόντων στον σημερινό πρόεδρο, καθώς η συμμετοχή του κόσμου υπολειπόταν σημαντικά των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί. Στη (σχετική) αποτυχία της συνέβαλε η κυβερνητική αντεπίθεση που εκδηλώθηκε με τρεις τρόπους: Διοργανώνοντας συγκέντρωση των οπαδών της την ίδια μέρα, συλλαμβάνοντας στελέχη της αντιπολίτευσης που στο σπίτι τους είχαν εκρηκτικά για την προετοιμασία δολιοφθορών και θυμίζοντας το προηγούμενο της 11^ης Απριλίου 2002 όταν και πάλι ένα αμερικανοκίνητο πραξικόπημα ανέτρεψε τον Τσάβες, ο οποίος επανήλθε στην εξουσία μετά τη λαϊκή κινητοποίηση.

Και τώρα η Ουάσινγκτον επέλεξε να μην κρύψει την ανοιχτή της στήριξη στα στελέχη της αντιπολίτευσης, όπως έκανε δια στόματος του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζον Κίρμπι. Το μένος των ΗΠΑ κατά της αριστερής κυβέρνησης της Βενεζουέλας έφτασε σε νέα ύψη την εβδομάδα που πέρασε με αφορμή την απόφαση του Καράκας να ανακαλέσει τον πρέσβη του από τη Βραζιλία, δείχνοντας έτσι την αποδοκιμασία του στο συνταγματικό πραξικόπημα με το οποίο Αμερικάνοι και Βραζιλιάνικη ολιγαρχία καθαίρεσαν την πρόεδρο Ντίλμα Ρουσέφ.

Τι συμβαίνει στην Τουρκία

«Τ’ αγόρια μας το κάναν». Paul Henze, σταθμάρχης της CIA στην Άγκυρα για το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία του 1980.

Για να καταλάβει κανείς εξελίξεις στην Τουρκία θα πρέπει να λάβει υπόψιν τις δύο παραμέτρους που τις καθορίζουν: Το εθνο-θρησκευτικό-πολιτικό-πολιτισμικό μωσαϊκό του εσωτερικού της και την γεωπολιτική της σημασία και ευαισθησία, με το δεύτερο να αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό με την Ελλάδα και παραδόξως σημείο τριβής ανάμεσα στις δύο χώρες.

Θρησκευτικά η Τουρκία έχει μια σουνιτική πλειοψηφία και μια αλεβιτική μειοψηφία.

Εθνολογικά η Τουρκία έχει μια ογκώδη κουρδική μειονότητα.

Πολιτισμικά, η Κωνσταντινούπολη και τα παράλια έχουν πολύ μεγαλύτερο φιλοδυτικό προσανατολισμό λόγω εμπορίου και τουρισμού από ότι η βαθειά Τουρκία.

Πολιτικά, οι επίγονοι του Αττατούρκ Κεμαλιστές, επιμένουν πως ο στρατός είναι ο εγγυητής της τάξης και της ασφάλειας.

Πολλοί από αυτούς θεωρούν ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας και των ΗΠΑ είναι αλληλένδετα.

Οι Κεμαλικοί σπανίως αμφισβήτησαν τον ισλαμικό χαρακτήρα της Τουρκίας αλλά σχεδόν πάντα επεμβαίνουν όταν εμφανίζονται επίδοξες ισλαμιστικές εξουσίες που απειλούν τη δική τους εξουσία.

Η σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή χωρίς το ρόλο που παίζουν τα στρατιωτικά πραξικοπήματα σε αυτήν.

Μετά το πέρας του Β’ παγκοσμίου πολέμου και την μετάβαση της διεθνούς εξουσίας από τη Μ.Βρετανία στις ΗΠΑ, η Τουρκία θα ενταχθεί στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ.

Η εμφάνιση του διπολικού κόσμου ΗΠΑ/ΕΣΣΔ δεν αφήνει την Τουρκία αμέτοχη: όπως ακριβώς συμβαίνει και στις χώρες της Ευρώπης όπου δημιουργούνται τα περίφημα δίκτυα Stay Behind για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου που παράλληλα έχουν σαν μέλημα και τη στήριξη των φιλοαμερικανικών κυβερνήσεων – δίκτυα εν δυνάμει δηλαδή γεωπολιτικές οπισθοφυλακές που λειτουργούν όμως περισσότερο ως στρατιωτικοπολιτικές εμπροσθοφυλακές- έτσι και στην Τουρκία δημιουργείται με τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ το δίκτυο του Αντιαντάρτικου το οποίο θα παίξει σημαντικό ρόλο στα περισσότερα τουρκικά πραξικοπήματα.  

Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, το τέλος της χρηματοδότησης του τουρκικού κατεστημένου από το σχέδιο Marshall και το δόγμα Τρούμαν, θα θέσει υπό αμφισβήτηση το σύστημα εξουσίας στην Τουρκία.

Ποιος «λαός» κατέβηκε στους δρόμους της Τουρκίας;

 

      

---

Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, ξηλώθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες χιλιάδες στρατιωτικοί και δικαστικοί (που κατηγορούνται ότι συμμετείχαν στο πραξικόπημα), ενώ με ακόμα πιο συνοπτικές διαδικασίες η κυβέρνηση Ερντογάν επεξεργάζεται την επαναφορά της θανατικής ποινής. Το θέμα είναι να τελειώνει άμεσα η «δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση» με όλους όσοι την αμφισβητούν, για να περάσει σε ξεκαθαρίσματα με τους Σύρους πρόσφυγες και φυσικά με τους Κούρδους, οι οποίοι για την τουρκική κυβέρνηση και τα ΜΜΕ έχουν μόνο μία ιδιότητα, «τρομοκράτες».
Με τους ακαδημαϊκούς ξεμπέρδεψε πριν από καιρό, το ίδιο και με τους διαδηλωτές του Γκεζί. Τότε, για παραδειγματισμό, κατηγόρησε διάφορους διάσημους ηθοποιούς, που διαδήλωσαν στο Γκεζί, για χρήση ναρκωτικών που ξαφνικά βρέθηκαν στα σπίτια τους. Φυσικά οι συλλήψεις έγιναν viral για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι. Με την Ergenekon μάζεψε αρκετούς κεμαλιστές, αλλά κάποιοι ξέφυγαν στο εξωτερικό. Με τους αλεβίτες, απ’ όσο φαίνεται, ο Ερντογάν σχεδιάζει να καθαρίσει στέλνοντας το «λαό» που προχτές, σύμφωνα με τα περισσότερα μίντια, στάθηκε απέναντι στα τανκς. Ποιοι άλλοι μένουν για να καθαρίσει τη χώρα του ο Ερντογάν; Και όταν την καθαρίσει τελικά ποιοι θα είναι οι τυχεροί που θα μείνουν;
Από προχτές Τούρκοι επικοινωνούν με τον έξω κόσμο σε μια προσπάθεια να εγκαταλείψουν τη χώρα προτού η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο. Οι δρόμοι της Τουρκίας γέμισαν πτώματα. Ποιοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Ερντογάν να σταματήσουν το πραξικόπημα; Ποιοι κατέβηκαν στους δρόμους; Ο λαός; Και ποιο κομμάτι του λαού; Γιατί όταν μιλάμε για Τουρκία ο λαός είναι μια κατακερματισμένη έννοια. Παράξενο, πολύ παράξενο που ο Εντογάν λίγες ώρες μετά το πραξικόπημα που ίσως να του στοίχιζε τη ζωή, εμφανίστηκε άνετος, μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, μέσα στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, χωρίς καμία προφύλαξη και έκανε δηλώσεις νικητή με αναφορές στον Αλλάχ. Πολύ περίεργο επίσης που λίγες ώρες μετά ήξερε και ποιοι ήταν υπεύθυνοι και προχώρησε σε χιλιάδες συλλήψεις. 

Διεθνείς τραπεζίτες μεθοδεύουν την ανατροπή του Brexit

 

«Brexit σημαίνει Brexit» δηλώνει η Τερέζα Μέι, φαβορί για την πρωθυπουργία της Βρετανίας, τονίζοντας ότι το αποτέλεσμα δεν μπορεί να ανατραπεί. Πολλοί άλλοι Βρετανοί πολιτικοί κάνουν παρόμοιες δηλώσεις.  Όμως, καθότι οι τραπεζίτες χρηματοδότες τους μεθοδεύουν την ανατροπή του αποτελέσματος του βρετανικού δημοψηφίσματος, η αξιοπιστία τέτοιων δηλώσεων είναι αμφίβολη.

 

Η «διόρθωση» ενός ανεπιθύμητου αποτελέσματος

«Μπορεί να ανατραπεί το Brexit ... αρκεί να έχεις τα κατάλληλα άτομα στην αίθουσα (των διαβουλεύσεων)» δήλωνε διευθυντής της τράπεζας  J.P. Morgan Chase πριν λίγες μέρες, ενόσω 4 τραπεζίτες συναντούσαν τον υπουργό Οικονομικών της Βρετανίας Τζορτζ Όσμπορν.  Όταν οι εν λόγω τραπεζίτες είναι οι διευθυντές των τραπεζών Morgan  Stanley, Goldman Sachs, Bank of America, και Standard Chartered, δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία για την «καταλληλότητα» τους.

Επίσης, δεν μπορούν να υπάρχουν αμφιβολίες για τις προθέσεις τους, καθότι περίπου 90% του προσωπικού και 80% των δραστηριοτήτων των μεγάλων επενδυτικών τραπεζών στην Ευρώπη εδρεύει στην Βρετανία.  Οι τράπεζες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες μετά το Brexit, καθώς εκμεταλλεύονται το σύστημα τραπεζικού «διαβατηρίου» (passporting) της ΕΕ, για να προσφέρουν υπηρεσίες στα υπόλοιπα κράτη της Ένωσης.  Επομένως, οι τραπεζίτες έχουν κάθε λόγο να αναζητούν τη «διόρθωση» του ανεπιθύμητου αποτελέσματος.

Κυβέρνηση υπό τραπεζική πολιορκία

Πρόσφατες εξελίξεις υποδεικνύουν τις πιέσεις που ασκούνται στην βρετανική κυβέρνηση.  Επενδυτικοί οίκοι ανέστειλαν τις αναλήψεις μετρητών. Οι κεφαλαιακές απαιτήσεις για τις τράπεζες μειώθηκαν. Ο φόρος επιχειρήσεων μειώθηκε κατά 25%.  Ο στόχος να επιτευχθεί πλεόνασμα στον βρετανικό προϋπολογισμό μέχρι το 2020 εγκαταλείφθηκε.

ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΙΒΙΚΗΣ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ;

Η Λατινική Αμερική αναδύεται ως πεδίο προσπάθειας της δυτικής Αυτοκρατορίας να επικαιροποιήσει την παγκόσμια ηγεμονία της, αλλά και ως πεδίο σκληρής ταξικής πάλης, στο οποίο – παρά τις ήττες που έχει υποστεί το ταξικό μας στρατόπεδο – το τελικό αποτέλεσμα δεν έχει ακόμα κριθεί.

Βραζιλία: καρναβάλι της αντίδρασης μετά το επιτυχημένο πραξικόπημα

Η απόφαση της Γερουσίας της Βραζιλίας να απομακρύνει από το ανώτατο αξίωμα και να παραπέμψει σε δίκη την πρόεδρο της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρούσεφ, με ανυπόστατες κατηγορίες για «διαφθορά» είναι το αποτέλεσμα μιας συνωμοσίας ενορχηστρωμένης από τη βραζιλιάνικη αστική αντίδραση και τον ιμπεριαλισμό [1, 2, 3]. Πρόκειται για ένα πραξικόπημα ενάντια όχι μόνο στο Εργατικό Κόμμα και τη Ρούσεφ, αλλά και το προλεταριάτο και τους καταπιεσμένους της Βραζιλίας. Για το πραξικόπημα αυτό η αστική αντιπολίτευση δουλεύει από το 2013, έχοντας ηττηθεί στις εκλογές του 2002, 2006, 2010 αλλά και του 2014. Στο εσωτερικό μέτωπο, η απολύτως αντιδημοκρατική απομάκρυνση του Εργατικού Κόμματος και η ανάληψη της κυβέρνησης από τη δεξιά υπό τον Μισέλ Τεμέρ (πληροφοριοδότη της αμερικάνικης πρεσβείας, όπως αποκάλυψαν τα wikileaks) έχει ως στόχο να φέρει μια ριζική αναδιάταξη του ταξικού συσχετισμού σε βάρος του προλεταριάτου και των λαϊκών μαζών.

Η Βραζιλία πλέον έχει την πιο δεξιά κυβέρνηση από την πτώση της δικτατορίας το 1985. Δεν είναι μόνο η αποπομπή της προέδρου· ο Τεμέρ αντικατέστησε όλους τούς υπουργούς, κατάργησε ολόκληρα υπουργεία και ετοιμάζει μια μαζική εκκαθάριση αντιφρονούντων από τον κρατικό μηχανισμό. Πρότεινε για υπουργό Παιδείας κάποιον που απορρίπτει τη θεωρία της εξέλιξης (ο οποίος τελικά ανέλαβε το υπουργείο Επιστημών). Στο όνομα της λιτότητας μίκρυνε το κυβερνητικό σχήμα καταργώντας υπουργεία· μέσα στα καταργηθέντα υπουργεία περιλαμβάνονται τα υπουργεία Πολιτισμού, Γυναικών, Φυλετικής Ισότητας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Όλα τα υπουργεία βρίσκονται πλέον σε χέρια δεξιών – που τυγχάνει να είναι και λευκοί άνδρες, σε μια χώρα που λευκός είναι μόνο ο μισός πληθυσμός. Επτά από τους υπουργούς έχουν παραπεμφθεί οι ίδιοι για διαφθορά, χρηματισμό κλπ. Ανασταίνοντας το λόγο του αυταρχισμού και της δικτατορίας στην πρώτη ομιλία που έδωσε ως μεταβατικός πρόεδρος, ο Τεμέρ αναφέρθηκε στην κυβέρνησή του ως «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» που θα «ειρηνεύσει το έθνος μας». Με βασικό σύνθημά της το «τάξη και πρόοδος», η νέα κυβέρνηση είναι ξεκάθαρη σε ό,τι αφορά την πολιτική που θα ακολουθήσει, ακόμα και στο επίπεδο των συμβολισμών.

To αόρατο πραξικόπημα

Του Περικλή Κοροβέση

Κάποτε στα παλιά τα χρόνια στη μακρινή Κίνα ήταν ένας σοφός δάσκαλος, ζωγράφος στο επάγγελμα, που ζωγράφισε ένα περιστέρι τόσο τέλειο, που οι μαθητές του κάθε πρωί που πήγαιναν στο σχολειό κοίταζαν να δουν αν το περιστέρι είχε πετάξει. Δουλειά των μαθητών ήταν να αντιγράψουν το περιστέρι όσο πιο πιστά μπορoύσαν.

Με τη σειρά τους οι μαθητές του γινήκαν και αυτοί δάσκαλοι και εκπαίδευσαν νέους δασκάλους και πάντα το θέμα ήταν το τέλειο περιστέρι του ιδρυτή της σχολής. Οπου κάποια ωραία μέρα ένας νεαρός μαθητής κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε ένα πραγματικό περιστέρι. Εμεινε έκθαμβος όταν διαπίστωσε πως ήταν εντελώς διαφορετικό από αυτό που ζωγράφιζαν. Και έκανε το δικό του που στηριζόταν στην πραγματικότητα. Αποτέλεσμα; Του κόψανε το δίπλωμα.

Εκτοτε στο ποτάμι της Ιστορίας κύλησαν πολλοί αιώνες και το ίδιο φαινόμενο ξαναεμφανιζόταν. Οποιος έβλεπε μια άλλη πραγματικότητα από αυτή που ήταν επιτρεπτή, την πλήρωνε με το κεφάλι του. Στην Ευρώπη σήμερα δεν κόβουν κεφάλια. Αλλά έχουν την παντοδυναμία να εξαφανίσουν τις άλλες ιδέες και να μη φτάσουν πουθενά.

Εν τούτοις υπάρχουν πολλές εστίες διαφωτισμού και αντίστασης, όπως και ποικίλα δίκτυα κάθε λογής που κάνουν πολύτιμη δουλειά. Αλλά δεν φτάνουν στον ψηφοφόρο-καταναλωτή, που κατά κανόνα έχει εμμονές και πιστεύει πως το δικό του περιστέρι είναι το σωστό.

Αν δούμε την κινητικότητα των ψηφοφόρων στην Ελλάδα, εκτός από τον σκληρό πυρήνα του κάθε κόμματος, θα διαπιστώσουμε πως ψηφίζουν ανάλογα με την προσφορά του κάθε κόμματος, ακριβώς όπως στα σουπερμάρκετ. Το είδαμε και με τον Αντρέα Παπανδρέου και στην ανανεωμένη του μορφή με τον Αλέξη Τσίπρα.

Το πραξικόπημα σου πάει πολύ

 

Τα ξημερώματα της προηγούμενης Κυριακής προς Δευτέρα, μπήκαν οι βάσεις για την ολοκλήρωση μιας μακράς, πεντάμηνης διαδικασίας. Ο πρωθυπουργός της χώρας, με την συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου υπογεγραμμένη, τις τράπεζες στεγνές και κλειστές, την οικονομία παραπαίουσα και το εγχώριο πολιτικομιντιακό σύστημα να ωθεί την κατάσταση στα άκρα, αποδέχεται μία συμφωνία που διαλύει και την τελευταία ελπίδα για αποδοχή των λαϊκών αιτημάτων. Ο πλανήτης βοά: Αυτό είναι πραξικόπημα!

Παρά τους υψηλούς τόνους που χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ τις επόμενες ημέρες, το παγκόσμιο κύμα αγανάκτησης με τις πολιτικές της Γερμανίας παρέμεινε ορφανό.

Οι ψιθυριστές αναφορές από την ελληνική κυβέρνηση στο ευρωπαϊκό αυτό πραξικόπημα απείχαν έτη φωτός από την καταγγελία του εκβιασμού που υπέστη ο πρωθυπουργός και ο λαός της Ελλάδας.
Η μόνη που πρότεινε, και επιχείρησε να καβαλήσει αυτό το διεθνές κύμα ήταν η Πρόεδρος του βουλής, που εισέπραξε την γιούχα του συνόλου σχεδόν των βουλευτών. Μόνο η Ζωή Κωνσταντοπούλου επικαλέστηκε, δημοσίως τουλάχιστον, το Σύνταγμα για την απόκρουση του εκβιασμού και την προσφυγή στα διεθνή δικαστήρια για την απόδοση Δικαιοσύνης.

Δύο ημέρες μετά τη Σύνοδο Κορυφής που συζητούσε όλος ο πλανήτης, μερικές χιλιάδες κόσμου επιχείρησαν να διαμαρτυρηθούν για την ψήφιση και την αποδοχή της συμφωνίας του εκβιασμού. Απωθήθηκαν γρήγορα χάρη στους παρακρατικούς που εμφανίστηκαν μετά από καιρό απουσίας.
 

Είναι η Δημοκρατία, ηλίθιε, στα χέρια οικονομικών δολοφόνων

Ο Τσίπρας από εκεί που ήταν η κάθε λέξη του Συντάγματος, μετά από πέντε μήνες διαπραγματεύσεων και είκοσι ώρες τελικών εκβιασμών, γονάτισε εμπρός στα πόδια των εκβιαστών.

 

Η Ζωή, που όλως τυχαίως ενοχλούσε την τρόικα εσωτερικού εδώ και πέντε μήνες και μόνο που ανάσαινε, αναμένεται να αποκεφαλιστεί από το προεδρείο της Βουλής για να περάσει η συμφωνία των εκβιαστών. Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, κανάλια και εφημερίδες, ενώ εδώ και μήνες πολεμούσαν την κυβέρνηση της Αριστεράς, σήμερα προσκυνάνε τον Αλέξη και τους σώφρονες Συριζαίους. Το «Όχι» του λαού στις προτάσεις της τρόικα κατά 60%, σήμερα γίνεται «Ναι» κατά 100%.

 

Δεν έριξαν τίποτα στο νερό του Αλέξη, δεν έφτασε η υπομονή της τρόικας εσωτερικού στο απροχώρητο με τη Ζωή, δεν αγάπησαν ξαφνικά τον ΣΥΡΙΖΑ οι ξοφλημένοι νταβαντζήδες της πολιτικής και των μίντια, δεν παραχαράχτηκε απλώς η ετυμηγορία του λαού.

 

Το πραξικόπημα που κατήγγειλε ολόκληρος ο πλανήτης τα ξημερώματα του Σαββάτου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

 

Seriously, this is still a coup!

Ξανά στο στόχαστρο των ΗΠΑ η Βενεζουέλα

Το ‘πε, «να βάλουν τις βίζες οι Αμερικάνοι εκεί που ξέρουν», μιλώντας τον Δεκέμβριο σε ανοιχτή συγκέντρωση στο Καράκας με αφορμή την συμπλήρωση 15 ετών από την ανάληψη της προεδρίας από τον Ούγκο Τσάβες, και το ‘κανε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Τα εμπόδια στις επισκέψεις Αμερικάνων στην Βενεζουέλα ήταν ένα μόνο από τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρόεδρος της χώρας την 1^η Μαρτίου, απαντώντας στις αμερικάνικες προκλήσεις εναντίον της Βενεζουέλας. Στα υπόλοιπα μέτρα που ανακοινώθηκαν περιλαμβάνεται η μείωση του προσωπικού της αμερικάνικης πρεσβείας στο Καράκας και η απαγόρευση εισόδου στη χώρα συγκεκριμένων αμερικάνων αξιωματούχων. Μέτρο που ανακοινώθηκε ως απάντηση στην δημοσιοποίηση αντίστοιχης λίστας 50 βενεζολάνων αξιωματούχων και των συγγενών τους τον Δεκέμβριο του 2014 από την Ουάσινγκτον οι οποίοι απαγορεύεται να ταξιδέψουν στις ΗΠΑ, με το αιτιολογικό ότι πρωταγωνίστησαν στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατηγορία που ποτέ δεν αποδείχθηκε.

Γκρίλο: ''ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ ΕΝΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ'' Καλεί σε μαζική διαμαρτυρία έξω από το Κοινοβούλιο

Ξέσπασε ο αντισυστημικός Μπέπε Γκρίλο, μέσα από το μπλογκ του, για την απόφαση να θέσει και πάλι υποψηφιότητα ο Τζόρτζο Ναπολιτάνο για την προεδρία και ζητά μαζική διαδήλωση διαμαρτυρίας έξω από το ιταλικό Κοινοβούλιο.

Όπως έγραψε λοιπόν: «Σήμερα, 20 Απριλίου 2013 συμβαίνει ένα πραξικόπημα. Για να εμποδίσουν την αλλαγή, είναι ικανοί για τα πάντα. Είναι απεγνωσμένοι. Τέσσερις άνθρωποι: Ναπολιτάνο, Μπερσάνι, Μπερλουσκόνι και Μόντι συναντήθηκαν σε ένα σαλόνι και επέλεξαν να παραμείνει ο Ναπολιτάνο στο Κυρηνάλιο Μέγαρο και να επιλέξουν τον Αμάτο για πρωθυπουργό».