ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΑΛΛΑΖΕΙ

του Παναγιώτη Κούστα

 

Μετά την ψήφιση του νόμου για την «επαναλειτουργία» της ΕΡΤ που απλώς μετονομάζει τη ΝΕΡΙΤ, την αποτυχία να αποτραπεί το δίδυμο Τσακνή-Ταγματάρχη από το απόλυτα διορισμένο Δ.Σ. της νέας Α.Ε. και τη σημερινή «επιστροφή των εργαζομένων» στο Ραδιομέγαρο μέσω του «εντύπου», το πολιτικό πλαίσιο του αγώνα έχει αντικειμενικά αλλάξει δραστικά. Δεν πρόκειται μόνο για την μη θεσμοθέτηση των κατακτήσεων του αγώνα, δηλαδή την αυτοδιαχείριση και τον κοινωνικό έλεγχο, αλλά και για την ολοκλήρωση της καταστροφής με την στήριξη των «κομβικών» προσώπων από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα.

Η θητεία του Διονύση Τσακνή στην ΑΕΠΙ εγγυάται την «οχύρωση» της ΕΡΤ σε μια ληστρική προς την κοινωνία «λατρεία της πνευματικής ιδιοκτησίας» που ενισχύει τελικά μόνο τις εταιρείες παραγωγής κι όχι τους καλλιτέχνες. Ο βίος του Λάμπη Ταγματάρχη, εντός και εκτός του Ραδιομεγάρου, εγγυάται ότι η επαναλειτουργούσα ΕΡΤ δεν θα αμφισβητήσει την μονοκρατορία των Καναλαρχών, ούτε θα απειλήσει την Οικογένεια Κλικλίκου στην οποία χαρίστηκε το ψηφιακό φάσμα. Τελικά το μόνο τμήμα αυτού του αγώνα που δικαιώθηκε είναι η επιστροφή των απολυμένων εργαζόμενων της ΕΡΤ στην εργασία τους.

Όμως, όπως έχω αναφέρει -από την πρώτη συνέλευση που μίλησα- ποτέ δεν με αφορούσε αυτό το κομμάτι του αγώνα. Θυμίζω ότι η φράση ήταν «δεν είμαι εδώ για να ξαναβρεί κανένας τη δουλίτσα του, δεν με ενδιαφέρει ΠΟΙΟΣ θα δουλεύει στην ΕΡΤ, αλλά το ΠΩΣ θα δουλεύει η ΕΡΤ και ποια θα είναι η σχέση της με την κοινωνία».

Ή ο Λάμπης Ταγματάρχης ή…εγώ

Επιτέλους ας αφήσουμε στην άκρη τα μισόλογα, σε ό,τι έχει να κάνει με τον διευθύνοντα σύμβουλο της νέας ΕΡΤ και ας δούμε το θέμα πλαγιομετωπικά. Είναι ζήτημα κυβερνητικών επιλογών ή μήπως είναι και εγκλωβισμός μέσα σ΄ένα σύστημα, που συνεχίζει να αναπαράγεται; Που αποσκοπεί η ανακύκλωση υλικών; Να το αναγάγουμε στη λογική του παραλόγου: Διεφθαρμένοι = πετυχημένοι; Είναι μήπως και έτσι; Ο Ταγματάρχης, ο Μάης, αύριο ίσως γιατί όχι και ο Θωμόπουλος...

Το ζήτημα είναι άκρως και μόνο πολιτικό.

Τι μπορεί να σηματοδοτεί άραγε, ένας – δυό άνθρωποι, ναι μεν με περγαμηνές, εντός εισαγωγικών δε;  Από την ημέρα που ανακοινώθηκαν τα ονόματα του Δ.Σ. του νέου Οργανισμού της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης της Ελλάδος, μόνο αρνητικά σχόλια ακούγονται και γράφονται. Καζάνι κοχλάζον...Γιατί εκλογές, μόνο, μεταξύ των εργαζομένων  προκειμένου να αναδείξουν δύο εκπροσώπους για το εφταμελές Δ.Σ και όχι για το σύνολο του; Γιατί διορισμοί διοικητών π.χ. στα νοσοκομεία;

Οι εργαζόμενοι δεν γνωρίζουν προβλήματα, καταστάσεις και την αξιοσύνη του κάθε υποψήφιου; «Εμπιστοσύνη» το κάθε Κόμμα στον πολίτη, εκχωρεί ή προσδίδει – ωραιοποιημένα -, μόνο την ώρα της κάλπης; Γιατί άραγε;

Τι θέλει να μας πει ετούτη εδώ η κυβέρνηση; Πως είναι μια Αριστερών προδιαγραφών και αποφάσεων, ή ότι σέρνεται στο παλιό και διεφθαρμένο άρμα, λοχαγός άλλων εποχών; Τι έχει να προσφέρει σήμερα με την συμβουλευτική του...δεινότητα ο Λάμπης Ταγματάρχης,    ( ο κάθε Ταγματάρχης ),  υπέρμαχος του σχεδίου Μόσιαλου και τόσα – τόσα άλλα, που δεν μας αφήνουν να χαρούμε την «δικαίωση» του αγώνα των ανθρώπων, οι οποίοι με ξεκάθαρους τρόπους και κόπους, υπερασπίστηκαν το δικαίωμα στην αντικειμενική ενημέρωση, 23 μήνες;