Εξω από τα γήπεδα η Γαλλία αναστενάζει

Mε απειλές και παρακάλια προσπαθούσε εδώ και μέρες ο Φρανσουά Ολάντ να πείσει τα συνδικάτα της χώρας του να διακόψουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις τους κατά τη διεξαγωγή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.


Και ενώ καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές η έκβαση της μάχης ήταν αμφίρροπη, ένα συμπέρασμα έβγαινε αβίαστα: Η εποχή που οι μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις θεωρούνταν το απόλυτο αντίδοτο στις κοινωνικές εντάσεις έχει περάσει ανεπιστρεπτί.


Ορισμένοι βέβαια θα ισχυριστούν ότι αυτή η εποχή δεν υπήρξε ποτέ. Από τους Ολυμπιακούς του 1968 στο Μεξικό (που βάφτηκαν στο αίμα της νεολαιίστικης εξέγερσης) μέχρι τις μέρες μας η Ιστορία αποδεικνύει ότι ο αθλητισμός είναι δίκοπο μαχαίρι για τους πολιτικούς που πιστεύουν ότι μπορούν να τον αξιοποιήσουν προς όφελός τους.





Πιθανότατα η πρώτη μεγάλη πολιτική εξέγερση που συνδέθηκε με αθλητική διοργάνωση ήταν η Στάση του Νίκα, το 532 μ.Χ. Ηταν η ημέρα που το γήπεδο επιτέθηκε στο παλάτι και κατάφερε να το κρατήσει σε κατάσταση πολιορκίας για περίπου πέντε ημέρες.

Ο Ιουστινιανός χρειάστηκε να σφαγιάσει περίπου 30.000 άτομα που είχαν εξεγερθεί αντιδρώντας στη δυσβάσταχτη φορολογία και την αυταρχική διακυβέρνηση.

Habemus Papam

Επιτέλους, μετά από τόσους μήνες τσαλιμάκια, ήρθε η ώρα να μετρηθούμε. Αυτός ήταν ο τίτλος του κύριου άρθρου της αυγής πριν 3 μέρες. Φυσικά το εννοούσε με την έννοια της ανάληψης της ευθύνης του μνημονίου, αλλά εμείς θα την πάρουμε αυτή την έννοια και θα την επιστρέψουμε.
Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ο αλέξης παπαδήμος έφερε ένα μνημόνιο που θα έκανε ακόμα και τη σώτη τριανταφύλλου να φριάξει. Κυρίως γιατί από το πολύ αίμα θα λερωθεί το πατάκι της εξώπορτάς της. Και τώρα με διάφορες δικαιολογίες 3ης δημοτικού ζητάει από την κυβέρνησή του (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτή) να το υπερψηφίσει.

Στην ουσία πέρα από τη σαστημάρα που αυτό έχει φέρει στο σύριζα, κανείς δεν μιλάει ανοιχτά. Θα το κάνω εγώ λοιπόν που δεν είμαι μέλος.

Αυτή τη στιγμή ο αλέξης παπαδήμος θέλει τον σύριζα ως αριστερό άλλοθι για το μνημόνιο του. Το τι σημαίνει αυτό ελπίζω να το καταλαβαίνουμε όλες μας. Στην ουσία η λέξη μνημόνιο είναι πολύ ελαφριά για να περιγράψει το χαρτί που έφερε ο αλέξης παπαδήμος.

Ο σύριζα αυτή τη στιγμή βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα. Αν υποστηρίξει τον παπαδήμο, θα καταστρέψει οποιαδήποτε πιθανότητα αριστερής αφήγησης εξόδου από τα σκατά που βρισκόμαστε. Εκτός αν υπάρχει καμία που πιστεύει στην “ανάπτυξη” και στο ότι καταφέραμε και τη φέραμε στον σόιμπλε.

Στην ουσία ο αλέξης παπαδήμος και οι ρεαλιστές του, λένε στους υπόλοιπους “ΤΙΝΑ κάνουμε”. Ένα TINA που χτίζουν προσεκτικά 6 μήνες τώρα και που εξηγεί τις περισσότερες από αυτές τις μεταπτώσεις μεταξύ του έχουμε συμφωνία (τρίτη 23/6) και κάνουμε δημοψήφισμα (την παρασκευή 26/6).

 Ήδη οι “ρεαλιστές” (πχ φίλης, σταθάκης) προσπαθούν να σπρώξουν τους διαφωνούντες εκτός κυβέρνησης και ιδανικά εκτός κόμματος. Και αυτό ξεκίνησαν να το κάνουν πριν ακόμα υπάρξει συμφωνία. Γιατί τόση βιασύνη? Διότι θέλουν να εκμεταλλευτούν τη σύγχυση των ημερών και την αηδία των ανθρώπων του σύριζα, προκειμένου να ξεκαθαρίσουν το παιχνίδι εντός του κόμματος. Γιατί χρειάζονται τη σύγχυση? Διότι ξέρουν πολύ καλά πως μέσα στο σύριζα οι “ρεαλιστές” είναι μειοψηφία.

 Όμως υπάρχει διέξοδος

Ο σύριζα είναι ένα κόμμα που το ελέγχει η Κεντρική Επιτροπή του. Σύμφωνα με αυτά που ακούω, δύο ομάδες μέσα σε αυτήν την ΚΕ είναι κατά της συμφωνίας. Η μία είναι οι επονομαζόμενοι λαφαζανικοί και οι άλλοι είναι ένα ισχυρό κομμάτι των πρώην τσιπρικών που τους αποκαλούν οι 53. Αυτές οι δύο ομάδες είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, όμως μοιράζονται την υποτιθέμενη κοινή τους απέχθεια για το μνημόνιο που έρχεται.

ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΑΛΛΑΖΕΙ

του Παναγιώτη Κούστα

 

Μετά την ψήφιση του νόμου για την «επαναλειτουργία» της ΕΡΤ που απλώς μετονομάζει τη ΝΕΡΙΤ, την αποτυχία να αποτραπεί το δίδυμο Τσακνή-Ταγματάρχη από το απόλυτα διορισμένο Δ.Σ. της νέας Α.Ε. και τη σημερινή «επιστροφή των εργαζομένων» στο Ραδιομέγαρο μέσω του «εντύπου», το πολιτικό πλαίσιο του αγώνα έχει αντικειμενικά αλλάξει δραστικά. Δεν πρόκειται μόνο για την μη θεσμοθέτηση των κατακτήσεων του αγώνα, δηλαδή την αυτοδιαχείριση και τον κοινωνικό έλεγχο, αλλά και για την ολοκλήρωση της καταστροφής με την στήριξη των «κομβικών» προσώπων από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα.

Η θητεία του Διονύση Τσακνή στην ΑΕΠΙ εγγυάται την «οχύρωση» της ΕΡΤ σε μια ληστρική προς την κοινωνία «λατρεία της πνευματικής ιδιοκτησίας» που ενισχύει τελικά μόνο τις εταιρείες παραγωγής κι όχι τους καλλιτέχνες. Ο βίος του Λάμπη Ταγματάρχη, εντός και εκτός του Ραδιομεγάρου, εγγυάται ότι η επαναλειτουργούσα ΕΡΤ δεν θα αμφισβητήσει την μονοκρατορία των Καναλαρχών, ούτε θα απειλήσει την Οικογένεια Κλικλίκου στην οποία χαρίστηκε το ψηφιακό φάσμα. Τελικά το μόνο τμήμα αυτού του αγώνα που δικαιώθηκε είναι η επιστροφή των απολυμένων εργαζόμενων της ΕΡΤ στην εργασία τους.

Όμως, όπως έχω αναφέρει -από την πρώτη συνέλευση που μίλησα- ποτέ δεν με αφορούσε αυτό το κομμάτι του αγώνα. Θυμίζω ότι η φράση ήταν «δεν είμαι εδώ για να ξαναβρεί κανένας τη δουλίτσα του, δεν με ενδιαφέρει ΠΟΙΟΣ θα δουλεύει στην ΕΡΤ, αλλά το ΠΩΣ θα δουλεύει η ΕΡΤ και ποια θα είναι η σχέση της με την κοινωνία».

TTIP: Υποταγή στις πολυεθνικές

Του Γιώργου Τοζίδη

Όταν το πολυεθνικό κεφάλαιο εξισώνεται με το κυρίαρχο κράτος

 

Ο 9ος γύρος διαπραγματεύσεων μεταξύ Ε.Ε.-ΗΠΑ για τη σύναψη συμφωνίας σχετικά με τη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (ή TTIP όπως είναι γνωστή από τα αρχικά των λέξεων Transatlantic Trade and Investment Partnership) θα διεξαχθεί στη Νέα Υόρκη, από τις 20 μέχρι τις 24 Απριλίου 2015. Ο κατάλογος των θεμάτων που θα συζητηθούν είναι ευρύς, καθώς οι διαπραγματευτικές ομάδες επείγονται να ολοκληρώσουν τις συζητήσεις τους πριν από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ για την ανάδειξη νέου προέδρου.

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της κυβέρνησης των ΗΠΑ, που ξεκίνησαν το 2013 και συνεχίστηκαν ολόκληρη την προηγούμενη χρονιά, έχουν ως στόχο τη δημιουργία της μεγαλύτερης ενιαίας ελεύθερης ζώνης εμπορίου και επενδύσεων στον κόσμο, που μαζί με την αντίστοιχη εταιρική σχέση του Ειρηνικού (Trans-Pacific Partnership) θα καλύπτουν το 72,5% του παγκόσμιου εμπορίου και των παγκόσμιων επενδύσεων.