Το «Πρόγραμμα Ήλιος» και άλλες ανοησίες

Με αφορμή κάποιο σχόλιο αναγνώστη και παρ' ότι δεν το είχα προγραμματισμένο, λέω να συμπληρώσω το χτεσινό κείμενο με μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία. Βλέπετε, αυτό το σχόλιο μου θύμισε την περίφημη "πράσινη ανάπτυξη" του αλησμόνητου πρώην πρωθυπουργού μας Γιώργου Παπανδρέου και έναν σωρό ομορφιές που την συνόδευαν.

Μπροστάρα στην "πράσινη ανάπτυξη" του Παπανδρέου, λοιπόν, μπήκε η αλήστου μνήμης υπουργός περιβάλλοντος με τις ελβιέλες, η Τίνα Μπιρμπίλη. Το 2010, η Μπιρμπίλη σύστησε την Επιτροπή Ενεργειακού Σχεδιασμού, της οποίας η πλειοψηφία των μελών ήσαν εραστές των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (Αγαπητίδης του ΚΑΠΕ, Χαραλαμπίδης της Greenpeace, Βασιλάκος της ΡΑΕ, Κάπρος του ΕΜΠ κλπ). Λογικά, λοιπόν, η Επιτροπή παρουσίασε έναν σχεδιασμό, σύμφωνα με τον οποίο μέχρι το 2050 ο λιγνίτης θα είχε εξοριστεί τελείως από την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Κι επειδή ο λιγνίτης είναι ο φτηνότερος τρόπος για να παράγουμε ρεύμα, το 2050 η τιμή του ρεύματος θα έφτανε στα σύννεφα: "Το κόστος ηλεκτροπαραγωγής θα ακολουθήσει και στην Ελλάδα την αναμενόμενη ανοδική τάση που θα παρατηρηθεί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως έχει παρουσιαστεί και τεκμηριωθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή" (Εθνικός Ενεργειακός Σχεδιασμός – Οδικός Χάρτης για το 2050, κεφάλαιο ΙΙΙ, παρ. 2.6).

To Ivanpah, το μεγαλύτερο σήμερα στον κόσμο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας από τον ήλιο.
350.000 πάνελ σε 5,5 τετραγωνικά μίλια ερήμου στα σύνορα Καλιφόρνιας-Νεβάδας.

Τελικά, η Μπιρμπίλη έρριξε το βάρος στα αιολικά, προσδιορίζοντας τον στόχο στα 7500 MW ως το 2020. Ωραίος στόχος αλλά, ως στόχος, η πυραμίδα του Χέοπος ήταν πιο εφικτός και πιο πρακτικός. Το πρώτο πρόβλημα είναι στοιχειώδες: ενδεικνυόμενες τοποθεσίες εγκατάστασης αιολικών είναι τα νησιά και τα κορφοβούνια αλλά για να μεταφερθεί το ρεύμα από εκεί χρειάζονται δίκτυα που δεν υπάρχουν. Το δεύτερο πρόβλημα το κατέδειξε η μελέτη της ΑΔΜΗΕ: "Σε όλα τα σημεία αναφοράς η συμβολή των αιολικών θεωρείται ίση με 10% της συνολικής ισχύος τους..." (σελ. 30). Τόμπολα! Θα εγκαθιστούσαμε (δηλαδή, θα πληρώναμε) 7500 MW αλλά θα παίρναμε 750! Τζίφος. Το σχέδιο εγκατελείφθη.

Τα γεράκια και η αρκούδα

του Αλέξη Ζακυνθινού

Η παγκόσμια ηγεμονία των Η.Π.Α. συρρικνώνεται, αφού όλο και περισσότερες χώρες απομακρύνονται από τη σφαίρα επιρροής τους – κυρίως επειδή η επίθεση στη Ρωσία, με τα «οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής», δεν απέδωσε τα αναμενόμενα

Σημείωση: Η πρόσφατη ανάπτυξη νέων δυνάμεων του ΝΑΤΟ στις βαλτικές χώρες, στην Ουγγαρία, στην Πολωνία και στη Ρουμανία, είναι μία πολύ σοβαρή εξέλιξη (πηγή) – αφού σκληραίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό το παιχνίδι ισχύος στην περιοχή, επί πλέον σε αυτά που διαδραματίζονται στη Συρία ή/και σχεδιάζονται για το Αιγαίο. Ίσως λοιπόν το παλαιότερο άρθρο μας να είναι αρκετά επίκαιρο.

«Όποιος θέλει να κυριαρχήσει στον πλανήτη, θα πρέπει να κυριαρχήσει στην Ευρασία. Όποιος θέλει να κυριαρχήσει στην Ευρασία, θα πρέπει να κυριαρχήσει στην καρδιά της – στη Ρωσία.
Όποιος θέλει να κυριαρχήσει στη Ρωσία, θα πρέπει προηγουμένως να αποσπάσει την Ουκρανία από τη ρωσική σφαίρα επιρροής. Χωρίς την Ουκρανία, η Ρωσία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η αυτοκρατορία της Ευρασίας» (Brzezinski).

Ανάλυση


Οι απώλειες των Η.Π.Α., όσον αφορά τους συμμάχους, καθώς επίσης τα «μέσα» που τους εξασφαλίζουν την παγκόσμια ηγεμονία, πολλαπλασιάζονται. Οι χώρες των BRICS ιδρύουν το δικό τους ΔΝΤ, η Μ. Βρετανία συμμετέχει στην κινεζική ουσιαστικά παραλλαγή της Παγκόσμιας Τράπεζας (AIIB), η Ρωσία και η Κίνα εγκαθιστούν τα δικά τους Swift, το δυτικό Swift με έδρα τις Βρυξέλλες όχι μόνο δεν διώχνει τη Ρωσία, όπως ήθελε η υπερδύναμη αλλά, αντίθετα, της προσφέρει μία έδρα στη διοίκηση του, το πετροδολάριο κινδυνεύει από τοπετρογουάν, η ΕΕ αρνείται να κλιμακώσει τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας κοκ.


Πρόσφατα δε, παρά τις συγκρούσεις τους για τα νησιά της περιοχής, η Κίνα, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα, έκαναν ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της τριμερούς συνεργασίας τους – με τη συνάντηση των υπουργών εξωτερικών στη Σεούλ, με σκοπό την προετοιμασία μίας σύσκεψης κορυφής των ηγετών τους.


Σχεδιάζουν επί πλέον τη δημιουργία μίας ζώνης ελευθέρου εμπορίου, καθώς επίσης μία κοινή πολιτική απέναντι στο πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας – γεγονός που σημαίνει πως οι Η.Π.Α. απομονώνονται σταδιακά από την ευρύτερη περιοχή.


Επομένως, η ισχύς των Η.Π.Α. βαίνει συνεχώς μειούμενη, αφού όλο και περισσότερες χώρες απομακρύνονται σταδιακά από τη σφαίρα επιρροής τους – κυρίως επειδή η βίαιη επίθεση στη Ρωσία, με τα «οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής», δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Δηλαδή, είτε την ανατροπή του προέδρου Putin και τη συμβιβαστική συνθηκολόγηση της χώρας, είτε το «διαμελισμό» της – με αποτέλεσμα να ενθαρρυνθούν όλοι οι υπόλοιποι «υποτελείς» της υπερδύναμης, διαπιστώνοντας τις αδυναμίες της.

Κίνα – Ρωσία ανατρέπουν την ενεργειακή σκακιέρα

Όσοι ασχολούνται με το σκάκι θα έχουν ακούσει πολλές φορές τον όρο «διπλή απειλή». Πρόκειται για ένα από τα βασικότερα τακτικά χτυπήματα, όπου ένα κομμάτι της μιας παράταξης τοποθετείται με τέτοιο τρόπο ώστε να απειλεί ταυτόχρονα δυο κομμάτια του αντιπάλου. Όσοι συνηθίζουν όμως να χρησιμοποιούν τον όρο «γεωπολιτική σκακιέρα» για να περιγράψουν τις σύνθετες εξελίξεις στη διεθνή διπλωματία, από αυτό το μήνα θα πρέπει να εισάγουν στο λεξιλόγιό τους και την έννοια της «τριπλής απειλής».

Στις αρχές Απριλίου ο γαλλικός ενεργειακός γίγαντας TOTAL προχώρησε σε μια «σκακιστική» κίνηση που άφησε άφωνους τους αντιπάλους της. Στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει 27 δισεκατομμύρια δολάρια, που χρειάζεται για να αναπτύξει εγκαταστάσεις υγροποιημένοι φυσικού αερίου (LNG) κοντά στον κύκλο της Αρκτικής στη Σιβηρία, ζήτησε τη βοήθεια κινεζικών τραπεζών. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στην αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal, από τη συγκεκριμένη συμφωνία αναμένεται να αντλήσει το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 15 δισεκατομμυρίων. Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό για να προκαλέσει πονοκέφαλο στην Ουάσιγκτον, η γαλλική εταιρεία ζήτησε τη μεσολάβηση του Βλαντιμίρ Πούτιν ενώ δέχθηκε να λάβει το μεγαλύτερο μέρος του δανείου σε ευρώ και γουάν.

Με μια κίνηση δηλαδή αμφισβήτησε ταυτόχρονα το εμπάργκο των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία, την κυριαρχία των αγορών της Δύσης για την άντληση κεφαλαίων αλλά και την παντοκρατορία του δολαρίου, ως παγκόσμιου μέσου συναλλαγής και επενδύσεων στην αγορά ενέργειας.

Οι Αγωγοί Ξανάρχονται

*Γράφει η Φλώρα Παπαδέδε

Σωθήκαμε! Με τον ΤΑΡ, η Ελλάδα μετατρέπεται σε «Ενεργειακό Κόμβο»!! Για 5η φορά την τελευταία εικοσαετία!!!

Ο ελέω τρόικας πρωθυπουργός, A. Σαμαράς, βεβαιώνει: «Τώρα γίνεται ενεργειακός κόμβος. Αύριο θα γίνει και παραγωγός ενέργειας η Ελλάδα.»

Η Ελλάδα έχει ξαναγίνει «ενεργειακός κόμβος». Το 1993 από τον Σημίτη, εν μέσω διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Το 1999 από τον Βενιζέλο, με την απελευθέρωση των αγορών ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου. Το 2003 από τον Τσοχατζόπουλο, με σχέδια για τρεις(!) αγωγούς. Το 2008 από τον Φώλια, με την οριστική υπογραφή του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Δυο χρόνια μετά οριστικά ματαιώθηκε…

Και «παραγωγός ενέργειας»! Το 2011, με το Project Helios του Παπακωνσταντίνου. Ποιος θυμάται την «αξιοποίηση» 250.000 στρεμμάτων με φωτοβολταϊκά πάρκα 10GW; Που η παραγόμενη ενέργεια θα εξάγονταν στην Κεντρική Ευρώπη και θα αποπληρώνονταν με αυτή το δημόσιο χρέος;  Πήγε άπατο…

Θα αρκούσαν αυτά για να συμπεράνει κάθε νοήμων άνθρωπος ότι ο ΤΑΡ και ο «ενεργειακός κόμβος» δεν είναι παρά χάντρες και καθρεφτάκια προς ένα λαό που χειμάζεται τρία χρόνια τώρα. Όμως στη ρημαγμένη χώρα μας υπάρχουν τα ΜΜ”E” που βλέπουν «μπουλντόζες το 2014»{1} , όπως έβλεπαν και «φτυάρια στο χέρι» το 2008{2} . Υπάρχουν εμβριθείς αναλυτές των σχεδιαζόμενων χαράξεων πολυποίκιλων αγωγών, προσβεβλημένοι από χρόνιο σύνδρομο «ισχυρής Ελλάδας» οι μεν, «μικρού ιμπεριαλιστή» οι δε. Και πάρα πολλοί άνθρωποι που αναζητούν ελπίδα. Μα όπως έλεγε κάποιος σοφός: η ελπίδα είναι προδοσία της αλήθειας. Καιρός να κοιτάξουμε τα πραγματικά δεδομένα.

Αγωγός χωρίς… αέριο και πελάτες;

Το κοίτασμα που θα τροφοδοτήσει τον ΤΑΡ είναι το Σαχ-Ντενίζ 2, η μοναδική πηγή φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν. Σύμφωνα με τις πλέον αισιόδοξες εκτιμήσεις για την ολοκλήρωση των έργων εξόρυξης, η εκμετάλλευσή του δεν θα αρχίσει πριν το 2020.

Τα σχέδια για τον ΤΑΡ προβλέπουν τη δυνατότητα μεταφοράς 10 δις κ.μ. αερίου ετησίως, το 90% των οποίων προορίζεται για την Ιταλία, με έναρξη εμπορικής λειτουργίας το νωρίτερο το 2022.

Για να γίνει ο αγωγός πρέπει να «βγαίνει» οικονομικά. Πρέπει να βρει τόσους πελάτες που να αποσβέσουν τη διαδρομή του από την Ελλάδα στην Νότιο Ιταλία. Με την ύφεση στη χώρα μας να ξεπερνά το 5% για τέταρτη χρονιά και στην Ιταλία το 2%{3} . Με τη βιομηχανική παραγωγή να συρρικνώνεται στην Ελλάδα τον Μάιο του 2013 κατά 4,6%{4}  (η αντίστοιχη πτώση το Μάη του 2012 ήταν 3%)  και ομοίως στην Ιταλία 4,6% {5} σε σχέση με τον Απρίλη του 2012. Με πτώση το 2012 της ζήτησης φυσικού αερίου 17% στην Ελλάδα και 7,5% στην Ιταλία{6} … Πόσο «οικονομικός» προβλέπεται ο αγωγός; Εν μέσω τέτοιας κρίσης, ποιος σοβαρός οικονομολόγος –πλην των «αλάνθαστων» φωστήρων του ΔΝΤ- θα αποτολμούσε εικασίες για τα οικονομικά μεγέθη του 2022; Και ποιος σοβαρός επιχειρηματίας –πλην Αζέρων «επενδυτών»- θα κατασκεύαζε αγωγό βάσει εικασιών;