Δυό φαντάροι, μία Λίρα.

 

Είναι απίθανο να φανταστούμε μια κυβέρνηση που έδωσε την Μακεδονία χωρίς ανταλλάγματα πέρα από μια επιθυμούμενη πολιτική εύνοια των ΗΠΑ, να έχει πάρει τους δύο φαντάρους τσάμπα.

Η αιφνιδιαστική απελευθέρωση τους και μάλιστα μια ημερομηνία συμβολική δεν έχει να κάνει με τις βλέψεις του Ερντογάν στα ελληνοτουρκικά.

Έχει να κάνει με ένα πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό και οικονομικό παίγνιο.

Ο Πάστορας Μπράνσον από μια σχετική αφάνεια διετίας έχει αναχθεί σε πρώτο θέμα ενόψει των επερχόμενων εκλογών στις ΗΠΑ και τον εσωτερικό πόλεμο ανάμεσα στον αμερικανό πρόεδρο και το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ, ο οποίος τις τελευταίες μέρες έχει πάρει νέα τροπή με τον πρόεδρο να περνάει για πρώτη φορά έμπρακτα στην αντεπίθεση.

Ο Trump αφαίρεσε την διαβάθμιση ασφαλείας από τον πρώην διοικητή της CIA John Brennan. Έπονται κι άλλοι υψηλόβαθμοι πρώην αξιωματούχοι.

Είναι θέμα πολιτικής επιβίωσης για τον Trump να ισχυροποιηθεί.

Η πίεση του προς τον Ερντογάν οδήγησε την τουρκική Λίρα σε νέα κατρακύλα.

Ήταν μεγάλη έκπληξη λοιπόν ότι τη στιγμή που ο Ερντογάν ανακοινώνει δασμούς σε αμερικανικά προϊόντα ως αντίποινα για την ασφυκτική πίεση στην λίρα, αυτή να ανακτά το ένα έβδομο της αξίας της.

9 θέσεις για την γεωπολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας

Όλο και περισσότεροι Έλληνες αντιλαμβάνονται το πόσο κρίσιμα έχουν γίνει τα πράγματα όσον αφορά τη συνέχεια της ύπαρξης του Ελληνικού κράτους.

Επειδή βρισκόμαστε εν μέσω εναλλακτικών μορφών πολέμου με κυριότερο προς το παρόν τον πόλεμο της πληροφορίας, οφείλω να διασαφηνίσω ορισμένα πράματα για όσους Έλληνες ενδιαφέρονται για τη χώρα τους στο βαθμό που μου επιτρέπει η αντίληψη μου:

1) Η ελληνοτουρκική κρίση δεν είναι κυβερνητικό τέχνασμα για να αποπροσανατολιστεί η ελληνική κοινή γνώμη από την οικονομία και το Σκοπιανό. Σκοπιανό και ελληνοτουρκικά συνδέονται και βρίσκονται υπό την μεγάλη ομπρέλα των εθνικών θεμάτων. Υπάρχει άξονας Τουρκίας-Αλβανίας-Σκοπίων. Δεν θα ήταν προς όφελος της κυβέρνησης να ανοίξει περισσότερο τα πολύ υπαρκτά πλέον εθνικά θέματα. Αντιθέτως, θα ήθελε να επιμείνει στην αφήγηση της «καθαρής εξόδου» από τα μνημόνια παρότι αυτή ούτε καθαρή ούτε έξοδος δύναται να είναι.

2) Το κορίτσια ο στόλος δεν αποτελεί άξονα υπέρ της Ελλάδας, τουλάχιστον όχι προς το παρόν. Ο ισχυρότατος 6ος στόλος δεν έχει ως προτεραιότητα του την προάσπιση των Κυπριακών δικαιωμάτων εξόρυξης αλλά πιθανές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Το γεωτρύπανο της Exxon τρυπάει Οκτώβριο. Το τουρκικό πλοίο θα έχει τρυπήσει πολύ νωρίτερα δημιουργώντας τετελεσμένα έναντι των οποίων τόσο η ελληνική όσο και η κυπριακή κυβέρνηση δεν έχουν κανέναν απολύτως σχεδιασμό. Παρότι οι φωνές στα κυρίαρχα αμερικανικά μήντια για επανακαθορισμό προς το χειρότερο των αμερικανοτουρκικών σχέσεων έχουν πληθύνει, προς το παρόν η αμερικανική ηγεσία θεωρεί τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις too big to fail. Η Ελλάδα αποτελεί πολύ μικρότερο ψάρι κι πιο εύκολα αναλώσιμο από την Τουρκία.

3) Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και η Ρωσία δεν επιθυμούν Ελλάδα και Κύπρος να γίνουν ενεργειακοί κόμβοι μιας και θα χάσουν μεγάλο κομμάτι της Ευρωπαϊκής ενεργειακής Αγοράς. Είναι λοιπόν προς όφελος τους προς το παρόν μια διαρκής αστάθεια στη Μεσόγειο.

Η νέα και πιο επικίνδυνη φάση του Συριακού

Ήμουν από τους λίγους που ενάντια στην κυρίαρχη προπαγάνδα, ανέλυσα το 2013 το πόσο κρίσιμη ήταν η διατήρηση της Συρίας για την παγκόσμια σταθερότητα.

Δυστυχώς σήμερα τα πράγματα έχουν γίνει ακόμη πιο κρίσιμα.

Το Συριακό έχει περάσει σε μια νέα φάση όπου απειλείται όχι μόνο η παγκόσμια σταθερότητα αλλά ήδη έχουν διαμορφωθεί συνθήκες ικανές υπό προϋποθέσεις να οδηγήσουν σε παγκόσμιο πόλεμο στον οποίο η Ελλάδα θα είναι από τις πρώτες χώρες που θα παρασυρθεί.

Η εισβολή της Τουρκίας στη Συρία αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού. Η εισβολή της Τουρκίας έχει απόλυτη λογική για τους Τούρκους, ιδιαίτερα αφότου οι αμερικάνοι αποφάσισαν την δημιουργία και τον εξοπλισμό μιας συνοριοφυλακής κυρίως Κούρδων από το Ιράκ μέχρι την Τουρκία, ξυπνώντας βάσιμα τον εφιάλτη των Τούρκων για ένα Κουρδικό διάδρομο, το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μεγάλου κουρδικού κράτους.

Το να αποδώσουμε όλα τα πιθανά σενάρια σε διεθνές επίπεδο είναι εξαιρετικά χρονοβόρο για αυτό και προς το παρόν θα σταθούμε σε μία και μόνο εξέλιξη:

Την αναβίωση των τζιχαντιστών.

Ο βασικός κορμός του τουρκικού στρατού των 25000 αποτελείται κυρίως από ντόπιους ισλαμιστές και Τουρκμένους.

Ανάμεσα τους φανταζόμαστε ότι υπάρχουν κι αρκετοί Τζιχαντιστές.

Μολώχ

Στάθης
Η παγκοσμιοποίηση απέτυχε σε όλα όσα διεκήρυσσε και πέτυχε σε όλα όσα επεδίωκε.

Διεκήρυσσε την κατάργηση των συνόρων. Την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, των εμπορευμάτων και της εργασίας. Διεκήρυσσε την ώσμωση των πολιτισμών (στο διεθνές περιβάλλον) και τον πολυπολιτισμό στο εσωτερικό των κοινωνιών. Διεκήρυσσε την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων διά της ελεύθερης αγοράς (και της «αοράτου χειρός» που κανονιστικώς τη διέπει). Διεκήρυσσε την κατάργηση του προστατευτισμού και την ενθάρρυνση του ανταγωνισμού. Τέλος, διεκήρυσσε την άνθιση των ατομικών δικαιωμάτων, ενώ ευαγγελίσθηκε τη συρρίκνωση των πολέμων, ακόμα και την εξαφάνισή τους – με την εξαίρεση ίσως εκείνων που θα είχαν τη διεθνή νομιμοποίηση, ως έσχατου μέσου επίλυσης των διαφορών.

Εις όλα αυτά η παγκοσμιοποίηση απέτυχε παταγωδώς. Μάλιστα αποτυγχάνει θανάσιμα (κυριολεκτικώς, ως προς τα αποτελέσματα) εδώ και τριάντα χρόνια. Παρά ταύτα, η ανθρωπότητα σαν υπνωτισμένη ή αποχαυνωμένη –και ελλείψει ίσως άλλης εναλλακτικής πρότασης– παρακολουθεί την πορεία της παγκοσμιοποίησης, αδρανής.

Η παγκοσμιοποίηση σήμερα είναι νεκρή. Και η τραγωδία μας είναι ότι η ανθρωπότητα ακολουθεί εν πολλοίς αυτή τη νεκρή, ως ένα άβουλο ζόμπι η ίδια. Κατά μία μάλιστα έννοια η παγκοσμιοποίηση ήταν νεκρή εκ γενετής στον βαθμό που θα αποτύγχανε σε όσα επαγγελλόταν και θα επιτύγχανε σε όσα επεδίωκε.

Τ' ακούς τα τύμπανα του πολέμου;

Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή για την επίλυση του σκοπιανού. Όπως συνηθίζει, η κυβέρνηση Συριζανέλ πετάει τόνους προπαγανδιστικής αισιοδοξίας αποκρύβοντας τις προθέσεις της άλλης πλευράς.

«Πρώτα τ’ όνομα και για τον αλυτρωτισμό του σκοπιανού συντάγματος έχει ο θεός» είναι η διαπραγματευτική θέση μιας κυβέρνησης που έχοντας ξεπουλήσει την εμπιστοσύνη που της δόθηκε από τον ελληνικό λαό, προσπαθεί να βρει ακόμη περισσότερα ερείσματα από τον ξένο παράγοντα.

Η θέση της μετριοπαθούς σε σύγκριση με προηγούμενες σκοπιανής κυβέρνησης είναι «Μακεδονία στον όρο και το σύνταγμα απείραχτο».

Ενδεικτική η πρόσφατη δήλωση Ζάεφ για το εσωτερικό κοινό του: «Οι μακεδόνες έχουμε διαφορετικούς όρους και συνθήκες. Αλλάξαμε το σύνταγμα μια φορά το 1993 κι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα."

Την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας με τον οποίο βρισκόμαστε ήδη σε διαπραγμάτευση για μια συμφωνία θαλασσίων συνόρων, επαναφέρει το ζήτημα διεκδικήσεων των Τζάμηδων.
Η Ελλάδα, συνεχίζει να πουλάει μαζί με τον εαυτό της και κάτι που δεν είναι δικό της: Την προοπτική ένταξης στην ΕΕ.

Δεδομένου του ρόλου της Ελλάδας εντός της ΕΕ ως μέλος φάντασμα, αυτή η παλαιάς κοπής διπλωματία είναι επικίνδυνη για την ίδια την Ελλάδα, δεδομένου ότι αποτελεί πλέον μια ανάμνηση πρόσφατων μεν αλλά ανεπιστρεπτί παρελθουσών συνθηκών.

 
Η κυβέρνηση Συριζανέλ δεν θέλει ή κάνει πως δεν βλέπει πως έχει διαμορφωθεί άξονας Τουρκίας-Αλβανίας-Σκοπίων και πως στις διαπραγματεύσεις πέρα από τις αμερικάνικες βλέψεις κεντρικό ρόλο παίζουν οι τουρκικές φιλοδοξίες.

Ενδεικτικά παραθέτουμε τις δηλώσεις Ερντογάν μία μέρα πριν τις δηλώσεις Ράμα στις 5 Φεβρουαρίου: «Οι Τούρκοι και οι Μακεδόνες είναι αδέλφια και η Τουρκία θα βρίσκεται πάντα πίσω από την πΓΔΜ. Αυτό που έχουμε ξεχάσει το 1912 μπορεί τώρα να διορθωθεί» ενώ ο Ζόραν Ζάεφ στη χθεσινή του επίσκεψη στην Τουρκία ανταπέδωσε, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία ως τον μεγαλύτερο υποστηρικτή των Σκοπίων στο θέμα του ονόματος και κάλεσε για περισσότερες τουρκικές επενδύσεις υποσχόμενος μηδενικούς φόρους για την επόμενη δεκαετία, κάνοντας την χώρα του δούρειο ίππο για περαιτέρω οικονομική διείσδυση στα Βαλκάνια.

Πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία Καντάφι

Πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία Καντάφι, η όμορφη Λιβύη δεν υπάρχει: αποτελεί ένα πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα σε φυλάρχους, ισλαμιστές, διάδρομο διακίνησης σωματεμπόρων, ναρκωτικών κι όπλων.
Ας θυμηθούμε πως ήταν η Λιβύη επί Καντάφι και ποιοι, πως και γιατί την κατέστρεψαν μέσα από ένα παλαιότερο άρθρο μου...

Καντάφι, η αληθινή ιστορία 

Όσοι ασχολούνται με την ιστορία της αμερικάνικης αυτοκρατορίας, είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι οι Αμερικανοί έχουν τη συνήθεια να ανατρέπουν καθεστώτα και να τα αντικαθιστούν με καινούρια των οποίων έχουν εξασφαλίσει την υποταγή, δημιουργώντας ένα φαύλο πραξικοπηματικό κύκλο μόνιμης αποσταθεροποίησης που αποτρέπει όχι μόνο την ανάπτυξη οποιασδήποτε αυτοοργανούμενης πολιτικής κατάστασης στο εσωτερικό των χωρών αλλά και την ανάπτυξη διμερών σχέσεων και ευρύτερα της διπλωματίας. Μέσω του διαίρει και βασίλευε και του δόγματος του χάους, οι Αμερικανοί καταφέρνουν να διατηρούν τεχνητά μερικό έλεγχο σε περιοχές που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν πέραν των διπλωματικών ή οικονομικών τους δυνατοτήτων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μας είναι αδύνατο να αναγνωρίσουμε το αν η άνοδος του Muammar Gaddafi στην εξουσία ήταν προϊόν αρχικά της τότε βρετανικής εξωτερικής πολιτικής και της επίτευξης των στόχων της. Το μόνο στοιχείο που έχουμε για αυτό είναι η ολιγόμηνη εκπαίδευση του Gaddafi σε Αγγλική βρετανική σχολή λίγο πριν αναλάβει την εξουσία με το αναίμακτο πραξικόπημα του 1969 που ανέτρεψε την Αγγλική Μαριονέτα, τον Βασιλιά Idris.
Κείμενο της εποχής βεβαιώνει τις αντιιμπεριαλιστικές αντιλήψεις του Gaddafi και την απέχθεια του για τους Βρετανούς. Παρότι λοιπόν δεν είμαστε σε θέση να βγάλουμε συμπεράσματα για την άνοδο του Gaddafi που μοιάζει να είναι από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις αυτοφυών αντιδράσεων και όχι υποκινήσεων από ξένους παράγοντες, είμαστε σε θέση να τεκμηριώσουμε πως η πτώση και δολοφονία του υποκινήθηκε και στηρίχθηκε από τον αγγλοαμερικανικό άξονα και της Γαλλικής Κυβέρνησης και από την ελίτ του διεθνή πλούτου. 

Το μεγαλοϊδεατικό παραλήρημα ενός Έλληνα Πρωθυπουργού

«Η  Ελλάδα πάντα υποδέχεται με ανοικτές αγκάλες όλους τους καταπιεσμένους και τα θύματα και ποτέ δεν αφήνει μόνους τους ομογενείς της. Τα φυσικά μας σύνορα είναι διαφορετικά από τα σύνορα της καρδιάς μας. Θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ τους. Εμείς φυσικά δείχνουμε σεβασμό για τα φυσικά σύνορα – αλλά δεν μπορούμε να χαράξουμε σύνορα στην καρδιά μας – ούτε το επιτρέπουμε. Κάποιοι μας ρωτούν “Γιατί νοιάζεστε για την Κύπρο;”. Ρωτούν “γιατί νοιάζεστε για τη Γεωργία, την Ουκρανία, την Κριμαία, την Οσετία, τα Βαλκάνια;”. Αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαν να επεκταθούν.

Ωστόσο, σημειώστε ότι κανείς δεν ρωτά τις χώρες που έρχονται στο άμεσο περιβάλλον μας από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά κι από κοντά “τι δουλειά έχετε εκεί”. Καμία από τις περιοχές που μας ρωτούν “τι δουλειά έχετε εδώ” δεν είναι ξένη σε εμάς. Είναι δυνατόν να διαχωριστεί η Σάρτη από τη Σμύρνη;

Ή είναι δυνατόν να σκεφτούμε τη Θεσσαλονίκη χωρίς την Κωνσταντινούπολη; Πώς μπορούν να θεωρηθούν η Οδησσός, η Αστόρια, η Ανατολική Θράκη ως μέρη που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους; Βλέπετε κάτι από εμάς σε οποιαδήποτε χώρα της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής από το Χατάι έως το Μαρόκο. Σίγουρα θα συναντήσετε ένα ίχνος μας σε κάθε βήμα που θα κάνετε κατά μήκος της γεωγραφικής περιοχής που εκτείνεται από τη Θράκη έως την Ανατολική Ευρώπη».

Ανατολική Θράκη και Κύπρος

Η Ελλάδα δεν μπορεί να γυρίσει την πλάτη της στο Χαλέπι. Η Τουρκία δεν μπορεί να αγνοήσει τους ομογενείς της στην Ανατολική Θράκη, την Κύπρο, την Κριμαία και οπουδήποτε αλλού. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τη Λιβύη, την Αίγυπτο, τη Γιουγκοσλαβία να λύσουν μόνοι τους τα προβλήματά τους. Διαφορετικά, ερχόμαστε σε δύσκολη θέση ενώπιον τόσο της ιστορίας μας όσο και των αδερφών μας που ζουν εκεί, οι καρδιές τους χτυπούν μαζί μας.

Ως εκ τούτου, λέω πάντα ότι θεωρούμε δική μας τόσο την ευτυχία όσο και τη δυστυχία των αδερφών μας που ζουν εντός των συνόρων της καρδιάς μας. Εκείνοι που μπερδεύουν αυτό μας το ενδιαφέρον με τις δικές τους αποικιοκρατικές ιστορίες τους ή με τις θρησκευτικές και εθνοτικές εμμονές τους θα πρέπει να αμφισβητήσουν τον εαυτό τους αντί να δίνουν συμβουλές σε εμάς. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το έθνος αυτό έχει την ευγενή καρδιά του  Σωκράτη καθώς επίσης περικλείει την στρατηγική διάνοια του Αλέξανδρου και τη διπλωματική ιδιοφυΐα του Ελευθέριου Βενιζέλου».

Όσον αφορά τη Μουσούλη είναι “εκτός συζήτησης” να μείνει η Ελλάδα εκτός της επιχείρησης που εξαπολύθηκε από τη Βαγδάτη για την ανακατάληψη της Μοσούλης, προπύργιου της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος στο βόρειο Ιράκ.»

Αυτή είναι η πρόσφατη ομιλία του Τούρκου προέδρου Τατζίπ Ερντογάν, προσαρμοσμένη τινά σε έναν νεοελληνικό μεγαλοϊδεατισμό. Είναι μια νεοοθωμανική θέση κι όραμα, δεν είναι απλά «πρόκληση».

Προκλήσεις είναι οι διαρκείς Νοταμ, πρόκληση είναι οι Τούρκοι δεν επέτρεψαν στον Τσίπρα να προσγειωθεί στην ... ΡΟΔΟ!!!, προκλήσεις είναι οι τουρκικές απαιτήσεις στην Κύπρο.

Και ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση είναι ότι παρόλα αυτά, ο Τσίπρας είναι καλός φίλος του Ερντογάν και σταθερός σύμμαχος στα ενταξιακά της Τουρκίας της ΕΕ, κάτι που θα αποτελέσει την οριστική ταφόπλακα της ήδη υπό εξαφάνιση Ελλάδας.

Η ομιλία του Ερντογάν στην Ριζέ, δεν είναι πρόκληση. Είναι θέση κι όραμα.

Και σε αυτή την ομιλία το υπουργείο εξωτερικών δημιούργησε κι ένα ιστορικό προηγούμενο απαντώντας στα περί δημοψηφίσματος στη Θράκη από λανθασμένη πληροφόρηση του ΑΠΕ.

Πιστέψτε με. Δεν είναι τόσο αθώο.

Στα επόμενα χρόνια αυτή η πατάτα θα γίνει καυτή. Είμαι βέβαιος το ότι όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, θα ακούσουμε την Τουρκική πλευρά να επιχειρηματολογεί πως ο πρώτος που αναφέρθηκε σε δημοψήφισμα για τη Θράκη είναι η Ελληνική κυβέρνηση, κι όχι η τουρκική.

ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ

του Τιερύ Μεϊσάν

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η ιστορία του ΝΑΤΟ και των τρεχουσών δραστηριοτήτων του μάς επιτρέπουν να κατανοήσουμε πώς η Δύση έχει εξυφάνει τα ψεύδη της και γιατί σήμερα έχει παγιδευτεί μέσα σε αυτά. Τα στοιχεία που εμπεριέχονται σε αυτό το άρθρο είναι συγκλονιστικά, αλλά είναι αδύνατον να διαψεύσει κανείς τα γεγονότα. Η μοναδική άλλη λύση είναι να προσκολληθεί κανείς στα ψέματα και να επιμείνει σε αυτά.

Κατά την διάρκεια της συνόδου τους στην Κωνσταντινούπολη, στις 13 Μαΐου 2015, οι ηγέτες των χωρών–μελών του ΝΑΤΟ, μετά την ολοκλήρωση του επισήμου γεύματός τους, με συνοδεία άφθονου οινοπνεύματος, τραγούδησαν το τραγούδι «Είμαστε ο κόσμος» (‘We are the world’), κοροϊδεύοντας τους ανόητους που πιστεύουν στην ρητορεία τους περί ειρήνης. Σε αυτό το προκλητικό βίντεο μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον στρατηγό Φίλιπ Μπρίντλοβ [Philip Breedlove] Τζενς Στόλτενμπεργκ [Jens Stoltenberg], Φεντερίκα Μογκερίνι [Federica Mogherini] και πολλούς άλλους υπουργούς Αμύνης.

 Η σύνοδος των αρχηγών των κρατών και των κυβερνήσεων των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην Βαρσοβία (7 & 8 Ιουλίου 2016). Θα έπρεπε να ήταν ο θρίαμβος των Ηνωμένων Πολιτειών επί του υπολοίπου κόσμου, αλλά στην πραγματικότητα ήταν η αρχή της πτώσης τους.

Ας θυμηθούμε όμως πρώτα τι είναι το ΝΑΤΟ.

ΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΝΑΤΟ

Όταν οι ευρωπαϊκές ελίτ, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαν πανικοβληθεί με την ιδέα μιας πιθανής ανάρρησης των Κομμουνιστικών Κομμάτων στην εξουσία, το 1949 αναζήτησαν καταφύγιο υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Πάνω απ’ όλα, τούτο ήταν γι’ αυτές ένα μέσον απειλής προς τους Σοβιετικούς για να τους αποτρέψουν να υποστηρίξουν τους Δυτικούς κομμουνιστές.

Τα κράτη της Δύσης σταδιακά επέκτειναν την συμμαχία τους, συγκεκριμένα προσθέτοντας σε αυτήν, το 1955, την Δυτική Γερμανία, η οποία είχε μόλις λάβει την έγκριση να ανασυστήσει τον στρατό της. Όντας ανήσυχη σχετικά με τις δυνατότητες της Συμμαχίας, η ΕΣΣΔ απάντησε δημιουργώντας το Σύμφωνο της Βαρσοβίας έξι χρόνια μετά την δημιουργία του ΝΑΤΟ.

Με τον Ψυχρό Πόλεμο, ωστόσο, οι δύο συμμαχίες εξελίχθησαν σε ένα είδος αυτοκρατορίας, όπου αφενός στο ΝΑΤΟ προΐσταντο οι Ηνωμένες Πολιτείες, και σε μικρότερο βαθμό το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ αφετέρου στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας προΐστατο η Σοβιετική Ένωση. Ως αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού κατέστη αδύνατη η εγκατάλειψη αυτών των δομών. Το ΝΑΤΟ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το δίκτυο Γκλάντιο [Gladio] για να οργανώσει διάφορα πραξικοπήματα και διάφορες προληπτικές πολιτικές δολοφονίες, ενώ το Σύμφωνο της Βαρσοβίας εισέβαλε απροκάλυπτα στην Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία, οι οποίες είχαν δώσει δείγματα ότι επιθυμούσαν την ανεξαρτησία τους.

Πριν ακόμη από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Σοβιετική Ένωση έδωσε τέλος σε αυτό το σύστημα. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ επέτρεψε σε κάθε χώρα-μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας να διακηρύξει την ανεξαρτησία της («My Way»), γεγονός το οποίο, κατά ειρωνικό τρόπο, ο ίδιος ονόμασε «δόγμα Σινάτρα». Όταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, οι σύμμαχοί της διασκορπίσθηκαν και χρειάστηκαν αρκετά χρόνια σταθεροποίησης προτού συσταθεί ο σημερινός Οργανισμός του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας (ΟΣΣΑ-CSTO). Έχοντας μάθει από τα λάθη του παρελθόντος, ο ΟΣΣΑ βασίζεται στην πλήρη ισότητα μεταξύ των κρατών-μελών του.

Μετανάστευση, Πολιτική και Γεωπολιτική

Γρηγόρης Σουλτάνης

Οι μαζικές μεταναστευτικές ροές είναι ένα μέσο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη ετερόκλητων σκοπών. Μερικοί από αυτούς μπορεί να είναι: η οικονομική και στρατιωτική αποδυνάμωση της χώρας ή των χωρών από τις οποίες προέρχονται οι μεταναστευτικές ροές, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας και των συνόρων της χώρας προορισμού, η πρόκληση πολιτικής αστάθειας, η πρόκληση οικονομικής κατάρρευσης και ο οικονομικός εκβιασμός, η χρήση των μεταναστών ως ταξικού όπλου εναντίον μιας εθνικής εργατικής τάξης, η ανθρωπολογική μετάλλαξη μιας κοινωνικής δομής με εθνική ομοιογένεια, η πραγμάτωση ιδεολογικών ή θρησκευτικών σκοπών και τέλος, η χρησιμοποίηση των μεταναστευτικών ροών ως άλλοθι για στρατιωτικές παρεμβάσεις γεωπολιτικού ή εθνικιστικού χαρακτήρα.


Σε κάθε περίπτωση, η αποτελεσματικότητα του μεταναστευτικού όπλου είναι ασύγκριτη, αφού η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι το ποσοστό επιτυχίας του, αναφορικά με τους σκοπούς που θέτουν όσοι το κατευθύνουν, είναι υπερδιπλάσιο από μια στρατιωτική επέμβαση, γεγονός που οφείλεται στο ότι μπροστά στη μαζική μετανάστευση υπάρχει σχεδόν πλήρης ακινητοποίηση της άμυνας μιας χώρας.


Σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι ευδιάκριτο το ποιος σχεδιάζει, ποιος κινεί και ποιος ωφελείται από τις μαζικές μεταναστευτικές ροές, λόγω του ότι μπορεί να εξυπηρετούνται ταυτόχρονα πολλαπλοί σκοποί από διαφορετικούς δράστες.


Σε γενικές γραμμές-όπως έχει δείξει η K. M. Greenhill-σε μια μαζική μεταναστευτική ροή που χρησιμοποιείται ως όπλο ή μέσω εκβιασμού, εμπλέκονται τρείς παράγοντες: αυτοί που έχουν σχεδιάσει την όλη διαδικασία, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ώστε να ξεκινήσει μια ροή, εκείνοι που άμεσα εμπλέκονται στη δημιουργία της ροής και τέλος, οι καιροσκόποι που εκμεταλλεύονται την ύπαρξή της, με τρόπο ώστε να αποκομίσουν τα μέγιστα οφέλη.


Το Μάρτιο του 2015, ο εκπρόσωπος του Γενικού Εθνικού Κογκρέσου (GNC) της Λιβύης, δήλωσε ότι αν η ΕΕ δεν αναγνωρίσει tο GNC ως την επίσημη κυβέρνηση της χώρας, τότε αυτό εξετάζει πρόταση, για να νοικιάσει πλοία και να στείλει στην ΕΕ Αφρικανούς και Ασιάτες που έχουν μπει παράνομα στη Λιβύη και βρίσκονται στα παράλιά της.

Τα γεράκια και η αρκούδα

του Αλέξη Ζακυνθινού

Η παγκόσμια ηγεμονία των Η.Π.Α. συρρικνώνεται, αφού όλο και περισσότερες χώρες απομακρύνονται από τη σφαίρα επιρροής τους – κυρίως επειδή η επίθεση στη Ρωσία, με τα «οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής», δεν απέδωσε τα αναμενόμενα

Σημείωση: Η πρόσφατη ανάπτυξη νέων δυνάμεων του ΝΑΤΟ στις βαλτικές χώρες, στην Ουγγαρία, στην Πολωνία και στη Ρουμανία, είναι μία πολύ σοβαρή εξέλιξη (πηγή) – αφού σκληραίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό το παιχνίδι ισχύος στην περιοχή, επί πλέον σε αυτά που διαδραματίζονται στη Συρία ή/και σχεδιάζονται για το Αιγαίο. Ίσως λοιπόν το παλαιότερο άρθρο μας να είναι αρκετά επίκαιρο.

«Όποιος θέλει να κυριαρχήσει στον πλανήτη, θα πρέπει να κυριαρχήσει στην Ευρασία. Όποιος θέλει να κυριαρχήσει στην Ευρασία, θα πρέπει να κυριαρχήσει στην καρδιά της – στη Ρωσία.
Όποιος θέλει να κυριαρχήσει στη Ρωσία, θα πρέπει προηγουμένως να αποσπάσει την Ουκρανία από τη ρωσική σφαίρα επιρροής. Χωρίς την Ουκρανία, η Ρωσία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η αυτοκρατορία της Ευρασίας» (Brzezinski).

Ανάλυση


Οι απώλειες των Η.Π.Α., όσον αφορά τους συμμάχους, καθώς επίσης τα «μέσα» που τους εξασφαλίζουν την παγκόσμια ηγεμονία, πολλαπλασιάζονται. Οι χώρες των BRICS ιδρύουν το δικό τους ΔΝΤ, η Μ. Βρετανία συμμετέχει στην κινεζική ουσιαστικά παραλλαγή της Παγκόσμιας Τράπεζας (AIIB), η Ρωσία και η Κίνα εγκαθιστούν τα δικά τους Swift, το δυτικό Swift με έδρα τις Βρυξέλλες όχι μόνο δεν διώχνει τη Ρωσία, όπως ήθελε η υπερδύναμη αλλά, αντίθετα, της προσφέρει μία έδρα στη διοίκηση του, το πετροδολάριο κινδυνεύει από τοπετρογουάν, η ΕΕ αρνείται να κλιμακώσει τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας κοκ.


Πρόσφατα δε, παρά τις συγκρούσεις τους για τα νησιά της περιοχής, η Κίνα, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα, έκαναν ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της τριμερούς συνεργασίας τους – με τη συνάντηση των υπουργών εξωτερικών στη Σεούλ, με σκοπό την προετοιμασία μίας σύσκεψης κορυφής των ηγετών τους.


Σχεδιάζουν επί πλέον τη δημιουργία μίας ζώνης ελευθέρου εμπορίου, καθώς επίσης μία κοινή πολιτική απέναντι στο πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας – γεγονός που σημαίνει πως οι Η.Π.Α. απομονώνονται σταδιακά από την ευρύτερη περιοχή.


Επομένως, η ισχύς των Η.Π.Α. βαίνει συνεχώς μειούμενη, αφού όλο και περισσότερες χώρες απομακρύνονται σταδιακά από τη σφαίρα επιρροής τους – κυρίως επειδή η βίαιη επίθεση στη Ρωσία, με τα «οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής», δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Δηλαδή, είτε την ανατροπή του προέδρου Putin και τη συμβιβαστική συνθηκολόγηση της χώρας, είτε το «διαμελισμό» της – με αποτέλεσμα να ενθαρρυνθούν όλοι οι υπόλοιποι «υποτελείς» της υπερδύναμης, διαπιστώνοντας τις αδυναμίες της.

WAR!!!

Το Μάρτιο του 2013 γράφτηκε ίσως το σημαντικότερο άρθρο στην μνημονιακή Ελλάδα κι όχι μόνο.

 

«Συρία, το τελευταίο οχυρό της παγκόσμιας σταθερότητας» χωρίς θαυμαστικά ή εισαγωγικά ή τίποτα.

 

Σήμερα, το άρθρο έχει επιβεβαιωθεί μέχρι τελευταίας κεραίας όσον αφορά τα γεωπολιτικά.

Η Ευρώπη απειλείται με διάλυση υπό την πίεση του προσφυγικού όπλου της Τουρκίας, ενώ έγινε ήδη δορυφόρος του ΝΑΤΟ και της γενοκτόνας παραβάτριας κάθε διεθνούς δικαίου Ερντογανικής Τουρκίας.

 

Η οποία από χθες επιχειρεί κατά του συριακού στρατού!

 

Κάνει γυμνάσια μαζί με τη Σαουδική Αραβία η οποία παρά τη φιάσκο της επέμβασης της στην Υεμένη απειλεί για χερσαία επέμβαση στη Συρία.

 

Ο ισλαμικός πόλος έχει διαμορφωθεί και μέχρι τώρα περιλαμβάνει την ΙΣΙΣ την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.

 

Αν δεν υπήρχε η αιγυπτιακή δικτατορία του Σίσι την οποία και σαφώς καταδικάζω θα περιλάμβανε και την Αίγυπτο.   

Επικρατεί παγκόσμιο «χάος»;

Βλέποντας τις συγκρούσεις στη Συρία, την Ουκρανία, τη Λιβύη και την Αφρική μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι ο κόσμος περνάει μια περίοδο «ασυναρτησίας»: Πολλές αντιμαχόμενες πλευρές, πολλά αντιτιθέμενα συμφέροντα, αδυναμία προσδιορισμού «καλών». Ο αποσπασματικός και ασύνδετος τρόπος παρουσίασης των συγκρούσεων από τα ΜΜΕ, ενισχύει την ιδέα της «παγκόσμιας αταξίας». Επιπλέον με την αποσιώπηση ή διαστρέβλωση κρίσιμων γεγονότων δημιουργούνται ψευδείς παραστάσεις όπως «η πανίσχυρη Κίνα που δανείζει και άρα ελέγχει την Αμερική» ή «ο πανίσχυρος και επιθετικός δικτάτορας Πούτιν». Ο Δυτικός άνθρωπος αισθάνεται περικυκλωμένος από χαοτικές απειλές αφού γίνονται επιθέσεις αυτοκτονίας στις συναυλίες και τα γήπεδα που συχνάζουν τα παιδιά του, εκρήγνυνται βόμβες στο μετρό, «πνίγεται» από πρόσφυγες και μετανάστες και, κάποιες λίγες φορές, νιώθει ότι ο πόλεμος τον πλησιάζει.

Όμως δεν πρόκειται περί χάους, ακόμη και αν κάποιες μεμονωμένες εξελίξεις είναι πράγματι δυσεξήγητες. Για να αναζητήσουμε μια προσέγγιση από τη σκοπιά των εκμεταλλευόμενων εθνών και τάξεων, πρέπει να διακρίνουμε τα κύρια, να μην παρασυρθούμε από το χάος των λεπτομερειών. Ούτε ο αυξανόμενος αριθμός πολέμων από το 1990 μέχρι σήμερα, ούτε η διαρπαγή των φτωχών χωρών και των φτωχών στρωμάτων στις πλούσιες χώρες, είναι νέα φαινόμενα στην ιστορία του καπιταλισμού. Όμως, η παρούσα φάση εμφανώς συνδέεται με τη στρατηγική νίκη των δυτικών δυνάμεων στον πρώτο ψυχρό πόλεμο, που έληξε με τη διάλυση της ΕΣΣΔ, τη διάλυση του παγκόσμιου συστήματος συμμαχιών που είχε δημιουργήσει, την κατάλυση του διπολικού κόσμου και την ανάδυση των ΗΠΑ ως μόνης παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Οι συνέπειες ήρθαν γρήγορα: Όλα τα εν δυνάμει αντίπαλα κράτη εξουδετερώθηκαν με κατατμήσεις που έγιναν είτε με πόλεμο είτε «ειρηνικά». Αυτή η διαδικασία που άρχισε με την ΕΣΣΔ και την Τσεχοσλοβακία συνεχίστηκε μέσα από ποταμούς αίματος στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ και τη Λιβύη, συνεχίζεται σήμερα με υποψήφια θύματα πρώτα τη Συρία και στη συνέχεια τη Ρωσία, την Κίνα κ.ο.κ.

Το MATRIX

 Γεια σου Πιτσιρίκο,

Διάβασα ξανά εκείνο το καταπληκτικό κείμενο όπου μιλάς για την ελπίδα. Για το πλοίο που ταξιδεύει και μεταφέρει τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Το πλοίο που μπορεί να φέρει είτε το όνομα «Αγωνία» είτε «Ελπίδα». Γράφεις για τα βλέμματα των ανθρώπων που μέσα στην αγωνία τους πιάνονται από την τελευταία ελπίδα που τους πετά στα πόδια η ζωή και η ψυχή τους φωτίζεται στιγμιαία και τραγικά μέχρι να βυθιστούν και να χαθούν για πάντα.

Το έχω δει το βλέμμα και τους σπασμούς του προσώπου.

Σε κάποιους κλείνει το μάτι πονηρά ο «θεός» που πιστεύουν, σε κάποιους άλλους η ζάλη μιας καινούργιας ζωής. «Εσύ θα σωθείς, εσύ θα γλυτώσεις» του ψιθυρίζει η φωνή στο κεφάλι. Άσε τα γεγονότα να πάνε να γαμηθούν, εσύ θα τα καταφέρεις.

Το θαύμα λοιπόν. Ή μάλλον καλύτερα η προσδοκία του θαύματος. Μια ανθρωπότητα που αιώνες τρέφεται και πεθαίνει με την προσδοκία του θαύματος. Οι ίδιες καταστάσεις και οι ανάλογες καταστροφές επιστρέφουν πάντα στον ίδιο σταθμό και βρίσκουν τους ίδιους ανθρώπους να κάθονται στις λάθος γωνίες κάνοντας ξανά και ξανά τα λάθος πράγματα. Ο Όργουελ στο «1984» βάζει τον ήρωα του να εργάζεται στην διεύθυνση που είναι επιφορτισμένη με την καταστροφή και την εκ των υστέρων διαμόρφωση της ιστορίας του παρελθόντος.
«Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει και το μέλλον» γράφει ο Όργουελ.

Προφητικός όσο κανένας άλλος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αν το σκεφτείς προσεκτικά αυτό είναι που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια και φυσικά πιο έντονα στις μέρες μας.

To ρωσικό αεροπλάνο και το γαλλικό ρεζιλίκι

Όλοι παίζουν με τη φωτιά, έστω και αν θεωρούν ότι το παιχνίδι είναι υπό έλεγχο

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Το ρωσικό αεροπλάνο καταρρίφθηκε και οι Ρώσοι πιλότοι σκοτώθηκαν. Το θύμα, όμως, δεν ήταν ο Πούτιν αλλά ο Ολάντ – ρεζίλι στα χέρια του Νταβούτογλου και του Ομπάμα. Μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι ο Ολάντ έδειξε, δημοσίως τουλάχιστον, διάθεση να συνεργαστεί στρατιωτικά με τη Ρωσία για να χτυπηθούν οι Τζιχαντιστές. Με πρώτο στόχο την πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ.), τη Ράκα. Αν η στρατιωτική σύμπραξη Ρωσίας- Γαλλίας οδηγούσε στην πτώση της Ράκα το Ι.Κ. θα είχε υποστεί ανεπανόρθωτη στρατιωτική και κυρίως πολιτική ήττα, ουσιαστικά θα ήταν το τέλος του. Οι ΗΠΑ θα έχαναν κάθε στήριγμα και εργαλείο πίεσης στη Μ. Ανατολή. Θα έχαναν, όμως, ταυτόχρονα και την Ευρώπη. Η Ε.Ε. ή θα ακολουθούσε σύσσωμη το παράδειγμα της Γαλλίας και θα συντασσόταν με τη Ρωσία αίροντας τις κυρώσεις εναντίον της ή θα πήγαινε σε διάσπαση, οπότε αντίο και στη γερμανική ηγεμονία.

Ο πόλεμος στο Μάλι (για το ουράνιο, το χρυσό και το πετρέλαιο)

Η γαλλική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι:

«Θα στείλoυμε 2.500 στρατιώτες για να υποστηρίξουμε  το στρατό της κυβέρνησης του Μάλι  στη σύγκρουση εναντίον των ισλαμιστών ανταρτών. Η Γαλλία έχει ήδη στείλει περίπου 750 στρατιώτες στο Μάλι…Θα συνεχίσουμε την ανάπτυξη των δυνάμεων στο έδαφος και στον αέρα …  Έχουμε ένα στόχο. Θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι,  όταν τελειώσει η επέμβασή μας και φύγουμε,  το Μάλι θα είναι ασφαλές, θα έχει νόμιμες αρχές,  θα ακολουθήσει εκλογική διαδικασία και δεν θα υπάρχουν πλέον οι τρομοκράτες που απειλούν το έδαφός του ». [1]

Αυτή είναι λοιπόν η επίσημη θέση της Γαλλίας και αυτών που την υποστηρίζουν. Και, φυσικά, αυτό είναι που διαδίδεται  ευρέως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η Γαλλία υποστηρίζεται και από άλλα μέλη του ΝΑΤΟ. Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λεόν Πανέτα επιβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ παρέχουν μυστικές υπηρεσίες στις γαλλικές δυνάμεις στο Μαλί. [2]

Ο Καναδάς, το Βέλγιο, η Δανία και η Γερμανία έχουν επίσης υποστηρίξει δημοσίως τη γαλλική εισβολή, υποσχόμενοι υλικοτεχνική υποστήριξη στην καταστολή των ανταρτών. [3]

Αν   όμως  τα πιστέψουμε όλα αυτά ,  δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια.   Μια ματιά στους φυσικούς πόρους του Μάλι αποκαλύπτει περίπου, περί τίνος πρόκειται.

Οι φυσικοί πόροι του Μάλι [4] 

Χρυσός:  Η τρίτη μεγαλύτερη παραγωγός χώρα χρυσού της Αφρικής με μεγάλη κλίμακα εξερεύνησης που συνεχίζεται. Το Μάλι υπήρξε διάσημο για το χρυσό του από την εποχή της μεγάλης αυτοκρατορίας του Μάλι και το προσκύνημα στη Μέκκα του αυτοκράτορα Kankou Moussa, το 1324, ο οποίος μετέφερε με το καραβάνι του περισσότερους από 8 τόνους χρυσού.  Ως εκ τούτου, το Μάλι είναι παραδοσιακά μια χώρα εξόρυξης εδώ και πάνω από μισή χιλιετία.

Μετά τον Τρίτο Πόλεμο…

Βαδίζουμε ολοταχώς προς την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική σοβιετία. Από τον αντίστροφο δρόμο όμως. Όχι με την κρατικοποίηση των επιχειρήσεων αλλά αρχικά με τη μετατροπή των κρατών σε επιχειρήσεις, και τελικά με την αντικατάστασή τους από τις ικανότερες να διαχειριστούν ανθρώπινο δυναμικό και φυσικούς πόρους πολυεθνικές

 

του Γιάννη Μακριδάκη

Τα κράτη ως οντότητες θα υφίστανται πλέον για λόγους τυπικής διοικητικής διαίρεσης, επίσης για διατήρηση του πολύ χρήσιμου, ιδίως όταν τεχνηέντως διαστέλλεται σε καιρούς κρίσεων, εθνικοπατριωτικού αισθήματος ενός ικανού να διεγείρει τα συντηρητικά ένστικτα των κοινωνιών ποσοστού απαιδεύτων, και, τέλος, για τον προσεταιρισμό μέσω χρηματισμού, με λεφτά φυσικά των φορολογούμενων πολιτών, μιας στρατιάς πολιτικών, στρατιωτικών, δικαστικών, αστυνομικών, ελεγκτικών και θρησκευτικών υπηκόων της νέας τάξης.

Η σκιά της Ρωσίας πάνω από τη Συρία

Είμαστε βαθιά βουτηγμένοι στη δυτική προπαγάνδα, κολλημένοι όπως οι μύγες στο μέλι, ή καλύτερα οι μύγες στα σκατά.

Κανείς δεν έκλαιγε όταν οι αμερικάνοι και οι συμμάχοι τους διαλύαν τις πιο προηγμένες χώρες της Μ.Ανατολής με τη βοήθεια των πάντα χρήσιμων ηλιθίων τους, των εξτρεμιστών ισλαμιστών. Αντιθέτως, πολλοί χειροκροτούσαν το προοίμιο της ανείπωτης καταστροφής, την αραβική άνοιξη για να παινέσουν την αυτοδημοκρατικότητά τους.

 

Τώρα, αρκετά χρόνια μετά, με το προσφυγικό να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, πολιτικοί και μήντια ανακαλύπτουν πως το πρόβλημα πρέπει να λυθεί στις ρίζες του, στα αίτια του.

 

Αποφεύγουν φυσικά να τονίσουν πως τα αίτια του προβλήματος δεν είναι μόνο ο ισλαμικός εξτρεμισμός αλλά και αυτός που τον εξόπλισε και του έστρωσε το δρόμο με βομβαρδισμούς και κατοχές: ο δυτικός ιμπεριαλισμός, οι ίδιοι τους δηλαδή που τώρα θέλουν να αντιμετωπίσουν τις αιτίες του προβλήματος.

Νάζια στους Ναζί: πως να ρίξετε στο κρεβάτι γενοκτόνους γαμόμανους

Πέτρος Αργυρίου

 Η Ναζιστική Γερμανία λαφυραγωγήθηκε, τέτοια είναι η μοίρα των ηττημένων, πόσο μάλλον όταν αυτοί έχουν διαπράξει γενοκτονίες σε πληθώρα χωρών στο όνομα της «φυλετικής ανωτερότητας».
Η συντριβή των Ναζί μπορεί να «σωφρόνισε» τους Γερμανούς για πολλές δεκαετίες, ο Ναζισμός όμως δεν πέθανε ποτέ σε κάποιες χώρες.

Ακόμη και ο «δημοκρατικός» τους αντίπαλος, οι ΗΠΑ, έσπευσε να βάλει στο χέρι τη ναζιστική τεχνογνωσία και ενσωμάτωσε Ναζί τεχνοκράτες και επιστήμονες παρέχοντας τους ασυλία και χρηματικές απολαβές.

Το ναζιστικό σκάνδαλο των ΗΠΑ κατά διαστήματα ερχόταν στο φως της δημοσιότητας με αποτέλεσμα το 1970 η «δημοκρατική Αμερική» να εκβιάσει τους Αμερικανούς πλέον υπηκόους πρώην Ναζί. Το μακρύ χέρι του αμερικανικού δικαίου εφάρμοσε το πρόγραμμα αυτοεξορία ή σύνταξη, επιτρέποντας σε αυτούς που επέλεγαν το πρώτο, να φύγουν δηλαδή από την Αμερική, να κρατήσουν το δεύτερο, τη σύνταξη του αμερικανικού δημοσίου.

Οι αμερικάνοι πρόσφατα εξάντλησαν όλη τους την αντιναζιστική τους σκληρότητα, αφού για δεκαετίες διδάσκονταν στα επιτεύγματά του Ναζισμού από τους πρώτους διδάξαντες.
Έτσι τον Οκτώβριο του 2014, το κογκρέσο αποφάσισε να δρομολογήσει τη διακοπή των συντάξεων των αμερικανοποιημένων Ναζί εγκληματιών πολέμου.

Πραγματικά έτριξαν το κόκκαλα των πρώην Ναζί από την πυγμή της αμερικανικής κυβέρνησης καθώς οι περισσότεροι από αυτούς ήταν ήδη νεκροί. Τους είχε προφτάσει ο Μέγας αντιρατσιστής, ο μεγάλος εξισωτής, ο φυσικός βιολογικός θάνατος.

Έχοντας λοιπόν αποσύρει την εύνοια από τους νεκρούς και υπέργηρους Ναζί, οι Αμερικάνοι έπρεπε να την επενδύσουν κάπου αλλού, σε νεότερους νεοναζιστές.

ΟΙ νεοναζί της Ουκρανίας, καλά τοποθετημένοι στην Ουκρανική κυβέρνηση από όπου συντονίζουν τις γενοκτονικές επιθέσεις τους κατά των ρωσόφωνων της ανατολικής Ουκρανίας καθώς ακόμη και ο επίσημος ουκρανικός στρατός διστάζει ενίοτε να βάψει τα χέρια του με αίμα ομοεθνών ήταν μια αναμενόμενη επένδυση του φιλοναζισμού των αμερικάνων στην προσπάθεια τους να στραγγαλίσουν με κάθε τρόπο τη Ρωσία.

Πύλη ή κερκόπορτα;

  Η όλη υπόθεση μου θυμίζει τον Φωτόπουλο στην ταινία του Σακελλάριου «Ούτε γάτα ούτε ζημιά», στον ρόλο του σταθμάρχη της Θυμαριάς, όπου εκτυλίσσεται ένα γαϊτανάκι συζυγικής απιστίας. Η Θυμαριά είναι ένα μικρό χωριό -μου είναι άγνωστο αν πράγματι υπάρχει- για το οποίο ο σταθμάρχης Φωτόπουλος θυμίζει με κάθε ευκαιρία ότι είναι «μικρό, αλλά κόμβος». Κάπως έτσι και η εκτός παγκοσμίου παραγωγικού και εμπορικού χάρτη Ελλάδα υποτίθεται ότι επιχειρεί να ανακτήσει τη θέση που είχε στο πέρασμα των αιώνων ως κόμβος μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μικρά, παρηκμασμένη, υπερχρεωμένη, αλλά κόμβος. Ή πύλη, κατά την ορολογία που επισήμως υιοθέτησε ο πρωθυπουργός στο Πεκίνο και στη Σανγκάη. Για την ακρίβεια πύλη της Κίνας προς την Ευρώπη.

Θεμιτή η φιλοδοξία, αλλά πρέπει να σκεφτεί κανείς τα χωροταξικά, τα γεωοικονομικά, τα γεωπολιτικά και τα λοιπά όριά της. Για πόσους και ποιους «περαστικούς» η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει πύλη; Πύλη τις Κίνας, του εργοστάσιου του κόσμου, προς τη Δύση και αντιστρόφως. Ενεργειακή πύλη της Ρωσίας προς την Ευρώπη, αλλά και πύλη για το αζερικό αέριο προς τον ίδιο προορισμό. Πύλη, ή για την ακρίβεια κόμβος, των δικτύων μεταφοράς, εμπορευματικών και επιβατικών, από ανατολάς προς δυσμάς και τούμπαλιν. Και για να μην ξεχνιόμαστε, η Ελλάδα παραμένει βασική πύλη για τα μεταναστευτικά ρεύματα της Ασίας και της Αφρικής προς τη Δύση, ρεύματα τα οποία κατά κανόνα τροφοδοτεί η Δύση με τις πολεμικές και αποικιοκρατικές αθλιότητες στις οποίες συχνότατα επιδίδεται στην Ανατολή. Σημειωτέον, επίσης, ότι η Ελλάδα παραμένει πάντα πύλη, τουλάχιστον εφεδρική, για τις εκστρατευτικές εξόδους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ προς Ασία και Αφρική. Επίσης, αντιμετωπίστηκε στο παρελθόν ως πύλη για την οικονομική επέκταση της Ευρώπης στα Βαλκάνια, αλλά και ως πύλη εισόδου των μεταναστευτικών πληθυσμών που εξόρισε η «ανασυγκρότηση» των Βαλκανίων και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Το να γίνει μια χώρα «πύλη» ακούγεται ελκυστικό, προνομιακό. Υπόσχεται πλούτο, υπεραξίες, επενδύσεις, απασχόληση και εισόδημα. Ενέχει, ωστόσο, και τον κίνδυνο να τη μετατρέψει σε κέντρο διερχομένων. Το Χρηματιστήριο, για παράδειγμα, είναι εδώ και εβδομάδες μια «πύλη» κεφαλαίων που περνούν, κάνουν την αρπαχτή τους και εξαφανίζονται. Τίποτα δεν έρχεται για να μείνει ή έστω να σταθμεύσει για λίγους μήνες. Το τραπεζικό σύστημα, επίσης, εδώ και τρεις δεκαετίες χρησιμοποιήθηκε ως «πύλη» από την οποία πέρασαν κεφάλαια πολλών δισεκατομμυρίων, και σ’ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό το χρηματοπιστωτικό big bang, από το οποίο σήμερα έχει απομείνει μόνο μια ισχνή σκιά. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια των ΚΠΣ που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’90 πέρασαν επίσης από την «πύλη» της ελληνικής οικονομίας και σήμερα δεν έχουν απομείνει παρά ελάχιστα ίχνη τους. Και το ολυμπιακό πάρτι του 2004 χρησιμοποιήθηκε ως μια τεράστια «πύλη» από κατασκευαστικούς και τεχνολογικούς κολοσσούς, αλλά τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που πέρασαν από το κατώφλι του απλώς διεύρυναν τη μαύρη τρύπα του χρέους.