Κυβέρνηση αλόης

Μπορεί η Coca Cola να πηγαίνει μ’ όλα, αλλά πλέον βρήκε ανταγωνίστρια. Την αλόη που πάει με όλα και κάνει τα πάντα, σύμφωνα με τη βροχή διαφημίσεων. Για τις διάρροιες; Πιες αλόη. Για τη δυσκοιλιότητα; Πιες αλόη. Για πριν το ξύρισμα; Πασαλείψου με αλόη. Για μετά το ξύρισμα; Πασαλείψου πάλι με αλόη. Για την τριχόπτωση; Λούσου με αλόη. Για την αποτρίχωση; Βάλε αλόη. Για να ζεσταθείς; Ζεστή αλόη. Για να δροσιστείς; Κρύα αλόη. Για να κοιμηθείς ήρεμα; Αλόη. Για να είσαι στην τσίτα; Αλόη. Κι ένα κάρο ακόμη θαύματα της αλόης η οποία θεραπεύει κάθε αλληλοσυγκρουόμενη πάθηση, σύμπτωμα, κατάσταση.


Κάνει τόσα πολλά ταυτόχρονα η αλόη που έχω αρχίσει να πιστεύω ότι οι μεγαλέμποροί της διαθέτουν ίδιο επικοινωνιακό επιτελείο με της κυβέρνησης. Θες μνημόνια; Δυο – δυο στα φέρνει η κυβέρνηση. Είσαι αντιμνημονιακός; Κάθε μέρα, όλη μέρα καταγγέλλει τα μνημόνια η ίδια κυβέρνηση. Θες να πιστεύεις ότι η ανεργία μειώθηκε; Προτιμάς τα στοιχεία του ΟΑΕΔ της κυβέρνησης. Θες να βρεις στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι ελαστικές σχέσεις εργασίας είναι πλέον οι κυρίαρχες στην αγορά και η ανεργία κρύβεται κάτω από το χαλί τής σημιτικής απασχολησιμότητας; Προτιμάς τις ανακοινώσεις της ΕΡΓΑΝΗΣ της κυβέρνησης.


Θες χωρισμό Εκκλησίας – Κράτους; Ο Φίλης της κυβέρνησης. Θες να μη γίνει χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους; Ο Καμμένος της κυβέρνησης. Θες υπερταμείο που να πουλάει τη χώρα σε τιμές «το αφεντικό τρελάθηκε»; Διαλέγεις Σταθάκη από την κυβέρνηση. Είσαι εναντίον των τζάμπα ιδιωτικοποιήσεων; Επιλέγεις Σπίρτζη από την ίδια κυβέρνηση.


Στήριζες το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; Η κυβερνητική βουλευτίνα Βασιλική Κατριβάνου είναι ο άνθρωπός σου. Θεωρείς ανεπίτρεπτο το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων; Το ζώδιό σου ταιριάζει με εκείνο του, επίσης κυβερνητικού βουλευτή,  Κώστα Κατσίκη. Πιστεύεις ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και ότι δεν υπάρχουν σύνορα στις θάλασσες; Ο Τσίπρας σε καλύπτει απόλυτα. Είσαι στρατόκαυλος και ονειρεύεσαι ότι υπηρετείς ως ΟΥΚάς πάνω σε σημαδούρα πυροβολώντας ακόμη και τους γλάρους από το Αϊβαλί που εισέρχονται παράνομα στον αέρα της Λέσβου; Καμμένος, αγόρι μου!

Σπάζοντας αριστερεότυπα

«Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια.»

 

Βενιαμίν Φρανγκλίνος

 

Κι αυτό μας συνέβη.

 

Η επίκληση στην ασφάλεια μέσα σε εκβιαστικά καθεστώτα μόνιμης επισφάλειας μας στέρησε στοιχειώδεις ελευθερίες.

 

Σε αυτό τον κοσμοχαλασμό η αριστερά δεν ήταν απλά απούσα. Ήταν δυστυχώς παρούσα.

Και συνυπεύθυνη.

 

Δεν είναι πρώτη φορά αριστερά. Είναι σαράντα χρόνια αριστερά. Η μεταπολίτευση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η εκδίκηση της αριστεράς.

 

Η αριστερή κυριαρχία είναι τόσο εκκωφαντική που όλοι σιωπούν για αυτή.

 

Ακόμη κι αν δεν σκεφτούμε την εξουσία με όρους συμμετοχής στη δημόσια διοίκηση, ακόμη κι έτσι, εδώ και τέσσερις δεκαετίες στο δημόσιο λόγο και στο καλλιτεχνικό στερέωμα η αριστερά κυριαρχεί, εξοστρακίζοντας στην αφάνεια ότι δεν εγκρίνει.

 

 Η ισχύς της αριστεράς είναι τόσο τεράστια που η επιβολή της ήταν μια απαρατήρητη κανονικότητα.

Ποιος θα είχε το θράσος άραγε να απαγορεύσει σε ένα Πακιστανό να δηλώνει Πακιστανός χωρίς να δεχθεί τη δημόσια κατακραυγή και να χαρακτηριστεί ως ρατσιστής φασίστας ναζί κλπ κλπ;

 

Η ελληνική αριστερά είχε και το θράσος και την ισχύ να επιβάλλει δια ροπάλου το να απαγορεύσει στον Έλληνα πολίτη να αυτοπροσδιορίζεται ως Έλληνας με απτές απειλές χαρακτηρισμού του ως εθνικιστή, φασίστα, ναζί.

 

Οι διεθνιστές, χέρι χέρι με τους παγκοσμιοποιητές επέβαλαν τον α-εθνισμό στους πολίτες.

 

Κι αν το κίνητρο των παγκοσμιοποιητών για αυτό ήταν σαφώς να αφαιρέσουν οτιδήποτε στεκόταν εμπόδιο στον οικονομικό (κι όχι μόνο) ιμπεριαλισμό τους και επομένως και την αίσθηση μιας κάποιας εθνικής ταυτότητας, για τους διεθνιστές δεν μπορεί να ειπωθεί ακριβώς το ίδιο καθώς η στόχευση τους δεν θα μπορούσε να είναι ίδια μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Μετά τη σοβιετική κατάρρευση και το έλλειμμα πατρωνίας, οι εξελίξεις στην ελληνική αριστερά είναι δραματικές.

Ο μύθος του Ράιχ

Ο μύθος του «Ράιχ» ήταν εκείνος που ένωσε κατά κύριο λόγο τον Χίτλερ με την πλειονότητα της μορφωμένης Γερμανίας. Το γεγονός ότι ο Χίτλερ κατανοούσε ενστικτωδώς τις δυνατότητες τις οποίες προσέφερε η ιδέα του «Ράιχ» είναι ένας από τους λόγους της επιτυχίας του. 

Η «ιδέα του Ράιχ» ήταν η ανάμνηση του μεγαλείου του γερμανικού Μεσαίωνα και της αποστολής την οποία είχε αναλάβει τότε η Γερμανία εν ονόματι όλης της χριστιανικής δύσης: να αποκρούσει του κινδύνους που έρχονταν από τη  ειδωλολατρική Ανατολή. 

Στο μυαλό και στην καρδιά των οπαδών της, η «ιδέα του Ράιχ» είχε επιζήσει των ταπεινώσεων στις οποίες η Δύση, μέσω της Γαλλίας, είχε υποβάλει εδώ και αιώνες τη Γερμανία (οι Συνθήκες της Βεστφαλίας, οι κατακτήσεις του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και του Ναπολέοντα, η Συνθήκη των Βερσαλλιών).