Je suis t'arxidia sas

«"Ήρθα από την Τουρκία πριν από έξι μήνες μέσω του Αιγαίου. Υπάρχουν πολλοί ηλικιωμένοι άνδρες εδώ οι οποίοι προσφέρουν χρήματα με αντάλλαγμα σεξ".

Στην πλατεία Ομονοίας, αναφέρει το κανάλι RT Documentary, έφηβοι μετανάστες πουλάνε το κορμί τους για 10 ευρώ και παραδέχονται ανοικτά ότι έχουν γίνει βαποράκια και κλέφτες προκειμένου να εξασφαλίσουν το καθημερινό τους φαγητό».

Ένα δάκρυ για την Συρία, ένα για την Υεμένη, ένα για το Αφγανιστάν, ένα για το Μάλι, ένα για το Σουδάν...

Κλάψτε γι' αυτά που είστε σίγουροι ότι δεν μπορείτε να αλλάξετε γιατί όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι ηλικιωμένοι άντρες της Ελλάδας που βγάζουν τα βίτσια τους σε εφήβους από την Συρία, την Υεμένη, το Αφγανιστάν, το Μάλι, το Σουδάν δεν είναι πατεράδες κανενός σίγουρα. Κανενός σύζυγοι, κανενός αδέλφια.

Η ανάπτυξη της καταστροφής

     

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης      

Στη δεκαετία του 1980 ο ανεπτυγμένος κόσμος μάθαινε έκπληκτος για ένα άγνωστο κράτος, το νησί Ναούρου, με προκλητικό πλούτο, συγκρίσιμο μόνο με το σημερινό Ντουμπάι.


Υπερπολυτελή αυτοκίνητα, ο αρχηγός της αστυνομίας είχε μια Λαμποργκίνι, μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού, ιδιόκτητα ελικόπτερα για ρομαντικές βόλτες και άφθονα ταχύπλοα και γιοτ.


Το νησί αυτό είχε ονομαστεί από τους Ευρωπαίους επισκέπτες του «Νησί της Ευτυχίας», γιατί ήταν ένας πραγματικός παράδεισος, πριν βέβαια από την ανάπτυξή του.


Μια τροπική όαση με κοκοφοίνικες και πλούσια παραγωγή σε μπανάνες, μάνγκο και άλλα τροπικά φρούτα.


Η γη ήταν εξαιρετικά γόνιμη και απέδιδε πλούσιες σοδειές. Το νησί είχε πλήρη αυτάρκεια. Αφθονο ήταν το κυνήγι και το ψάρεμα.


Τα σπίτια ήταν καλύβες αχυρένιες, φτιαγμένες με τέτοια δεξιοτεχνία που άντεχαν σε όλα τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Ζεστές τον χειμώνα, δροσερές το καλοκαίρι.


Δεν υπήρχαν αρρώστιες και οι άνθρωποι πέθαιναν από βαθιά γεράματα. Ολα αυτά πριν από την ανάπτυξη.


Το νησί αυτό έχει εμβαδόν μόλις 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα και οι κάτοικοί του δεν ξεπερνούν τους 10.000.


Είναι ανεξάρτητο κράτος αλλά προτεκτοράτο της Αυστραλίας. Γι’ αυτό και δεν έχει στρατό. Την άμυνά του την έχει αναλάβει η Αυστραλία. Εχει μόνο αστυνομία, που διαθέτει 50 υπαλλήλους.
Τι συνέβη και το νησί αυτό έγινε τόσο πλούσιο; Υπήρχε εκεί αμιγής φωσφορίτης, ένα πολύτιμο γεωργικό λίπασμα. Και οι εταιρείες εξόρυξης επένδυσαν.

Πρώτα εκμετάλλευση, μετά απέλαση

Η πρόσφατη μετάφραση του κειμένου ”Κέντρα Κράτησης Μεταναστών: Εδώ είναι Γκουαντάναμο” κατέδειξε τις φρικαλεότητες που λαμβάνουν χώρα στα κέντρα κράτησης μεταναστών στη Βρετανία. Το παρόν κείμενο μας πάει πέρα από τα κέντρα κράτησης και διεισδύει στους εργασιακούς χώρους μεταναστών στο πολύβουο Λονδίνο, όπου η αφηγήτρια, μία καμαριέρα που ξεκίνησε ένα μπλογκ με στόχο την ενημέρωση, την οργάνωση συλλογικών αγώνων και τον συνδικαλισμό, μας ξεναγεί σε έναν από τους πιο σκληρούς εργασιακούς κλάδους, αυτόν της εστίασης. Η παραβίαση των εργασιακών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ολοκληρωτική έλλειψη σεβασμού για τον άνθρωπο στο όνομα του κέρδους, τα καθημερινά βιώματα εξευτελισμού από πελάτες και αφεντικά, η κούραση, η εξάντληση και η έλλειψη αλληλεγγύης και αγώνων, διαγράφουν μία ασφυκτική πραγματικότητα για χιλιάδες μετανάστες. Αυτή τη στιγμή, χιλιάδες άνθρωποι στη Βρετανία ζουν με το φόβο της σύλληψης, της απέλασης και της αβεβαιότητας του μέλλοντος. Όμως ποιοί είναι αυτοί; Τι αντιμετωπίζουν στο εργασιακό  περιβάλλον και την καθημερινή τους ζωή και πως διαμορφώνονται οι εμπειρίες τους σε μία χώρα που γίνεται ολοένα λιγότερο ανεκτική στη διαφορετικότητα;

 

 

μετάφραση και εισαγωγή: Black Cat

Πριν μερικές εβδομάδες οι εργαζόμενοι στις κουζίνες του εστιατορίου Byron Burger, που κατάγονται από διάφορες χώρες του κόσμου, κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο. Όταν έφτασαν βρήκαν την αστυνομία μετανάστευσης να τους περιμένει και ως αποτέλεσμα συνελήφθησαν και απελάθηκαν 35 άνθρωποι. Οι υπόλοιποι κρύβονται κάπου εκεί έξω. Κάποιοι από τους υπαλλήλους αυτούς εργάζονταν στο Byron εδώ και τέσσερα χρόνια. Το Byron Burger σκόπευε να τους εργοδοτεί ενόσω μπορούσε να τους εκμεταλλεύεται με χαμηλό κόστος και να τους πετάξει στο δρόμο ανερυθρίαστα όταν πλέον η εργοδότησή τους δεν  συνέφερε οικονομικά την εταιρία. Η λογική πίσω από την εκμίσθωση εργατών χωρίς χαρτιά είναι πολύ απλή: η εταιρία δεν τους παρέχει το κατώτατο όριο μισθού και δεν σέβεται τους βασικούς εργασιακούς κανονισμούς ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.

Κάνε κάτι - by To Skouliki Tom

"Είστε η αποτυχία μας. Η αποτυχία μας ως κοινωνίας, ως σχολείου, ως οικογένειας, ως δημοκρατίας."

Οι λέξεις αυτές απευθύνονται στους αντιεξουσιαστές και επιλέχθηκαν - προσεκτικά φαντάζομαι - να συμπεριληφθούν στην ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου για την εισβολή των πρώτων στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

Μα πόση αγάπη για τον πλησίον πια;

Τόση που ξεχειλίζει από τα ράσα των παπάδων μαζί με τα χρυσαφικά και τις Μερσεντές.

Θα μου πείτε τώρα, τι μας νοιάζει τι λένε κάτι σαλεμένες μάγισσες - ζμπούτσα μας κιόλας - αλλά σε μια χριστιανοταλιμπανική χώρα, όπως η Ελλάδα, έχει κι αυτό την αξία του.

Αποτυχία λοιπόν οι αντιεξουσιαστές, σύμφωνα με την Εκκλησία, μιας κοινωνίας, ενός σχολείου, μιας οικογένειας και μιας δημοκρατίας που κατά τα άλλα δε σταματάνε να μετράνε επιτυχίες.

Κι επειδή αντιεξουσιαστής δήλωνε και ο Γιώργος Παπανδρέου, ας μη λέμε οι αντιεξουσιαστές.

Ας πούμε οι αναρχικοί. Γιατί αναρχικοί ήταν.

Aναρχικοί ήταν που μπήκαν στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης ως ένδειξη διαμαρυρίας για την εκκένωση και κατεδάφιση της κατάληψης του Ορφανοτροφείου που στέγαζε πρόσφυγες.

Aναρχικοί ήταν που οργάνωσαν τη γιγάντια συλλογή τροφίμων στο Σύνταγμα τον περασμένο χειμώνα.

Aναρχικοί ήταν που πέρσυ το καλοκαίρι φρόντιζαν τους πρόσφυγες που είχαν μαζευτεί στο Πεδίον του Άρεως.

Aναρχικοί ήταν που έστησαν στη Σκάλα Συκαμνιάς Λέσβου τον Πλάτανο και έσωσαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους από τη θάλασσα.

Aναρχικοί ήταν που άνοιξαν τη Στέγη Προσφύγων και Μεταναστών στη Νοταρά, όπου βρήκαν προσωρινό καταφύγιο χιλιάδες άνθρωποι πριν το ταξίδι τους στην Ευρώπη και μέχρι να κλείσουν τα σύνορα.

Aναρχικοί είναι που έχουν ανοίξει κοντά στις 10 αυτοδιαχειριζόμενες δομές φιλοξενίας στην Αθήνα βάζοντας τα γυαλιά στην Κυβέρνηση για τη σωστή αντιμετώπιση του προσφυγικού.

Aναρχικοί ήταν που ξενυχτούσαν στην πλατεία Βικτώριας για να μην μπουκάρει η Αστυνομία.

Σπάζοντας αριστερεότυπα

«Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια.»

 

Βενιαμίν Φρανγκλίνος

 

Κι αυτό μας συνέβη.

 

Η επίκληση στην ασφάλεια μέσα σε εκβιαστικά καθεστώτα μόνιμης επισφάλειας μας στέρησε στοιχειώδεις ελευθερίες.

 

Σε αυτό τον κοσμοχαλασμό η αριστερά δεν ήταν απλά απούσα. Ήταν δυστυχώς παρούσα.

Και συνυπεύθυνη.

 

Δεν είναι πρώτη φορά αριστερά. Είναι σαράντα χρόνια αριστερά. Η μεταπολίτευση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η εκδίκηση της αριστεράς.

 

Η αριστερή κυριαρχία είναι τόσο εκκωφαντική που όλοι σιωπούν για αυτή.

 

Ακόμη κι αν δεν σκεφτούμε την εξουσία με όρους συμμετοχής στη δημόσια διοίκηση, ακόμη κι έτσι, εδώ και τέσσερις δεκαετίες στο δημόσιο λόγο και στο καλλιτεχνικό στερέωμα η αριστερά κυριαρχεί, εξοστρακίζοντας στην αφάνεια ότι δεν εγκρίνει.

 

 Η ισχύς της αριστεράς είναι τόσο τεράστια που η επιβολή της ήταν μια απαρατήρητη κανονικότητα.

Ποιος θα είχε το θράσος άραγε να απαγορεύσει σε ένα Πακιστανό να δηλώνει Πακιστανός χωρίς να δεχθεί τη δημόσια κατακραυγή και να χαρακτηριστεί ως ρατσιστής φασίστας ναζί κλπ κλπ;

 

Η ελληνική αριστερά είχε και το θράσος και την ισχύ να επιβάλλει δια ροπάλου το να απαγορεύσει στον Έλληνα πολίτη να αυτοπροσδιορίζεται ως Έλληνας με απτές απειλές χαρακτηρισμού του ως εθνικιστή, φασίστα, ναζί.

 

Οι διεθνιστές, χέρι χέρι με τους παγκοσμιοποιητές επέβαλαν τον α-εθνισμό στους πολίτες.

 

Κι αν το κίνητρο των παγκοσμιοποιητών για αυτό ήταν σαφώς να αφαιρέσουν οτιδήποτε στεκόταν εμπόδιο στον οικονομικό (κι όχι μόνο) ιμπεριαλισμό τους και επομένως και την αίσθηση μιας κάποιας εθνικής ταυτότητας, για τους διεθνιστές δεν μπορεί να ειπωθεί ακριβώς το ίδιο καθώς η στόχευση τους δεν θα μπορούσε να είναι ίδια μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Μετά τη σοβιετική κατάρρευση και το έλλειμμα πατρωνίας, οι εξελίξεις στην ελληνική αριστερά είναι δραματικές.

Ο ανθρωπισμός των σκατόψυχων

Ξεμπερδέψαμε και με τα προσχήματα. Η Ευρώπη, δηλαδή η Μέρκελ, αποφάσισε να δημιουργηθούν τα λεγόμενα hot spots, δηλαδή κέντρα ταυτοποίησης μεταναστών και προσφύγων, τα οποία θα δημιουργηθούν σε Ελλάδα και Ιταλία. Όπως σχεδιάζεται, εκεί θα ταυτοποιούνται όσοι εισέρχονται στην Ε.Ε., θα διαχωρίζονται οι πρόσφυγες από τους οικονομικούς μετανάστες, οι μεν πρόσφυγες θα μπαίνουν στη διαδικασία του ασύλου και κατόπιν θα διαμοιράζονται στα υπόλοιπα κράτη-μέλη, ενώ οι οικονομικοί μετανάστες θα απελαύνονται.

Τουτέστιν, θα ρωτάει ο υπεύθυνος διαλογής: «Εσύ από τι κινδυνεύεις;». Αν ο απεγνωσμένος θα απαντά «από σφαίρα» θα περνάει το τεστ, αν απαντά «από πείνα» θα παίρνει την απάντηση «ουστ, ψόφα καργιόλη». Αυτό το πράγμα τώρα είναι ανθρωπιστική πολιτική. Είναι πολιτισμός. Και το αποδέχονται όλες οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. Δεξιές, αριστερές, σοσιαλιστικές. Το θεωρούν λογικό να επιλέγεις ποιον θα σώσεις και ποιον θα στείλεις να πεθάνει με μόνο κριτήριο το κομπόδεμα που έχει ο υποψήφιος.

Διότι ουσιαστικά αυτό γίνεται. Οι Σύριοι πρόσφυγες είναι πιο … ευκολοχώνευτοι από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό διαθέτοντας στην πλειοψηφία τους ένα καλό επίπεδο εκπαίδευσης ενώ ταυτόχρονα έχουν αφήσει πίσω τους περιουσίες και μαζί τους φέρνουν όσα χρήματα ή και κοσμήματα μπόρεσαν να βάλουν στο σακίδιο. Αυτοί είναι καλοδεχούμενοι στην Ευρώπη, δηλαδή στη Γερμανία. Θα μπορέσουν σε πρώτη φάση να αποτελέσουν το νέο προλεταριάτο των επιστημόνων, ενώ υπάρχει και η βεβαιότητα πως όταν τελειώσει η σφαγή στη Συρία, αρκετοί πρόσφυγες θα ρευστοποιήσουν την όποια περιουσία είχαν στη χώρα τους και θα μεταφέρουν το χρήμα στο νέο τους ευρωπαϊκό φιλόξενο σπίτι.

Μετανάστες και (πολιτικός) στραβισμός

Υπάρχει η «τακτική» της στρουθοκαμήλου που αντιμετωπίζει το πρόβλημα χώνοντας το κεφάλι της (και τα μάτια) στην άμμο. Υπάρχει επίσης η φασίζουσα «τακτική» των… Αδώνηδων σύμφωνα με την οποία κάθε πρόβλημα λύνεται με ένα χέρι ξύλο. Υπάρχει, και η κλέφτικη «τακτική» του «χέσε ψηλά και αγνάντευε» σύμφωνα με την οποία  παρακολουθούμε το πρόβλημα από μακριά… Είναι, νομίζουμε προφανές ότι με καμία από τις παραπάνω «λογικές» δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί η πραγματικότητα του μεταναστευτικού χείμαρρου  που ρέει προς την Ευρώπη.

Οι πλούσιες, συντεταγμένες και πολιτισμένες ευρωπαικές δομές ακολουθούν χρόνια τώρα  στο μεταναστευτικό την τακτική της στρουθοκαμήλου. Καθ ότι ο πλούσιος πυρήνας της ΕΕ βρίσκεται στο Βορά, δηλαδή μακριά από τις πύλες του μεταναστευτικού ρεύματος. Ως εκ τούτου η Ευρωπαϊκή γραφειοκρατία έχει το χρόνο να ασχολείται με τα μείζονα προβλήματα όπως αυτά της κατανομής της παραγωγής των αγγουριών και της τυποποίησης του μεγέθους της κουμπότρυπας, όχι όμως και της ανθρώπινης τριτοκοσμικής δυστυχίας η οποία πολιορκεί τα τείχη της ευρωπαϊκής ευημερίας.

Ηλίαση

Σταχυολογώ (διότι αν ανθολογήσω, θα μαραθώ): Η κυρία Τασούλα Χριστοδουλοπούλου έπαθε μια μικρή ηλίαση, με αποτέλεσμα να ανέβει η τιμή των σομπρέρος στο Μεξικό (θεωρία του χάους, εφάμιλλη της θεωρίας των παιγνίων). Προσέτι, προσεφέρθη (πάντα η ηλιοφώτιστη Τασούλα) να φιλοξενήσει στους διαδρόμους του Υπουργείου της(!!!) όσους πρόσφυγες δεν είναι μετανάστες.

Ο κ. Παρασκευόπουλος. Προ ημερών απεφάνθη ότι το κράτος τύφλωσε τον Ξηρό με τις κακές του υγειονομικές υπηρεσίες, αλλά χθες (μιλώντας στον Real FM, στον κ. Νίκο Χατζηνικολάου) ανακάλεσε τη δήλωσή του ως ατυχή, κάνοντας την αυτοκριτική του (κι αδειάζοντας όσους υπερασπίζονταν αυτήν την άποψη). Επίσης ο κ. Παρασκευόπουλος δεν βρίσκει τώρα φωτογραφικές τις διατάξεις που είχε παραδεχθεί ως φωτογραφικές, ενώ δεν ανασκεύασε προγενέστερες δηλώσεις του, ότι δηλαδή πίσω απ’ τις κουκούλες υπάρχουν ανθρώπινα πρόσωπα. Σωστός, διότι πίσω απ’ τις κουκούλες της κατοχής υπήρχαν κάμπιες. Και πίσω απ’ τις κουκούλες της Κου Κλουξ Κλαν υπήρχαν καγκουρώ.

Η πολιτική και κοινωνική παρακμή της Ευρώπης

Ως γνωστόν, ήταν οι ΗΠΑ εκείνες που αναγόρευσαν στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 τον κόσμο του Ισλάμ σε αντίπαλο δέος της Δύσης, μετά την κατάρρευση της πάλαι ποτέ Σοβιετικής ΄Ενωσης. Η απάντηση των φουνταμενταλιστών του Ισλάμ δεν άργησε να έρθει: πρώτα στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 με την καταστροφή των Δίδυμων Πύργων στη Νέα Υόρκη και το θάνατο κοντά τριών χιλιάδων ανθρώπων και πριν λίγες μέρες με την  εγκληματική επίθεση των δύο μουσουλμάνων αδερφών στο σατυρικό περιοδικό „Charlie Hebdo“ στη Γαλλία, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς δημοσιογράφους για να ακολουθήσει η δολοφονία  αστυνομικών, επίσης από μέλη της Αλ Κάϊντα στους δρόμους των Παρισίων.

Δικαίως οι Γάλλοι πολίτες ξεσηκώθηκαν ενάντια στην τρομοκρατία, αλληλέγγυοι με τις οικογένειες των θυμάτων της άγριας επίθεσης. Εκείνο, ωστόσο, που προκαλεί άλγος είναι η υποκριτική στάση των πολιτικών ηγεσιών των ευρωπαϊκών χωρών και όχι μόνον, οι οποίες εμφανίστηκαν για να δώσουν το παρόν στην πράγματι μεγαλειώδη διαδήλωση των Παρισίων, με στόχο την πολιτική εκμετάλλευση της κινητοποίησης των πολιτών, χειραγωγώντας για ακόμη μια φορά την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη προς όφελός τους. Επί δεκαετίες οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δολοφονούν εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους κι ανάμεσά τους χιλιάδες αθώα μικρά παιδιά στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ κλπ., χωρίς ωστόσο να υπάρξει η όποια μαζική αντίδραση στο διαρκές αυτό έγκλημα στο όνομα του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής. Ακούσαμε  το σύνθημα «Είμαστε Όλοι Σαρλύ» και είδαμε το συγκεκριμένο περιοδικό να αυξάνει τις πωλήσεις του από εξήντα χιλιάδες στα έξι εκατομμύρια αντίτυπα, πρωτοφανές γεγονός στα ιστορικά της ευρωπαϊκής δημοσιογραφίας.

Το κοριτσάκι δίχως σπίρτα

της Μαριάννας Τζιαντζή

Πασίγνωστο είναι το παραμύθι για το κοριτσάκι που παραμονή Πρωτοχρονιάς πουλούσε σπίρτα στους περαστικούς στο δρόμο. Μια ποιητική και ταυτόχρονα αμείλικτη καταγγελία της κοινωνικής ανισότητας. Άραγε ποιος σύγχρονος Άντερσεν θα βρεθεί να γράψει για ένα άλλο τετράχρονο κοριτσάκι που ήρθε στην Ελλάδα από τη μακρινή Συρία και, ανήμερα Πρωτοχρονιάς, δεν είχε σπίρτα να ανάψει, αλλά προσπαθούσε να ζεσταθεί γαντζωμένο στο πτώμα του πατέρα του;

Ένας αγρότης από το χωριό Θούριος, πλάι στον Έβρο, βρήκε τον νεκρό πατέρα και το ζωντανό παιδί σε μια καλύβα μες στην ερημιά. Τριάντα δύο χρόνων ο Σύρος πατέρας όπως έδειξαν τα χαρτιά του, τεσσάρων χρόνων το παιδί. Το πιθανότερο είναι ότι εκείνος ξεψύχησε από την παγωνιά και τις κακουχίες. Το παιδί έζησε, ίσως γιατί είχε περπατήσει λιγότερο καθώς ο πατέρας το κρατούσε στην αγκαλιά του.

Υπολογίζεται ότι το παιδί έμεινε τουλάχιστον δέκα ώρες πλάι στον νεκρό. Τι περνούσε απ’ το μυαλό του, μόνο ένας Άντερσεν το ξέρει. Το ξέρει όμως ένα άλλο παιδί, χωρίς όνομα και χωρίς σπίρτα, ένα παιδί φτιαγμένο από ορείχαλκο και μνήμες οδυνηρές. Ένα παιδί που μιλά όλες τις γλώσσες των ανθρώπων.

Μία Μανωλάδα, πολλές Μανωλάδες αλλά μην τυχόν και φύγουμε από το Ευρώ!

Τελικά τί και ποιοι είναι υπεύθυνοι για τη Μανωλάδα και ποιοι δικαιούνται να ομιλούν;;

Του Ι.Ν.

Μανωλάδα;;; σιγά τα ωά!

Σε λίγο άλλωστε θα έχουμε Μανωλάδα 1, Μανωλάδα 2, Μανωλάδα 3 κοκ.

Επειδή με την ακολουθούμενη φασιστική, καννιβαλική κυβερνητική πολιτική ΟΛΗ η χώρα ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ σταδιακά σε Μανωλάδα!

Γιατί όμως μας σοκάρει η Μανωλάδα;

Αφού το ΞΕΡΟΥΜΕ πως έτσι γίνεται σε κάθε χώρα όπου κυβερνήσεις και διεθνείς ληστρικοί οργανισμοί επιβάλλουν βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές: οι άνθρωποι αυτοκτονούν, παθαίνουν ψυχικές νόσους, το ρίχνουν στα ναρκωτικά, το αλκοόλ, τα χαπάκια, στην πορνεία ΚΑΙ σε κάθε είδους κοινωνικό καννιβαλισμό (ο φασισμός όπως και ο νεοφιλελευθερισμός έχοντες κοινό φιλοσοφικό υπόβαθρο τον κοινωνικό δαρβινισμό δεν είναι τίποτε άλλο παρά κοινωνικός καννιβαλισμός με ιδεολογικό περιτύλιγμα)…

Να απαριθμήσουμε μήπως τις χώρες όπου χιλιάδες άνθρωποι ΠΕΘΑΝΑΝ από την πείνα λόγω των πολιτικών αυτών;

Να ονομάσουμε μήπως τα κράτη στα οποία καταστράφηκε ο κοινωνικός ιστός με αποτέλεσμα το ξέσπασμα κάθε είδους εγκληματικότητας και κοινωνικής παθογένειας;

Περιττεύει να το κάνουμε, επειδή κάθε πολίτης αυτής της χώρας που θέλει να είναι πολίτης κι όχι υπήκοος, όφειλε και οφείλει μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια μνημονιακής καταστροφής του λαού και της χώρας του να έχει ερευνήσει, να έχει διαβάσει ΤΙ έγινε σε άλλους λαούς και χώρες που οι εγχώριες ελίτ τους επέβαλλαν ανάλογες λαίλαπες.

Επειδή το πρώτο βήμα για να δημιουργηθεί μια Μανωλάδα είναι η άγνοια, η φιλαυτία της ιδιώτευσης σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας, φιλομάθειας & φιλοκαλίας... ο φασισμός έρχεται μετά από αυτά ως φυσική εξέλιξη...



Γιατί λοιπόν σοκαρόμαστε από τη Μανωλάδα αφού πια ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ άριστα πως έτσι και συνεχίσει αυτή η τρικομματική μνημονιοχούντα το έργο της και άρα το μαρασμό, την οικονομική, δημογραφική και κοινωνική καταστροφή του λαού και της χώρας μας, όχι μόνο οι αμόρφωτοι τσιφλικάδες της κάθε Μανωλάδας αλλά ακόμη κι εμείς εδώ οι "πολιτισμένοι" των πόλεων, θα τρώμε αναμεταξύ μας τα συκώτια μας

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι όμως κάποιοι "αριστεροί" του Λόμπυ του Ευρώ που τώρα καταδικάζουν τους εγκληματίες της Μανωλάδας και μαζί τους την τρικομματική μνημονιοχούντα.

Ναι ως τρικομματική μνημονιοχούντα εννοούμε την παρούσα κυβέρνηση η οποία σπεύδει να καλύψει τους εγκληματίες της Μανωλάδας προβαίνοντας σε "προστατευτικές συλλήψεις" των... θυμάτων τους, μέτρο το οποίο η "πολιτισμένη" Ευρώπη της κυρίας Μέρκελ έχει να δει από το 1933 και την πυρπόληση του Ράιχσταγκ: τότε η νέα (συμμαχική με άλλους εθνικιστές & κεντρώους, ας μην το ξεχνάμε) κυβέρνηση των ναζί είχε θεσπίσει την "προστατευτική σύλληψη" κομμουνιστών, σοσιαλιστών κι άλλων "ανεπιθύμητων" ώστε να τους "προστατεύσει" από τη "λαική οργή".