O Evo Morales διακήρυξε "πλήρη ανεξαρτησία" της Βολιβίας από ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα!

 

22 Ιούλη 1944 στο Μπρέττον Γουντς των ΗΠΑ αποφασίστηκε η δημιουργία του...

Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας και η υιοθέτηση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών στο διεθνές εμπόριο, θέτωντας στο περιθώριο τον "κανόνα του χρυσού" για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Την ημέρα της περιβόητης Διάσκεψης του Μπρέττον Γουντς επέλεξε ο πρόεδρος της Βολιβίας Evo Morales να διακηρύξει «ΠΛΗΡΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ» από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Η διακήρυξη του Έβο μέσω του Προεδρικού tweet ανατρέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό καπιταλιστικό σύστημα και σηματοδοτεί νέες προοπτικές για χώρες που διαθέτουν πολιτικές ηγεσίες και κυβερνήσεις, εκφραστών λαϊκών εθνικών συμφερόντων: «Αυτές οι οργανώσεις υπαγόρευσαν την οικονομική μοίρα της Βολιβίας κι όλου του κόσμου. Σήμερα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι έχουμε την πλήρη ανεξαρτησία από αυτές».

Πρεκαριάτο: Η βάση της γερμανικής ανάπτυξης

Μπέρτολντ Χούμπερ, πρόεδρος μεταλλεργατών: «Για τον Θεό, πέρυσι είχαμε από τα μεγαλύτερα κέρδη στην ιστορία. Υπό συνθήκες όπως αυτές, θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους αξιοπρεπώς και δίκαια.»

Το ότι η μεταπολεμική ανοικοδόμηση της -τότε Δυτικής- Γερμανίας οφείλεται στην αμέριστη υλική βοήθεια της Δύσης είναι γνωστό. Εκείνο για το οποίο δεν γίνεται πολύς λόγος είναι το πού οφείλεται η εξαιρετική αντοχή τής -ενιαίας πλέον- Γερμανίας στην σοβούσα καπιταλιστική κρίση, κατά την διάρκεια της οποίας μάλιστα έχει να παρουσιάσει μερικά αξιοθαύμαστα επιτεύγματα όπως π.χ. η μείωση του επίσημου ποσοστού ανεργίας στο ιστορικά χαμηλό 3,9% τον Δεκέμβριο του 2016. Είναι όντως παράδοξο το γεγονός ότι όλοι μιλούν για ένα σύγχρονο γερμανικό οικονομικό θαύμα αλλά κανείς δεν τολμάει να πει ότι θαύματα δεν γίνονται και να δώσει κάποια λογική εξήγηση.

Γνωρίζοντας ότι ξύνομαι στην γκλίτσα τού τσοπάνη, θα τολμήσω να πω ότι ακρογωνιαίος λίθος τού γερμανικού «θαύματος» είναι η αύξηση της φτώχειας και της ανισότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο Spiegel διαπιστώνει: «Χώρες από όλον τον κόσμο ζηλεύουν την οικονομική επιτυχία της Γερμανίας και την βλέπουν ως πρότυπο. Όμως, μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει μια πολύ πιο ζοφερή πραγματικότητα. Μόνο λίγοι επωφελούνται από την οικονομική έκρηξη, την ώρα που οι μισθοί μένουν στάσιμοι και οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας δυσκολεύουν εκατομμύρια ανθρώπων να τα βγάλουν πέρα (…) Ο κόσμος της εργασίας είναι αποδιοργανωμένος. Από την μια, υπάρχουν διευθυντικά στελέχη, ειδικοί και μέλη του βασικού εργατικού δυναμικού, οι οποίοι επωφελούνται από το ότι σπανίζουν οι καλά εκπαιδευμέοι εργαζόμενοι. Από την άλλη, είναι μια δεξαμενή εργαζομένων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανάλογα με τις ανάγκες και μετά να απολυθούν, μέσω ειδικών συμβάσεων μερικής ή προσωρινής απασχόλησης. Πολλοί απ’ αυτούς εργάζονται εκτός των διατάξεων των συλλογικών διαπραγματεύσεων». (*)

Όλα άρχισαν στα τέλη της δεκαετίας τού 1980, με την προσάρτηση (**) της Γερμανικής Λ.Δ. στην Δυτική (Ομοσπονδιακή) Γερμανία. Η λεηλασία τής περιουσίας της προσαρτώμενης χώρας γέννησε στρατιές άνεργων γερμανών, οι οποίοι απετέλεσαν μια θαυμάσια δεξαμενή φτηνών και -κυρίως- μη συνδικαλισμένων εργατών, πρόθυμων να δουλέψουν για ψίχουλα, προκειμένου να επιβιώσουν σε συνθήκες πρωτόγνωρες γι’ αυτούς. Φυσικά, το γερμανικό κεφάλαιο χρησιμοποίησε αυτό το φτηνό εργατικό δυναμικό ως μοχλό για να συμπιέσει την αμοιβή της εργασίας και τα εργατικά δικαιώματα σε ολόκληρη την χώρα. Το συγκεκριμένο σκηνικό ευνοήθηκε και από την αποπληθωριστική πολιτική που υιοθέτησε τότε η Μπούντεσμπανκ (και κατόπιν, βεβαίως, η ΕΚΤ), η οποία είχε ως στόχο την σταθεροποίηση του επιχειρησιακού κόστους ώστε να ενισχυθούν οι εξαγωγές. Τελικό αποτέλεσμα όλης αυτής της σκηνοθεσίας ήταν η μείωση της πραγματικής αμοιβής τής εργασίας, η οποία υπολογίζεται σε 4,5% μόνο κατά την προηγούμενη δεκαετία.

Υπενθύμιση του τι σημαίνει στην πραγματικότητα έρχονται επενδυτές και επενδύσεις

Γεια σου πιτσιρίκο.
Έλληνας του εξωτερικού επενδύει στην Ελλάδα γιατί αναγνωρίζει την ικανότητα και πιστεύει στη νεολαία.



Στην κυριολεξία και συνοπτικά , τύπος με κεφάλαιο και κονέ θέλει να πληρώνει φτηνά εργατικά, οπότε έρχεται στην Ελλάδα της κρίσης, συνεργάζεται με λαμόγιο καθηγητή και ελπίζουν να τους κάτσει και κάνα ΕΣΠΑ, κάνα πρόγραμμα ανέργων· ό,τι γλιτώσεις καλά είναι.
Ο μόνος λόγος που γράφω είναι ως υπενθύμιση του τι σημαίνει στην πραγματικότητα έρχονται επενδυτές και επενδύσεις.


Πέρασαν κάποια χρόνια απ’ όταν πρωτοάνοιξε μια εταιρία ο παραπάνω επενδυτής.
Χαμός στις εφημερίδες, έρχεται η καινοτομία, θα δουλέψουν οι νέοι πάνω σ’ αυτό που σπούδασαν και θα μείνουν και στην Ελλάδα.


Δεν πέρασε πολύς καιρός, άρχισαν οι πρώτες απολύσεις -από αύριο μην έρθετε στη δουλειά-, οι μισθοί έπεσαν, όλο και μειώνονται, τώρα κάποιοι δουλεύουν και χωρίς λεφτά.
Δουλέψτε για να μην κλείσει η εταιρία, δουλέψτε απλήρωτες υπερωρίες, δουλέψτε Σαββάτο, δουλέψτε Κυριακή, δουλέψτε για την πατρίδα.


Αυτές είναι οι ατάκες που λέγονται, και αυτές είναι πλέον οι συνθήκες.
Όταν ακούτε λοιπόν χρυσά περιτυλίγματα καινοτομίας, τεχνολογίας, επιστήμης, και τίτλους καθηγητών ή επενδυτών να ξέρετε ότι η σαπίλα από μέσα είναι η ίδια, θυσία εργαζομένων για κέρδος, εκμετάλλευση και κοροϊδία.

Οργάνωση σε κάθε γειτονιά, μποϋκοτάζ στις πολυεθνικές
Α. Θ.


«…θα τους τραβήξουμε να τους βγάλουμε μέσα από τα γραφεία τους,
και να τους πούμε:
Αρκετά ρε μαλάκες με τη κονόμα και τις μαλακίες σας μας γαμήσατε.
Αρκετά ρε μαλάκες αρκετά…


Έτσι να τους τραβήξουμε να τους βγάλουμε μέσα από τα meetings
για να τους δείξουμε πόσο υπέροχα καίγονται τα πολυτελέστατα
αυτοκίνητά τους στα οδοφράγματα και να τους πούμε:
Αρκετά ρε μαλάκες με τη κονόμα και τις μαλακίες σας μας γαμήσατε.
Αρκετά ρε μαλάκες αρκετά…»

Το Αμερικανικό κατεστημένο έδωσε την καλύτερή του παράσταση ως τώρα ...

... και λέγεται 'Προεδρία Τραμπ'

του system failure

Οι μεγαλοδημοσιογράφοι και διάφοροι "ειδικοί" σχολιαστές των Αμερικανικών συστημικών ΜΜΕ έδειχναν σοκαρισμένοι όταν κατάλαβαν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα γίνει ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Κι όμως, τα ίδια ΜΜΕ ήταν αυτά τον προωθούσαν και μάλιστα περισσότερο ακόμα και από την αγαπημένη τους Χίλαρι Κλίντον, καθόλη τη διάρκεια της κούρσας για την προεδρία, σύμφωνα με διάφορες μετρήσεις. Οι αγορές στην αρχή έκαναν βουτιά, αλλά, “παραδόξως”, ανέκαμψαν πολύ γρήγορα, όπως έγινε και μετά την ψήφο υπέρ του Brexit. Τίποτα το συνταρακτικό δεν συνέβη. Φαίνεται σαν να πρόκειται για άλλη μια καλή σκηνοθεσία από τους τερατώδεις μηχανισμούς του κατεστημένου.

Αν πραγματικά θέλετε να καταλάβετε ποιος αποτελούσε πραγματική απειλή για το κατεστημένο, θα έπρεπε να γυρίσετε πίσω και να παρακολουθήσετε όλη την πορεία των υποψηφίων για τα προκριματικά του Δημοκρατικού κόμματος. Στην αρχή, θα βλέπατε ότι τα συστημικά ΜΜΕ θεωρούσαν σίγουρη τη νίκη της Χίλαρι και μάλιστα ότι θα επικρατούσε πολύ άνετα ενάντια στον Σοσιαλιστή, εσωκομματικό της αντίπαλο, Μπέρνι Σάντερς. Σχεδόν έκαναν πλάκα μαζί του. Αλλά μετά, τα πράγματα έγιναν σοβαρά, καθώς ο Μπέρνι άρχισε να δημιουργεί ένα μαζικό κίνημα έξω από το διεφθαρμένο 'πεδίο ελέγχου' των μιντιακών μηχανισμών.

Ειδικά η Αμερικανική νεολαία έδινε μια εκπληκτική ώθηση στον Μπέρνι, με πολύ γρήγορο ρυθμό, με τη μαζική της παρουσία στις προεκλογικές του συγκεντρώσεις και μέσα από τα social media. Επίσης, τα ανεξάρτητα μίντια στο διαδίκτυο συνεισέφεραν σημαντικά στο να κάνουν τον Μπέρνι γνωστό σε όσο το δυνατόν περισσότερους Αμερικανούς. Διότι το σύστημα είναι όντως πολύ ισχυρό, αλλά όχι ανίκητο. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να ελέγξει.

Μετά, θα βλέπατε τα πρώτα σημάδια φόβου και αμηχανίας στα πρόσωπα και τις φωνές των μιντιακών φερέφωνων, όταν άρχισαν να παρακολουθούν προσεκτικά την απότομη άνοδο του Μπέρνι εναντίον της Χίλαρι. Έπειτα, θα πρέπει να λάβετε σοβαρά υπόψη το γεγονός ότι άρχισαν να καταγράφουν τη δυναμική του Μπέρνι, όχι μόνο απέναντι στην Χίλαρι Κλίντον, αλλά και απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ. Και αυτό έγινε πολύ πριν η Χίλαρι κερδίσει τελικά τον Μπέρνι στα προκριματικά των Δημοκρατικών. Για ποιο λόγο λοιπόν τα μίντια άρχισαν να καταγράφουν προσεκτικά τη δυναμική που είχε ο Μπέρνι απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ; Η απάντηση είναι απλή: επειδή ήθελαν να ξέρουν αν έπρεπε να δράσουν σοβαρά για να τον βγάλουν εκτός παιχνιδιού.

Φοροδιαφυγή με την ευλογία του νόμου (Ι) & (II)

Σε επίπεδο θεωρίας, δεν θα διαφωνήσω ότι η φοροδιαφυγή πλήττει τον οικονομικό σχεδιασμό ενός κράτους και αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της κοινωνικής του πολιτικής. Όμως, θα διαφωνήσω έντονα με όσους υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα είναι η πρωταθλήτρια της φοροδιαφυγής και με όσους βλέπουν ως βασική παράμετρο εξόδου από την κρίση την πάταξη της φοροδιαφυγής. Κυρίως δε, θα εναντιωθώ σε όσους επιμένουν να παραβλέπουν ότι ο συντριπτικά μεγαλύτερος όγκος φοροδιαφυγής πραγματοποιείται με την ευλογία του νόμου. Βεβαίως, αναφέρομαι στην νόμιμη φοροδιαφυγή: την φοροαποφυγή.

Έχετε ψωνίσει ποτέ από τον ΑΒ-Βασιλόπουλο ή τον Μαρινόπουλο χωρίς απόδειξη; Έχετε ταξιδέψει ποτέ με την Aegean ή την Blue Ferries χωρίς νόμιμο εισιτήριο; Έχετε κάνει ποτέ συναλλαγή με τράπεζα χωρίς να εκδοθεί παραστατικό; Ποτέ. Όλες αυτές οι επιχειρήσεις δεν έχουν λόγο να φοροδιαφυγήσουν παρανόμως εφ' όσον μπορούν να φοροαποφυγήσουν νομίμως. Για παράδειγμα, η Attica Group (Blue Ferries) κατά το 2015 σημείωσε κέρδη 33,4 εκατ. στα οποία αναλογεί φόρος 217 χιλιάδες. Όταν ο συντελεστής φορολόγησής σου είναι 0,65%, γιατί να μην είσαι νόμιμος;

Διάγραμμα του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, με τα ποσοστά των φόρων που πλήρωσαν στο Βέλγιο
μερικές γερμανικές επιχειρήσεις το 2011. Με μπλε χρώμα ο επίσημος εταιρικός φορολογικός συντελεστής

Μαρξισμός και πόλεμος

Αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο άρθρο του Κ. Ρουσίτη από την εφημερίδα Εργατική Εξουσία. Μολονότι γράφτηκε πριν από 15 χρόνια, διατηρεί σε μεγάλο βαθμό την επικαιρότητά του – ειδικά στο φως των συνειδητών προετοιμασιών της Δυτικής Αυτοκρατορίας για πόλεμο μεγάλης κλίμακας, σε έναν πλανήτη στον οποίο η κρίση μαίνεται, έχοντας μπει στον ένατο χρόνο της, και ενώ δε διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποια διέξοδος από τη σκοπιά του καπιταλιστικού συστήματος.

Το κοινωνικό υπόβαθρο των πολέμων

Οι ιστορικοί τύποι των πολέμων των τελευταίων αιώνων

Οι πόλεμοι στην ανθρώπινη ιστορία, εκτός από πηγή θλίψης και δυστυχίας, αποτελούσαν πάντα παράγοντα κοινωνικών αλλαγών και ανατροπών προς τα μπρος ή προς τα πίσω στη σπείρα της κοινωνικής εξέλιξης. Για τους επαναστάτες συνεπώς έχει νόημα η μελέτη των πολέμων σε βαθύτερο επίπεδο από “τα δεινά που προκαλούν”. Γιατί στο βάθος τους δεν αντανακλούν τίποτε άλλο από την ίδια την αδυσώπητη ταξική σύγκρουση τη στιγμή που εκρήγνυται βίαια. Κάθε πόλεμος είναι μια δυναμική ισορροπία ιστορικά καθορισμένη. Σε αυτόν καθρεφτίζεται η προσπάθεια των κυρίαρχων να διατηρήσουν και να αυξήσουν τα προνόμια και τα κέρδη τους και οι πόθοι και οι αυταπάτες των καταπιεσμένων να αλλάξουν τη ζωή τους. Είναι όμως και η ανατροπή της προηγούμενης ισορροπίας των ταξικών συσχετισμών και ταυτόχρονα η αναζήτηση μιας νέας. Όταν οι αντιφάσεις και οι ζωντανές δυνάμεις συσσωρεύονται, αναζητούν μια λύση στην έκρηξη της πολεμικής βίας. Το καθήκον επομένως των επαναστατών δεν είναι απλά η κοινωνιολογική ερμηνεία του κάθε πολέμου, αλλά τα άμεσα καθήκοντα δράσης που απορρέουν από αυτή, με σκοπό τη χρησιμοποίηση του πολέμου για την κοινωνική επανάσταση.

Οι πόλεμοι τα πρώτα χρόνια του καπιταλισμού

 Ο σχηματισμός των πρώτων αστικών κρατών ήταν το αποτέλεσμα πολέμων και επαναστάσεων, ενάντια στα φεουδαρχικά κράτη και τις αυτοκρατορικές αυλές. Αυτοί οι πρώτοι καπιταλιστικοί πόλεμοι (συμβατικά οι μαρξιστές τους τοποθετούν στα χρόνια ανάμεσα στη γαλλική επανάσταση μέχρι την ειρήνη των Βερσαλλιών το 1871) αντανακλούσαν το πρώτο, κοινωνικά προοδευτικό στάδιο του καπιταλισμού. Στη χαραυγή του καπιταλισμού οι πόλεμοι για τη δημιουργία ή την υπεράσπιση ενός εθνικού κράτους ενάντια στο φεουδαλισμό ήταν ο αναγκαίος δρόμος για το άλμα της κοινωνίας από το φεουδαρχικό μεσαίωνα στην καπιταλιστική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Είχαν ιστορικά προοδευτικό χαρακτήρα ακριβώς επειδή ο στόχος τους ήταν η αντικατάσταση μιας καθυστερημένης ιστορικά κοινωνίας με μια ανώτερή της. “Γι αυτό όλοι οι τίμιοι επαναστάτες δημοκράτες, καθώς και όλοι οι σοσιαλιστές εύχονταν πάντα σε τέτοιους πολέμους την επιτυχία της χώρας εκείνης (δηλ. εκείνης της αστικής τάξης) που συνέβαλλε στην ανατροπή ή στην υπονόμευση των πιο επικίνδυνων θεμελίων της φεουδαρχίας, της απολυταρχίας και της καταπίεσης των ξένων λαών”. (Λένιν, Σοσιαλισμός και πόλεμος). Η έννοια του πολέμου και της (αστικής) επανάστασης συχνά ήταν μπλεγμένες σχεδόν αξεδιάλυτα, όπως για παράδειγμα στα γεγονότα του 1848. Ακριβώς σε αυτή τη λογική και ο Μαρξ και ο Ένγκελς αρνούνταν να μένουν απλοί θεατές, αλλά αντίθετα έπαιρναν ενεργό μέρος σε τέτοιους πολέμους ενάντια στα πιο αντιδραστικά καθεστώτα της Ευρώπης.

Σπάζοντας αριστερεότυπα

«Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια.»

 

Βενιαμίν Φρανγκλίνος

 

Κι αυτό μας συνέβη.

 

Η επίκληση στην ασφάλεια μέσα σε εκβιαστικά καθεστώτα μόνιμης επισφάλειας μας στέρησε στοιχειώδεις ελευθερίες.

 

Σε αυτό τον κοσμοχαλασμό η αριστερά δεν ήταν απλά απούσα. Ήταν δυστυχώς παρούσα.

Και συνυπεύθυνη.

 

Δεν είναι πρώτη φορά αριστερά. Είναι σαράντα χρόνια αριστερά. Η μεταπολίτευση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η εκδίκηση της αριστεράς.

 

Η αριστερή κυριαρχία είναι τόσο εκκωφαντική που όλοι σιωπούν για αυτή.

 

Ακόμη κι αν δεν σκεφτούμε την εξουσία με όρους συμμετοχής στη δημόσια διοίκηση, ακόμη κι έτσι, εδώ και τέσσερις δεκαετίες στο δημόσιο λόγο και στο καλλιτεχνικό στερέωμα η αριστερά κυριαρχεί, εξοστρακίζοντας στην αφάνεια ότι δεν εγκρίνει.

 

 Η ισχύς της αριστεράς είναι τόσο τεράστια που η επιβολή της ήταν μια απαρατήρητη κανονικότητα.

Ποιος θα είχε το θράσος άραγε να απαγορεύσει σε ένα Πακιστανό να δηλώνει Πακιστανός χωρίς να δεχθεί τη δημόσια κατακραυγή και να χαρακτηριστεί ως ρατσιστής φασίστας ναζί κλπ κλπ;

 

Η ελληνική αριστερά είχε και το θράσος και την ισχύ να επιβάλλει δια ροπάλου το να απαγορεύσει στον Έλληνα πολίτη να αυτοπροσδιορίζεται ως Έλληνας με απτές απειλές χαρακτηρισμού του ως εθνικιστή, φασίστα, ναζί.

 

Οι διεθνιστές, χέρι χέρι με τους παγκοσμιοποιητές επέβαλαν τον α-εθνισμό στους πολίτες.

 

Κι αν το κίνητρο των παγκοσμιοποιητών για αυτό ήταν σαφώς να αφαιρέσουν οτιδήποτε στεκόταν εμπόδιο στον οικονομικό (κι όχι μόνο) ιμπεριαλισμό τους και επομένως και την αίσθηση μιας κάποιας εθνικής ταυτότητας, για τους διεθνιστές δεν μπορεί να ειπωθεί ακριβώς το ίδιο καθώς η στόχευση τους δεν θα μπορούσε να είναι ίδια μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Μετά τη σοβιετική κατάρρευση και το έλλειμμα πατρωνίας, οι εξελίξεις στην ελληνική αριστερά είναι δραματικές.

TTIP: Το οικονομικό ΝΑΤΟ! Οικονομική Παγκόσμια Κυριαρχία

Η διατλαντική συμφωνία Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) , στην εγκληματικότητα της οποίας έχουμε αναφερθεί πολλές φορές (άρθρο), έδειξε για μία ακόμη φορά το «πρόσωπο» της – όταν μεταφέρθηκαν τα έγγραφα στο Βερολίνο, με την προϋπόθεση να έχουν ελάχιστοι πρόσβαση στην ανάγνωση τους, καθώς επίσης με τηναπαγόρευση να (μη) γίνουν γνωστά στους Γερμανούς βουλευτές! Στα πλαίσια αυτά, το παράδειγμα της Ουρουγουάης που ακολουθεί, ίσως βοηθήσει καλύτερα στην κατανόηση των κινδύνων που εμπεριέχει:

About these ads

Αναλυτικότερα, όταν διαπιστώθηκε στη χώρα πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι πέθαιναν από το κάπνισμα,αποφασίσθηκε δημοκρατικά από τη Βουλή η προσπάθεια μείωσης του, μέσω της αναγραφής στα πακέτα των τσιγάρων, των κινδύνων για την υγεία – όπως άλλωστε συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Το γεγονός αυτό συνέβη πριν από δέκα χρόνια, έως ότου το 2010 ο όμιλος παραγωγής τσιγάρων Philip Morris κατέθεσε αγωγή εναντίον της Ουρουγουάης – την οποία θα εκδικάσει ένα ιδιωτικό, μη δημοκρατικά νομιμοποιημένο δικαστήριο, πίσω από κλειστές πόρτες! Το δικαστήριο αυτό θα αποφασίσει εάν ο νόμος που ψήφισε η Βουλή της χώρας θα παραμείνει σε ισχύ ή εάν εμποδίζει (περιορίζει) παράνομα τις επενδύσεις του πολυεθνικού ομίλου – ο οποίος απαιτεί αποζημίωση.
Εκτός αυτού, το περιεχόμενο της αγωγής δεν δίνεται στη δημοσιότητα, ενώορισμένα ΜΜΕ αναφέρουν πως το ύψος της αποζημίωσης μπορεί να φτάσει στα 2 δις $ (πηγή) – όσο δηλαδή το ένα έκτο περίπου του ΑΕΠ της Ουρουγουάης (στην περίπτωση της Ελλάδας θα ήταν θεωρητικά περί τα 30 δις €).