26 Απριλίου 1937, ο βομβαρδισμός της Γκουέρνικα

Στις 26 Απριλίου 1937, η αεροπορία των ναζί (Luftwaffe) ισοπέδωσε τη Γκουέρνικα, μια κωμόπολη 10.000 περίπου κατοίκων στη χώρα των Βάσκων. Στόχος των ναζί ήταν να βοηθήσουν τον φασίστα στρατηγό Φράνκο να επικρατήσει στον ισπανικό εμφύλιο έναντι του επαναστατικού κινήματος.

Υπεύθυνη για τον βομβαρδισμό ήταν το περίφημο σώμα εθελοντών της αεροπορίας των ναζί «Λεγεώνα Κόνδωρ», που οργάνωνε συχνά  επιχειρήσεις εναντίων των επαναστατικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και ταυτόχρονα δοκίμαζε και τις νέες τεχνολογίες των μαχητικών και βομβαρδιστικών αεροσκαφών. Επικεφαλής της Λεγεώνας ήταν ο στρατηγός Χούγκο Φον Σπέρλε, που ήθελε να εφαρμόζει νέες τεχνικές αεροπορικών επιθέσεων. Μια από τις ιδέες του ήταν οι επιθέσεις κορεσμού, που θα εξαφάνιζαν τον εχθρό με πολυάριθμες ομαδικές επιδρομές και όχι με σποραδικές επιχειρήσεις μερικών πολεμικών αεροπλάνων.

Στις 26 Απρίλη, οι κάτοικοι της πόλης γιορτάζουν κάθε χρόνο με ένα πανηγύρι. Έτσι έκαναν και το 1937. Αυτή τη μέρα επέλεξαν και οι ναζί για τον βομβαρδισμό. Ήθελαν με αυτό τον τρόπο να δοκιμάσουν νέες τεχνικές βομβαρδισμού που αργότερα θα χρησιμοποιούσαν στον β’ παγκόσμιο πόλεμο. Στις 16.30 το απόγευμα, 30 καταδιωκτικά της λεγεώνας Κόνδωρα πλησίαζαν την πόλη με το ρύγχος τους στραμμένο στο πανηγύρι. Οι ριπές θέρισαν τον πανικόβλητο κόσμο και τα αμέτρητα ζώα. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει πτώματα. Ήταν μόνο η αρχή. Μια ώρα αργότερα, φάνηκαν στον ορίζοντα 20 δικινητήρια Χάινκελ 111, που αποτελούσαν την τελευταία λέξη της αεροπορικής τεχνολογίας. Πετώντας όλα μαζί, άδειασαν ταυτόχρονα τις βόμβες τους πάνω από την πόλη, ισοπεδώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της και σκοτώνοντας πολλούς ανθρώπους που κρύβονταν στα σπίτια τους.

Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι: Ο άνθρωπος που «έζησε για αυτό που σκέφτηκε»

Καθώς η ιστορία γράφεται από τους νικητές, πολλές μεγάλες προσωπικότητες αυτής γράφονται με μικρά γράμματα κάπου στο περιθώριο. Όμως η αδιαμφισβήτητη λάμψη τους δεν πεθαίνει ποτέ, όπως αυτή του αναρχικοσυνδικαλιστή και επαναστάτη Ντουρούτι...

«Έβλεπες στη μορφή του ότι είχε γεννηθεί για ήρωας» αναφέρει ο ιστορικός Χιου Τόμας. Ο Ντουρούτι ενσάρκωσε την ιδέα για την κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία και την υπηρέτησε μέχρι τον θάνατό του.

Συνδικαλιστική ταυτότητα Νο12

Γιος ενός εργάτη στους σιδηρόδρομους που δήλωνε ελευθεριακός σοσιαλιστής, γεννημένος το 1896 στην Λεόν, ο Ντουρούτι στα 14 του κιόλας χρόνια παρατά το σχολείο και εργάζεται δίπλα στον πατέρα του ως μηχανικός. Εκεί έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά με πολιτικές και επαναστατικές ιδέες. Το συνδικαλιστικό του όμως άστρο θα λάμψει λίγα χρόνια αργότερα στην απεργία του 1917. Το συνδικάτο UGT οργανώνει απεργία διαρκείας στου σιδηροδρόμους. Η απεργία γρήγορα εξαπλώθηκε και στην υπόλοιπη Ιβηρική Χερσόνησο.

Η απάντηση της κυβέρνησης ήταν άγρια καταστολή. Οι εργάτες των Αστούριων παρόλο που το συνδικάτο UGT είχε πιο μετριοπαθής θέση συνεχίζουν την απεργία η οποία λήγει τραγικά. Εβδομήντα νεκροί, 500 τραυματίες και χιλιάδες συλληφθέντες. Πολλοί καταφέρνουν  να το σκάσουν προς την Γαλλία. Ανάμεσα τους ο Ντουρούτι.

Από την Εξορία στον Αναρχισμό

Η απεργία και η άγρια και βάρβαρη καταστολή της είναι αυτή που πολλοί θεωρούν ότι σημάδεψε και έχτισε τις ιδέες και τον επαναστατικό του χαρακτήρα. Στην Γαλλία ο Ντουρούτι εξελίσσεται ιδεολογικά έρχεται σε επαφή και με άλλους αναρχικούς Ισπανούς φυγάδες. Το 1920 γυρίζει στην Ισπανία.

Ήταν ο απόηχος της Ρωσικής επανάστασης αυτός που ενθουσίασε τον Ντουρούτι. Η επανάσταση έπρεπε να αρχίσει και στην Ιβηρική Χερσόνησο, αλλά με τον δικό της τρόπο. Στις 7 Ιανουαρίου του 1921, ο νεαρός μηχανικός σιδηροδρόμων εγγράφονταν στους καταλόγους των μελών της αναρχοσυνδικαλιστικής Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας της Ισπανίας, της θρυλικής Confederacion Nacional del Trabajo (CNT).

OI «ΚΙΧΩΤΕΣ» ΤΟΥ ΙΔΑΝΙΚΟΥ

Στις 18 Ιούλη 1936 ο στρατηγός Φράνκο κάνει πραξικόπημα, μια κίνηση που ήταν αναμενόμενη από όλους…


Η μεσοπολεμική Ισπανία ήταν κυριολεκτικά ένα καζάνι που έβραζε. Η C.N.T. αριθμούσε περισσότερους από ενάμισι εκατομμύριο κόσμο. Την ίδια μέρα του πραξικοπήματος ξεκινά ένοπλη εξέγερση που μετατρέπεται σε επαναστατικό γεγονός σ’ ολόκληρη την Καταλωνία.


Όμως τα λάθη που διαπράχτηκαν εκ μέρους των αναρχικών οδήγησαν στην καταστροφή της επανάστασης. Λαθεμένες εκτιμήσεις, ιδεολογικοποιήσεις, γραφειοκρατικοποίηση, ρεφορμισμός, μετατροπή του αναρχικού αγώνα σε αντιφασιστικό, στήριξη και νομιμοποίηση της δημοκρατικής κυβέρνησης, στην οποία μάλιστα συμμετείχαν, είναι μερικά από τα λάθη που καταγράφονται.


Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά: Το P.C.E. (K.K.I) από μια περιθωριακή δύναμη έγινε, με τη βοήθεια του Στάλιν, κυρίαρχος της κατάστασης, προβαίνοντας σε απανωτές δολοφονίες, σφαγές αγωνιστών (βασικά αναρχικών αλλά και αιρετικών Τροτσκιστών του P.O.U.M) με αποκορύφωμα την επίθεση των κομμουνιστών ενάντια στους Αναρχικούς το 1937, στη Βαρκελώνη.


Το μένος της Αριστεράς δεν στράφηκε τόσο στους φασίστες όσο σε εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού και στους νέους τρόπους ζωής, που αυτά αποφάσισαν να δημιουργήσουν.
Το 1939 ο Φράνκο απλά επιβεβαίωσε κάτι που εξ αιτίας των Μαρξιστικών – Λενινιστικών ιδεολογημάτων (βλέπε κρατικών συμφερόντων), των τρομακτικών λαθών, αλλά και της αφέλειας των αναρχικών είχε πολύ νωρίτερα γίνει: Τη νίκη του Φασισμού.

Aναρχικές κολεκτίβες*

    
Περικλής Κοροβέσης 
     

Ολοι ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα. Το σύμπαν μας είναι η τηλεόραση και το facebook με τους εκατοντάδες φίλους και φίλες, ζώντας σε μια ολοκληρωτική μοναξιά. Η κατανάλωση ήταν η μόνη πραγματικότητα που είχαμε ζήσει. Και τώρα που τη χάσαμε την αναπολούμε. Οι γεμάτες σακούλες με τα ψώνια, συχνά άχρηστα, είναι οι χαμένες πατρίδες. Ο καταναλωτής δεν είναι πολίτης. Είναι η βάση του καπιταλισμού. Και σε αυτό το εύφορο έδαφος γεννιέται ο φασισμός. Οσο πιο αδρανείς είμαστε τόσο περισσότερο ζητάμε μεσσίες για να μας σώσουν. Αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και άλλοι που ζουν και βλέπουν την πραγματικότητα. Δυστυχώς είναι λίγοι και θεωρούνται περιθωριακοί. Και όμως αυτοί είναι η μόνη ελπίδα που έχουμε.

Ο Χέγκελ έκανε μια θαυμαστή διάκριση μεταξύ Σωκράτη και Χριστού. Ο πρώτος ήταν δάσκαλος. Προκαλούσε την αναζήτηση της γνώσης. Και όσοι ήταν πρόθυμοι για συζήτηση την έψαχναν μαζί. Ο δεύτερος ήταν ρήτορας που κήρυττε τη μόνη και μοναδική αλήθεια σε πιστούς μαθητές. Και όπου υπάρχει μια εξ αποκαλύψεως αλήθεια, υπάρχουν και διαφορετικές ερμηνείες. Οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, ο ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός και ο ισλαμισμός, αναγνωρίζουν τον ίδιο Θεό. Αλλά δεν είναι μία θρησκεία. Είναι τρεις. Και καλύτερα να μη μιλήσουμε για τις «διασπάσεις» τής κάθε ομολογίας. Τότε θα έχουμε τις διασπάσεις του κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος, μια που και αυτό εκφράζει τη μία και μοναδική αλήθεια, όχι της θρησκείας, αλλά της Ιστορίας και της Νομοτέλειάς της.

Για το Σύμπαν γνωρίζουμε μόνο ένα 5%. Και αυτό σημαίνει πως η αλήθεια του Σύμπαντος κατά 95% μάς είναι άγνωστη. Μήπως η αλήθεια είναι αυτό που δεν ξέρουμε; «Μήπως οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά;». Και να αληθεύει η άλλη ποιητική ρήση: «Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, τον φτιάχνεις περπατώντας». Με άλλα λόγια, μόνον όταν υπάρχει αντίδραση αποκαλύπτουμε ένα μέρος της αλήθειας. Ζούμε σε μια εποχή που ο πλανήτης Γη έχει φτάσει στα όριά του. Το 1% του πληθυσμού της κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου. Με άλλους υπολογισμούς είναι το 0,1%. Το υπόλοιπο 99% ή το 99,99% τι κάνει; Αντιδρά με μικρές μειονότητες. Οι μεγάλες πλειοψηφίες ζουν στη λήθη. Και όλα τα μεγάλα ΜΜΕ που έχουν οι ολιγάρχες πολλαπλασιάζουν το ψέμα και το παρουσιάζουν σαν τη μόνη δυνατή πραγματικότητα. Η Α-λήθεια είναι η μη λήθη. Και από εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε, αν θέλουμε να ζήσουμε. Η καλή συνάδελφος Χριστίνα Πάντζου μάς έφερε καλά νέα από την Ισπανία («Εφ.Συν.» 1-2 Νοεμβρίου 2014). Πάνω από πενήντα χιλιάδες άνθρωποι ζουν από την αλληλέγγυα οικονομία που στόχο έχει τον άνθρωπο και όχι το κέρδος. Το κίνημα Podemos που ξεκίνησε από τις πλατείες έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις. Μοιάζει σαν η Ισπανία να ξαναβρίσκει τον εαυτό της και να γυρίζει στις ρίζες της.

Η Ισπανία του εμφυλίου πολέμου (1936-1939) είναι μια αναβίωση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Εχουν γίνει πολλές και θαυμαστές επαναστάσεις που κατέληξαν σε δυστοπίες. Αλλά στο λίγο που κράτησε το ισπανικό θαύμα, έχουμε τις αποδείξεις πως η ουτοπία ή αλλιώτικα η φαντασιακή κοινωνία μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Η FAI, η Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής, στηριζόταν στη φιλία και την αγάπη. Και αυτό ζητούσε μια απαιτητική συσπείρωση. Είναι λάθος να νομίζουμε πως η Αναρχία είναι ένα σκορποχώρι. Προϋποθέτει υψηλή οργάνωση για να μπορέσει ο καθένας να εκφράσει τον λόγο του και όλοι μαζί να αποφασίσουν. Αλλά για να το πετύχουν αυτό χρειάστηκαν 75 χρόνια εντατικής δουλειάς και αγώνων.

David Graeber – Γιατί ο κόσμος αγνοεί τους Κούρδους επαναστάτες στη Συρία;

Μετάφραση Μ.Θεοδοσιάδης

Μέσω Guardian

Το 1937, ο πατέρας μου προσφέρθηκε εθελοντικά να πολεμήσει στις Διεθνείς Ταξιαρχίες για την υπεράσπιση της Ισπανικής Δημοκρατίας. Ένα επίδοξο φασιστικό πραξικόπημα είχε διακοπεί προσωρινά από μια εξέγερση εργατών, καθοδηγούμενη από αναρχικούς και σοσιαλιστές, και σε μεγάλο τμήμα της Ισπανίας μια πραγματική κοινωνική επανάσταση ακολούθησε, έχοντας ως αποτέλεσμα ολόκληρες πόλεις να περάσουν κάτω από αμεσοδημοκρατική διαχείριση, βιομηχανίες υπό τον έλεγχο των εργαζομένων, και τη ριζοσπαστική ενδυνάμωση των γυναικών.

Οι Ισπανοί επαναστάτες ήλπιζαν να δημιουργήσουν ένα όραμα για μια ελεύθερη κοινωνία, που όλος ο κόσμος θα μπορούσε να ακολουθήσει. Αντ ‘αυτού, παγκόσμιες δυνάμεις προτίμησαν μια πολιτική «μη παρέμβασης» και διατήρησαν έναν αυστηρό αποκλεισμό στη δημοκρατία, ακόμα αφότου ο Χίτλερ και τον Μουσολίνι (που δήθεν είχαν υπέγραψει συμφωνία) άρχισαν να στέλνουν στρατεύματα με στόχο να ενισχύσουν τη φασιστική πλευρά. Το αποτέλεσμα ήταν ένας χρόνιος εμφύλιος πόλεμος, που έληξε με την καταστολή της επανάστασης και μερικές από τις πιο αιματηρές σφαγές ενός αιματηρού αιώνα.