Λεβέντες

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Είναι πολύ συνηθισμένο, στις μέρες της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (1973), να ακούς συζητήσεις για τους… μπαχαλάκηδες.

‘Οχι, αλήθεια.


Η επέτειος του Πολυτεχνείου σε κάποιους δεν ξυπνάει ιστορικές μνήμες, αλλά τους δίνει την ευκαιρία να καταδικάσουν τα έκτροπα και τη βία -φυσικά, όχι την κρατική.
Φαντάζει λίγο υποκριτικό και ηλίθιο.


Να αγανακτείς για εκείνους που σπάνε τα μαγαζιά -απαιτώντας με λύσσα την τιμωρία τους- αλλά, όταν κάποιοι άλλοι φοράνε λουκέτο στα ίδια μαγαζιά, εκεί δεν τρέχει τίποτα.
Δεν μας πειράζουν οι άδειες βιτρίνες, παρά μόνο αν κάποιος τις σπάσει με πέτρα.
Δεν μας πειράζουν οι ξενέρωτοι και απάνθρωποι δρόμοι, παρά μόνο αν κάποιος τους πετάξει μολότοφ.


Δεν μας πειράζουν οι κενές μας ζωές, παρά μόνο όταν κάποιος φωνάζει «ζωή θέλω, όχι μόνο επιβίωση».


Δεν ήμουν ποτέ της γνώμης ότι το σημερινό αναρχικό κίνημα ξέρει τι κάνει, αλλά δεν θα δώσω και εύσημα στους ανύπαρκτους νοικοκυραίους που περιμένουν να πέσει το σύστημα με ευχέλαια και προσευχές.


Αν και ομολογώ, πως εδώ που είμαστε, δεν μου κάνει πια τίποτα εντύπωση.


Εξάλλου, είναι ξεκάθαρο πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι.
Ελευθερία είναι να ζεις με τους δικούς σου όρους.


‘Οχι με τους όρους των αγορών.


Ελευθερία δεν είναι να περιμένεις να σκίσει τα μνημόνια ο Αλέξης ή ο Κούλης.
Αυτό κάτι άλλο είναι.


Οπότε, το μήνυμα της εξέγερσης παραμένει επίκαιρο και στις μέρες μας, απλά αντηχεί πλέον σε τοίχους και ντουβάρια.

Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι: Ο άνθρωπος που «έζησε για αυτό που σκέφτηκε»

Καθώς η ιστορία γράφεται από τους νικητές, πολλές μεγάλες προσωπικότητες αυτής γράφονται με μικρά γράμματα κάπου στο περιθώριο. Όμως η αδιαμφισβήτητη λάμψη τους δεν πεθαίνει ποτέ, όπως αυτή του αναρχικοσυνδικαλιστή και επαναστάτη Ντουρούτι...

«Έβλεπες στη μορφή του ότι είχε γεννηθεί για ήρωας» αναφέρει ο ιστορικός Χιου Τόμας. Ο Ντουρούτι ενσάρκωσε την ιδέα για την κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία και την υπηρέτησε μέχρι τον θάνατό του.

Συνδικαλιστική ταυτότητα Νο12

Γιος ενός εργάτη στους σιδηρόδρομους που δήλωνε ελευθεριακός σοσιαλιστής, γεννημένος το 1896 στην Λεόν, ο Ντουρούτι στα 14 του κιόλας χρόνια παρατά το σχολείο και εργάζεται δίπλα στον πατέρα του ως μηχανικός. Εκεί έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά με πολιτικές και επαναστατικές ιδέες. Το συνδικαλιστικό του όμως άστρο θα λάμψει λίγα χρόνια αργότερα στην απεργία του 1917. Το συνδικάτο UGT οργανώνει απεργία διαρκείας στου σιδηροδρόμους. Η απεργία γρήγορα εξαπλώθηκε και στην υπόλοιπη Ιβηρική Χερσόνησο.

Η απάντηση της κυβέρνησης ήταν άγρια καταστολή. Οι εργάτες των Αστούριων παρόλο που το συνδικάτο UGT είχε πιο μετριοπαθής θέση συνεχίζουν την απεργία η οποία λήγει τραγικά. Εβδομήντα νεκροί, 500 τραυματίες και χιλιάδες συλληφθέντες. Πολλοί καταφέρνουν  να το σκάσουν προς την Γαλλία. Ανάμεσα τους ο Ντουρούτι.

Από την Εξορία στον Αναρχισμό

Η απεργία και η άγρια και βάρβαρη καταστολή της είναι αυτή που πολλοί θεωρούν ότι σημάδεψε και έχτισε τις ιδέες και τον επαναστατικό του χαρακτήρα. Στην Γαλλία ο Ντουρούτι εξελίσσεται ιδεολογικά έρχεται σε επαφή και με άλλους αναρχικούς Ισπανούς φυγάδες. Το 1920 γυρίζει στην Ισπανία.

Ήταν ο απόηχος της Ρωσικής επανάστασης αυτός που ενθουσίασε τον Ντουρούτι. Η επανάσταση έπρεπε να αρχίσει και στην Ιβηρική Χερσόνησο, αλλά με τον δικό της τρόπο. Στις 7 Ιανουαρίου του 1921, ο νεαρός μηχανικός σιδηροδρόμων εγγράφονταν στους καταλόγους των μελών της αναρχοσυνδικαλιστικής Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας της Ισπανίας, της θρυλικής Confederacion Nacional del Trabajo (CNT).

Ιερές Μπίζνες και καταστολή

Τα ξημερώματα της Τετάρτης 27/7 αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν ταυτόχρονα και συντονισμένα σε τρεις καταλήψεις στέγης στη Θεσσαλονίκη. Η μία από αυτές ήταν καινούρια και αποτέλεσε αποτέλεσμα της συνάντησης του No Borders Camp στο ΑΠΘ, η άλλη λειτουργούσε κάποιο διάστημα, ενώ η τρίτη αυτή του ιστορικού ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος» είναι γνωστότερη στην πόλη για διάφορους λόγους που έχουν να κάνουν με την υλική πραγματικότητα των πρωτοβουλιών αλληλεγγύης σε πρόσφυγες που έφερνε σε πέρας αλλά και τις συγκρούσεις ανάμεσα σε Δήμο Εκκλησία και λοιπούς ενδιαφερόμενους για την κυριότητα του κτηρίου.

Φωτογραφίες από το εσωτερικό του κτηρίου μετά την επιχείρηση της αστυνομίας και αφού έχει αρχίσει η κατεδάφιση:

Από την πρώτη στιγμή έγιναν σαφή δύο πράγματα, που όσο περνούσαν οι ώρες επιβεβαιώνονταν με πιο καθαρό τρόπο.

Πρώτον, ότι όλη η επιχείρηση ήταν καλά οργανωμένη όχι μόνον από την αστυνομία στα πλαίσια της «καθημερινής της λειτουργίας», αλλά από ένα ευρύτερο κέντρο στο οποίο πρωτοστάτησε η κυβέρνηση μαζί με τοπικούς παράγοντες της Θεσσαλονίκης και την Εκκλησία. Κομβικά σημεία προετοιμασίας της επιχείρησης που ταυτόχρονα αποδεικνύουν τον οργανωμένο χαρακτήρα της, υπήρξαν από τη μία η συντονισμένη δράση των ιδιοκτητών των 3 κτηρίων και από την άλλη το πρωτοφανές κλίμα καταστροφολογίας που είχε εξαπολυθεί το προηγούμενο διάστημα για το No Borders Camp στο ΑΠΘ. Στην πραγματικότητα όλη αυτή η συντονισμένη προσπάθεια από τοπικούς πολιτικούς (αυτοδιοικητικούς και μη), τη διοίκηση του ΑΠΘ, γνωστά ΜΜΕ (όπως ΣΚΑΪ) και πολιτικά κόμματα κυρίως της αντιπολίτευσης (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) σκοπό είχε να παρουσιαστούν οι αλληλέγγυοι με τον γνωστό εικονογραφημένο τρόπο του ταραξία, δημόσιου κινδύνου που σκοπό έχει να βανδαλίσει και να κάψει, επιχειρώντας έτσι να προετοιμάσει την κοινή γνώμη και να νομιμοποιήσει τέτοιες ενέργειες βίαιης καταστολής. Το γεγονός ότι δεν ανταποκρίθηκε ποτέ αυτή εικόνα στην πραγματικότητα, λίγο απασχόλησε από ότι φαίνεται τους εμπνευστές της.

Δεύτερον γίνεται φανερό, ότι η ίδια η επιχείρηση καταστολής είχε σαφείς πολιτικούς και οικονομικούς στόχους που αφορούν από τη μία τη γενικότερη στοχοποίηση των εγχειρημάτων στέγασης προσφύγων που φαίνεται να πληθαίνουν δημιουργώντας ανησυχία στην κυρίαρχη πολιτική σκηνή και από την άλλη ειδικότερα στόχευε την κατάληψη Ορφανοτροφείου και την επίλυση του γόρδιου δεσμού της παραχώρησης του εγκαταλελειμμένου κτηρίου από το κράτος στην Εκκλησία, τον οποίο είχε οξύνει η κατάληψη.

Ας δούμε λίγο πιο διεξοδικά τα κίνητρα που κρύβονται λοιπόν πίσω από την -αν μη τι άλλο- αιφνιδιαστική και βίαιη αλληλουχία γεγονότων που ξεκίνησε με κλούβες και ΜΑΤ τα ξημερώματα και κατέληξε με μπουλντόζες και συνεργεία κατεδάφισης το μεσημέρι της ίδιας μέρας, πηγαίνοντας κάποια χρόνια πιο πίσω όσον αφορά κατ’ αρχήν την κατάληψη του Ορφανοτροφείου.

OI «ΚΙΧΩΤΕΣ» ΤΟΥ ΙΔΑΝΙΚΟΥ

Στις 18 Ιούλη 1936 ο στρατηγός Φράνκο κάνει πραξικόπημα, μια κίνηση που ήταν αναμενόμενη από όλους…


Η μεσοπολεμική Ισπανία ήταν κυριολεκτικά ένα καζάνι που έβραζε. Η C.N.T. αριθμούσε περισσότερους από ενάμισι εκατομμύριο κόσμο. Την ίδια μέρα του πραξικοπήματος ξεκινά ένοπλη εξέγερση που μετατρέπεται σε επαναστατικό γεγονός σ’ ολόκληρη την Καταλωνία.


Όμως τα λάθη που διαπράχτηκαν εκ μέρους των αναρχικών οδήγησαν στην καταστροφή της επανάστασης. Λαθεμένες εκτιμήσεις, ιδεολογικοποιήσεις, γραφειοκρατικοποίηση, ρεφορμισμός, μετατροπή του αναρχικού αγώνα σε αντιφασιστικό, στήριξη και νομιμοποίηση της δημοκρατικής κυβέρνησης, στην οποία μάλιστα συμμετείχαν, είναι μερικά από τα λάθη που καταγράφονται.


Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά: Το P.C.E. (K.K.I) από μια περιθωριακή δύναμη έγινε, με τη βοήθεια του Στάλιν, κυρίαρχος της κατάστασης, προβαίνοντας σε απανωτές δολοφονίες, σφαγές αγωνιστών (βασικά αναρχικών αλλά και αιρετικών Τροτσκιστών του P.O.U.M) με αποκορύφωμα την επίθεση των κομμουνιστών ενάντια στους Αναρχικούς το 1937, στη Βαρκελώνη.


Το μένος της Αριστεράς δεν στράφηκε τόσο στους φασίστες όσο σε εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού και στους νέους τρόπους ζωής, που αυτά αποφάσισαν να δημιουργήσουν.
Το 1939 ο Φράνκο απλά επιβεβαίωσε κάτι που εξ αιτίας των Μαρξιστικών – Λενινιστικών ιδεολογημάτων (βλέπε κρατικών συμφερόντων), των τρομακτικών λαθών, αλλά και της αφέλειας των αναρχικών είχε πολύ νωρίτερα γίνει: Τη νίκη του Φασισμού.

Aναρχικές κολεκτίβες*

    
Περικλής Κοροβέσης 
     

Ολοι ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα. Το σύμπαν μας είναι η τηλεόραση και το facebook με τους εκατοντάδες φίλους και φίλες, ζώντας σε μια ολοκληρωτική μοναξιά. Η κατανάλωση ήταν η μόνη πραγματικότητα που είχαμε ζήσει. Και τώρα που τη χάσαμε την αναπολούμε. Οι γεμάτες σακούλες με τα ψώνια, συχνά άχρηστα, είναι οι χαμένες πατρίδες. Ο καταναλωτής δεν είναι πολίτης. Είναι η βάση του καπιταλισμού. Και σε αυτό το εύφορο έδαφος γεννιέται ο φασισμός. Οσο πιο αδρανείς είμαστε τόσο περισσότερο ζητάμε μεσσίες για να μας σώσουν. Αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και άλλοι που ζουν και βλέπουν την πραγματικότητα. Δυστυχώς είναι λίγοι και θεωρούνται περιθωριακοί. Και όμως αυτοί είναι η μόνη ελπίδα που έχουμε.

Ο Χέγκελ έκανε μια θαυμαστή διάκριση μεταξύ Σωκράτη και Χριστού. Ο πρώτος ήταν δάσκαλος. Προκαλούσε την αναζήτηση της γνώσης. Και όσοι ήταν πρόθυμοι για συζήτηση την έψαχναν μαζί. Ο δεύτερος ήταν ρήτορας που κήρυττε τη μόνη και μοναδική αλήθεια σε πιστούς μαθητές. Και όπου υπάρχει μια εξ αποκαλύψεως αλήθεια, υπάρχουν και διαφορετικές ερμηνείες. Οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, ο ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός και ο ισλαμισμός, αναγνωρίζουν τον ίδιο Θεό. Αλλά δεν είναι μία θρησκεία. Είναι τρεις. Και καλύτερα να μη μιλήσουμε για τις «διασπάσεις» τής κάθε ομολογίας. Τότε θα έχουμε τις διασπάσεις του κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος, μια που και αυτό εκφράζει τη μία και μοναδική αλήθεια, όχι της θρησκείας, αλλά της Ιστορίας και της Νομοτέλειάς της.

Για το Σύμπαν γνωρίζουμε μόνο ένα 5%. Και αυτό σημαίνει πως η αλήθεια του Σύμπαντος κατά 95% μάς είναι άγνωστη. Μήπως η αλήθεια είναι αυτό που δεν ξέρουμε; «Μήπως οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά;». Και να αληθεύει η άλλη ποιητική ρήση: «Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, τον φτιάχνεις περπατώντας». Με άλλα λόγια, μόνον όταν υπάρχει αντίδραση αποκαλύπτουμε ένα μέρος της αλήθειας. Ζούμε σε μια εποχή που ο πλανήτης Γη έχει φτάσει στα όριά του. Το 1% του πληθυσμού της κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου. Με άλλους υπολογισμούς είναι το 0,1%. Το υπόλοιπο 99% ή το 99,99% τι κάνει; Αντιδρά με μικρές μειονότητες. Οι μεγάλες πλειοψηφίες ζουν στη λήθη. Και όλα τα μεγάλα ΜΜΕ που έχουν οι ολιγάρχες πολλαπλασιάζουν το ψέμα και το παρουσιάζουν σαν τη μόνη δυνατή πραγματικότητα. Η Α-λήθεια είναι η μη λήθη. Και από εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε, αν θέλουμε να ζήσουμε. Η καλή συνάδελφος Χριστίνα Πάντζου μάς έφερε καλά νέα από την Ισπανία («Εφ.Συν.» 1-2 Νοεμβρίου 2014). Πάνω από πενήντα χιλιάδες άνθρωποι ζουν από την αλληλέγγυα οικονομία που στόχο έχει τον άνθρωπο και όχι το κέρδος. Το κίνημα Podemos που ξεκίνησε από τις πλατείες έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις. Μοιάζει σαν η Ισπανία να ξαναβρίσκει τον εαυτό της και να γυρίζει στις ρίζες της.

Η Ισπανία του εμφυλίου πολέμου (1936-1939) είναι μια αναβίωση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Εχουν γίνει πολλές και θαυμαστές επαναστάσεις που κατέληξαν σε δυστοπίες. Αλλά στο λίγο που κράτησε το ισπανικό θαύμα, έχουμε τις αποδείξεις πως η ουτοπία ή αλλιώτικα η φαντασιακή κοινωνία μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Η FAI, η Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής, στηριζόταν στη φιλία και την αγάπη. Και αυτό ζητούσε μια απαιτητική συσπείρωση. Είναι λάθος να νομίζουμε πως η Αναρχία είναι ένα σκορποχώρι. Προϋποθέτει υψηλή οργάνωση για να μπορέσει ο καθένας να εκφράσει τον λόγο του και όλοι μαζί να αποφασίσουν. Αλλά για να το πετύχουν αυτό χρειάστηκαν 75 χρόνια εντατικής δουλειάς και αγώνων.