Ο Σάκης Ρουβάς κι ο πολιτισμός της αντίστασης

Θανάσης Σκαμνάκης

 

Πολύς ο θόρυβος. Πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα, βραδυνάδικα και μεταμεσονύκτια είχαν να λένε. Αστέρες και αστερίσκοι διατύπωσαν βαρύγδουπες γνώμες. Να πει ο Σάκης Ρουβάς το Άξιον εστί ή να μην το πει; Είναι άξιος να σηκώσει ένα τέτοιο βάρος; Είναι δυνατό να παραδίδονται τα άγια τοις κυσί; Και ούτω καθεξής… Αλήθεια, περί τίνος γίνεται λόγος; Κανείς νομίζω δεν θα διανοούνταν να απαγορεύσει σε έναν καλλιτέχνη να επιλέξει και να εκτελέσει κάποιο καλλιτεχνικό έργο. Φυσικά κάθε καλλιτέχνης κρίνεται από το αποτέλεσμα. Και επί του προκειμένου και ο Σάκης κρίθηκε, αποδεικνυόμενος λίγος.

Υφ-ΥΠΠΟ ή αριστερό ΤΑΙΠΕΔ;

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών

      

Ο Νίκος Ξυδάκης είχε την έξωθεν καλή μαρτυρία. Εγκριτος δημοσιογράφος, για χρόνια στην «Καθημερινή», και όσοι τον ήξεραν από κοντά, μιλούσαν για ένα καλλιεργημένο άτομο με σεμνό χαρακτήρα. Για όλους εμάς τους παροικούντες τον Πολιτισμό, ήταν χαράς ευαγγέλια να αναλάβει τη θέση του υφυπουργού Πολιτισμού. Δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιος ήταν ο πραγματικός υπουργός και από ό,τι κατάλαβα το υπουργείο Πολιτισμού υποβιβάζεται σε υφυπουργείο. Εκτός αν στη νεογλώσσα που χρησιμοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ -που ακόμα δεν την έχουμε μάθει-, ο οποίος τόσο ενδιαφέρον είχε δείξει προεκλογικά για τον πολιτισμό, το υφυπουργείο σημαίνει πια υπερυπουργείο, έτσι που να ανταποκρίνεται στο προεκλογικό πολιτιστικό του πρόγραμμα που ακόμα οι ειδικοί προσπαθούν να ερμηνεύσουν.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΟΥΝ ‘Η ΞΥΠΝΑ ΚΑΡΟΛΕ ΝΑ ΔΕΙΣ!

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΤΣΑΚΝΗ*

Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη. Ωραία!!!
Θα πει όμως κάποιος: Και ποια είν’ η τάξη; Πώς ορίζεται; Ποιοι οι όροι που τη διέπουν; Μήπως ίσως ο υποκειμενισμός του καθενός, προσδιορίζει εκ των προτέρων τα όριά της; Ωραία ερωτήματα για συζητήσεις σκεπτικιστών, που μάλλον έχουν εξορίσει απ’ τη συλλογιστική τους την ύπαρξη της αντικειμενικής θεώρησης της πραγματικότητας.
Παίρνω το μέρος των εν λόγω (σκεπτικιστών) και απαντώ: Όντως δεν υπάρχει αντικειμενική θεώρηση της πραγματικότητας, τουλάχιστον όσον αφορά στο βίωμα.

Εξηγούμαι: Η φτώχεια είναι υποκειμενική κατάσταση. Δεν τη βιώνει ο χορτάτος. Η απόλυση για παράδειγμα, ως πράξη δεν αφορά στα παιδιά του εργοδότη που την αναγγέλλει. Τα παιδιά του άνεργου επίσης, δεν έχουν τα προνόμια των βλασταριών του λαμόγιου, του μεγαλοεργολάβου, του Τραπεζίτη.

Αν μιλήσουμε για τον πλούτο, ισχύει το ίδιο. Δεν τον εισπράττει ο άνεργος.
Άρα; Ο υποκειμενισμός στο μεγαλείο του!

Ίσως κάνω χιούμορ, ίσως έχω έναν απίστευτο θυμό με την περιφερόμενη αμορφωσιά αφ’ ενός, αλλά και με την επιχειρούμενη αθώωση των εγκλημάτων που συντελούνται εν ονόματι δήθεν, του υποκειμενισμού.

Άλλο πράγμα φυσικά, η διατύπωση μιας υποκειμενικής άποψης, προκειμένου να αναζητηθεί η αλήθεια που είναι αντικειμενική (για να θυμηθούμε έναν άλλον Κάρολο) και άλλο η θεοποίηση του υποκειμενισμού με στόχο την απόκρυψή της. Της αλήθειας – αν με εννοείς.

Είναι άραγε ο λεγόμενος «υποκειμενισμός» αθώος, ή μήπως στέκει απλώς, στον αντίποδα της αντικειμενικής πραγματικότητας που δεν είναι άλλη απ’ την πάλη των τάξεων και των ιδεολογιών που τη ακολουθούν.

Είναι αθώα τάχα η περιφερόμενη προστυχιά που συνοψίζεται στη… χαριτωμένη φράση «έλα μωρέ, πλάκα έχει» τη στιγμή που εξευτελίζονται άνθρωποι και χάνονται ζωές; Ποιος μωρός; Ποια πλάκα; Και κυρίως ποιος την κάνει και σε βάρος ποιανού;

Δεν άντεξα ποτέ και δε γέλασα με το «χιούμορ» του χορτάτου!

Το βλέπεις άλλωστε, στις τηλεοράσεις και στα shows των «επιτυχημένων». Στις πινακοθήκες των ηλίθιων που θα ‘λεγε και ο Χαλκιδαίος δάσκαλος, ο μπαρμπα-Γιάννης ο Σκαρίμπας. Γελούν με το «έχει τους», αλλά εν ταυτώ, και με την ανέχεια τη δική σου. Χλευάζουν τον αγώνα σου για μια αξιοπρεπή ζωή, διεκπεραιώνοντας ταυτοχρόνως, υποθέσεις τους εν κρυπτώ, σε ξένες Τράπεζες!