Ο Α και ο Β

Ο Α.

Τον Α που αυτοκτόνησε πρόσφατα κάνοντας ο ίδιος πολύ ντόρο γύρω από τον επερχόμενο θάνατό του, δεν τον γνώριζα πριν. Μετά από όλα όσα διάβασα για την περίπτωσή του, έμεινα με την εντύπωση ότι ήταν ένας άνθρωπος υπέρμετρα ανασφαλής, δυστυχής και πλανεμένος, που πάλευε μέχρι την τελευταία του πνοή για επιβεβαίωση, αποδοχή και ευρεία αναγνώριση, επειδή προφανώς είχε την αίσθηση ότι όλη αυτή η ματαιότητα είναι το όπλο για να νικήσει τον θάνατο.

Ένας άνθρωπος όμως που ζει συνειδητά και είναι συμφιλιωμένος με την φυσική του υπόσταση, ωριμάζει σιγά σιγά και κατανοεί ότι δεν δύναται να παραβεί και να παραβιάσει τους φυσικούς ρυθμούς και νόμους που τον διέπουν ως ον, νιώθει την ταπεινότητα του σαρκίου του και δεν κάνει σε καμία περίπτωση θόρυβο γύρω από το Είναι του, πόσω μάλλον γύρω από το “μη Είναι του”.

Απεναντίας, όσο περνάνε οι μέρες της ζωής του και είναι υγιής, πόσω μάλλον αν δοκιμάζεται από ασθένειες και πόνους που αναδεικνύουν και του υπενθυμίζουν το φθαρτό της ύπαρξής του, γίνεται ο ίδιος στωικότερος, ταπεινότερος, γλυκύτερος και στο τέλος μαραίνεται ήρεμα όπως τα φθινοπωρινά φύλλα των δέντρων ή πεθαίνει ήσυχα και μοναχικά όπως όλα στη φύση τα πλάσματα, τα οποία μπορεί να μην γνωρίζουν την αξιοπρέπεια ως έννοια και ως λέξη αλλά την ορίζουν εκ φύσεως ως αίσθηση, καθώς και την καρτερία. 

Η γλύκα είναι το προστάδιο του θανάτου. Τα φρούτα γλυκαίνουν ωριμάζοντας λίγο προτού σαπίσουν. Ακόμη και πολύ στρυφνοί, κακιασμένοι ή δύσκολοι άνθρωποι γίνονται γλυκείς στα τελευταία τους, υπάρχουν καθημερινές μαρτυρίες άπειρες περί αυτού τριγύρω μας. Όταν ο θάνατος έρθει δίχως να έχει προηγηθεί η γλύκα της ύπαρξης, είναι θάνατος άγουρος και ο θανών ανώριμος, έχει ζήσει πλανεμένος και ασυνείδητα δηλαδή, όσα κι αν ήταν τα χρόνια του βίου του δεν “ασκήθηκε καλώς” απ’ τη ζωή, που αποτελεί μονάχα μια διαρκή άσκηση του θανάτου. 

 Ο Β.

Τον Β. τον γνώρισα 5 χρόνια αφότου θα έπρεπε να έχει πεθάνει, σύμφωνα με τις γνωματεύσεις των γιατρών.

Φθινοπωρινός επισκέπτης

Σήμερα έφθασε ως εδώ ο Α.Σ., 35χρονος, κάτοικος κέντρου Αθηνών, γεννημένος και μεγαλωμένος εκεί, υπάλληλος σε μεγάλη εταιρία ως αποθηκάριος, με μισθό που του αρκεί για να ζει άνετα σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα ως εργένης.

Ταξίδεψε με το βαπόρι χθες βράδυ από Πειραιά και μόλις ξημέρωσε στη Χίο, ήρθε με ένα παπί στη Βολισσό και με βρήκε διότι, είπε, ήθελε να συζητήσουμε πολλά πάνω στο ζήτημά του, που δεν είναι άλλο από την ολοένα και σφοδρότερη επιθυμία του να εγκαταλείψει τη ζωή που έμαθε και κάνει τόσα χρόνια, να εγκαταλείψει την πόλη, τη δουλειά και την καθημερινότητα αυτή που βιώνει, με σκοπό να ζήσει ελεύθερος κοντά στη φύση, να τρέφεται με φυσικές τροφές, να μην παράγει απορρίμματα και να νιώθει ελεύθερος.

Ήρθε λοιπόν εδώ σήμερα ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε τροχιά προς την συνειδητότητα, ένας άνθρωπος που υποφέρει πλέον με τον τρόπο που ζει, παρ’ όλο που το σύστημα δεν τον έχει ξεβράσει, αλλά τον χρησιμοποιεί ακόμη και τον πληρώνει σε χρήμα σχετικά καλά. Νιώθω, μου είπε, σαν ένα ρομπότ σε μια γραμμή παραγωγής, που γεννήθηκε, που ζει και που εκτρέφεται μόνο και μόνο για να στέκεται στα πόδια του και να δουλεύει, νιώθω ότι είμαι προγραμματισμένος απόλυτα και ότι κάθε βράδυ με βγάζουν από την πρίζα για να με ξαναβάλουν το επόμενο πρωί, νιώθω, μου είπε, ότι δεν είμαι ελεύθερος άνθρωπος και ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε για να είναι πάνω απ’ όλα ελεύθερος.

Πολεμική ανταπόκριση εκ της υπαίθρου χώρας

Του Γιάννη Μακριδάκη

Ενώ στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες οι νεοαποικιοκράτες στρατηγοί προελαύνουν αφού έχουν απέναντί τους τσιπράκια και λοιπά αναξιοπρεπή και υπόδουλα καταναλωτάκια της ροχάλας, στην ύπαιθρο χώρα ο στρατός τους τρώει για άλλη μια φορά στην Ιστορία τα μούτρα του, μη μπορώντας να αντιμετωπίσει τους ανθρώπους της γης, αυτούς που είναι ριζωμένοι, που γνωρίζουν τις πραγματικές αξίες, τις έξω και μακριά από τη χυδαιότητα και την ευτέλεια του αγοραίου συστήματος, αυτών που κατέχουν και νιώθουν τον πραγματικό πλούτο και τη ζωή.

Χαμηλόβαθμοι λοιπόν και αξιολύπητοι νεοαποικιοκράτες που έχουν αγοράσει ακίνητα στην πτωχευμένη χώρα, πριν ή μετά την πτώχευση δεν έχει σημασία και προσεγγίζουν τους ντόπιους με ύφος αλαζονικό, εκπλήσσονται όταν ο μάστορας τους απαντά ότι αύριο δεν θα ρθει για δουλειά διότι θα πάει για μπάνιο και του αντιγυρνούν ότι γι αυτό πτωχεύσατε, οι γελοίοι. Γελάει μαζί τους φυσικά κι ο μάστορας, με την ανοησία και την απρονοησία τους, με το έλλειμμα παιδείας και ψυχής που κουβαλούν στα σαρκία τους τα χημικά, τέτοιοι είστε, ρωτάει, ραντεβού από Σεπτέμβρη λοιπόν ή βρείτε άλλον για να σας συνεχίσει τη δουλειά, τον Αύγουστο εγώ πάω για μπάνια, δεν σας γύρεψα να με πληρώσετε τις μέρες που δε θα ρθω για δουλειά, κάγκελο οι φραγκόφλωροι του σεντς.

Μια άλλη αφήγηση

φωτο: Άρης Δαβαράκης

Του Γιάννη Μακριδάκη

 

Προχθές πήγα να βοηθήσω μια φίλη να καθαρίσει ένα από τα ενοικιαζόμενα δωμάτια που διαθέτει, αφού είχαν αναχωρήσει δύο πελάτες και γέμισα μία σακούλα πλαστικά μπουκάλια, σακουλάκια, πακετάκια και κουτάκια, τα οποία περιείχαν ποσότητες από γάλα, τυρί φέτες με χρώμα βαθύ κίτρινο, βούτυρο που λιώνει μόνο του, ζαχαρωτά με χημικά χρώματα φανταχτερά, μπισκότα και άλλα παρόμοια.

 

Σοκαρίστηκα προς στιγμήν διότι είχα ξεχάσει ότι αυτή ακριβώς είναι η καταναλωτική ζωή αλλά κατόπιν προσγειώθηκα.

 

Δυστυχώς το 70% πλέον των ανθρώπων που κατοικούν στον πλανήτη και δη στις λεγόμενες πολιτισμένες και ανεπτυγμένες χώρες και κοινωνίες της δύσης αλλά και στις ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες της ανατολής, ζουν ακριβώς έτσι. Ως καταναλωτές και όχι ως άνθρωποι – όντα φυσικά. Καταναλώνουν, δεν τρώνε, απορρίμματα μαζικής παραγωγής, τα οποία είναι συσκευασμένα εντός άλλων απορριμμάτων. Τα μεν τα πετούν μέσα τους και νομίζουν ότι τρέφονται και τα δε τα πετούν γύρω τους, είτε στην ανακύκλωση, απ’ όπου θα παραχθούν από αυτά άλλα άχρηστα απορρίμματα είτε όχι.

 

Το οξύμωρο σχήμα της παραγωγής απορριμμάτων αλλά και αποπροσανατολισμένων ανθρώπων με την μορφή των καταναλωτών, οι οποίοι διαβιούν αισθανόμενοι ασφαλείς και πολιτισμένοι δίχως να συναισθάνονται και να καταλαβαίνουν ότι την ίδια στιγμή, με τον τρόπο ζωής και διατροφής τους καθιστούν υποψήφιο βαριά άρρωστο τον φυσικό εαυτό τους και απομυζούν μη αναστρέψιμα το οικοσύστημα αφανίζοντάς το, είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανεπτυγμένων και πολιτισμένων οικονομιών και κοινωνιών.

Κι όμως, έχουμε μεγάλη ρευστότητα…

Αν αναλογιστεί κανείς ότι ο όρος “έλλειψη ρευστότητας”, ο οποίος οδηγεί σε αποσυντονισμό έως ασφυξία την ζωή των σύγχρονων ανθρώπων, με τραγικά αποτελέσματα ανέχειας και θανάτων, αναφέρεται όχι σε οξυγόνο, νερό ή τροφή αλλά σε χαρτονομίσματα, τότε καταλαβαίνει την μέγιστη πλάνη μέσα στην οποία ζει και εξελίσσεται η ανθρωπότητα εδώ και χρόνια, φτάνοντας ήδη στην έσχατη κατάντια. Κατανοεί το μέγιστο μπέρδεμα μέσα στο οποίο είναι εγκλωβισμένη η ζωή αυτού του “πολιτισμένου” γραναζιού που λέγεται “σύγχρονος άνθρωπος – άτομο – καταναλωτής”. Το ότι έχει αναγάγει σε φυσικό πόρο το χρήμα και έχει απαξιώσει τις αξίες, κυρίως την αξία της ανθρώπινης ζωής (του), την οποίαν θυσιάζει καθημερινά για να αποκτήσει έναν παντελώς ψεύτικο πόρο διαβίωσης.