Αγώνας ενάντια στην οικολογική καταστροφή της Σαμοθράκης- Struggle Against the ecological destruction of Samothraki island

  

 Tις τελευταίες μόλις μέρες μάθαμε ότι στην Σαμοθράκη στις περιοχές Αμόνι (Ανεμόμετρα λέγεται το μέρος, ίσως ένα όχι και τόσο αθώο λάθος), και Λουλούδι, την δεύτερη ψηλότερη κορυφή μετά το Σάος, θα τοποθετηθούν τρεις και τριάντα έξι ανεμογεννήτριες αντίστοιχα. Πρόκειται δηλαδή για την μετατροπή του νησιού μας σε μία βιομηχανία ΑΠΕ.

Οι μεγαλοεπενδυτές Μπόμπολας και Κοπελούζος, οι οποίοι λειτουργούν ως μεσάζοντες των γαλλικών και γερμανικών ενεργειακών κολοσσών με τα δεκάδες πυρηνικά εργοστάσια στις χώρες τους, με νόμους φωτογραφικούς, ψηφισμένους το 2014 και 2015 και με πλήρη άγνοια της τοπικής κοινωνίας επιδιώκουν να καταστρέψουν ανεπανόρθωτα το αρχέγονο και μοναδικής ομορφιάς βουνό μας.

Και για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της καταστροφής αυτό σημαίνει ότι για να τοποθετηθούν οι γιγάντιες ανεμογεννήτριες των 90 μέτρων, πρέπει αρχικά να διανοιχθούν δρόμοι 30 και 40 μέτρων που θα οδηγούν στις κορυφές, και αφού συμβεί αυτό θα τοποθετηθούν τσιμεντένιες βάσεις ενός τόνου και τριακοσίων κιλών για κάθε μία από αυτές, δηλαδή 47 τόνους μπάζα πάνω στις βουνοκορφές.

Θα πληρώνουμε για αρκετό καιρό τους Μπόμπολες

 

Δεν γίνεται μείωση διοδίων με ένα νομοσχέδιο υποστήριξε ο αναπληρωτής υπουργός υποδομών Χρήστος Σπίρτζης. Πρόβλημα η συμμετοχή ευρωπαϊκών τραπεζών στις κοινοπραξίες. Απαιτείται σύμφωνη γνώμη των «θεσμών» της Ε.Ε. Δεν ελέγχει το δημόσιο το ύψος των διοδίων.

 

«Χλωμό» το να υπάρξουν στο άμεσο μέλλον νομοθετικές ρυθμίσεις ή παρεμβάσεις ώστε να έχουμε μείωση των απαράδεκτα υψηλών διοδίων στις εθνικές οδούς. Αυτό προέκυψε από την τοποθέτηση του αναπληρωτή υπουργού Υποδομών Χρήστου Σπίρτζη στην Βουλή. Επισήμανε πως παρότι η κυβέρνηση θα το επιθυμούσε το θέμα «κολλάει» στα θεσμικά όργανα της Ε.Ε αλλά και στην συμμετοχή ευρωπαϊκών τραπεζών στις κοινοπραξίες που «τρέχουν» τα έργα .

Πετάνε στη θάλασσα 20 σχολεία για μια …μακέτα!

 

Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο, αλλά, δυστυχώς, δεν είναι. Στην Ελλάδα, με τα 6,3 φτωχοποιημένους πολίτες, με τα μαγκάλια, τα συσσίτια, τη φορολεηλασία και τις αυτοκτονίες, το κράτος θα πληρώσει 90 εκατομμύρια ευρώ σε κάποιους μεγαλοεργολάβους για ένα έργο που ποτέ δεν έγινε και ποτέ δεν θα γίνει. Που παρέμεινε στις …μακέτες!

Πρόκειται για την υποθαλάσσια αρτηρία της Θεσσαλονίκης, ένα έργο που ναυάγησε λίγους μήνες μετά την υπογραφή της σύμβασης και την κύρωσή της από τη Βουλή. Και το ναυάγιο αυτό καλείται τώρα να το πληρώσει πανάκριβα ο καθημαγμένος φορολογούμενος Έλληνας πολίτης, με το ποσό των 90 και πλέον εκατ. ευρώ, που θα δοθεί ως αποζημίωση στους μεγαλοεργολάβους παρότι δεν έριξαν ούτε μια τσαπιά. Το ποσό βέβαια δεν είναι αστείο. Με αυτά τα λεφτά, ούτε λίγο ούτε πολύ, θα μπορούσαν να κατασκευαστούν 20 καινούργια σχολεία!

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το έργο, που δημοπρατήθηκε το 2003, είχε αρχικό προϋπολογισμό 472 εκατ. ευρώ και αφορούσε την παράκαμψη του κέντρου της πόλης, μέσω μιας νέας αρτηρίας μήκους 6,2 χλμ. που θα περιλάμβανε και υποθαλάσσια σήραγγα 1,24 χλμ., η οποία θα συνέδεε την ανατολική με τη δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης.

Από την αρχή, το έργο αυτό είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. Είχε χαρακτηριστεί από πολλούς «έργο πολυτελείας» και ανεπαρκές ως προς τη λύση του μεγάλου κυκλοφοριακού προβλήματος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μεγάλες επικρίσεις δέχτηκε και το ότι δημοπρατήθηκε με τη μέθοδο της «σύμβασης παραχώρησης» και η εκμετάλλευση θα ανατίθετο για 30 χρόνια στους μεγαλοεργολάβους, οι οποίοι θα έβαζαν χαράτσια διοδίων μέσα στο κέντρο της πόλης. Ουσιαστικά το έργο αποφασίστηκε και δρομολογήθηκε με δύο προφανείς, αλλά ανομολόγητους, στόχους. Πρώτον: Να εξασφαλιστεί η κερδοφορία μερικών μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων. Δεύτερον: Οι κυβερνώντες, αρχικά του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια της ΝΔ, να πουλήσουν παραμύθι στους ιθαγενείς – ναι έτσι θεωρούν αυτοί τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης – ότι προσφέρουν κάποιο μεγάλο έργο στην πόλη τους…

Η σύμβαση για την κατασκευή της υποθαλάσσιας αρτηρίας, υπογράφηκε στις 31 Οκτωβρίου 2006 μεταξύ του δημοσίου και της κοινοπραξίας «Θερμαϊκή Οδός» που αποτελούνταν από τους ομίλους «Άκτωρ» (Μπόμπολας), «Boscalis» (Ισπανική) και «Archirodon Group» (Ελληνοολλανδική), ενώ κυρώθηκε από τη Βουλή το Φεβρουάριο του 2007.