Όντας πλούσιος και διάσημος ξεκίνησα να δουλεύω σ’ ένα καφέ για να δω πώς ζουν οι “Common People”. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.
Τις προάλλες έκατσε ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι με τον πατέρα του. Ήπιαν από μια γρανίτα μηχανής κι ύστερα έφυγαν με το κινητό στο χέρι, για να πιάσουν ένα Πόκεμον που ήταν εκεί κοντά.
Χθες ήρθε ένας εικοσάχρονος, ο Αποστόλης, για εκπαίδευση, προκειμένου να δουλέψει στο μαγαζί. Ο Αποστόλης είναι φοιτητής και δεν έχει ξαναπιάσει δίσκο στα χέρια του ούτε ξέρει τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στον εσπρέσο και στον καπουτσίνο -όσον αφορά την κατασκευή τους.
Καθώς μάθαινε του είπα ότι η συγκεκριμένη δουλειά είναι πολύ χρήσιμη για έναν εικοσάχρονο, αφού αν την μάθεις μπορείς να πας το καλοκαίρι σε όποιο νησί θες να πας, να δουλεύεις και να κάνεις διακοπές, να γνωρίσεις κόσμο, κορίτσια αλλόθροα και απόκοσμα κι εξωτικά, με τα λεφτά (τα δικά σου λεφτά) που θα βγάλεις να ταξιδέψεις, ίσως να δουλέψεις και σε ξένα μέρη, καλοκαίρι και διακοπές έμμισθες, να μην περάσεις όλη σου τη ζωή στην Καλαμαριά.
Εκείνος μου απάντησε ότι δεν είναι Καλαμαριώτης. Μεγάλωσε στη Τούμπα, αλλά μετακόμισε στη Θέρμη (προάστιο της Θεσσαλονίκης), κι ότι σπουδάζει στη Κοζάνη.
“Ο κόσμος είναι λίγο μεγαλύτερος απ’ τη Μακεδονία”, του είπα.
Ενώ μαθαίνει πώς σερβίρουν ένα ποτήρι νερό -έχει κι αυτό τους κανόνες του, κι ίσως να μάθει πώς φτιάχνουν μια golden margarita, αποφάσισα να μάθω κι εγώ από εκείνον. Γιατί μπορεί να γηράσκω, αλλά γηράσκω αεί διδασκόμενος.
Τον είδα χωμένο μέσα στο smartphone και τον ρώτησα περισσότερα για το Pokemon Go.
~~
Ας ξεκαθαρίσω ότι για λόγους ιδιοσυγκρασίας δεν έχω έξυπνο τηλέφωνο. Έχω ένα μικρό κινητό των 20 ευρώ, που μετά βίας δέχεται κλήσεις. Ακόμα κι η αποστολή μηνυμάτων είναι δυσλειτουργική μ’ αυτό το κινητό. Αλλά δεν με νοιάζει. Το τηλέφωνο είναι ένα εργαλείο και πιο πολύ ως ρολόι το χρησιμοποιώ και ως ξυπνητήρι. Και ως φακό.
Δεν μ’ ενδιαφέρει να τραβώ φωτογραφίες μ’ αυτό, αφού κάποιος φίλος με leica μου έμαθε να σέβομαι την τέχνη της φωτογραφίας. Οπισθοδρομικά και συντηρητικά, ρομαντικά προτιμώ να λέω, σαν τον Κουντέλκα και τον Ρόμπερτ Φρανκ (αν δεν ξέρετε ποιοι είναι αυτοί, μάλλον χρειάζεστε μαθήματα ιστορίας της τέχνης).
Ούτε να μπαίνω στο ίντερνετ θέλω -απ’ το κινητό μου. Όταν βρίσκομαι στο διαδίκτυο γράφω. Και για να γράψω χρειάζομαι πληκτρολόγιο. (Μέχρι το 2005 έγραφα σε γραφομηχανή, αυτές με την ταινία μελάνης). Αν δεν έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο θα γράψω με τον good old fashioned way: Με στυλό στο τετράδιο μου.
Είμαι ρομαντικός (παλιοχρονίτης αν θέλετε), αλλά δεν είμαι λουδίτης (ψάξτε στο διαδίκτυο για την έννοια αυτής της λέξης).
Έτσι ρώτησα τον Αποστόλη αν ξέρει το Pokemon Go, και πώς παίζεται. Μου έδειξε.
Περίμενα κάτι πιο εντυπωσιακό, κάτι που να θυμίζει τα βιβλία του Γκίμπσον. Δεν γνωρίζετε τον Γκίμπσον; Αυτός ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έγραψε τη λέξη cyberspace. Ανάμεσα στις άλλες λέξεις των πρέπει-να-διαβάσεις βιβλίων του.
~~