Μετά την αποκάλυψη του ότι σχεδόν δύο χρόνια μετά ο Νίκος Ρωμανός δεν έχει λάβει καμία άδεια, φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικά σωματεία κινούνται σε κατεύθυνση υποστήριξής του.
Δημοσιεύουμε το ψήφισμα που λάβαμε από τον Σύλλογο φοιτητών Αρχιτεκτονικής ΑΠΘ:Η κυβέρνηση και το λεγόμενο αστικό κράτος δικαίου κοροϊδεύουν τον Νίκο Ρωμανό, που δύο χρόνια μετά την απεργία πείνας, δεν έχει λάβει καμία εκπαιδευτική άδεια προκειμένου να σπουδάσει. Πριν από δύο περίπου χρόνια, τον Δεκέμβρη του 2014 ολόκληρη η Ελλάδα κράτησε την αναπνοή της. Η ζωή του Νίκου Ρωμανού κρεμόταν από μία κλωστή και η αποφασιστικότητά του, μαζί με το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης ανάγκασε τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ να υποχωρήσουν την τελευταία στιγμή.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1968 στο Μεξικό έμειναν στην ιστορία ως οι αγώνες με τα ρεκόρ που έγραψαν ιστορία, αλλά μια πραγματικά μαύρη σελίδα της ιστορίας πίσω από αυτούς, έμεινε για πολλά χρόνια ξεχασμένη στο σκοτάδι. Η σφαγή του Τλατελόλκο, στις 2 Οκτωβρίου του 1968, υπό το γνωστό πρόσχημα της ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων, είχε θύματα περισσότερους από 350 φοιτητές και καταδικάστηκε για πάντα σε σιωπή, προσφέροντας θυσία την ανθρώπινη ζωή στο βωμό του θεάματος των Ολυμπιακών Αγώνων.
Ο Μάης του 1968 είχε ξεσηκώσει ένα παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας και απαίτησης ενός καλύτερου κόσμου. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν για το μεξικανικό φοιτητικό κίνημα, η χρυσή χρονική συγκυρία, όταν όλα τα βλέμματα θα ήταν στραμμένα στο Μεξικό, για να μπορέσουν να διεκδικήσουν μια υγιή δημοκρατία, όπου τα πολιτικά τους δικαιώματα δεν θα βρίσκονταν υπό καθεστώς καταστολής. Η δυσαρέσκεια ήταν διάχυτη καθώς το Επαναστατικό Θεσμικό Κόμμα (ΡRΙ), του προέδρου Γκουστάβο Ντίας Ορντάς, βρισκόταν σχεδόν 40 χρόνια στην εξουσία εφαρμόζοντας αντι-δημοκρατικές πρακτικές.
Τους είδαμε όλοι. Τους ζήσαμε όλοι. Τους θυμόμαστε όλοι έναν – έναν από τη σχολή, να περνάνε μαθήματα πίνοντας λάτε μακιάτο πάνω στο γαλάζιο τραπεζάκι τους:
Σκούζουν μέσα από τους τάφους τους. Ζόμπι. Τρελαμένα. Ουρλιάζουν λόγια της Χούντας. Θυμίζουν τις ασυνάρτητες κραυγές του Παπαδόπουλου. Τα επιχειρήματα του Μακαρέζου. Του Παττακού. Σκάστε άθλιες φωνές! Βουλώστε το.
Αποκαλούν ηλίθιους και ηλίθιες τους μαθητές και τους φοιτητές των καταλήψεων. Λένε για υποκινητές. Μιλάει η μούχλα. Η σαπίλα. Λένε ότι τα Πανεπιστήμια δεν λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια. Και ταυτόχρονα δήθεν κλαίγονται για τα λαμπρά μυαλά των Ελλήνων που φεύγουν διωγμένοι από τη χώρα.
Πού σπούδασαν ρε γελοίοι αυτά τα λαμπρά μυαλά για τη φυγή των οποίων τάχα μου λυπάστε; Ποια πανεπιστήμια τελείωσαν; Αυτά που λέτε διαλυμένα; Και τι γίνεται όταν πολλά από τα λαμπρά.. μυαλά που έφυγαν διωγμένα, τότε που σπούδαζαν συμμετείχαν σε καταλήψεις, σε συνελεύσεις, σε πορείες;
Θέλουν να σκοτώσουν την εφηβεία. Θέλουν να γεράσουν τα νιάτα πριν την ώρα τους. Όχι επειδή τα ζηλεύουν, αλλά επειδή τα φοβούνται. Τα τρέμουν. Γι’ αυτό τα αποκαλούν θρασίμια. Γιατί αρνούνται επίμονα να μεταμορφωθούν σε πειθήνια ανθρωπάκια, που αύριο θα βασανίζονται αδιαμαρτύρητα δουλεύοντας στις προβλήτες της COSCO.
Γιατί αντιδρούν στην καταραμένη σύνδεση σπουδών – παραγωγής. Αυτής της λαίλαπας που δολοφονεί τη γνώση. Αυτού του μονόδρομου που σε οδηγεί να σπουδάσεις εξειδικευμένος εργάτης. Το σχέδιο για την εξαφάνιση των ανθρωπιστικών σπουδών. Η δημιουργία στείρων εγκεφάλων που θα ξεκινά από το νηπιαγωγείο τη θυσία της στο κέρδος της ολιγαρχίας.
ΣΚΑΣΤΕ ΡΕ! ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ!
Όλα για την πάρτη σας πλέον. Θέλετε μέχρι την ώρα του θανάτου σας να πασταλιάζετε χρήμα. Αυτές είναι οι λύσεις σας. Να εκλιπαρεί η χώρα την επιστροφή του Κώστα Καραμανλή.
Έβλεπα και διάβαζα τις αντιδράσεις όλων των πουριτανών διανοούμενων του κώλου για τα επεισόδια που έγιναν στο ΤΕΙ Πάτρας. Έφριξαν εκείνοι γιατί οι φοιτητές είχαν στριμώξει τον πρύτανη στην καρέκλα του και εξοργισμένοι ζητούσαν να μάθουν τι γίνεται με τη ζωή τους και γιατί κάποιοι τους κατατάσσουν αυτόματα σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, επειδή δεν έχουν χρήματα να σπουδάσουν στα Λονδίνα και να γυρίσουν μετά να γράφουν τις καθησυχαστικές τους ανοησίες στα Protagon και στις free press φυλλάδες τύπου Athens Voice.
Όλοι οι ευνουχισμένοι γραφιάδες, οι δίχως συνείδηση και δίχως επίγνωση της πραγματικότητας, καυτηρίαζαν τη συμπεριφορά των νέων, επειδή τόλμησαν να υψώσουν τη φωνή τους, επειδή τόλμησαν να πουν κατάμουτρα στον πρύτανη: «Είσαι υπαίτιος».
Και κάποια protagonίστρια μιλούσε για τις γυναίκες που επιβλήθηκαν στους καιρούς και στα ήθη, φέρνοντας ως παράδειγμα την Κιουρί και την Κάλο. Υποστήριζε εκείνη η καλή γυναίκα (ο θεός να την έχει καλά, αλλά ας γράψει κανένα άρθρο για τον Παπακαλιάτη και το Λαζόπουλο να βρει την υγειά της) ότι ένας σωστός φοιτητής, δε φέρεται έτσι.
Φυσικά και δε φέρεται έτσι. Το σωστό είναι να διαβάζει τις φυλλάδες σας, να πίνει καφεδάκι και να παίζει με το κινητό του, αφού συναινέσει σε κάθετι που του επιβάλλεται. Έτσι δεν έκανε και η Κιουρί; Έτσι δεν έκανε και η Κάλο, η Γκόλντμαν, η Γουλφ; Έκατσαν ήσυχα στα αυγά τους και έκαναν ακριβώς ό,τι τους έλεγαν (οι γονείς, οι καθηγητές, ο σύζυγος, το κράτος).
Με μια ανακοίνωση - φωτιά και με ταυτόχρονη πορεία, ώστε να στείλουν το δικό τους ηχηρό μήνυμα σ' όλη την κοινωνία σχετικά με τους αδικοχαμένους φοιτητές στη Λάρισα, αποφάσισαν οι μαθητές των Λυκείων του κτιριακού συγκροτήματος της Γκράβας (40 και 21), παρά την σθεναρή αντίρρηση των διευθυντών τους (στα όρια του φασισμού) και την απαξίωση της κίνησης αυτής από μεγάλη μερίδα των καθηγητών τους (κλασική λογική προβάτου, μιας υποταγμένης φυλής και γενιάς ανθρώπων).
Μια κίνηση που αποδίδει πραγματικό φόρο τιμής σ' αυτά τα παιδιά που χάθηκαν νωρίς, μια βαθύτατα πολιτική και μεστή ανακοίνωση και κίνηση που αντικατοπτρίζει τη θλίψη, την αγωνία, την αγανάκτηση, τον προβληματισμό, αλλά κυρίως τον ορθό στοχασμό μια σημαντικής μερίδας της νεολαίας, που έρχεται για να τ' αλλάξει ΟΛΑ...
ΨΗΦΙΣΜΑ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
21ου και
40ου ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΑΣ
Συμμαθητές,
Φίλοι, Γονείς, Καθηγητές και «κύριοι» πολιτικοί-εξουσιαστές
Τα τελευταία
δυσάρεστα και συνάμα τραγικά γεγονότα στη Λάρισα, δε θα μπορούσαν να μας
αφήσουν αδιάφορους ως νέους ανθρώπους, μελλοντικούς φοιτητές και μελλοντικούς
ενεργούς πολίτες αυτής της χώρας. Νέοι
άνθρωποι σαν και εμάς, έχασαν τις ζωές τους επειδή η ανέχεια και η φτώχεια,
αποτέλεσμα των σκληρών οικονομικών μέτρων, τους οδήγησαν να χρησιμοποιήσουν
ανορθόδοξες πρακτικές για να ζεσταθούν.
Το
«χρεωμένο» και «δανεικό» μέλλον που μας προσφέρετε δε το θέλουμε!
Τα όνειρα
και τις ζωές μας δε τα κάνουμε στάχτη σε κανένα «μαγκάλι της ύφεσης» που εσείς
δημιουργήσατε!
Δε θα
επιτρέψουμε σε κανένα να μας αποκαλέσει παράπλευρες απώλειες της κρίσης σας!
Αποδίδουμε
φόρο τιμής στα παιδιά που άδικα έχασαν τις ζωές τους απέχοντας μια ώρα από τα
μαθήματά μας και διαδηλώνοντας, απευθυνόμενοι σε εσάς, φωνάζοντας το σύνθημα
που ξεπουλήσατε στη μεταπολίτευση όλοι σας:
«ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»
(Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ’73)
Τρίτη
5/3/2012
Τα 15μελή
και οι μαθητές των σχολείων
We don't need no thought control.
No dark sarcasm in the classroom.
Teacher, leave those kids alone.
Hey, Teacher, leave those kids alone!
All in all it's just another brick in the wall.
All in all you're just another brick in the wall.
We don't need no education.
We don't need no thought control.
No dark sarcasm in the classroom.
Teachers, leave those kids alone.
Hey, Teacher, leave those kids alone!
All in all you're just another brick in the wall.
All in all you're just another brick in the wall....
Πέθαναν Θεέ μου. Ο διαλυμένος ψυχισμός και το φτωχό μου τσερβέλο δεν το αντέχουν. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ, δεν μπορώ να το αναλύσω. Δεν θέλω να το αναλύσω.
Σήμερα Χάρο έχουμε. Μαύρα όλα, σαν τη στάχτη που τα δηλητηρίασε, σαν τα σύννεφα που στοίχειωσαν τον ουρανό μας. Δυο λόγια μόνο και σωπαίνω.
Άλλα δυο παιδιά προστέθηκαν στην άθλια λίστα των παράπλευρων απωλειών του Μνημονίου. Εισέπνευσαν δηλητήριο στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να μην κρυώνουν. Είκοσι χρονών παλικάρια ρε. Σαν τα κρύα τα νερά. Σαν τον Ψηλορείτη.
Τα αυτονόητα γίνανε αδύνατα σε μια χώρα διαλυμένη. Τα στοιχειώδη γίνανε δαιδαλώδη. Και η ζεστασιά μετατράπηκε σε πρωτόγονο ενοχικό κυνήγι μαμούθ και δεινοσαύρων.
Παρά τις επιταγές της Τρόικας, που τα υποχρέωσε σε καταναγκαστικά κρυοπαγήματα, μήπως και βγουν τα γαμωνούμερά της, πέντε φοιτητές τόλμησαν να αντιδράσουν. Και το πλήρωσαν με τις ζωές τους.
Ο εγχώριος κλόουν Άδωνις, με τρόπο εμετικό κατηγόρησε τα ίδια τα παιδιά, λέγοντας παν’ – κατ’ ότι ας πρόσεχαν να μη βάλουν την ψησταριά μέσα στο σπίτι, απενοχοποιώντας τις τρισάθλιες βαρβαρότητές της μπλε και πράσινης μεταπολιτευτικής μπίχλας.
