Θέλουμε κι άλλα, τέτοια …“θρασίμια”!

«Θέλουν μόρφωση τα θρασίμια. Κόψτε τους τα φτερά! Πατήστε τα κάτω! Λιώστε τους τα όνειρα! Σκοτώστε τα εν ανάγκη!».

Δεν τα είπε, βέβαια, όλα αυτά ο πρωθυπουργός, αλλά θα μπορούσε να τα πει με το κουτσαβάκικο λεξιλόγιο, στο οποίο έχει ιδιαίτερες επιδόσεις- φαίνεται ότι το βρισίδι και μάλιστα στην αργκό των πεζοδρομίων του προηγούμενου αιώνα ήταν το μόνο μάθημα στο οποίο πήρε άριστα στα κολέγια και στα Χάρβαρντ όπου σπούδασε ο σαγματοποιός που μας το παίζει πρωθυπουργός- αλλά θα μπορούσε να τα πει.

Θα μπορούσε να τα πει, βλέποντας τα “θρασίμια” να στοιβάζονται στα αμφιθέατρα, στους διαδρόμους, στα σκαλοπάτια, όπου...τέλος πάντων μπορούσαν να στριμωχτούν, για να παρακολουθήσουν το μάθημα, να μορφωθούν. Θρασύτητα κι αυτή. Οι φωτογραφίες έκαναν το γύρο του κόσμου, ρεζίλεψαν και πάλι τη χώρα μας. Τα τσογλάνια, οι τραμπούκοι που θα έλεγε και ο Λοβέρδος, δεν μπορούσαν να κάτσουν ήσυχα- ήσυχα στα σπίτια τους, άντε να έρθουν και στο πανεπιστήμιο, τόσες καφετέριες έχει εκεί τριγύρω, έπρεπε ντε και καλά να παρακολουθήσουν το μάθημα; Επίτηδες το κάνανε για να δυσφημίσουν την εξυγιαντική προσπάθεια της κυβέρνησης…

Ενώ ο πρωθυπουργός, και μόνο από το λεξιλόγιό του αποδεικνύει ότι «έχει αγωγή από την οικογένειά του», ενώ τα παιδιά μας, τα τωρινά «θρασίμια», ως απόγονοι γονέων- θρασιμιών πριν 30-40 χρόνια, από που να πάρουν τέτοια «αγωγή»;

Υπήρξα και εγώ “θρασίμι”, κύριε πρωθυπουργέ, στα νιάτα μου. Ελπίζω ότι τα καταφέρνω και τώρα ως ένα βαθμό να λειτουργώ ως “θρασίμι”.

Δεύτερης γενιάς “θρασίμια”. Όχι τρίτης, γιατί ο παππούς μου πέθανε πολύ νέος, αφού πρόλαβε να πολεμήσει στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και στη μικρασιατική εκστρατεία, ως φαντάρος, κύριε πρωθυπουργέ. Αν ζούσε, είμαι ολότελα πεισμένος ότι θα γινόταν και αυτός “θρασίμι” στα βουνά της Εθνικής Αντίστασης, παρότι πέθανε αντιβενιζελικός και φιλοβασιλικός.

Ο πατέρας μου, κύριε πρωθυπουργέ, άλλα “θρασίμι” κι αυτός, ορφανός από 3 ετών, το είχε καημό που δεν μορφώθηκε- το σχολείο γι’ αυτόν τελείωσε στην 3η Δημοτικού- και βάλθηκε να ξεπεράσει τη μοίρα του, να ανεβάσει τα παιδιά του όσα σκαλιά της μόρφωσης μπορούσε περισσότερα, όχι για να πλουτίσουν, αλλά για να μην τα κοροϊδεύουν οι “μορφωμένοι”, για να έχει το ψωμί που θα βγάλουν λιγότερο ιδρώτα από το δικό του.

Τσάκισε κυριολεκτικά τα παϊδια του στις γαλαρίες της ΑΕΓΚΕ, πεζοπορώντας κάπου δυο ώρες σε καθημερινή βάση. Και στη συνέχεια, δούλευε νύχτα μετά το σκόλασμα από τα μεταλλεία, με τη λάμπα θυέλλης στο ένα χέρι, ως ρητινοπαραγωγός στα πεύκα. Ξενιτεύτηκε στο Βέλγιο και στη Γερμανία, έγινε εργάτης οδοποιίας στην Πελοπόννησο, κατέληξε τον εργασιακό του βίο στα νταμάρια του Σκαλιστήρη και στις γαλαρίες του Παπαστρατή- ξεσκαρωτής* η ιδιότητά του λόγω εμπειρίας, ξέρετε τι είναι ο ξεσκαρωτής κύριε Σαμαρά; Να σε πάει ο δικός σου ο Κεδίκογλου εκεί στα ρημαγμένα μεταλλεία της Βόρειας Εύβοιας, για να το μάθετε κι οι δυο, πρωθυπουργέ!

Σκάστε ρε!

Γράφει ο Καρτέσιος

Σκούζουν μέσα από τους τάφους τους. Ζόμπι. Τρελαμένα. Ουρλιάζουν λόγια της Χούντας. Θυμίζουν τις ασυνάρτητες κραυγές του Παπαδόπουλου. Τα επιχειρήματα του Μακαρέζου. Του Παττακού. Σκάστε άθλιες φωνές! Βουλώστε το.

Αποκαλούν ηλίθιους και ηλίθιες τους μαθητές και τους φοιτητές των καταλήψεων. Λένε για υποκινητές. Μιλάει η μούχλα. Η σαπίλα. Λένε ότι τα Πανεπιστήμια δεν λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια. Και ταυτόχρονα δήθεν κλαίγονται για τα λαμπρά μυαλά των Ελλήνων που φεύγουν διωγμένοι από τη χώρα.

Πού σπούδασαν ρε γελοίοι αυτά τα λαμπρά μυαλά για τη φυγή των οποίων τάχα μου λυπάστε; Ποια πανεπιστήμια τελείωσαν; Αυτά που λέτε διαλυμένα; Και τι γίνεται όταν πολλά από τα λαμπρά..
μυαλά που έφυγαν διωγμένα, τότε που σπούδαζαν συμμετείχαν σε καταλήψεις, σε συνελεύσεις, σε πορείες;

Θέλουν να σκοτώσουν την εφηβεία. Θέλουν να γεράσουν τα νιάτα πριν την ώρα τους. Όχι επειδή τα ζηλεύουν, αλλά επειδή τα φοβούνται. Τα τρέμουν. Γι’ αυτό τα αποκαλούν θρασίμια. Γιατί αρνούνται επίμονα να μεταμορφωθούν σε πειθήνια ανθρωπάκια, που αύριο θα βασανίζονται αδιαμαρτύρητα δουλεύοντας στις προβλήτες της COSCO.

Γιατί αντιδρούν στην καταραμένη σύνδεση σπουδών – παραγωγής. Αυτής της λαίλαπας που δολοφονεί τη γνώση. Αυτού του μονόδρομου που σε οδηγεί να σπουδάσεις εξειδικευμένος εργάτης. Το σχέδιο για την εξαφάνιση των ανθρωπιστικών σπουδών. Η δημιουργία στείρων εγκεφάλων που θα ξεκινά από το νηπιαγωγείο τη θυσία της στο κέρδος της ολιγαρχίας.

ΣΚΑΣΤΕ ΡΕ! ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ!

Όλα για την πάρτη σας πλέον. Θέλετε μέχρι την ώρα του θανάτου σας να πασταλιάζετε χρήμα. Αυτές είναι οι λύσεις σας. Να εκλιπαρεί η χώρα την επιστροφή του Κώστα Καραμανλή.

¡Venceremos!

 

Alexandros Raskolnick

Τους είδα προχθές το μεσημέρι, έτσι όπως διασταυρωθήκαμε τυχαία στην Πλατεία Συντάγματος. Ήταν κομμένη η κυκλοφορία και η φίλη με την οποία είχαμε περάσει μαζί ένα βαρετό πρωινό, δεν μπορούσε να με πετάξει απέναντι, μέχρι το σπίτι. Έτσι κατέβηκα από το αυτοκίνητο στους στύλους του Ολυμπίου Διός. Προχώρησα πεζός προς την πλατεία, χωρίς στην αρχή να καταλαβαίνω γιατί είχε σταματήσει η κυκλοφορία και γιατί ο άτεγκτος τροχονόμος, δεν άφηνε να περάσει ούτε ποδήλατο.

Έρχονταν οι μαθητές. Διασταυρώθηκα με την εμπροσθοφυλακή τους, στο τέρμα του τραμ. Οι περισσότερο θερμόαιμοι από αυτούς που επάνδρωναν την εμπροσθοφυλακή του μετώπου της πορείας που ανηφόριζε την Ομήρου, είχαν καλύψει τα πρόσωπά τους με παλαιστινιακά μαντήλια και ινδικά φουλάρια. Φώναζαν το σύνθημα. “Μπάτσοι μουνιά, σκοτώνετε παιδιά”. Ζούσαν την επανάστασή τους, είχαν και τον ήρωά τους.  Θα αισθάνονταν τέλεια, υποψιάζομαι με κάθε βεβαιότητα! Θυμήθηκα την δική μου εποχή που φωνάζαμε: ” Οι μπάτσοι πουλάνε ναρκωτικά, κλέβουν καταστήματα και καίνε μαγαζιά.” Νομίζω ήταν πριν την εν ψυχρώ εκτέλεση του Μιχάλη Καλτεζά από εκείνον τον αστυνομικό . Ή μήπως ήταν μετά? Τι θυμάται κανείς. Τέλος πάντων, κάθε εποχή έχει τους δικούς της μάρτυρες.

 

Βρέθηκα να απορώ με τον εαυτό μου που σοκαρίστηκα από τη χρήση της λέξης για τα γυναικεία απόκρυφα. Είμαι πουριτανός πια, σκέφτηκα… Ίσως πάντα να ήμουν.

 

Από πάνω, από το προαύλιο της Βουλής των Αχρησίμευτων, δύο άνδρες των ΜΑΤ, παιδιά κι αυτοί, πεντέξι χρόνια ίσως μεγαλύτεροι, είχαν διαφύγει της προσοχής του διμοιρίτη τους και από μακριά απαντούσαν στην ύβρι με άσεμνα νοήματα. Εξοργίστηκαν ακόμα περισσότερο οι νεαροί από τις χειρονομίες, ούτε ένα κορίτσι ανάμεσά τους, αλλά την κρίσιμη στιγμή, έφτασαν οι ψυχραιμότεροι του μετώπου, που με την καθυστέρηση, είχε πλησιάσει την έξαλλη εμπροσθοφυλακή και καθώς μπήκαν στη μέση οι σοβαρότεροι, έσβησε η λεκτική φωτιά που είχε αρχίσει να ανάβει.

 

Οι τουρίστες που παρακολουθούσαν την αλλαγή της φρουράς ακουμπισμένοι πάνω στα κάγκελα του σιδεροφραγμένου Άγνωστου Στρατιώτη, έστρεψαν κι αυτοί την προσοχή τους στην φασαρία και τις φωτογραφικές τους μηχανές, από τους τσολιάδες στα κύματα των παιδιών που άρχισαν να πλημμυρίζουν την έρημη άσφαλτο, μπροστά από το μνημείο.

 

Τα χάρηκα αυτά τα παιδιά, που μαζεύτηκαν από τα σχολεία τους, με το μετρό στο Μοναστηράκι, κι από κει για το Σύνταγμα. Φαντάστηκα τις παρέες των μικρότερων από όλους αυτούς τους σπόρους, που έκαναν το μακρινό αυτό ταξίδι, ίσως πρώτη φορά χωρίς κηδεμονία.

 

Μου άρεσαν αυτά τα παιδιά και μου άρεσε και η ζωντάνια τους. Τράβηξα μερικές φωτογραφίες που δεν μπορώ να μοιραστώ δημοσίως, γιατί δείχνουν πρόσωπα. Πρόσωπα αγοριών και κοριτσιών που, όπως έγραφε και το πανό που κρατούσαν, είχαν υποχρέωση να εξεγερθούν γιατί το άδικο έχει γίνει πια νόμος. Αλήθειες γραμμένες με τα χέρια των παιδιών -κι αυτό είναι θεσπέσιο, γιατί σημαίνει ότι υπάρχει ελπίδα στον κόσμο που έρχεται.

Ο μαθητής του απόλυτου 20 και οι σκέψεις του για την Παιδεία

"Δάσκαλοί μου, ούτε βήμα πίσω!". Με αυτά τα λόγια, ο μαθητής της Α' Λυκείου στη Δραπετσώνα παίρνει θέση για τα όσα συμβαίνουν στην Παιδεία. Η επιστολή και η βαθμολογία του που κάνουν το γύρο του διαδικτύου                  
 

Ποιος είναι ο Κωνσταντίνος Μανίκας και ποια η επιστολή που έκανε το γύρο του διαδικτύου, εξωθώντας κάποιους στα όριά τους και προκαλώντας σε άλλους συγκίνηση;

Ο ίδιος με μέσο όρο βαθμολογίας το απόλυτο '20, δημοσίευσε την επιστολή που κατακεραυνώνει το εκπαιδευτικό σύστημα και την κυβερνητική πολιτική για την Παιδεία, ενώ καλεί τους δασκάλους του να μη κάνουν βήμα πίσω από τις κινητοποιήσεις τους, αλλά και τους μαθητές από τις καταλήψεις τους.
 

Ολόκληρη η επιστολή του μαθητή:

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου, μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου που «κινδυνεύει» απ' αυτήν.

Τι λέτε;;;;;

Τι μέλλον έχω, -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;

Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

- Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;
- Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;
- Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό, δεν περισσεύουν - όχι για να μου πάρει παπούτσια - αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;
- Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;
- Ποιος τον συκοφάντησε,τον απείλησε με επιστράτευση, απόλυση - αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές - όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;
- Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;
- Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;
- Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;
- Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;
- Ποιος άφησε τόσους άνεργους;
- Ποιος οδήγησε 4000 ανθρώπους στην αυτοκτονία;
- Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;

Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;