ΠΑΡΑΓΟΥΑΝΟΣ ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ Χ. Λ. ΤΣΙΛΑΒΕΡΤ: ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΩΞΤΕ ΤΟ ΔΝΤ!

Ο θρυλικός, Τσιλαβέρτ διηγείται ανέκδοτες πτυχές της καριέρας του. "Διώξτε το ΔΝΤ, διώξτε τους κλέφτες", λέει στους Έλληνες αδερφούς του.

Πριν 15 χρόνια, το ημερολόγιο έγραφε 28 Νοεμβρίου του 1999, όταν ένας εκκεντρικός τερματοφύλακας από την Παραγουάη ονόματι Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ, σημείωνε χατ - τρικ με τη φανέλα της Βέλες Σάρσφιλντ απέναντι στη Φέρο Καρίλ Οέστε. 

Ο Παραγουανός τερματοφύλακας είναι ο δεύτερος στην ιστορία γκολκίπερ με τα περισσότερα γκολ, πίσω από το θρυλικό επίσης, Ροζέριο Σένι.

Σύμβολο μίας γενιάς, ποδοσφαιρικής και μη, συνώνυμο της Παραγουάης στα Μουντιάλ αλλά και κοινωνικός αγωνιστής, ο παλαίμαχος , πλέον, Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ, μίλησε στο Sport24.gr. 

Αναδημοσιεύουμε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Παραγουανού τερματοφύλακα, στην οποία αναφέρεται σε άγνωστες πτυχές της πολυετούς και γεμάτης επιτυχίες καριέρας του ενώ κάνει εκτενή αναφορά στους …"πολεμιστές Έλληνες" που έχουν ψυχή γκουαρανί (φυλή ινδιάνικη της Παραγουάης) και πρέπει να διώξουν το ΔΝΤ και τη... Λαγκάρντ!

Ολόκληρη η συνέντευξη του θρυλικού Παραγουανού τερματοφύλακα όπως την δημοσίευσε το sport24.gr έχει ως εξής:

Ο Τσιλαβέρτ, στις 28 Νοεμβρίου του 1999 κρίνει, εν πολλοίς, το "κλάσικο" του Οέστε στην Αργεντινή. Μπορεί η Βέλες να κερδίζει με 6-1 τη Φέρο Καρίλ, αλλά τα μισά από τα γκολ των νικητών δεν τα πέτυχε κάποιος επιθετικός, Ούτε κάποιος μέσος, ούτε κάποιος αμυντικός.

 

Τα πέτυχε ο τερματοφύλακας της ομάδας. Ο Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ από την Παραγουάη εκτελεί τρία πέναλτι, όλα εύστοχα. Κάτι πρωτόγνωρο, κάτι εξωπραγματικό. Ακόμη και ο Βραζιλιάνος πρώτος τερματοφύλακας -σκόρερ, Ροζέριο Σένι, δεν έχει πετύχει κάτι τέτοιο.

 

ΓΙΑ ΤΑ ΓΟΥΡΙΑ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

 

Το Sport24.gr ζήτησε από τον Τσιλαβέρτ να πει, πως συνέβη αυτό και αν είχε κάποιου είδους προαίσθημα ότι θα συμβεί, ότι εκείνη επρόκειτο να ήταν η μέρα του.

 

"Μπορεί να σου φανεί εγωιστικό, αλλά εγωιστής ήμουν σε όλη μου τη ζωή, αλλιώς δεν θα πετύχαινα. Αυτό που έκανα δεν θα το κάνει κανείς. Γιατί δεν υπάρχουν τέτοιοι τερματοφύλακες πλέον. Όσον αφορά στο παιχνίδι, έτυχε και η ομάδα κέρδισε τρία πέναλτι. Δεν σκέφτηκα στιγμή ότι μπορούσε να τα εκτελέσει άλλος. Και πέντε να κέρδιζε, εγώ θα τα εκτελούσα, όλα. Προαίσθημα, αυτά είναι μαλ.... Δεν υπάρχει προαίσθημα όταν παίζεις μπάλα."

 

   

ΞΥΠΟΛΗΤΟΣ ΜΕΧΡΙ 10 ΕΤΩΝ

 

Γεννήθηκε στο Λούκε, προάστιο της πρωτεύουσας της Παραγουάης, Ασουνσιόν, στις 27 Ιουλίου του 1965.  Η οικογένειά του πάμφτωχή, ο ίδιος ο Τσιλαβέρτ ανατράφηκε κατά τα ήθη και έθιμα των "γκουαρανί". Πόσο, όμως τον βοήθησε αυτό για να γίνει σκαπανέας των προκαταλήψεων μίας παραδοσιακής κοινωνίας και να χτίσει μία τόσο λαμπρή καριέρα;

 

"Οι γονείς μου ήταν φτωχοί και μέχρι 10 χρονών δεν είχα παπούτσια. Δεν μεγάλωσα εύκολα, αλλά μεγάλωσα σωστά. Φυσικά και είμαι περήφανος. Δεν άλλαξαν οι ιδέες μου, όταν γέμισαν οι τσέπες μου με πέσος. Κυκλοφορώ άνετος στη φτωχογειτονιά που μεγάλωσα. Γιατί όλοι ξέρουν ποιος είναι ο Τσιλαβέρτ και πόσο τους έχει βοηθήσει ο Τσιλαβέρτ και ότι δεν τους ξέχασε ο Τσιλαβέρτ, όταν έγινε γνωστός."

 

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΑΠΟ... ΣΠΟΝΤΑ

 

Με τη φανέλα των Σπορτίβο Λουκένιο, Βέλες Σάρσφιλντ, Γκουαρανί, Σαραγόσα και Πενιαρόλ σημείωσε 59 γκολ, με την εθνική Παραγουάης, άλλα οκτώ. Ένας τερματοφύλακας που πετυχαίνει 67 τέρματα. Από πέναλτι και από φάουλ. Πως ξεκίνησε όμως αυτή η "τρελα"; Ο ίδιος ο Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ, αφηγείται στο Sport24.gr.

 

"Μην ξεχνάς ότι ξεκίνησα να παίζω με το "9" στην πλάτη. Όταν ήμουν στις μικρές ομάδες της Λουκένιο, τότε στην Παραγουάη δεν υπήρχαν υποδομές. Περισσότερο παίζαμε στο δρόμο μπάλα ξυπόλητοι και απλά μαζευόμασταν για να παίξουμε την Κυριακή αγώνες. Δηλαδή δεν κάναμε προπονήσεις, όπως κάνουν τα σημερινά παιδιά σε όλο τον κόσμο.

 

Έπαιζα λοιπόν επιθετικός, ώσπου με είδαν οι μεγαλύτεροι στην ομάδα και μου λένε. Μικρέ παίζουμε εμείς μπροστά που είμαστε μεγάλοι, εσύ θα κάτσεις τέρμα.

 

Δεν είπα τίποτα, κάθισα και από τότε ξεκίνησε το ταξίδι μου. Έτσι ξεκίνησε, μην ψάχνετε να βρείτε συγκινητικές ιστορίες."

 

   

ΜΑΡΣΕΛΟ ΜΠΙΕΛΣΑ: Ο ΤΡΕΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΟΥ

 

Μπορεί να πέτυχε στις 28 Νοεμβρίου του 1999, εκείνο το θρυλικό χατ-τρικ, αλλά ο πρώτος έρωτας δε ξεχνιέται. Διαβάστε τον Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ να θυμάται στο Sport24.gr το πρώτο γκολ στην καριέρα του, αλλά και να ευγνωμονεί δύο προπονητές που είχαν σημαντική συμβολή στην εξέλιξη της καριέρας του.

 

"Το πρώτο γκολ, ήταν κόντρα στην Ολίμπια Ασουνσιόν την καλύτερη ομάδα εκείνης της εποχής στην Παραγουάη. Το πρώτο γκολ με τη φανέλα της Λουκένιο, φυσικά και το θυμάμαι, αλλά η ζωή προχωρά, ποτέ μου δεν στάθηκα σε αυτό να το θυμάμαι και να αφήνομαι.

 

Έχω να το λέω, ότι όλοι οι προπονητές που δούλεψα, μηδενός εξαιρουμένου, δεν με απέτρεψαν από το να εκτελώ πέναλτι και φάουλ. Ειδικά δύο από αυτούς, με βοήθησαν πολύ και θα νιώσω τύψεις αν αποφύγω να σου φάω ένα λεπτό από τη συνομιλία μας για να μην κάνω αναφορά.

 

Αυτοί που με βοήθησαν, λοιπόν, ήταν οι Κάρλος Μπιάντσι και αυτός ο μεγάλος "προφεσόρ" και το ίδιο "λόκο" με εμένα, Μαρσέλο Μπιέλσα."

 

Μπαντής: Υπάρχει αλληλεγγύη με τους Fentagin

Ένα γεγονός που εκτυλίχθηκε μετά τον αγώνα του Ατρόμητου με τον Αστέρα Τρίπολης και πέρασε στα ψιλά ήταν η κίνηση του Γιώργου Μπαντή να κατευθυνθεί στην εξέδρα των οργανωμένων, να δείξει ένα πανό (solidarity to Turkishrioters: Αλληλεγγύη στους Τούρκους διαδηλωτές) για να τους χειροκροτήσει. 

Παρά την στεναχώρια τους οι οπαδοί χειροκρότησαν τον ποδοσφαιριστή που τους στέρησε το σεντόνι του Τσάμπιονς Λιγκ με τις επεμβάσεις του. Μάλιστα, ορισμένοι τον περίμεναν και πριν επιβιβαστεί στο πούλμαν της ομάδας του για να μιλήσουν μαζί του. 

Ο τερματοφύλακας του Αστέρα μίλησε στην «Αυγή» για την ενέργεια του και αποθέωσε τουςFentagin για τα μηνύματα που περνούν μέσω των πανό.

«Με τους οπαδούς του Ατρόμητου υπήρξε και στο παρελθόν μια ένδειξη αλληλεγγύης, είχαν κρεμάσει ένα πανό για την Ιερισσό σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος και μετά το μεταξύ μας ματς είχα μιλήσει δημόσια και τους είχα ευχαριστήσει, ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω. Και μετά τον αγώνα των πλέι οφ είδα το πανό και ήθελα να τους επιβραβεύσω χειροκροτώντας τους και δείχνοντας το πανό. 

"Το ότι είσαι οπαδός 

δεν σημαίνει ότι τρως κουτόχορτο..."

Το ότι είσαι οπαδός δεν σημαίνει ότι τρως κουτόχορτο. Είσαι και εσύ μέλος της κοινωνίας και πρέπει να έχεις συμμετοχή. Ανέκαθεν το γήπεδο ήταν έτσι ήταν πεδίο έκφρασης μηνυμάτων. Όπου μαζεύεται πολύς κόσμος μπορείς να προβάλλεις μηνύματα, τα οποία δεν προβάλλονται από τα ΜΜΕ. Σαν ένα σύνθημα που είχα δει, ότι με όλα αυτά που γίνονται θα στα στερήσουν όλα, τις συντάξεις, τους μισθούς εκτός από ένα πράγμα. Την τηλεόραση. Και υπάρχει λόγος, ότι προβάλει αυτά που θέλουν. Το γήπεδο είναι ένα μέρος που μπορείς να ακουστείς και να στείλεις το δικό σου μήνυμα, το βλέπουμε συχνά στις κερκίδες.

Ο Κατίδης πρεσβεύει τον μέσο Ελληνα ποδοσφαιριστή

Ο Γιώργος Κατίδης αντιπροσωπεύει τον μέσο Ελληνα ποδοσφαιριστή. Αυτόν που κάθε φορά που μιλά μπροστά στις κάμερες δέκα φιλόλογοι σκίζουν τα πτυχία τους, αυτόν που θα σε πάρει τηλέφωνο αν δεν γράφεις ότι σε κάθε αγώνα είναι MVP, αυτόν που θα βγει από τα αποδυτήρια κρατώντας στο αυτί του το κινητό για να αποφύγει τις κάμερες.

Η κίνηση του Κατίδη μετά το γκολ που πέτυχε πρέπει να καταδικαστεί. Οτιδήποτε άλλο είναι μία τάση να ξεχειλώσουμε ένα θέμα προσπαθώντας να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα. Ο Κατίδης δεν είναι 10 χρονών παιδί, είναι ένας ενήλικας, με ΑΦΜ και ταυτότητα που ζει στην Ελλάδα, εργάζεται και οφείλει να γνωρίζει τα στοιχειώδη.

Δεν του ζήτησε ουδείς να θυμάται το πυθαγόρειο θεώρημα, ούτε τι σημασία του 3,14. ουδείς έχει απαιτήσεις από τον Κατίδη και τον κάθε Κατίδη να γράψει έκθεση για την ελληνική κρίση και την παγκόσμια οικονομία. Ολοι, όμως, ξέρουν την αλφαβήτα, άπαντες γνωρίζουν τα βασικά. Και ένα εξ αυτών είναι η σημασία του ναζιστικού χαιρετισμού και τι αυτή πρεσβεύει.

Βέβαια, αν μιλάμε για τον πλέον αμόρφωτο ποδοσφαιριστή, τότε τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Γιατί σε τούτη την περίπτωση η αμάθεια είναι χειρότερη της κίνησης του Κατίδη. Πόσω μάλλον οι δηλώσεις που έκανε όπου προσπάθησε να σώσει την κατάσταση.

Εξάρχεια και Τούμπα σώζουν την Παρτιζάν Μινσκ!

Παρτιζάν Μινσκ από την Λευκορωσία που έφτασε ένα βήμα πριν από τον αφανισμό λόγω οικονομικών προβλημάτων και σώθηκε την ύστατη στιγμή χάρη στην κινητοποίηση ευρωπαϊκών συλλόγων με αντιφασιστική δράση. Ανάμεσα τους και οι ελληνικοί Αστέρας Εξαρχείων και Προοδευτική Τούμπας!

Η Παρτιζάν Μινσκ ιδρύθηκε μόλις το 2002. Το αρχικό της όνομα ήταν MTZ-RIPO και ουσιαστικά προήλθε από την συγχώνευση δύο παλαιότερων συλλόγων της πόλης.

Το 2009 πήρε το όνομα που φέρει και σήμερα.

Δύο χρόνια αργότερα και ενώ μετείχε στη Β’ Κατηγορία της χώρας, αφού την προηγούμενη σεζόν υποβιβάστηκε, ο μεγαλομέτοχος της ομάδας Βλάντιμιρ Ρομανόφ (γνωστός από την εμπλοκή του στα κοινά της Χαρτς αλλά και της μπασκετικής Ζαλγκίρις Κάουνας) κήρυξε πτώχευση με συνέπεια ο σύλλογος να βρεθεί ένα βήμα πριν από τον αφανισμό.

Η ομάδα από την Λευκορωσία υποβιβάστηκε στην Γ’ Κατηγορία (τοπικό), αφού δεν είχε τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους για να καταθέσει στην ομοσπονδία της χώρας τον φάκελο με τα απαραίτητα πιστοποιητικά για τη συμμετοχή της σε επαγγελματική κατηγορία.

Η Παρτιζάν Μινσκ βρέθηκε στην κόψη του ξυραφιού. Σε εκείνο το κομβικό σημείο, οι οπαδοί της ομάδας αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Οπαδοί του ΠΑΣ υπέρ των οπαδών του Ατρομήτου

Αλήθεια είναι ότι οπαδοί διαφορετικών ομάδων στην Ελλάδα (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν μας έχουν συνηθίσει σε επίδειξη καλών σχέσεων μεταξύ τους.

Αυτές που ούτως ή άλλως υπήρχαν όμως μεταξύ των οργανωμένων φίλων του ΠΑΣ Γιάννινα κι εκείνων του Ατρομήτου δεν ήταν ο βασικός λόγος που οι μεν εξέδωσαν ανακοίνωση υπέρ των δε.

Αλλά η απρόκλητη αστυνομική βία που, σύμφωνα με τον σύνδεσμο «Απεί Ρωτάν», υπέστησαν οι 100 Περιστεριώτες στους «Ζωσιμάδες».

Αναλυτικά η ανακοίνωση του συνδέσμου αναφέρει

«Το ματς δε θα μείνει στην ιστορία για τα όσα συνέβησαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Η διακοπή λόγω της ασταμάτητης βροχής και τα προβλήματα με τους προβολείς έκλεψαν την παράσταση. Μπάλα δεν παίχτηκε για να έχουμε κάτι να σχολιάσουμε. Το 0-0 αφήνει ικανοποιημένες και τις δύο ομάδες, λίγο περισσότερο τον Ατρόμητο, μιας και είχε τις λιγότερες ευκαιρίες.

Η παρουσία των περίπου 100 οπαδών της ομάδας του Περιστερίου έβαλε ακόμα ένα λιθαράκι στις καλές σχέσεις που καιρό τώρα προσπαθούμε να χτίσουμε. Πέρα από τη φιλολογία των ΜΜΕ για αιμοσταγείς οπαδούς που δεν αφήνουν τίποτα στο διάβα, εμείς αποδείξαμε πως οι οπαδοί μπορούν να διαπνέονται κι από άλλες αξίες.
Βέβαια καμιά κάμερα δεν ήταν εκεί για να καταγράψει την ανταλλαγή κασκόλ, μπλουζών και τις από κοινού φωτογραφίες.

«ΣΠΑΡΤΑΚΙΑΔΑ»: Μια αντι – Ολυμπιάδα, που χάθηκε στο χρόνο

Σπαρτακιάδες αρχικά ονομάζονταν τοπικοί ή διεθνείς αγώνες (προς τιμήν του Σπάρτακου[1]), στους οποίους μετείχαν εργαζόμενοι αθλητές. Πριν το β΄ παγκόσμιο πόλεμο οι Διεθνείς Σπαρτακιάδες διεξάγονταν τις ίδιες χρονιές με τις Ολυμπιάδες, ώστε να τονίζεται η αντίθεση με τον αριστοκρατικό χαρακτήρα των Ολυμπιακών Αγώνων.

Μεταπολεμικά με τον όρο «Σπαρτακιάδα» καθιερώθηκε να αποκαλούνται μια σειρά από αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονταν στη Σοβιετική Ένωση και στα υπόλοιπα σοσιαλιστικά κράτη. Οι Σπαρτακιάδες έπαψαν να τελούνται μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανατροπή του ανατολικού μπλοκ.

Τις Διεθνείς Σπαρτακιάδες διοργάνωσε η Ερυθρά Αθλητική Διεθνής (Sportintern), που είχε ιδρύσει η Κομμουνιστική Διεθνής (Comintern).