Η άλλη όψη των Ολυμπιακών Αγώνων

Γιώργος Κτενάς
Αν οι συνολοταυτιστικές και αυτοαναφορικές κοινωνίες που ζούμε μπορούσαν να αλλάξουν με την έκδοση ενός ανατρεπτικού και αποκαλυπτικού βιβλίου, περιοδικού ή εφημερίδας, αυτός ο κόσμος σίγουρα θα ήταν διαφορετικός. Οι αποκαλυπτικές δημοσιεύσεις είναι το μεγάλο όπλο των από κάτω, μία μορφή εκδίκησης της γυφτιάς, αλλά από μόνες τους δεν αρκούν για να αλλάξει κάτι: Ο κοινωνικός μετασχηματισμός και η ανάδυση της λαϊκής συνειδητότητας, απέναντι στην ετερονομία και το καθεστώς εξαίρεσης, δεν θα πέσουν από τον ουρανό. Χρειάζεται ο άνθρωπος να ενημερωθεί σωστά, ως πολιτικό υποκείμενο, αλλά πρέπει να πάρει και την απόφαση να ανατρέψει τον κόσμο γύρω του.


Ας κάνουμε εδώ ένα μικρό πείραμα: Θα δημοσιεύσουμε κάποια στοιχεία που από μόνα τους δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Μπορούν όμως να αλλάξουν τους ανθρώπους που θα τα διαβάσουν, να τους ενεργοποίησουν και εκείνοι με τη σειρά τους να αλλάξουν την κοινωνία που τους φιλοξενεί. Κάποια στοιχεία που αφορούν την τρέχουσα διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων:
– Τα τελευταία χρόνια οι θάνατοι των πολιτών από τις εφόδους της αστυνομίας, με πρόσχημα τις καθαρές πόλεις από τα ναρκωτικά (αρχικά λόγω του Μουντιάλ 2014 και στη συνέχεια λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων), έχουν ξεπεράσει τους 8.000.

Στο Ρίο το πάρτι ξεκίνησε

Εξαιρετική ήταν η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο, αφού οι Βραζιλιάνοι διοργανωτές έδειξαν με μοναδικό τρόπο πως το τέλος της ανθρωπότητας πλησιάζει και πως το μοναδικό ερώτημα τώρα πια είναι αν μαζί με τον άνθρωπο θα εξαφανιστεί και ο πλανήτης.


Οι διοργανωτές τόνισαν το πρόβλημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη, της υπερχείλισης των υδάτων, της φτώχειας, της πείνας, της δυστυχίας, της προσφυγιάς, της μετανάστευσης και της τριχόπτωσης, προβληματίζοντας τους θεατές που είχαν πέσει στα γόνατα και προσεύχονταν στον Θεό να τους σώσει.


Πάντως, οι διοργανωτές δεν έθιξαν το πρόβλημα του καπιταλισμού -που, όσο να ‘ναι, είναι κάπως υπεύθυνος για όλα αυτά που παρουσίασαν- αλλά αυτό απόλυτα λογικό, αφού θα δυσαρεστούσαν τις πολυεθνικές για τις οποίες γίνονται πια οι Ολυμπιακοί Αγώνες.


Στην τελετή έναρξης κυριάρχησαν ο χορός και η σάμπα, με αποτέλεσμα η τελετή να θυμίζει έντονα το καρναβάλι του Μοσχάτου, με την διαφορά πως το καρναβάλι του Μοσχάτου είναι πολύ καλύτερο.


Οι Βραζιλιάνοι διοργανωτές ήθελαν να περάσουν το μήνυμα πως είναι βέβαιο ότι η ανθρωπότητα θα εξαφανιστεί, οπότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να χορεύουμε και να τραγουδάμε, αφού τίποτα δεν έχει νόημα πια.

Το καρναβάλι των Ολυμπιακών και ο αποκλεισμός της Ρωσίας…

Σε λίγες μέρες αρχίζει το πλανητικό καρναβάλι των Ολυμπιακών Αγώνων: Καρναβάλι του ανελέητου κερδοσκοπικού ανταγωνισμού των ΥΠΕΡ-εθνικών μονοπωλίων…Θυμάστε αυτόν τον Αθάνατο Φρανκιστή, Χουάν Αντόνιο Σάμαρανγκ; Ήταν ο πιο ωμός, δηλαδή ο πιο «ειλικρινής», από τους Αθάνατους. Δεν έκρυβε την απόλυτη επιρροή των πολυεθνικών στον αθλητισμό.
Αυτό που καθορίζει την «Ολυμπιακή Αγορά» είναι η κυριαρχία των αθλητών-εμπορευμάτων-θεαμάτων και ο μανιασμένος πόλεμος των πολυεθνικών για τον έλεγχο αυτής της «Ολυμπιακής Αγοράς».

 

Το συστατικό στοιχείο και ο κινητήριος μοχλός αυτής της εμπορευματικής αγοράς των μονοπωλίων (που αγκαλιάζει ΟΛΟΥΣ τους επιχειρηματικούς κλάδους) είναι η «ντόπα»: Η παραγωγή όλο και πιο εξελιγμένων και ΜΗ ανιχνεύσιμων αναβολικών.

Και εδώ ακριβώς, στην ΑΓΟΡΑ του ΥΠΕΡ-κέρδους της «ντόπας», ο πόλεμος μεταξύ των πολυεθνικών, για τον έλεγχο της Ολυμπιακής Αγοράς», παίρνει λυσσώδεις διαστάσεις.

Ο αδυσώπητος αυτός ανταγωνισμός των πολυεθνικών βιομηχανιών είναι που οδηγεί και στην αποκάλυψη κάποιων κρουσμάτων ντοπαρισμένων αθλητών.

Αυτό που αποκρύβεται επιμελώς είναι τούτο: Ότι το ντοπάρισμα των αθλητών-εμπορευμάτων-θεαμάτων, είναι ο ΓΕΝΙΚΟΣ κανόνας και όχι η εξαίρεση, ΟΧΙ κάποια μεμονωμένα κρούσματα…

Μία θυσία βασίλισσας για την παρτίδα;

Του Χρ. Χαραλαμπόπουλου

Oταν η επικαιρότητα είναι τόσο σοβαρή που καταπίνει όλα τα άλλα, ακόμη και τα δευτερεύοντα όπως τα σπορ, δεν γίνεται να μην ασχοληθείς με αυτήν. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της Κυριακής, όπως το βλέπω, δεν αφορά τη νίκη κάποιων επί κάποιων άλλων, παρά το γεγονός ότι σε κάποιες περιοχές φαίνεται πως η ψήφος είχε ταξικό χαρακτήρα.

Το δημοψήφισμα ήταν μία δήλωση με πεντακάθαρη φωνή που έλεγε: «Δεν φοβόμαστε και αρνούμαστε τον ετεροκαθορισμό». Και επιπλέον, ήταν μία ακόμη ισχυρότερη εντολή (από εκείνη του Ιανουαρίου) στην κυβέρνηση για λύση, αφού αυτή έδειξε πως κάνει ό,τι δεν έκαναν οι άλλοι. Διαπραγματεύεται -με τα λάθη της- για το συμφέρον της χώρας και όχι των βαρώνων της. Σε ό,τι αφορά την παραίτηση Βαρουφάκη, μεταφέρω την εκτίμηση του δασκάλου μου Απόστολου Δεδουσόπουλου, καθηγητή των Οικονομικών της Εργασίας στο Πάντειο: «Οσον αφορά την παραίτηση του Βαρουφάκη ή, πιο σωστά, τον εξαναγκασμό σε παραίτηση, θα ήταν εύλογη η απομάκρυνσή του εξαιτίας, ίσως, κάποιων αμφιλεγόμενων  δηλώσεων ή αν υπήρχε διαφωνία στη διαδικασία και στους στόχους της διαπραγμάτευσης. Η ανακοίνωση του Βαρουφάκη δεν μιλάει για κάτι τέτοιο, αλλά για αποτέλεσμα των απαιτήσεων των πιστωτών και της ανάγκης για τη σύναψη συμφωνίας σε σύντομο χρόνο.

«ΣΠΑΡΤΑΚΙΑΔΑ»: Μια αντι – Ολυμπιάδα, που χάθηκε στο χρόνο

Σπαρτακιάδες αρχικά ονομάζονταν τοπικοί ή διεθνείς αγώνες (προς τιμήν του Σπάρτακου[1]), στους οποίους μετείχαν εργαζόμενοι αθλητές. Πριν το β΄ παγκόσμιο πόλεμο οι Διεθνείς Σπαρτακιάδες διεξάγονταν τις ίδιες χρονιές με τις Ολυμπιάδες, ώστε να τονίζεται η αντίθεση με τον αριστοκρατικό χαρακτήρα των Ολυμπιακών Αγώνων.

Μεταπολεμικά με τον όρο «Σπαρτακιάδα» καθιερώθηκε να αποκαλούνται μια σειρά από αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονταν στη Σοβιετική Ένωση και στα υπόλοιπα σοσιαλιστικά κράτη. Οι Σπαρτακιάδες έπαψαν να τελούνται μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανατροπή του ανατολικού μπλοκ.

Τις Διεθνείς Σπαρτακιάδες διοργάνωσε η Ερυθρά Αθλητική Διεθνής (Sportintern), που είχε ιδρύσει η Κομμουνιστική Διεθνής (Comintern).