Μαζική επίδειξη αλληλεγγύης προς τον λαό της Παλαιστίνης από τους οπαδούς της Σέλτικ! (Massive show of solidarity with Palestine by Celtic fans in the game vs Israeli side Hapoel)

Απορία… Πως και παίζει στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μια ομάδα του κατοχικού καθεστώτος;

Ευρώπη είναι κι η Μέση Ανατολή;

Ο Ζανέτι, οι Ζαπατίστας και η Ίντερ

Ο απελθών αγέραστος αρχηγός της Ίντερ Χαβιέρ Ζανέτι, εκτός από μεγάλη παιχτούρα ήταν και ένας πολιτικοποιημένος άνθρωπος. Από τη στιγμή που βρέθηκε στο Μιλάνο έφτιαξε ένα ίδρυμα στην Αργεντινή με τη γυναίκα του για την κοινωνική ενσωμάτωση και εκπαίδευση των παιδιών από τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις της Αργεντινής. Όμως, το μεγαλύτερό του παράσημο είναι ότι έπεισε την Ίντερ να υποστηρίξει τον αγώνα των Ζαπατίστας στο Μεξικό.

Μετά από μια επίθεση του Μεξικανικού στρατού στις θέσεις των Ζαπατίστας στα σύνορα Μεξικού-Γουατεμάλας στις αρχές του 2005, ο Ζανέτι πείθει την Ίντερ να στείλει €5.000 στους Ζαπατίστας, να πληρώσει ένα ασθενοφόρο και να τους δώσει ποδοσφαιρικό εξοπλισμό. Τα χρήματα συγκεντρώθηκαν από τα πρόστιμα που πλήρωναν οι παίχτες της Ίντερ για παραβιάσεις του εσωτερικού κανονισμού. Στο γράμμα που συνόδευε τη βοήθεια, ο Ζανέτι έγραψε:

‘Πιστεύουμε σε έναν καλύτερο κόσμο, ένα μη παγκοσμιοποιημένο κόσμο, εμπλουτισμένο με τις πολιτιστικές διαφορές και τα έθιμα όλων των ανθρώπων. Αυτός είναι ο λόγος που θέλουμε να σας υποστηρίξουμε σε αυτόν τον αγώνα να διατηρήσετε τις ρίζες σας και να πολεμήσετε για τα ιδανικά σας’.

Ο αρχηγός των Ζαπατίστας Subcomandante Marcos απάντησε σε αυτήν την κίνηση με ένα γράμμα στον Μάσιμο Μοράτι προσωπικά, ευχαριστώντας τον και προτείνοντας κάτι σουρεάλ, ένα φιλικό ματς μεταξύ Ίντερ και επίλεκτων Ζαπατίστας. Αρχικά η Ίντερ δέχτηκε και ο Μάρκος αποκάλυψε τα σχέδιά του σε ένα δεύτερο γράμμα, που δε μου πάει καρδιά να το κόψω (είναι μεγάλο, αλλά αξίζει):

Το κατά Γκαλεάνο ποδόσφαιρο

Ο μεγάλος Ουρουγουανός για την «σκιά» και το «φως» του λαϊκότερου παιχνιδιού της ανθρωπότητας

Ένα χρόνο μετά τον θάνατο του μεγάλου Ουρουγουανού συγγραφέα, οι εκδόσεις Πάπυρος τιμούν τη μνήμη του παρουσιάζοντας, σε μετάφραση της Ισμήνης Κανσή, «Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως». Σε τούτο το βιβλίο ο Εδουάρδο Γκαλεάνο μιλάει για την ιστορία και την κουλτούρα του ποδοσφαίρου όντας βουτηγμένος μέσα σε αυτή, ένας διανοούμενος που είναι παθιασμένος με τη στρογγυλή «θεά» και με τις χορογραφίες των παικτών χωρίς βέβαια να παραλείπει την βιομηχανοποίηση του ποδοσφαίρου, την πολιτικοποίησή του και τον οικονομικό του τζόγο. Λίγο πριν την έκδοση του βιβλίου το Περιοδικό εξασφάλισε μια σειρά χαρακτηριστικά αποσπάσματα.

Το αιώνιο παραμύθι της Θάτσερ, τα αστεία μέτρα και η βία που έγινε Κυπριακό

"Η Θάτσερ νίκησε τους χούλιγκανς, τους εξαφάνισε με συνοπτικές διαδικασίες. Απέκλεισε τις αγγλικές ομάδες απ’την Ευρώπη, έφτιαξε τις συνθήκες του πρωταθλήματος, απέβαλε τη βία στα γήπεδα, άλλαξε το ποδόσφαιρο και το έκανε αυτό που βλέπουμε σήμερα".

Με πάνω-κάτω αυτά τα λόγια γίνεται για δεκαετίες η αφήγηση των κατορθωμάτων της Θάτσερ ενάντια στη βία στα αγγλικά γήπεδα τη δεκαετία του 80. Αφήγηση που επανέρχεται στην εγχώρια καθημερινότητα κάθε φορά που γίνονται επεισόδια, κάθε φορά που επιβάλλονται ποινές, κτλ.

Ένας μύθος χωρίς βάση

Εννιά στα δέκα κείμενα που γράφονται για τη βία έχει μέσα το όνομα της Θάτσερ και κατορθώματά της. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Η αναφορά στα κατορθώματα της Θάτσερ όσον αφορά τη βία έχει την ίδια ακρίβεια με την αναφορά στους άθλους του Ηρακλή. Πρόκειται για μύθο.

Για τον Ηρακλή δεν μπορούμε να ξέρουμε αν πραγματικά υπήρξε και τι ακριβώς έκανε. Όμως, η Θάτσερ υπήρξε και ξέρουμε τι έκανε: τίποτα απολύτως απ’την αφήγηση που τη συνοδεύει.

Πάνε δυόμιση χρόνια από τότε που σε σχετικό κείμενο εξηγήσαμε αναλυτικά γιατί είναι απλώς ένας μύθος όλα όσα αποδίδονται στη Θάτσερ. Θα το κάνουμε ξανά, όχι μόνο γιατί καλό είναι να πάψουμε να πιστεύουμε σε παραμύθια, αλλά γιατί θα μας βοηθήσει να δούμε, με ρεαλιστικές και όχι ψεύτικες βάσεις, το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση του δικού μας προβλήματος.

Δεν τιμώρησε η Θάτσερ τις ομάδες

Ο μύθος πάντα ξεκινάει με το “η Θάτσερ δεν λογάριασε τίποτα, έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο, πέταξε τις ομάδες έξω απ’την Ευρώπη μετά την τραγωδία στο Χέιζελ”. Απορίας άξιον πως συντηρείται αυτή η κουβέντα μέχρι τις μέρες, αφού η Θάτσερ ουδέποτε έκανε κάτι τέτοιο. Η UEFA ήταν αυτή που μετά το Χέιζελ απέκλεισε συλλήβδην τις αγγλικές ομάδες (επ’αόριστον αρχικά) απ’τις διοργανώσεις της, εξαιρώντας την Εθνική Αγγλίας, με τους συλλόγους να μένουν τελικά εκτός για πέντε χρόνια και τη Λίβερπουλ για έξι.

Η Θάτσερ ουδέποτε επέβαλε κάποια ποινή. Δύο μέρες πριν την τιμωρία της UEFA επικοινώνησε με την Αγγλική Ομοσπονδία και τους ζήτησε να επιβάλούν αυτοί την τιμωρία. Κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατόν και απλώς θα έπρεπε να περιμένει την απόφαση της UEFA.

ΠΑΡΑΓΟΥΑΝΟΣ ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ Χ. Λ. ΤΣΙΛΑΒΕΡΤ: ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΩΞΤΕ ΤΟ ΔΝΤ!

Ο θρυλικός, Τσιλαβέρτ διηγείται ανέκδοτες πτυχές της καριέρας του. "Διώξτε το ΔΝΤ, διώξτε τους κλέφτες", λέει στους Έλληνες αδερφούς του.

Πριν 15 χρόνια, το ημερολόγιο έγραφε 28 Νοεμβρίου του 1999, όταν ένας εκκεντρικός τερματοφύλακας από την Παραγουάη ονόματι Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ, σημείωνε χατ - τρικ με τη φανέλα της Βέλες Σάρσφιλντ απέναντι στη Φέρο Καρίλ Οέστε. 

Ο Παραγουανός τερματοφύλακας είναι ο δεύτερος στην ιστορία γκολκίπερ με τα περισσότερα γκολ, πίσω από το θρυλικό επίσης, Ροζέριο Σένι.

Σύμβολο μίας γενιάς, ποδοσφαιρικής και μη, συνώνυμο της Παραγουάης στα Μουντιάλ αλλά και κοινωνικός αγωνιστής, ο παλαίμαχος , πλέον, Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ, μίλησε στο Sport24.gr. 

Αναδημοσιεύουμε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Παραγουανού τερματοφύλακα, στην οποία αναφέρεται σε άγνωστες πτυχές της πολυετούς και γεμάτης επιτυχίες καριέρας του ενώ κάνει εκτενή αναφορά στους …"πολεμιστές Έλληνες" που έχουν ψυχή γκουαρανί (φυλή ινδιάνικη της Παραγουάης) και πρέπει να διώξουν το ΔΝΤ και τη... Λαγκάρντ!

Ολόκληρη η συνέντευξη του θρυλικού Παραγουανού τερματοφύλακα όπως την δημοσίευσε το sport24.gr έχει ως εξής:

Ο Τσιλαβέρτ, στις 28 Νοεμβρίου του 1999 κρίνει, εν πολλοίς, το "κλάσικο" του Οέστε στην Αργεντινή. Μπορεί η Βέλες να κερδίζει με 6-1 τη Φέρο Καρίλ, αλλά τα μισά από τα γκολ των νικητών δεν τα πέτυχε κάποιος επιθετικός, Ούτε κάποιος μέσος, ούτε κάποιος αμυντικός.

 

Τα πέτυχε ο τερματοφύλακας της ομάδας. Ο Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ από την Παραγουάη εκτελεί τρία πέναλτι, όλα εύστοχα. Κάτι πρωτόγνωρο, κάτι εξωπραγματικό. Ακόμη και ο Βραζιλιάνος πρώτος τερματοφύλακας -σκόρερ, Ροζέριο Σένι, δεν έχει πετύχει κάτι τέτοιο.

 

ΓΙΑ ΤΑ ΓΟΥΡΙΑ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

 

Το Sport24.gr ζήτησε από τον Τσιλαβέρτ να πει, πως συνέβη αυτό και αν είχε κάποιου είδους προαίσθημα ότι θα συμβεί, ότι εκείνη επρόκειτο να ήταν η μέρα του.

 

"Μπορεί να σου φανεί εγωιστικό, αλλά εγωιστής ήμουν σε όλη μου τη ζωή, αλλιώς δεν θα πετύχαινα. Αυτό που έκανα δεν θα το κάνει κανείς. Γιατί δεν υπάρχουν τέτοιοι τερματοφύλακες πλέον. Όσον αφορά στο παιχνίδι, έτυχε και η ομάδα κέρδισε τρία πέναλτι. Δεν σκέφτηκα στιγμή ότι μπορούσε να τα εκτελέσει άλλος. Και πέντε να κέρδιζε, εγώ θα τα εκτελούσα, όλα. Προαίσθημα, αυτά είναι μαλ.... Δεν υπάρχει προαίσθημα όταν παίζεις μπάλα."

 

   

ΞΥΠΟΛΗΤΟΣ ΜΕΧΡΙ 10 ΕΤΩΝ

 

Γεννήθηκε στο Λούκε, προάστιο της πρωτεύουσας της Παραγουάης, Ασουνσιόν, στις 27 Ιουλίου του 1965.  Η οικογένειά του πάμφτωχή, ο ίδιος ο Τσιλαβέρτ ανατράφηκε κατά τα ήθη και έθιμα των "γκουαρανί". Πόσο, όμως τον βοήθησε αυτό για να γίνει σκαπανέας των προκαταλήψεων μίας παραδοσιακής κοινωνίας και να χτίσει μία τόσο λαμπρή καριέρα;

 

"Οι γονείς μου ήταν φτωχοί και μέχρι 10 χρονών δεν είχα παπούτσια. Δεν μεγάλωσα εύκολα, αλλά μεγάλωσα σωστά. Φυσικά και είμαι περήφανος. Δεν άλλαξαν οι ιδέες μου, όταν γέμισαν οι τσέπες μου με πέσος. Κυκλοφορώ άνετος στη φτωχογειτονιά που μεγάλωσα. Γιατί όλοι ξέρουν ποιος είναι ο Τσιλαβέρτ και πόσο τους έχει βοηθήσει ο Τσιλαβέρτ και ότι δεν τους ξέχασε ο Τσιλαβέρτ, όταν έγινε γνωστός."

 

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΑΠΟ... ΣΠΟΝΤΑ

 

Με τη φανέλα των Σπορτίβο Λουκένιο, Βέλες Σάρσφιλντ, Γκουαρανί, Σαραγόσα και Πενιαρόλ σημείωσε 59 γκολ, με την εθνική Παραγουάης, άλλα οκτώ. Ένας τερματοφύλακας που πετυχαίνει 67 τέρματα. Από πέναλτι και από φάουλ. Πως ξεκίνησε όμως αυτή η "τρελα"; Ο ίδιος ο Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ, αφηγείται στο Sport24.gr.

 

"Μην ξεχνάς ότι ξεκίνησα να παίζω με το "9" στην πλάτη. Όταν ήμουν στις μικρές ομάδες της Λουκένιο, τότε στην Παραγουάη δεν υπήρχαν υποδομές. Περισσότερο παίζαμε στο δρόμο μπάλα ξυπόλητοι και απλά μαζευόμασταν για να παίξουμε την Κυριακή αγώνες. Δηλαδή δεν κάναμε προπονήσεις, όπως κάνουν τα σημερινά παιδιά σε όλο τον κόσμο.

 

Έπαιζα λοιπόν επιθετικός, ώσπου με είδαν οι μεγαλύτεροι στην ομάδα και μου λένε. Μικρέ παίζουμε εμείς μπροστά που είμαστε μεγάλοι, εσύ θα κάτσεις τέρμα.

 

Δεν είπα τίποτα, κάθισα και από τότε ξεκίνησε το ταξίδι μου. Έτσι ξεκίνησε, μην ψάχνετε να βρείτε συγκινητικές ιστορίες."

 

   

ΜΑΡΣΕΛΟ ΜΠΙΕΛΣΑ: Ο ΤΡΕΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΟΥ

 

Μπορεί να πέτυχε στις 28 Νοεμβρίου του 1999, εκείνο το θρυλικό χατ-τρικ, αλλά ο πρώτος έρωτας δε ξεχνιέται. Διαβάστε τον Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ να θυμάται στο Sport24.gr το πρώτο γκολ στην καριέρα του, αλλά και να ευγνωμονεί δύο προπονητές που είχαν σημαντική συμβολή στην εξέλιξη της καριέρας του.

 

"Το πρώτο γκολ, ήταν κόντρα στην Ολίμπια Ασουνσιόν την καλύτερη ομάδα εκείνης της εποχής στην Παραγουάη. Το πρώτο γκολ με τη φανέλα της Λουκένιο, φυσικά και το θυμάμαι, αλλά η ζωή προχωρά, ποτέ μου δεν στάθηκα σε αυτό να το θυμάμαι και να αφήνομαι.

 

Έχω να το λέω, ότι όλοι οι προπονητές που δούλεψα, μηδενός εξαιρουμένου, δεν με απέτρεψαν από το να εκτελώ πέναλτι και φάουλ. Ειδικά δύο από αυτούς, με βοήθησαν πολύ και θα νιώσω τύψεις αν αποφύγω να σου φάω ένα λεπτό από τη συνομιλία μας για να μην κάνω αναφορά.

 

Αυτοί που με βοήθησαν, λοιπόν, ήταν οι Κάρλος Μπιάντσι και αυτός ο μεγάλος "προφεσόρ" και το ίδιο "λόκο" με εμένα, Μαρσέλο Μπιέλσα."

 

ΟΙ «ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ» ΚΑΙ ΟΙ «ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ»…

του Διονύση Ελευθεράτου

Η μπάλα της μαύρης μαυρίλας και τα ασυντόνιστα «άλλα ματς»

Κάποτε οι φίλοι των ποδοσφαιρικών συλλόγων διαδήλωναν για να πετύχουν κάτι απτό ή για να αποτρέψουν κάτι επίσης απτό που αφορούσε άμεσα την τύχη της ομάδας τους. Αυτό συνέβαινε, από τα οδοφράγματα των οπαδών της Λάρισας το 1988, όταν αξίωναν να μην τιμωρηθεί η ομάδα για τη χρήση αναβολικών εκ μέρους του Τσίγκοφ, μέχρι τις κινητοποιήσεις της τελευταίας εικοσαετίας που αποσκοπούσαν σε ρυθμίσεις (κατ’ ουσία παραγραφές) χρεών.

Μπορεί ως «καλό του συλλόγου» να εκλαμβανόταν και το ταμειακό όφελος της ΠΑΕ, μπορεί στο μυαλό του οπαδού να στροβιλίζονταν διαφορετικά μέτρα αποτίμησης του εκάστοτε «νόμιμου και ηθικού» (το κάνουν οι άλλοι κι είναι λαμογιά, το πράττουμε εμείς και γίνεται μαγκιά), αλλά κάπου, στον πυρήνα, δέσποζε η ομάδα.

Τα πάντα ρει, όμως. Στην πρόσφατη διαδήλωση μερικών εκατοντάδων οπαδών του Ολυμπιακού έξω από το κτήριο του Σκάι βασική αξίωση ήταν να πάψει το κανάλι να «στοχοποιεί» τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Β. Μαρινάκη. Η ομάδα «υπήρχε» στο συλλαλητήριο, αλλά όχι ως υποκείμενο κάποιας συγκεκριμένης διεκδίκησης. «Να μη συκοφαντείται», «να μην αμφισβητείται η αγωνιστική της ανωτερότητα». Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, δηλαδή. Η ουσία ήταν μία: ο «άναξ» Μαρινάκης!

«Αλαφούζε, είσαι ανεπιθύμητος στον Πειραιά» φώναζαν οι συγκεντρωμένοι, πιστοποιώντας ότι με τη νίκη (δική τους, άραγε;) στις δημοτικές εκλογές εμπέδωσαν πλήρως την «κτηματική», ιδιοκτησιακή νοοτροπία. Το έχουμε ήδη πει: δεν πρόκειται για απομίμηση μπερλουσκονισμού αλλά για εξέλιξή του. Ένα από τα κύρια στοιχεία της εξέλιξης είναι η πανστρατιά. Το είδαμε στις δημοτικές εκλογές, μας το υπενθύμισε και η παρουσία δυο βετεράνων ποδοσφαιριστών, των Γεωργάτου και Αμανατίδη, στην πρόσφατη συγκέντρωση.

Κι όμως η μπάλα, είναι και πολιτική…

* Του Παναγιώτη Σπυρόπουλου

Με αφορμή της δήλωση ποδοσφαιριστή της Εθνικής Ελλάδος «Δεν μπορούμε να μπλέξουμε το ποδόσφαιρο με την πολιτική. Είναι κακό να γίνεται αυτό. Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι και θα παίξουμε για να το απολαύσουμε γιατί μας αρέσει», αναφορικά με τα σχόλια μερίδας του γερμανικού τύπου για το επικείμενο παιχνίδι της Παρασκευής Ελλάδα – Γερμανία για τη φάση των 8 του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου, θα θέλαμε να θυμίσουμε ότι το ποδόσφαιρο, τον ενάμιση αιώνα ζωής του ως άθλημα ήταν, είναι και θα είναι ένα κοινωνικό γεγονός και άκρως πολιτικό.

Καλό είναι να μη λησμονούμε, αρχικά, προσωπικότητες του ποδοσφαίρου που το κοινό τις έχει συνδέσει, πέρα από τις ικανότητές τους με το τόπι, αλλά και για το πολιτικό τους αποτύπωμα.