Η αναισθησία...

Ο Διογένης ζητούσε ελεημοσύνη από

ένα άγαλμα. Όταν τον ρώτησαν γιατί

κάνει κάτι τέτοιο, απάντησε:

“Εξασκούμαι στο να μην απογοητεύομαι

από την αναισθησία των ανθρώπων.”

Θεά Αθηνά...

Ο φιλόσοφος Στίλπωνας κλήθηκε στον Άρειο Πάγο

για να βεβαιώσει αν πραγματικά είπε ότι η Αθηνά

δεν είναι θεός..

“Και βέβαια δεν είναι θεός, θεά είναι,

αφού είναι γυναίκα” είπε.

Όταν το άκουσε ο Θεόδωρος, ο λεγόμενος “άθεος”, τον ειρωνεύτηκε λέγοντας:

“Απο πού το γνώριζε ο Στίλπωνας;

Ή μήπως σήκωσε τον χιτώνα της Αθηνάς και είδε τον κήπο της; “

Περί κίνησης...

Προσπαθούσε ο Ζήνων ο Ελεάτης

να αποδείξει στον Αντισθένη με περίπλοκα και

σοφιστικά επιχειρήματα ότι δεν υπάρχει κίνηση.

Ο Αντισθένης άρχισε να βαδίζει,

ενώ συγχρόνως ρωτούσε τον Ζήνωνα:

“Δεν νομίζεις ότι τα γεγονότα

είναι πιο ισχυρά από τα επιχειρήματά σου;”

Περί κλεφτών...

Όταν είδε ο Διογένης κρατικούς ταμίες να έχουν

πιάσει κάποιον που είχε κλέψει ένα μπουκάλι,

παρατήρησε:

“Οι μεγάλοι κλέφτες έχουν συλλάβει

τον μικρό κλέφτη”

Περί βροντών...

Όταν ο Επαμειώνδας οδηγούσε το στρατό του

εναντίον των εχθρών, ακούστηκε βροντή.

Οι σωματοφύλακές του τον ρώτησαν

τι σήμαινε το γεγονός και εκείνος αποκρίθηκε:

«Σημαίνει ότι οι εχθροί έμειναν εμβρόντητοι».

Περί φιλοξενίας...

Ο Αθηναίος ρήτορας Καλλίστρατος κατηγορούσε τη Θήβα και το Άργος, την πρώτη επειδή γέννησε τον πατροκτόνο και αιμομίκτη Οιδίποδα και το δεύτερο επειδή γεννήθηκε σ΄ αυτό ο μητροκτόνος Ορέστης. Σηκώθηκε τότε ο Επαμεινώνδας και του απάντησε:

«Η Θήβα έδιωξε τον Οιδίποδα και το Άργος τον Ορέστη για τις φοβερές τους πράξεις, εσείς όμως οι Αθηναίοι τους φιλοξενήσατε στην πόλη σας».

Περί αντρών...

Την κόρη του Θεμιστοκλή ζητούσαν σε γάμο

ένας πλούσιος και ένας καλός άντρας.

Ο Θεμιστοκλής προτίμησε τον καλό λέγοντας:

«Προτιμώ άντρα χωρίς χρήματα

παρά χρήματα χωρίς άντρα».

Αλίμονο στην Ελλάδα...

Όταν οι Σπαρτιάτες νίκησαν τους Αθηναίους, ο Αγησίλαος,

που πληροφορήθηκε το πλήθος των νεκρών αντιπάλων, είπε:

«Αλίμονο στην Ελλάδα

που από μόνη της κατέστρεψε τόσους άντρες,

αρκετούς να νικήσουν όλους τους βαρβάρους».

Περί καλού ανθρώπου...

Μετά την νίκη του επάνω στους Έλληνες, συμβούλευαν τον Φίλιππο να καταλάβει τις πόλεις τους και να εγκαταστήσει φρουρές σ΄ αυτές. Ο Φίλιππος απέρριψε την πρόταση λέγοντας:

«Προτιμώ να με λένε για πολύ καιρό καλόν άνθρωπο,

παρά για λίγο καιρό κατακτητή».

Περί μίσθωσης...

Κατηγορούσαν τον Αρίστιππο επειδή μίσθωσε έναν ρήτορα

για να τον υπερασπιστεί σε μια δίκη. Εκείνος απάντησε:

«Σωστά έπραξα.

Και όταν παραθέτω δείπνο, πληρώνω μάγειρο».

Όταν ανακοίνωσαν στον Αναξαγόρα το θάνατο

των γιων του, είπε:

«Γνώριζα ότι γέννησα γιους θνητούς».

Περί θεών... και καιρικών φαινομένων

Μια μέρα η Ξανθίππη έβαλε τις φωνές στο Σωκράτη

και στη συνέχεια άδειασε επάνω του μια λεκάνη νερό.

Ο Σωκράτης είπε:

«Η Ξανθίππη κάνει ό,τι και ο Δίας:

πρώτα βροντά και ύστερα βρέχει».

Περί... τρόπου ζωής

Οι κάτοικοι του Ακράγαντα αγαπούσαν και την καλοπέραση και τα ωραία σπίτια. Ο Εμπεδοκλής, συμπατριώτης τους, έλεγε γι΄ αυτούς:

«Οι Ακραγαντίνοι γλεντούν σαν να πρόκειται

να πεθάνουν αύριο και χτίζουν καλά

και γερά σπίτια σαν να πρόκειται

να ζήσουν αιώνια».

Περί οικοπέδων...

Ο Αλκιβιάδης χάριζε στον Σωκράτη ένα μεγάλο οικόπεδο

για να χτίσει σπίτι. Ο Σωκράτης του λέει:

«Αν χρειαζόμουν παπούτσια και μου έδινες

ένα μεγάλο δέρμα για να τα φτιάξω,

δεν θα ήμουν γελοίος αν το έπαιρνα;».

Περί φλυαρίας...

Ένας φλύαρος συνάντησε τον Αριστοτέλη και άρχισε να

του μιλά για πολλά θέματα. Στο τέλος τον ρώτησε:

«Μήπως είπα φλυαρίες;».

Ο Αριστοτέλης του αποκρίθηκε:

«Δεν τις πρόσεξα καθόλου».

Περί επαίνων...

Όταν κάποτε ο Αντισθένης άκουγε επαίνους

από κακούς ανθρώπους, είπε:

«Με βασανίζει η ιδέα μήπως έκανα κάτι κακό».

Περί ανοικοδόμησης...

Ο Αλέξανδρος ρώτησε τον φιλόσοφο Κράτη αν θέλει να ανοικοδομηθεί η πατρίδα του (την οποία είχε καταστρέψει ο ίδιος ο Αλέξανδρος). Ο φιλόσοφος του αποκρίθηκε:

«Ποιο το όφελος;

Ίσως κάποιος άλλος Αλέξανδρος

την ξεθεμελιώσει ξανά».

Περί... θανατικής ποινής

Ανήγγειλαν στον Αναξαγόρα ότι καταδικάστηκε, από τους Αθηναίους σε θάνατο, για τις θεωρίες του. Ο φιλόσοφος απάντησε:

«Δεν με στενοχωρεί το γεγονός.

Και εκείνους και εμένα

μας έχει καταδικάσει σε θάνατο

η φύση από την ημέρα που γεννηθήκαμε».

Περί αστοχίας...

Κάποιος σημάδευε ένα σκύλο.

Η πέτρα που έριξε αστόχησε όμως

και χτύπησε τη μητριά του.

Αυτό δεν τον πείραξε καθόλου:

«Κι έτσι που έγινε δεν είναι άσχημα»

Περί κλεψιάς...

Ο Δημοσθένης έπιασε κάποιον να το κλέβει.

Ο κλέφτης προσπαθούσε να δικαιολογηθεί:

«Δεν ήξερα ότι αυτό που έκλεβα ήταν δικό σου».

Ο Δημοσθένης του αποκρίθηκε:

«Γνώριζες όμως πολύ καλά ότι δεν ήταν δικό σου».