Του Εύτυχου Συρόπουλου
Η Ιστορία του Νιράν.
Οι μουσουλμάνοι "φίλοι του", τελικά ΔΕΝ τον έσωσαν ..
O Νινάρ Οντίσο ήταν ένας φιλήσυχος νεαρός χριστιανός ορθόδοξος, 26 ετών από την πόλη Al Tabqah της Συρίας. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος και η πόλη του έπεσε στα χέρια των ισλαμιστών, ο Νινάρ αναγκάστηκε με την οικογένειά του να φύγει για πιο ασφαλές μέρος. Μετά από μήνες, τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Νινάρ θέλησε να επιστρέψει για να δει σε ποια κατάσταση βρισκόταν το σπίτι του.
Ο Νινάρ δίσταζε. Φοβόταν μήπως βρεθούν στο δρόμο του οι ισλαμιστές και
μετά... Δεν ήθελε ούτε να σκεφτεί τί θα επακολουθούσε. Δύο φίλοι του
μουσουλμάνοι από την ίδια πόλη τον έπεισαν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος και
ότι εάν συναντούσαν μουσουλμάνους αντάρτες, αυτοί, ως μουσουλμάνοι, θα
εγγυούνταν για αυτόν. Έτσι ο Νινάρ ξεπέρασε τους δισταγμούς του και παρά
τις αντίθετες παροτρύνσεις των δικών του ξεκίνησε για την πόλη του. Στην
επιστροφή όμως η παρέα των τριών νεαρών είχε την ατυχία να πέσει σε
μπλόκο ισλαμιστών της Αλ-Νούσρα. Οι τρομοκράτες ζήτησαν από τους νεαρούς
να προφέρουν τα λόγια της ομολογίας πίστεως του ισλάμ: «Ένας είναι ο
Αλλάχ και ο Μωάμεθ ο προφήτης του». Οι δύο μουσουλμάνοι τρέμοντας από φόβο τα πρόφεραν βιαστικά. Δεν είχαν πρόβλημα. Ήταν μουσουλμάνοι. Ο Νινάρ όμως... Η χριστιανική πίστη του δεν του επέτρεπε να κάνει μία τέτοια ομολογία. Κάτι τέτοιο θα ήταν άρνηση του Χριστού. Και αυτό ο Νινάρ δεν το ήθελε. Είχε μάθει ότι πριν από αυτόν εκατομμύρια άλλοι που είχαν την ίδια πίστη προτίμησαν το θάνατο παρά να προφέρουν έναν τέτοιον λόγο. Έτσι ο Νινάρ προτίμησε να υποστεί τα βασανιστήρια των ισλαμιστών. Οι δύο μουσουλμάνοι φίλοι του φυσικά δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν, όπως αρχικά πίστευαν. Οι ισλαμιστές τον βασάνισαν μέχρι θανάτου. Τον άφησαν μισοπεθαμένο. Οι φίλοι του τον πήραν και τον έφεραν στους δικούς του. Ο Νινάρ δεν άντεξε. Ξεψύχησε στα χέρια των δικών του. Τα τελευταία λόγια του ήταν: «πεθαίνω, αλλά τον Χριστό δεν τον πρόδωσα».
Η "χριστιανική" Ευρώπη περιθάλπει τους Ισλαμιστές δολοφόνους
Κάποτε οι ισλαμιστές που βασάνισαν τον Νινάρ τραυματίστηκαν, πολεμώντας
γενναία τον κυβερνητικό στρατό. Πίστευαν ότι σκοτώνοντας και σφάζοντας
απίστους θα πάνε στον παράδεισο. Πού να βρεθεί όμως νοσοκομείο να τους
περιθάλψει στη Συρία; Αλλά η «χριστιανική» Ελλάδα είχε φροντίσει και για αυτό. Όταν ξέσπασε η «επανάσταση» στην Λιβύη, η τότε Κυβέρνηση είχε κάνει συμφωνία με τους «επαναστάτες» για να περιθάλπονται σε ελληνικά νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Τα χρήματα μάς χρειάζονταν.
Έτσι μπορούσαν να λειτουργήσουν τα ελληνικά νοσοκομεία μέσα στην δύσκολη περίοδο της οικονομικής κρίσης. Όταν άναψε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, η Λιβύη, όπου στο μεταξύ η «επανάσταση» είχε ολοκληρωθεί και είχαν επικρατήσει οι ισλαμιστές, έστειλε μουτζαχεντίν για να πολεμήσουν εναντίον του Άσσαντ.
Όπως φαίνεται, οι δύο πλευρές θυμήθηκαν την συμφωνία που
.jpg)


































