Όταν βγούνε τα φαντάσματα στην Πόλη..

Μέσα δεκαετίας του 70 σουλατσάροντας στην παραλία της φοιτητομάνας Θεσσαλονίκης. Ξένοιαστες στιγμές με καλαμπούρι και πειράγματα νεανικά. Στην φοιτητοπαρέα όλοι χαζογελούσαν εκτός από δύο κολλητούς μου. Ο Ανδρέας από την προσφάτως τότε κατεχόμενη Κυρήνεια και ο Κώστας από την Κωνσταντινούπολη. Πονεμένες ιστορίες και οι δύο κρατούσαν την σοβαρότητα των συζητήσεων βοηθώντας μας με τις επώδυνες εμπειρίες του να ισορροπήσουμε μέσα στον ¨¨παραλογισμό¨¨ των χρόνων της δήθεν μεταπολίτευσης.
Έτσι τα λόγια τους τα κράτησα μαζί με την φιλία που σφράγισε τον φοιτητικό μας χρόνο. Μπορεί να χαθήκαμε, αλλά δεν χάνονται οι σοβαρές κουβέντες τους που μας μετέφεραν κατευθείαν μέσα στα νάματα της πονεμένης Ρωμηοσύνης.

Τον Κώστα από την Πόλη τον θυμήθηκα πρόσφατα όταν διάβασα πριν από λίγες ημέρες τα παρακάτω.

Η μετατροπή των ερειπίων της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Στουδίου σε τζαμί και η εξελισσόμενη φιλολογία για τη μετατροπή και της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης σε τζαμί, προβάλλονται στην Τουρκία ως εξελίξεις που ενθουσιάζουν τα συντηρητικά στρώματα της τουρκικής κοινωνίας.
Πράγμα που είναι και στόχος της τουρκικής κυβέρνησης εν όψει των κρίσιμων δημοτικών εκλογών του προσεχούς Μαρτίου.
Το ενδιαφέρον ως προς τη Μονή του Στουδίου, που λειτουργεί ως μουσείο, πέρα από την ιστορική σημασία του ναού, σχετίζεται με το γεγονός ότι διοικητικά η Μονή υπάγεται στο μουσείο της Αγίας Σοφίας.
Η Μονή κρατά από τον πέμπτο αιώνα. Μετατράπηκε σε τζαμί μετά την Άλωση, αλλά από το 1908 και αφού μεσολάβησαν σεισμοί και πυρκαγιές, εγκαταλείφθηκε, με αποτέλεσμα να λειτουργεί σήμερα ως μουσείο, αλλά σε μορφή ερειπίων.
Η απόφαση για επισκευή της Μονής Στουδίου και της μετατροπής της σε τζαμί ελήφθη από το τουρκικό υπουργικό συμβούλιο τον περασμένο Ιανουάριο. Θα λειτουργήσει ως τζαμί «Ιμραχόρ Ιλγιάς Μπέϊ», όπως ανακοίνωσε ο επικεφαλής της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων, Αντνάν Ερτέμ, ο οποίος διευκρίνισε πως το έργο της επισκευής θα αρχίσει το 2014.


Τα λόγια του φίλου μου ήρθαν και φτερούγισαν μέσα στο μυαλό μου.
Ήταν οι ενθυμήσεις των παιδικών του χρόνων στην Πόλη..
μικρό παιδάκι επισκεπτόμουν την γιαγιά στο πατρικό μας που έβλεπε φάτσα- φόρα το

Άγαλμα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στην πλατεία Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης- πρωτοβουλία Γ.Κουριαννίδη

Ο δημοτικός σύμβουλος του ΛΑΟΣ στον Δήμο Θεσσαλονίκης, Γιάννης Κουριαννίδης, και ο τηλεοπτικός παραγωγός της «Εγνατία Τηλεόραση», Γιώργος Γεωργιάδης, επισκέφθηκαν σήμερα Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, τον παναγιώτατο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο.

Σκοπός της επίσκεψής τους ήταν η ενημέρωση του παναγιωτάτου για την πρόθεση του κ. Κουριαννίδη, κατόπιν σχετικής παρότρυνσης και του κ. Γεωργιάδη, να εισηγηθεί στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο την τοποθέτηση αγάλματος του Έλληνα αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, στην πλατεία Αγίας Σοφίας, μπροστά ακριβώς από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας.

Σύμφωνα με τον κ. Κουριαννίδη, η φυσιογνωμία της εν λόγω πλατείας αλλά και του πέριξ αυτού χώρου έχει έντονο το θρησκευτικό και εθνικό στοιχείο. Δεν είναι μόνον ο ιερός ναός που αποτελεί ένα μνημείο της Ορθοδοξίας, αλλά εκεί βρίσκεται το επιβλητικό άγαλμα του μάρτυρα μητροπολίτη Χρυσοστόμου Σμύρνης.

Ακόμη, εκεί συναντούμε το μνημείο της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, καθώς και το μαρμάρινο σύμπλεγμα του παπά, του δασκάλου και του Πόντιου μαχητή.

Το μοναδικό παράταιρο γλυπτό που υπάρχει στην περιοχή είναι αυτό που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην κεντρική είσοδο του ναού, καταμεσίς της πλατείας, μία μοντέρνα κατασκευή του γλύπτη Μ. Τζομπανάκη, με τίτλο «Πολίτες». Το εν λόγω έργο, ασχέτως της καλλιτεχνικής αξίας του, αποτελεί παραφωνία στη συνολική φυσιογνωμία του χώρου.

Ο κ. Κουριαννίδης εξέθεσε την άποψή του στον παναγιώτατο, να μεταφερθεί δηλαδή το εν λόγω άγαλμα σε άλλον χώρο (μία ιδέα θα ήταν να τοποθετηθεί έμπροσθεν του νέου δημαρχιακού μεγάρου, στην πλατεία που βρίσκεται στη συμβολή των οδών 3ης Σεπτεμβρίου, Μαν. Ανδρόνικου και Μεγ. Αλεξάνδρου) και στη θέση του να τοποθετηθεί το άγαλμα του Κων. Παλαιολόγου.

Ο κ. Άνθιμος ενθουσιάστηκε με την ιδέα, την οποία υποστήριξε αμέσως. Αποκάλυψε μάλιστα, ότι υφίσταται ήδη έτοιμο άγαλμα του Έλληνα αυτοκράτορα, και μάλιστα του μεγάλου γλύπτη Γιάννη Παππά, του ιδίου που καλλιτέχνησε και το άγαλμα του στρατηλάτη μας Μεγάλου Αλεξάνδρου, που περιμένει κι αυτό την τοποθέτησή του, εδώ και πολλά χρόνια στην Αθήνα.

Παρουσία μάλιστα των δύο επισκεπτών του, ο παναγιώτατος τηλεφώνησε στον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αναγέννησης, κ. Στ. Παπαθεμελή, ο οποίος διατηρεί σχέσεις με την οικογένεια Παππά και επιβεβαίωσε την ύπαρξη του γλυπτού, ενημερώνοντάς τον παράλληλα για την πρόθεση του κ. Κουριαννίδη να εισηγηθεί την τοποθέτηση του αγάλματος στην πλατεία Αγ. Σοφίας, με την οποία ο κ. Παπαθεμελής συμφώνησε αμέσως και με ενθουσιασμό.

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε σε κλίμα αισιοδοξίας για την αποδοχή από το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης της πρότασης του κ. Κουριαννίδη, κάτι που συγκεντρώνει ήδη, εκτός από τη στήριξη των κ.κ. Ανθίμου και Παπαθεμελή, και αυτή διαφόρων ομοσπονδιών και σωματείων του προσφυγικού Ελληνισμού.

Καταδίκη της Τουρκίας από το ΕΔΑΔ για τις ελληνικές περιουσίες στην Πόλη

Δικαίωση στην υπόθεση Πιστικά

Εγκαταλελειμμένα ή καταπατημένα ελληνικά σπίτια στην Πόλη, σε φωτογραφικά στιγμιότυπα του 2002.
Στρασβούργο: Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) καταδίκασε ομόφωνα την Τουρκία για την υπόθεση της περιουσίας της Πολυξένης Πιστικά, επειδή παραβίασε των δικαίωμα των αδελφών της στην περιουσία της. Με την ομόφωνη απόφασή του (31206/02) στις 29 Σεπτεμβρίου το ΕΔΑΔ όχι μόνο καταδίκασε την Τουρκία για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην υπόθεση των αδελφών Φωκά, περιόρισε επιπλέον την Τουρκία στο δικαίωμα έφεσης, αφού και η Τουρκάλα δικαστής που συμμετείχε στην σύνθεση του δικαστηρίου ψήφισε υπέρ της καταδίκης της Αγκυρας.

H Πολυξένη Πιστικά, γεννήθηκε Ελληνίδα υπήκοος και υιοθετήθηκε το 1954 από τον Απόστολο Πιστικά και την σύζυγό του Ελισάβετ, επιφανή μέλη της ελληνικής ομογένειας στην Πόλη με τουρκική υπηκότητα.

Βάσει του μυστικού προεδρικού διατάγματος του 1964, του περιώνυμου «Καραρναμέ του '64», με τον οποίο οποία δεσμεύτηκαν όλες οι περιουσίες των Ελλήνων υπηκόων στην Τουρκία, τα αδέλφια της Πολυξένης Πιστικά στερήθηκαν του δικαιώματος να κληρονομήσουν την αδελφή τους, όταν αυή απεβίωσε το τον Απρίλιο του 2000. Η δέσμευση των ελληνικών περιουσιών της Πόλης ήλθε ως επακόλουθο των μαζικών απελάσεων 12.000 Ελλήνων της Πόλης το 1964.

Ο δικαστικός μαραθώνιος πάντως είχε ξεκινήσει νωρίτερα, το 1991, όταν ο Γιάννης Φωκάς, με άκαρπες δικαστικές ενέργειες προσπάθησε να αποδείξει στην Τουρκία την συγγενική σχέση με την Πολυξένη και να διορίσει επίτροπο στην αδελφή του, που νοσηλευόταν στο Ψυχιατρικό Τμήμα του ελληνικού νοσοκομείου Βαλουκλή της Πόλης.

Η Πολυξένη Πιστικά απεβίωσε αφήνοντας μοναδικούς κληρονόμους τους αδελφούς της Ιωάννη και Βαγγέλη Φωκά, Έλληνες πολίτες που ζούσαν στην Ελλάδα.

Αφού εξαντλήθηκαν τα ένδικα μέσα στην Τουρκία κατέθεσαν προσφυγή, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά της Τουρκίας ζητώντας αποζημίωση 19 εκατ. ευρώ.

Την νομική ομάδα εκτός από τον κο Δημήτρη Γκελντή από την Κατερίνη αποτελούν ο κύπριος δικηγόρος Αχιλλέας Δημητριάδης (υπόθεση Λοιζϊδου) και ο Τούρκος δικηγόρος Κων/πολης Οκαν Χεμνσινλίογλου.

Στο διάστημα αυτό η Τουρκία καταδικάστηκε από δύο επιτροπέςτου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Επιτροπή Αναφορών.

Παράλληλα δέχθηκε καταγγελίες για παραβιάσεις του «ευρωπαϊκού κεκτημένου» στον αρμόδιο για την διεύρυνση της ΕΕ επίτροπο Όλι Ρεν, ο οποίος ανέφερε ότι αναμένει την απόφαση του ΕΔΑΔ για να πάρει η ΕΕ θέση στο θέμα της επιστροφής των Ελληνικών περιουσιών της Πόλης.

Ο δικηγόρος από την Κατερίνη Δημήτρης Γκελντής, που έδωσε όλα αυτά τα χρόνια το δικαστικό αγώνα δήλωσε: «Ύστερα από 18 χρόνια δικαστικών αγώνων η απόφαση του ΕΔΑΔ δικαιώνει τους αδελφούς Φωκά. Η Τουρκία το 1950 υπέγραψε και αποδέχθηκε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σήμερα 59 χρόνια μετά καλείται να την σεβαστεί και να την εφαρμόσει. Ήταν ένας μακρύς και δύσκολος αγώνας ευτυχώς όχι μοναχικός... Στο ΕΔΑΔ δεν διεκδικήσαμε μόνο τα δικαιώματα μας, κερδίσαμε και την αξιοπρέπεια μας».

Η απόφαση αυτή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα γιατί το Δεκέμβριο κρίνεται από την ΕΕ η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και η εναρμόνισή της με το «ευρωπαϊκό κεκτημένο».

Επιπλέον αποτελεί δεδικασμένο για τα χιλιάδες ακίνητα των ελληνικών περιουσιών τα οποία κατά καιρούς δεσμεύτηκαν από την τουκρική κυβέρνηση. Ο αριθμός τους, εκτιμά ο κ. Γκελντής, ανέρχεται στα 11.900.

Πηγή: news.in.gr

Σεπτεμβριανά 1955

Η 6η Σεπτεμβρίου ήταν ήρεμη και συνηθισμένη μέρα. Ωστόσο η τα χαράματα, όταν οι δείκτες όδευαν προς την 7 Σεπτεμβρίου, ξέσπασε σαν λαίλαπα το κακό. Οι άνθρωποι δεν έμοιαζαν με ανθρώπους. Φόρεσαν μονο­μιάς τη μάσκα του κακού και παίρνοντας εντολές από κυβερνητικές υπηρεσίες άρχισαν να σπάζουν, να ρημάζουν, να λεηλατούν και να κακοποιούν τους Ρωμηούς του χωριού.

Το πρωί, μόλις χάραξε, μαθεύτηκε πως το οργανωμένο αυτό έγκλημα είχε συμβεί σ' όλες τις κοινότητες, σ όλες τις γειτονιές, σ' όλα τα καταστήματα, σ' όλες τις αγορές όπου υπήρχε Ρωμέϊκη ψυχή. Και δεν ήταν λίγες οι ψυχές που υπέστησαν το τραύμα από τον μέχρι χθες συντοπίτη τους. Εκατόν σαράντα χιλιάδες Έλληνες έζησαν τις εφιαλτικές στιγμές της νύκτας αυτής που χαρακτηρίστηκε δεύτερη «νύκτα του Αγίου Βαρθολομαίου».

Το χωριό μας έδινε την εικόνα καταστραμμένου τοπίου από θεομηνία. Όλο το νοι­κοκυριό του κάθε ελληνικού σπιτιού ήταν έκθετο στους δρόμους και τα πεζοδρόμια.

Η εκκλησία μόλις από θαύμα σώθηκε από ολοκληρωτική καταστροφή. Εσωτερικά τίποτα δεν είχε μείνει όρθιο, τίποτα που να δίνει την αίσθηση ενός Ναού. Το Αγίασμα ήταν κατεστραμμένο, τα μανουάλια είχαν ριχθεί μεσ' τη σήραγγα της πηγής και οι εικόνες κομ­μένες στα τέσσαρα έπλεαν στα νερά του Αγίου Παντελεήμονα. Το κελλί του παπα-Νικόλα ανάστατο, λες και πέρασε τυφώνας και παρέσυρε τα πάντα στη δίνη του.

Ο ίδιος σώθηκε, αφού έγκαιρα κατέφυγε στο υπόγειο του κελλιού εκεί, όπου υπήρχαν τα νεκροσάντουκα που προοριζότανε για τους πτωχούς και άπορους συνανθρώπους που δεν είχαν τα μέσα τα οικονομικά να ταφούν με δικά τους χρήματα.

Τα θρανία του σχο­λείου μόνο για καυσόξυλα ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθούν και οι γραμμένοι με κι­μωλία μαυροπίνακες βρισκόντουσαν ανάκατοι στους δρόμους. Ήταν η χρονιά που ο Γυμνασιάρχης του Ζωγραφείου Λυκείου ο αείμνηστος κ. Μούτσογλου με την οικογένεια του παραθέριζε στο Τσεγκέλκιοϊ σε διαμέρισμα που βρισκόταν μεσ' το σχολικό κτίριο. Η έγκαιρη φυγή του έσωσε αυτόν και τα παιδιά του από πιθανή εξόντωση, γιατί ο χώρος της Εκκλησίας και του Σχολείου ήταν ο κύριος στόχος για ολοκληρωτική καταστροφή.

Για τα σπίτια ας μη γίνεται λόγος. Ο κάθε οικοδεσπότης με τον πόνο του και το μέγεθος της καταστροφής του. Ένα ερώτημα βουβό πλανιόταν στ' άλαλα χείλη: Γιατί τούτη η μανία; Γιατί τόσο μίσος;

Κι όμως οι Τούρκοι του χωριού, οι μέχρι πριν μια μέρα υποτιθέμενοι φίλοι μας, μας κοίταζαν έντρομοι και έκθαμβοι. Διακρινόταν στη ματιά τους η στενοχώρια που αισθάνονταν. Αρκετοί είχαν συμμετοχή στην εξοντωτική αυτή επιχείρηση κατά των χριστια­νών συντοπιτών τους.

Όταν άρχισε η έρευνα για συμμετοχή στους βανδαλισμούς, μπήκαν στη φυλακή αρκετοί γνώριμοι του χωριού, ενώ αντίθετα ο δάσκαλος ο Χουλουσί, ο φαρμακοποιός Χαλίμ μπέης, ο Νουρίς ο περιπτεράς, ο Νετζατίς κ.α. αποδεδειγμένα προσπάθησαν ν' αποτρέπουν μεγαλύτερης έκτασης καταστροφές. Άλλοι πρόταξαν τα στήθη τους, για να εμποδίσουν τους έξαλλους ανθρωπόμορφους ταύρους που δεν αρκέσθηκαν στις υλικές ζημίες, αλλά ποθούσαν να σπιλώσουν και τις ηθικές αξίες των «γκιαούρηδων».

Η καταστροφή πάντως δεν αποτράπηκε. Από την επομένη κάθε σπιτικό είχε να χα­ράξει την δική του πλέον τακτική. Σχεδόν όλοι συνέκλιναν στη φυγή.

Οι πιο θερμόαιμοι Τούρκοι συνέχιζαν να σκορπούν τον φόβο στους έντρομους ακόμη χριστιανούς. ...

Σαν επιδημία απλώθηκε η φυγή απ' το χωριό. Όσοι είχαν τα οικονομικά μέσα εγ­κατέλειπαν τις πατρικές τους εστίες και μετακόμισαν στην πολυσύχναστη Κων/πολη. Λες και αν ήθελαν οι Τούρκοι να επαναλάβουν άλλη μια τέτοια επιχείρηση, δε θα τους ανα­κάλυπταν.

Αυτό ήταν. Το χωριό άρχισε να αραιώνει από κατοίκους, η εκκλησία να στερείται από το εκκλησίασμα και το σχολείο να αντιμετωπίζει δυσκολίες από την έλλειψη μαθη­τών. Τ

ο άλλοτε ολοζώντανο Τσεγκέλκιοϊ σίγασε από τα παιδικά τιτιβίσματα, σιώπησε απ' τα ελληνικά γλέντια.

Η χαρμόσυνη καμπάνα δεν ακούσθηκε γι' αρκετό διάστημα, οι νοικοκυρές απέφευγαν να βγουν στην αγορά για ψώνια και τα μαθητούδια που αποτελούσαν ένα μικρό κόσμο γελούμενο, γεμάτο άνεση και φως, με φόβο κρυφοπήγαιναν στο ρημαγμένο τους σχολείο.

Βουβοί όμως και οι Τούρκοι. Αναλογίζονταν τις ευθύνες τους και αναρωτιόνταν τι ήταν αυτό που έκαναν. Ένας μόνο ψευτοήρωας κυκλοφορούσε με μπαταρισμένο το κεφάλι του, μέχρι να μπει στη φυλακή μετά τις ευθύνες που του επέρριψαν οι αντιτιθέ­μενοι σ' αυτό το έγκλημα. Για το σπασμένο αυτό κεφάλι υπάρχει μια μαρτυρία αρκετά ενδιαφέρουσα. Στο στρατόπεδο του Κούλελι υπηρετούσε την θητεία του κάποιος Ρωμηός φαντάρος, ο οποίος στην γενική επίταξη του συντάγματος του βρέθηκε στην ομά­δα που θα κατέστρεφε τον Άγιο Γεώργιο στο Τσεγκέλκιοϊ. Βλέποντας τον καθοδηγητή, να δίνει εντολές και να καταστρέφει με μανία τα εικονίσματα, δεν άντεξε και μες τον πα­νικό που επικρατούσε, του έδωσε με το ρόπαλο που κρατούσε ένα γερό κτύπημα. Τι σύμπτωση όμως; Η αφήγηση αυτή που έγινε μετά από αρκετά χρόνια, συμπίπτει άμεσα με τον τραυματισμένο Τούρκο χωριανό που έλεγε ότι του συνέβη ένα ατύχημα.

Μετά τα γεγονότα δόθηκε εντολή να κατατεθούν υπεύθυνες δηλώσεις για το μέγε­θος καταστροφής του κάθε νοικοκυριού και να αξιολογηθούν σε χρήμα οι ζημιές που προκλήθηκαν. Πράγματι οι Χριστιανοί έκαναν αυτό που τους ζητήθηκε και μετά από αρκετό χρόνο τους δόθηκε αποζημίωση που ανερχόταν στο 25% των δηλωθέντων.

Παράλληλα μετά μερικές μέρες εκτέθηκαν διάφορα αντικείμενα — προϊόντα κλοπής — στις αίθουσες του σχολείου, για ν' αναγνωρισθούν και να δηλωθούν σε ποιον ανήκουν. Η αναγνώριση φυσικά δεν ήταν δύσκολο να γίνει. Εκείνο που δεν έγινε ήταν η επιστροφή των αντικειμένων στους δικαιούχους.

...

Ιωσήφ Κωνσταντινίδης
το πλήρες κείμενο εδώ: http://www.megarevma.net/septemvriana1955.htm

Παραθέτουμε και μερικά συγκλονιστικά βίντεο από τη Μηχανή του χρόνου.
Αξίζει να τα δείτε.
Όταν οι τηλεοράσεις μας έχουν βομβαρδίσει με αηδίες, προωθήστε τι συνέβει τον Σεπτέμβρη, 54 χρόνια πριν.
Οι τούρκοι δεν ήταν αιμοσταγείς και βάρβαροι μόνον επί τουρκοκρατίας.
Το 1922, το 1955, το 1974 είναι σημάδια που δείχνουν τον "πολιτισμό" που έχουν μέσα τους.

μέρος 1:


μέρος 2:


μερος 3


μέρος 4


μέρος 5

Ετοιμάζουν νέο Πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη; Νέες Τουρκικές προκλήσεις. Σιγή ιχθύος από πολιτικούς και ΜΜΕ

εφημερίδα ΕΣΠΡΕΣΟ :

Νέα Σεπτεμβριανά φοβούνται στην Πόλη

28.8.2009

Οι πράσινες και κόκκινες λωρίδες από μπογιά που εντοπίστηκαν σε εξωτερικούς τοίχους σπιτιών Ελλήνων και Αρμενίων της Κωνσταντινούπολης, λίγες ημέρες πριν από τη μαύρη επέτειο των Σεπτεμβριανών, έχουν προβληματίσει τις δύο κοινότητες καθώς και το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, που δημοσιεύθηκαν και στην ιστοσελίδα Ρομφαία, σε σπίτια σε διάφορες περιοχές της Πόλης όπου ζουν χριστιανοί υπάρχουν λωρίδες πράσινης μπογιάς, ενώ στα σπίτια των Αρμενίων υπάρχουν λωρίδες κόκκινης μπογιάς.

Οι χριστιανοί έμειναν έκπληκτοι όταν είδαν στα σπίτια τους λωρίδες πράσινης μπογιάς, φέρνοντας αμέσως στη μνήμη τους τις καταστροφές της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου του 1955, τότε που ο τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.

Μάλιστα βουλευτής του τουρκικού κοινοβουλίου κατέθεσε πριν από λίγες ημέρες επίσημη αίτηση προς τον υπουργό Εσωτερικών της Τουρκίας Μπεσίρ Αταλάι, ζητώντας να του δοθούν οι ανάλογες εξηγήσεις για το τι συμβαίνει.

Επίσης ο ίδιος βουλευτής δήλωσε ότι πρόσφατα έλαβε ένα αυξανόμενο αριθμό καταγγελιών από χριστιανούς σχετικά με παρενοχλήσεις και διακρίσεις.

Να αναφερθεί ότι οι αρμενικές και ελληνικές χριστιανικές κοινότητες ζουν στην Κωνσταντινούπολη εδώ και πολλούς αιώνες, όμως τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί πάρα πολύ οι εκδηλώσεις μίσους και τα εγκλήματα εναντίον τους. Στην Κωνσταντινούπολη σήμερα ζουν περισσότεροι από 50.000 Αρμένιοι και περίπου 2.500 Ελληνες.

Προχθές ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέφθηκε τον νέο διευθυντή Ασφαλείας της Πόλης Χουσεΐν Τσαπκίν. Η επίσκεψη δεν αποκλείεται να συνδυάζεται με το συγκεκριμένο γεγονός.

Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Πατριαρχείου, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο συνόδευσαν στη συνάντηση ο πρωτοσύγκελος του Πατριαρχείου Στέφανος και ο εκπρόσωπος των μειονοτήτων της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων Παντελής Βίγκας.

ΚΩΣΤΑΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ




Καταγράφουμε μερικές ακόμη πρόσφατες Τουρκικές προκλήσεις:
1) Τουρκικό μη επανδρωμένο κατασκοπευτικό αεροσκάφος επάνω από τη Χίο
2) Ο νέος Αρχηγός του Πομεμικού Ναυτικού της Τουρκίας, Εσρέφ Γουργίτ, δήλωσε :οι ναυτικές δυνάμεις της Τουρκίας, δεν θα επιτρέψουν στην Κύπρο να προχωρήσει σε έρευνες πετρελαίου στη Μεσόγειο.
3) ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΚΤΑΙΩΡΟΣ παρενοχλεί μικρά σκάφη με 30 κατοίκους από το Καστελλόριζο όταν επέστρεφαν από τη νησίδα Ρω,
4) H Τουρκία εντείνει καθημερινά την ιδιαίτερα επιθετική δραστηριότητα στο Αιγαίο
5) Παρουσία οργανωμένων πυρήνων της τουρκικής ΜΙΤ στο Αιγαίο (Ρόδο) και στη Θράκη. Υπόθεση: Ivy-B (τουρκικό πλοίου που μετάφερε πυρομαχικά, G3 χωρίς αριθμούς σειράς, πολυβόλα και οδηγίες ανταρτοπολέμου στα τουρκικά)
6) Οι τούρκοι βάζουν τις φωτιές στην Ελλάδα: παραδοχή Τούρκου μπροστά στις κάμερες. Οι ασύμμετρες απειλές δεν χρησιμοποιήθηκαν τυχαία από τον κ. Πολύδωρα.


Να θυμήσουμε επίσης ότι όταν έλληνες βατραχάνθρωποι διαπίστωσαν ότι είχε μείνει σε βράχο το σόναρ της τουρκικής φρεγάτας που παρανόμως έπλεε στην περιοχή της νήσου Ρω η πολιτική εντολή ήταν να ΜΗΝ το φέρουν στην επιφάνεια (για να μην προκαλέσουν διπλωματικό επεισόδιο αφού θα ήταν πλέον χειροπιαστή απόδειξη ότι οι τούρκοι παραβιάζουν τα ελληνικά χωρικά ύδατα).

Να θυμήσουμε και την άρνηση να δεχθούμε ρωσσικά ελικόπτερα στις πρόσφατες πυρκαγιές παρά την δωρεάν προσφορά τους από τη ρωσσία ... αντιθέτως το έλεγε και το ξαναέλεγε η ΕΡΤ και το τόνιζαν συνεχώς και στις δηλώσεις τύπου ότι η τουρκία έστειλε ένα αεροσκάφος (εξαιρετικά παλαιού τύπου και κατόπιν εορτής- αλλά αυτά δεν το έλεγαν).

Είναι τραγικό κάποιοι να μας "βιάζουν" και να συνεχίζουμε να προσποιούμαστε ότι "χαμογελάμε".



Φοβάμαι ότι το γνωστό σύνθημα που ακούστηκε στην Κύπρο και που προκάλεσε συλλήψεις από το "πλουραλιστικό" κράτος Χριστόφια ίσως η ιστορία το επεκτείνει για να αφορά και Έλληνες πολιτικούς.

ΟΔΟΣ ΤΖΕΛΑΛ ΜΠΑΓΙΑΡ... ΣΤΗΝ ΛΕΜΕΣΟ!!! - ΣΥΝΗΘΗΣ ΥΠΟΠΤΟΣ Ο ΓΝΩΣΤΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ

Σε έναν από τους μεγαλύτερους σφαγείς του Ελληνισμού τον Τζελάλ Μπαγιάρ έχει αφιερώσει ο Δήμος Λεμεσού έναν από τους πλέον πολυσύχναστους δρόμους της πόλης. Ο Τζελάλ Μπαγιάρ ήταν πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας την περίοδο των Σεπτεμβριανών του 1959 όταν ξεκληρίστηκε ότι είχε απομείνει από τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης.

Από την ιστοσελίδα http://androutsou.wordpress.com/2009/06/01/gia-to-mitropol/ μπορούμε να διαβάσουμε τι είχε γίνει τότε :

<< Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1959 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης είχαν οργανωθεί από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (Özel Harp Dairesi), το οποίο αποτελούσε τον μηχανισμό, που είχε στηθεί από το ΝΑΤΟ για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου. Οι πρώτες συγκεντρώσεις και ομιλίες ξεκίνησαν κατά τις 4:30 το απόγευμα, ενώ οι πρώτες ταραχές πρέπει να ξεκίνησαν γύρω στις 5:30. Φυσικά, η ώρα ενάρξεως των τουρκικών επιθέσεων εποίκιλλε από συνοικία σε συνοικία. Επιθέσεις εναντίον των Ελλήνων και των περιουσιών τους έλαβαν χώρα και στην ευρωπαϊκή και στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και στις νήσους Χάλκη και Πρίγκηπο, από Τούρκους που μεταφέρθηκαν εκεί με πλοιάρια. Με στρατιωτική πειθαρχία κινούμενος ο τουρκικός όχλος, ο οποίος ανερχόταν σε δεκάδες χιλιάδες άτομα, κινήθηκε κατά παντός του ελληνικού. Μέσα σε εννέα περίπου ώρες (διότι σε πολλά σημεία οι βανδαλισμοί συνεχίστηκαν και μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου μετά τα μεσάνυκτα) καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι σε 2 κοιμητήρια, καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή. Ξέρω ότι τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν βάναυσα. Σε δύο περίπου χιλιάδες υπολογίζονται από τους κύκλους της ομογενείας οι βιασμοί, αν και επισήμως καταγγέλθηκαν μόνο 200, για ευνόητους λόγους. Ιδιαίτερο μίσος επεδείχθη κατά των ιερωμένων, αφού πολλοί απ’ αυτούς ξυλοκοπήθηκαν αγριότατα, άλλοι γυμνώθηκαν και διαπομπεύθηκαν, εξαναγκαζόμενοι να φωνάζουν: «Η Κύπρος είναι τουρκική», ενώ υπάρχουν μαρτυρίες ότι σε κάποιο ιεροδιάκονο έγινε αναγκαστική περιτομή. Ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος και ο ηλικιωμένος μοναχός Χρύσανθος Μαντάς ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ενώ ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παρεφρόνησε από τους ξυλοδαρμούς και ύστερα από λίγο χρόνο απεβίωσε. Ξέρω ότι μετά την ανάδειξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πρωθυπουργία στις 6 Οκτωβρίου 1955 και την αποχή της Ελλάδος από γυμνάσια του Ν.Α.Τ.Ο. στην Μεσόγειο, η Άγκυρα υποχρεώθηκε να αποδώσει μια στοιχειώδη ηθική ικανοποίηση στην Ελλάδα: Στις 24 Οκτωβρίου τίμησε σε ειδική τελετή στο στρατηγείο του Ν.Α.Τ.Ο. στην Σμύρνη την ελληνική σημαία, την οποία ύψωσε ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών. Σημειώνεται δε ότι, ταυτόχρονα με την έναρξη των ανθελληνικών γεγονότων στην Κωνσταντινούπολη, ο τουρκικός όχλος στην Σμύρνη επετέθη και κατέστρεψε το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, που λειτουργούσε στο στρατηγείο του Ν.Α.Τ.Ο. για τις ανάγκες των Ελλήνων αξιωματικών, λεηλάτησε τα σπίτια τους, ενώ προπηλάκισε αρκετούς από αυτούς. Ξέρω πως από τα μέλη της κυβερνήσεως Μεντερές, συμμετοχή στην διοργάνωση του ανθελληνικού πογκρόμ φαίνεται να είχαν, εκτός από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, οι Μαχμούτ Τζελάλ Μπαγιάρ, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Μεχμέτ Φουάτ Κιοπρουλού, πρώην Υπουργός Εξωτερικών, Φατίν Ρουστού Ζορλού, Υπουργός Εξωτερικών, Ναμίκ Γκεντίκ, Υπουργός Εσωτερικών, Ετχέμ Μεντερές, Υπουργός Αμύνης και Φαχρεττίν Κερίμ Γκιοκάυ, βαλής (κυβερνήτης) της Κωνσταντινουπόλεως. >>


Λίγες μέρες μετά υποκριτικά , ο πρόεδρος της τουρκικής δημοκρατίας Τζελάλ Μπαγιάρ , υποκριτικά παρηγορούσε τους Έλληνες της Πόλης, πάνω στα ερείπια των περιουσιών και των καρδιών τους, υποσχόμενός τους βοήθεια!

θυμίζουμε ότι πριν μερικά χρόνια ο Δήμος Λεμεσού είχε μετονομάσει την κεντρικότατη λεωφόρο Μακεδονίας σε Σπύρου Κυπριανού !