Η αλήθεια για την σφαγή των 7.000, στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης

Στην "Ιστορία του Ελληνικού έθνους" της "Εκδοτικής Αθηνών" ρητά αναφέρεται πως:  
«Την άνοιξη του 390 ο Θεοδόσιος δημοσίευσε ένα νόμο που τιμωρούσε με θάνατο την ομοφυλοφιλία. Βασιζόμενος στο κείμενο αυτό ο Βουθέριχος ....φυλάκισε έναν δημοφιλή ηνίοχο. Οργισμένος ο όχλος....κατακρεούργησε τον στρατηγό. 
Ο θυμός που κατέλαβε τον Θεοδόσιο ...ήταν τρομερός....και διέταξε να περικυκλώσει ο στρατός τον ιππόδρομο ...και να σφάξει όλους τους θεατές. Για την διαταγή μετανόησε, αλλά η ανάκλησή της έφτασε στη Θεσσαλονίκη αφού είχαν σφαγεί 7.000 πολίτες».

Και βέβαια στον Ιππόδρομο πήγαιναν πολλοί Χριστιανοί, και είναι σίγουρο ότι εκεί σφαγιάσθηκαν και αυτοί. Δεν ήταν λοιπόν θρησκευτικός διωγμός, αλλά πολιτικός. Ήταν μια εποχή που η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία προσπαθούσε να έχει συμμάχους τους Γότθους και κάποια άλλα Γερμανικά φύλα, για να την πρστατεύουν στη Δύση από επιδρομές ομοφύλων τους. Και η δολοφονία τών Γερμανών αξιωματικών διετάρασσε αυτές τις σχέσεις. Ο Θεοδόσιος λοιπόν, θέλησε αφ' ενός να δείξει την ισχύ του, ώστε να γίνονται σεβαστοί οι νόμοι του, αφ' ετέρου να δείξει στους συμμάχους του Γότθους ότι οι δολοφονίες τών αξιωματικών τους τιμωρήθηκαν, κάτι που θα διατηρούσε τη συμμαχία και τη σταθερότητα τής Δυτικής αυτοκρατορίας. Καμία σχέση με διωγμούς! Καθαρά πολιτικοί λόγοι τον ώθησαν σε αυτή τη δολοφονία.

Όμως ο Θεοδόσιος ήταν Χριστιανός! Και αυτό ήταν ένα απαράδεκτο έγκλημα από την πίστη τής αγάπης τού Χριστού. Ποια ήταν η αντιμετώπισή του από τη λοιπή Εκκλησία;

Ο Αμβρόσιος ταράχθηκε τόσο από την συμπεριφορά του Θεοδόσιου ώστε κατέφυγε εις την εξοχή και δεν επιθυμούσε να τον δει. Εκεί του έγραψε μια επιστολή ελέγχοντας αυτόν και του συνιστούσε βαθιά μετάνοια, άνευ της οποίας δεν θα τον άφηνε να μεταλάβει τα άχραντα μυστήρια. Ο Θεοδόσιος δεν έδωσε σημασία εις την επιστολή και μετά από λίγες ημέρες εμφανίσθηκε εις τον ναό. Κατά την διήγηση του Θεοδώρητου ο Αμβρόσιος εμφανίσθηκε εις τα πρόθυρα και εμπόδισε την

12θεϊσμός: Ὁ νεοϊουλιανισμὸς τῆς «νέας ὑδροχοϊκῆς ἐποχῆς»

Ξεφυλλίζοντας τά πάμπολλα περιοδικά καί περιδιαβαίνοντας τίς δαιδαλώδεις ἰστοσελίδες τοῦ χώρου τῆς ἑλληνικῆς καί ξένης «ἀρχαιολατρίας», διαπιστώνουμε ἕνα ἀπίστευτο μίσος κατά τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Συναντοῦμε μία πρωτόγνωρη προσπάθεια νά σπιλωθεῖ τό θεῖο πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού συχνά φθάνει σέ ἀκρότητες χυδαίων ὕβρεων. Βλέπουμε μέ ἔκπληξη μία πρωτοφανῆ παραχάραξη πληθώρας ἱστορικῶν γεγονότων, γιά νά «ἀποδειχθεῖ» ὁ Χριστιανισμός ὡς «ἡ κύρια πηγή τῆς κακοδαιμονίας τοῦ κόσμου», ὡς «τό προαιώνιο ἄχθος τῆς ἀνθρωπότητας», ὡς «ἡ ἰσχυρή τροχοπέδη τῆς προόδου καί τῆς ἐπιστήμης», ὡς «σκοταδιστική καί ἀντιδραστική συντεχνία τῶν παπάδων» καί ἄλλα ἀπίστευτα! Βιώνουμε, ὡς χριστιανοί ἕνα, ἄνευ προηγουμένου, κλίμα ἀπειλῶν καί τρομοκρατίας, τό ὁποῖο ἐκτείνεται καί ὡς αὐτή τή φυσική μας ἐξόντωση!
 
Ἐκεῖ πού ἑστιάζουν περισσότερο τίς ἐσκεμμένες ἱστορικές στρεβλώσεις τούς εἶναι ἡ ἀνυπόστατη καί ἀντιεπιστημονική ἄποψη ὅτι δῆθεν ὁ Χριστιανισμός ἐπιβλήθηκε διά τῆς βίας στά πρωτοβυζαντινά χρόνια, προκαλώντας «ἀνείπωτες σφαγές, διώξεις καί καταστροφές» κατά τῶν «αὐτόχθονων» ἐθνικῶν θρησκειῶν. Εἰδικά οἱ Ἕλληνες «ἀρχαιολάτρες» προσάπτουν στήν Ἐκκλησία τή χιλιοειπωμένη κατηγορία ὅτι δῆθεν αὐτή «κατέσφαξε τούς Ἕλληνες καί κατέστρεψε τόν ἑλληνικό πολιτισμό». Ἔχουν ὡς ἀρχή καί προσφιλῆ μέθοδο νά ἀπομονώνουν ὁρισμένα ἐλάχιστα ἱστορικά γεγονότα καί ἀποσπάσματα ἀπό συγκεκριμένους ἀπολογητικούς λόγους τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας κατά τῶν θρησκευτικῶν καί μόνο πρακτικῶν τοῦ ἐθνισμοῦ καί νά τά γενικεύουν. Ἀποσποῦν ἐπίσης ὁρισμένα στοιχεῖα ἀπό τίς νομοθεσίες τῶν αὐτοκρατόρων στά πρωτοβυζαντινά χρόνια, τά ὁποῖα ἔθεταν κάποιους περιορισμούς στά ἀσύδοτα ἐθνικά ἱερατεῖα καί στά σκοταδιστικά θρησκευτικά κέντρα, ὅπως ἦταν τά μαντεία, προκειμένου νά στηρίξουν τίς κατηγορίες τους.
 

Ἡ ἐπιστήμη τῆς ἀνθρωπολογίας καί τῆς ψυχολογίας, ὅπως καί ἡ ἐπιστήμη τῆς ἱστορίας, μᾶς βεβαιώνει πώς καμιά θρησκευτική πίστη ἤ ἰδεολογία δέν ἐξαφανίστηκε ποτέ μέ τή βία. Ἀντίθετα,