Απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου στην Υπόθεση της Φαλαινοθηρίας στην Ανταρκτική (Αυστραλία κατά Ιαπωνίας, παρεμβαίνουσας της Ν. Ζηλανδίας)

Το πρόγραμμα φαλαινοθηρίας της Ιαπωνίας δεν εξυπηρετεί επιστημονικούς σκοπούς και ως εκ τούτου πρέπει να διακοπεί απεφάνθη το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στις 31 Μαρτίου 2014.

Με 12 ψήφους υπέρ και 4 κατά, το δικαστήριο απεφάνθη ότι «η Ιαπωνία θα πρέπει να ανακαλέσει κάθε ισχύουσα άδεια ή έγκριση σε σχέση με το JARPA II (το πρόγραμμα φαλαινοθηρίας στην Ανταρκτική) και να απόσχει από τη χορήγηση άλλων αδειών στο πλαίσιο του ίδιου προγράμματος» ικανοποιώντας το σχετικό αίτημα της Αυστραλίας που είχε προσφύγει στη διεθνή δικαιοσύνη το 2010.

Η Ιαπωνία διά στόματος του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της στη Χάγη,  Κότζι Τσουρουόκα δήλωσε ότι “θα σεβαστεί την απόφαση του Δικαστηρίου ως χώρα που σέβεται τον νόμο και υπεύθυνο μέλος της διεθνούς κοινότητας” αν και είναι “βαθιά απογοητευμένη” από την εξέλιξη της υπόθεσης.

Σημειώνεται ότι η εμπορική φαλαινοθηρία απαγορεύτηκε με διεθνή συνθήκη το 1985. Ωστόσο ιαπωνικά φαλαινοθηρικά συνέχισαν να σκοτώνουν περίπου 1.000 φάλαινες το χρόνο εκμεταλλευόμενα ένα παραθυράκι της διεθνούς νομοθεσίας “περί φαλαινοθηρίας για επιστημονικούς σκοπούς”.

Το κρέας των φαλαινών καταλήγει στις αγορές με κυβερνητικούς αξιωματούχους να υπερασπίζονται την πώλησή του ως μέρος μιας «παλιάς παράδοσης και κουλτούρας». Μάλιστα, η Ιαπωνία έφτασε στο σημείο να συγκρίνει το αίτημα των Αυστραλών με εκείνο των Ινδουιστών που ζητούν την απαγόρευση της θανάτωσης αγελάδων.

Οι μόνες δύο χώρες παγκοσμίως που επιδίδονται στην φαλαινοθηρία για εμπορικούς σκοπούς είναι πλέον η Νορβηγία και η Ισλανδία βάσει μιας ένστασης που είχε υποβληθεί κατά του μορατόριουμ στη δεκαετία του 1980.

Ο Patrick Ramage, διευθυντής του Διεθνούς Ταμείου για την Προστασία των Ζώων, δήλωσε ότι η απόφαση “θα αυξήσει την πίεση σε αυτές τις δύο χώρες για να επανεξετάσουν τις φαλαινοθηρικές τους πρακτικές, καθώς και τους λόγους και προφάσεις που προβάλλουν για τη συνέχισή τους”.

Πηγή: Econews

Διαβάστε το κείμενο της απόφασης εδώ.

       

Υπογραφή της Σύμβασης για τον Υδράργυρο από την Ελλάδα

  Η Ελλάδα είναι μια από τις πρώτες χώρες που υπέγραψαν τη Σύμβαση της Μιναμάτα για τη Ρύπανση από Υδράργυρο. Στις 10 Οκτωβρίου 2013, την πρώτη μόλις ημέρα που η Συνθήκη άνοιξε για υπογραφές, 87 χώρες υπέγραψαν το κείμενο που είχε υιοθετηθεί στη Γενεύη στις 19 Ιανουαρίου 2013. Το γεγονός αυτό προκαλεί αισιοδοξία πως η Σύμβαση θα συγκεντρώσει σύντομα τις 50 επικυρώσεις που απαιτούνται προκειμένου να τεθεί σε ισχύ.

ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ: Η Σύμβαση της Μιναμάτα για τον Έλεγχο του Υδραργύρου

Dr. Henrik Selin
Pardee Faculty Fellow International Relations, Boston University

Διαφήμιση:

     

Η προστασία του περιβάλλοντος στη νομολογία του διεθνούς δικαστηρίου

    Παρά τη ραγδαία ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου περιβάλλοντος, ιδίως από το 1972 και εντεύθεν, οι υποθέσεις περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος -δηλαδή υποθέσεων που έχουν μια περιβαλλοντική συνιστώσα ή συνδέονται με τη χρήση και εκμετάλλευση φυσικών πόρων- δεν έχουν αισθητή παρουσία στο Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών. Το επταμελές Τμήμα περιβαλλοντικών υποθέσεων που το Δικαστήριο αυτό συγκρότησε το 1993 δεν λειτούργησε ποτέ και, δεκατρία χρόνια μετά, το 2006, έπαυσε η ανανέωση της ετήσιας θητείας του. 

    Από τις εκατόν πενήντα περίπου υποθέσεις που έχουν αχθεί στο Διεθνές Δικαστήριο προς επίλυση από την ίδρυσή του έως σήμερα, ελάχιστες είχαν ως κεντρικό αντικείμενο την ερμηνεία και εφαρμογή κανόνων του διεθνούς δικαίου περιβάλλοντος. Από αυτές δύο εκκρεμούν, καθώς υποβλήθηκαν προσφάτως (2008 και 2010) και ο χρόνος εκδίκασης διαφορών ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου διαρκεί περίπου τρία έως πέντε χρόνια. Επιπλέον, ορισμένες άλλες υποθέσεις ήγειραν, μεταξύ άλλων, ζητήματα που άπτονται του διεθνούς δικαίου περιβάλλοντος, χωρίς όμως το αντικείμενο των υπό εκδίκαση διαφορών να έχει αμιγώς περιβαλλοντικό χαρακτήρα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Εμμανουέλας Δούση στο "Νόμος και Φύση". 

          

Βιβλία Διεθνούς Δικαίου του Περιβάλλοντος και της Ανάπτυξης – Νέες κυκλοφορίες: Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2012

    

Βιβλία Δικαίου Διεθνούς Δικαίου του Περιβάλλοντος και της Ανάπτυξης – Νέες κυκλοφορίες: Ιούλιος-Αύγουστος 2012

           

Δείτε και τις νέες κυκλοφορίες Μαΐου-Ιουνίου 2012

Βιβλία Διεθνούς Δικαίου του Περιβάλλοντος και της Ανάπτυξης - Νέες κυκλοφορίες: Μάιος-Ιούνιος 2012

     

Βιβλία Διεθνούς Δικαίου του Περιβάλλοντος και της Ανάπτυξης - Νέες κυκλοφορίες: Μάρτιος-Απρίλιος 2012

         

         

Δείτε και τις νέες κυκλοφορίες Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2012

Το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό

 Η 22α Μαρτίου αποτελεί την παγκόσμια ημέρα για το νερό. Στόχος της η προσέλκυση της προσοχής της διεθνούς κοινωνίας στη σημασία του πολυτιμότερου αγαθού της γης και η επαγρύπνηση για την αειφόρο διαχείριση των πηγών του. 

Η επίσημη πρόταση για τη θεσμοθέτηση αυτής της παγκόσμιας ημέρας προήλθε από την Agenda 21 που υιοθετήθηκε στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (UNCED), γνωστή και ως Διάσκεψη του Ρίο (1992), ορόσημο στην ιστορία του Διεθνούς Δικαίου του Περιβάλλοντος. H Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ανταποκρίθηκε άμεσα στην πρόταση αυτή (A/RES/47/193).

Σημαντικότερη, ωστόσο, είναι η συμβολή της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στην αναγνώριση του δικαιώματος στο νερό ως πανανθρώπινο δικαίωμα. Ακούγεται περίεργο, αλλά μέχρι το 2010 το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό δεν αναφερόταν ρητά σε καμία παγκόσμια Συνθήκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το έτος εκείνο (28 Ιουλίου 2010), με το Ψήφισμα 64/292 η ΓΣ αναγνώρισε "το δικαίωμα στο ασφαλές και καθαρό πόσιμο νερό και στην υγιεινή ως ανθρώπινο δικαίωμα ουσιώδες για την πλήρη απόλαυση της ζωής και όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων".

Βιβλία Διεθνούς Δικαίου του Περιβάλλοντος – Νέες κυκλοφορίες Ιανουαρίος-Φεβρουάριος 2012

           

Η κλιματική αλλαγή ως πρόκληση για το διεθνές δίκαιο

  Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ απέτυχε χθες (20 Ιουλίου 2011) να καταλήξει έστω και σε ένα μη δεσμευτικό Ψήφισμα για την κλιματική αλλαγή. Πρόκειται για τη δεύτερη φορά που το Συμβούλιο Ασφαλείας ασχολείται με την κλιματική αλλαγή, αναγνωρίζοντας την με αυτό τον τρόπο ως ζήτημα που μπορεί να απειλήσει τη διεθνή ασφάλεια. Προηγουμένως, το θέμα είχε φέρει στην ημερήσια διάταξη του οργάνου το Ηνωμένο Βασίλειο τον Απρίλιο του 2007.

  Η αδυναμία του θεματοφύλακα της διεθνούς ειρήνης και ασφαλείας να καταλήξει σε απόφαση εξηγείται εν μέρει από τους δισταγμούς των οικονομικά και πολιτικά ισχυρότερων μελών του να αναλάβουν κάποια δράση που ενδεχομένως θα επηρεάσει αρνητικά τους ρυθμούς της οικονομικής τους ανάπτυξης. Υπάρχουν, ωστόσο, και θεσμικά προβλήματα που εντοπίζονται στο εσωτερικό του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.