ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ! Η Ελλάδα αίρει την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου για γκρίζες ζώνες!

Σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις που κατατέθηκαν στη Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών στις 14 και 16 Ιανουαρίου 2015, η Ελλάδα αίρει την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης και του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Δίκαιο της Θάλασσας αντίστοιχα, σε ό,τι αφορά υποθέσεις γκρίζων ζωνών κυριαρχίας.

Ως γνωστό, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει μια νομική διαφορά μόνο εφόσον τα διάδικα κράτη έχουν εκδηλώσει εκ των προτέρων τη συγκατάθεσή τους. Η συγκατάθεση αυτή εκδηλώνεται με τρεις ουσιαστικά τρόπους (βλ. άρθρο 36 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου): Με την υπογραφή μιας “ειδικής σύμβασης”, γνωστής και ως “συνυποσχετικό”, με μια δήλωση αποδοχής της ρήτρας υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου (αρ. 36 παρ. 2 του Καταστατικού), είτε μέσω της υπογραφής μιας άλλης Συνθήκης που περιλαμβάνει ρήτρα αποδοχής του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης ως δικαιοδοτικού οργάνου για την επίλυση των διαφορών που προκύπτουν από αυτή τη Συνθήκη.

Στις 10 Ιανουαρίου 1994, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας υπέγραψε για λογαριασμό της Ελλάδας τη ρήτρα του άρθρου 36 παρ. 2 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου, με μόνη επιφύλαξη διαφορές που αφορούν σε “στρατιωτικά μέτρα αμυντικού χαρακτήρα για λόγους εθνικής ασφαλείας”, παραπέμποντας πρακτικά σε ζητήματα ασφαλείας των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου.

Το πλήρες κείμενο της δήλωσης του 1994 είχε ως εξής:

“I declare, on behalf of the Greek Government, that I recognize as compulsory ipso facto and without special agreement, on condition of reciprocity, in relation to any other State accepting the same obligation, the jurisdiction of the International Court of Justice in all legal disputes referred to in Article 36, paragraph 2, of the Statute of the Court. However, the Greek Government excludes from the competence of the Court any dispute relating to defensive military action taken by the Hellenic Republic for reasons of national defence.
 

This declaration shall remain in force for a period of five years. Upon the expiry of that period, it shall continue to have effect until notice of its termination is given.”

Κάνοντας χρήση του δικαιώματος ανάκλησης της δήλωσης αυτής, η ελληνική κυβέρνηση, με υπογραφή του Υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Βενιζέλου, κοινοποίησε στις 14 Ιανουαρίου 2015 στο Γενικό Γραμματέα και τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών τα ακόλουθα:

“Declaration by Greece under Article 36, paragraph 2, of the Statute of the International Court of Justice

Whereas the Government of the Hellenic Republic made a Declaration under paragraph 2 of Article 36 of the Statute of the International Court of Justice on the tenth day of January one thousand ninety four, in force for a period of five years and effective thereafter until such time as notice may be given to terminate that Declaration.

The Government of the Hellenic Republic having considered the said Declaration, hereby gives notice effective immediately of the withdrawal of that Declaration and replaces the same with the following Declaration:

I have the honour to declare, on behalf of the Government of the Hellenic Republic, that I recognize as compulsory ipso facto and without special agreement, in relation to any other State accepting the same obligation, that is on condition of reciprocity, the jurisdiction of the International Court of Justice with respect to all legal disputes referred to in Article 36, paragraph 2, of the Statute of the Court, with the exception of:

a) any dispute relating to military activities and measures taken by the Hellenic Republic for the protection of its sovereignty and territorial integrity, for national defense (sic) purposes, as well as for the protection of its national security;

b) any dispute concerning State boundaries or sovereignty over the territory of the Hellenic Republic, including any dispute over the breadth and limits of its territorial sea and its airspace;

c) any dispute in respect of which any other party to the dispute has accepted the compulsory jurisdiction of the Court only in relation to or for the purpose of that dispute; or where the acceptance of the Court's compulsory jurisdiction on behalf of any other party to the dispute was deposited or ratified less than twelve months prior to the filing of the application bringing the dispute before the Court.

The Government of the Hellenic Republic may however submit before the Court any dispute, which is hereby exempted, through the negotiation of a special agreement (compromis).

The Government of the Hellenic Republic further reserves the right at any time, by means of a notification addressed to the Secretary-General of the United Nations, and with effect as from the moment of such notification, to add to, amend or withdraw this Declaration.“

Γίνεται αντιληπτό ότι η ελληνική επιφύλαξη επεκτείνεται σημαντικά. Αποκλείονται πλέον από την υποχρωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου διαφορές που αφορούν στα “σύνορα ή την κυριαρχία της Ελληνικής Δημοκρατίας, περιλαμβανομένης κάθε διαφοράς επί του εύρους και των ορίων των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου αυτής”. Φαίνεται πως η Ελλάδα εξακολουθεί να δέχεται την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου για διαφορές που αφορούν σε ζώνες όπου δυνητικά ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα κι όχι κυριαρχία, όπως η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ.

Αποκλείονται ωστόσο λοιπές περιπτώσεις, όπως η ύπαρξη γκρίζων ζωνών, η επέκταση των χωρικών υδάτων και το εύρος του εναέριου χώρου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το Διεθνές Δικαστήριο θα είναι πλέον αναρμόδιο να εκδικάσει σχετικές υποθέσεις σε περίπτωση που η Τουρκία ή άλλο κράτος προσφύγει μονομερώς.

Παρατηρεί κανείς επίσης την αφαίρεση του όρου “αμυντική” που στη δήλωση του 1994 προσδιόριζε τη φράση “στρατιωτική δράση”, ή τα “στρατιωτικά μέτρα” όπως αναφερόταν στο πρωτότυπο γαλλικό κείμενο της ελληνικής δήλωσης. Διατηρείται ωστόσο η επεξήγηση “για λόγους εθνικής άμυνας” και προστίθεται η φράση “για την προστασία της κυριαρχίας κι εδαφικής ακεραιότητας”, “καθώς και για την προστασία της εθνικής ασφάλειας”.

Τέλος, η νέα ελληνική δήλωση, όπως και η παλαιότερη, εξαρτά τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου από την αρχή της αμοιβαιότητας. Θα πρέπει δηλαδή και η άλλη πλευρά να έχει αποδεχθεί τη ρήτρα υποχρεωτικής δικαιοδοσίας. Στη νέα δήλωση ωστόσο εξαιρούνται επιπροσθέτως ρητά οι περιπτώσεις αποδοχής από τον διάδικο της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας μόνο επί τούτου ή σε χρόνο μικρότερο των δώδεκα μηνών από την κατάθεση της προσφυγής. Γνωρίζει κάτι η ελληνική κυβέρνηση για τις προθέσεις των γειτόνων;

Όπως προαναφέρθηκε, η συναίνεση για την εκδίκαση μιας διαφοράς ενώπιον του Δικαστηρίου της Χάγης εκδηλώνεται και μέσω της ύπαρξης σχετικής ρήτρας σε μια άλλη Συνθήκη στην οποία είναι μέρη οι διάδικοι. Τέτοια είναι η ρήτρα του άρθρου 287 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Κατά το δικαίωμα που της έδινε το ανωτέρω άρθρο, η Ελληνική Δημοκρατία, με την επικύρωση της Σύμβασης το 1995, είχε προβεί στην ακόλουθη δήλωση:

“Pursuant to article 287 of the United Nations Convention on the Law of the Sea, the Government of the Hellenic Republic hereby chooses the International Tribunal for the Law of the Sea established in accordance with Annex VI to the Convention as the means for the settlement of disputes concerning the interpretation or application of the Convention.”

Δηλαδή η Ελλάδα επέλεξε ως δικαιοδοτικό όργανο επίλυσης των διαφορών της, που ανακύπτουν αναφορικά με ζητήματα δικαίου της θάλασσας, το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας που εδρεύει στο Αμβούργο κι όχι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Στέλιο Περράκη, “μετά την κρίση στα Ίμια επανήλθαμε στην προηγούμενη γραμμή προσβλέποντας στο δικαιοδοτικό όργανο της Χάγης”. Δεν κατόρθωσα ωστόσο να εντοπίσω κάποιο επίσημο κείμενο της τροποποίησης της ελληνικής δήλωσης.

Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση, με ένα δεύτερο έγγραφο που κατατέθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2015 στη Γενική Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών, ξεκαθαρίζει:

“Pursuant to article 298, paragraph 1, of the United Nations Convention on the Law of the Sea, the Hellenic Republic declares that it does not accept any of the procedures provided for in Part XV, section 2, with respect to the following disputes:

a) Disputes concerning the interpretation or application of articles 15, 74 and 83 relating to sea boundary delimitations, or those involving historic bays or titles;

b) Disputes concerning military activities, including military activities by government vessels and aircraft engaged in non-commercial service, and disputes concerning law enforcement activities in regard to the exercise of sovereign rights or jurisdiction excluded from the jurisdiction of a court or tribunal under article 297, paragraph 2 or 3;

c) Disputes in respect of which the Security Council of the United Nations is exercising the functions assigned to it by the Charter of the United Nations, unless the Security Council decides to remove the matter from its agenda or calls upon the parties to settle it by the means provided for in this Convention.”

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα καθιστά σαφές ότι η ρήτρα υποχρεωτικής δικαιοδοσίας της Νέας Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας δεν δεσμεύει την Ελλάδα όσον αφορά σε διαφορές που έχουν να κάνουν με την οριοθέτηση της χωρικής θάλασσας (αρ.15), με την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (αρ.74), την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας (αρ.83) ή με ιστορικούς κόλπους και τίτλους.

Εξάλλου, η Ελληνική Δημοκρατία δεν αναγνωρίζει την υποχρεωτική δικαιοδοσία των οργάνων που αναφέρονται στο δεύτερο τμήμα του κεφαλαίου XV της Σύμβασης (Χάγη, Αμβούργο, Διαιτησία), σχετικά με διαφορές των οποίων έχει επιληφθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ίσως ακόμα σημαντικότερη είναι η ρητή χρήση των εξαιρέσεων που προβλέπονται από το άρθρο 297, δηλαδή οι σχετικές με την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ως προς τις θαλάσσιες επιστημονικές έρευνες (παρ.2) ή ως προς τους ζωντανούς πόρους της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (παρ.3).

Ομολογώ ότι η σπουδή να μοιραστώ τα νέα με τους αναγνώστες του ιστολογίου του διεθνούς δικαίου δεν μου επιτρέπει μια εκτενέστερη ανάλυση τη δεδομένη στιγμή. Άλλωστε, μεταξύ τους συγκαταλέγονται διακεκριμένοι καθηγητές και διπλωμάτες, καθώς κι αφοσιωμένοι μελετητές του διεθνούς δικαίου και της εξωτερικής πολιτικής, των οποίων το σχολιασμό αναμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον κι ανυπομονησία.

Στο Διεθνές Δικαστήριο, τα Νησιά Μάρσαλ ενάντια σε όλες τις πυρηνικές δυνάμεις !

Η έκρηξη της δεύτερης μεγαλύτερης πυρηνικής βόμβας που έχει δοκιμαστεί ποτέ, στην ατόλη Μπικίνι του συμπλέγματος Μάρσαλ (1η Μαρτίου 1954).

Τα Νησιά Μάρσαλ, ένα μικροσκοπικό αρχιπελαγικό κράτος του Ειρηνικού Ωκεανού, κατέθεσαν χθες (24 Απριλίου 2014) στο Διεθνές Δικαστήριο χωριστές προσφυγές ενάντια σε κάθε μία από τις 9 πυρηνικές δυνάμεις. 

Απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου στην Υπόθεση της Φαλαινοθηρίας στην Ανταρκτική (Αυστραλία κατά Ιαπωνίας, παρεμβαίνουσας της Ν. Ζηλανδίας)

Το πρόγραμμα φαλαινοθηρίας της Ιαπωνίας δεν εξυπηρετεί επιστημονικούς σκοπούς και ως εκ τούτου πρέπει να διακοπεί απεφάνθη το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στις 31 Μαρτίου 2014.

Με 12 ψήφους υπέρ και 4 κατά, το δικαστήριο απεφάνθη ότι «η Ιαπωνία θα πρέπει να ανακαλέσει κάθε ισχύουσα άδεια ή έγκριση σε σχέση με το JARPA II (το πρόγραμμα φαλαινοθηρίας στην Ανταρκτική) και να απόσχει από τη χορήγηση άλλων αδειών στο πλαίσιο του ίδιου προγράμματος» ικανοποιώντας το σχετικό αίτημα της Αυστραλίας που είχε προσφύγει στη διεθνή δικαιοσύνη το 2010.

Η Ιαπωνία διά στόματος του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της στη Χάγη,  Κότζι Τσουρουόκα δήλωσε ότι “θα σεβαστεί την απόφαση του Δικαστηρίου ως χώρα που σέβεται τον νόμο και υπεύθυνο μέλος της διεθνούς κοινότητας” αν και είναι “βαθιά απογοητευμένη” από την εξέλιξη της υπόθεσης.

Σημειώνεται ότι η εμπορική φαλαινοθηρία απαγορεύτηκε με διεθνή συνθήκη το 1985. Ωστόσο ιαπωνικά φαλαινοθηρικά συνέχισαν να σκοτώνουν περίπου 1.000 φάλαινες το χρόνο εκμεταλλευόμενα ένα παραθυράκι της διεθνούς νομοθεσίας “περί φαλαινοθηρίας για επιστημονικούς σκοπούς”.

Το κρέας των φαλαινών καταλήγει στις αγορές με κυβερνητικούς αξιωματούχους να υπερασπίζονται την πώλησή του ως μέρος μιας «παλιάς παράδοσης και κουλτούρας». Μάλιστα, η Ιαπωνία έφτασε στο σημείο να συγκρίνει το αίτημα των Αυστραλών με εκείνο των Ινδουιστών που ζητούν την απαγόρευση της θανάτωσης αγελάδων.

Οι μόνες δύο χώρες παγκοσμίως που επιδίδονται στην φαλαινοθηρία για εμπορικούς σκοπούς είναι πλέον η Νορβηγία και η Ισλανδία βάσει μιας ένστασης που είχε υποβληθεί κατά του μορατόριουμ στη δεκαετία του 1980.

Ο Patrick Ramage, διευθυντής του Διεθνούς Ταμείου για την Προστασία των Ζώων, δήλωσε ότι η απόφαση “θα αυξήσει την πίεση σε αυτές τις δύο χώρες για να επανεξετάσουν τις φαλαινοθηρικές τους πρακτικές, καθώς και τους λόγους και προφάσεις που προβάλλουν για τη συνέχισή τους”.

Πηγή: Econews

Διαβάστε το κείμενο της απόφασης εδώ.

       

Η προστασία του περιβάλλοντος στη νομολογία του διεθνούς δικαστηρίου

    Παρά τη ραγδαία ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου περιβάλλοντος, ιδίως από το 1972 και εντεύθεν, οι υποθέσεις περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος -δηλαδή υποθέσεων που έχουν μια περιβαλλοντική συνιστώσα ή συνδέονται με τη χρήση και εκμετάλλευση φυσικών πόρων- δεν έχουν αισθητή παρουσία στο Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών. Το επταμελές Τμήμα περιβαλλοντικών υποθέσεων που το Δικαστήριο αυτό συγκρότησε το 1993 δεν λειτούργησε ποτέ και, δεκατρία χρόνια μετά, το 2006, έπαυσε η ανανέωση της ετήσιας θητείας του. 

    Από τις εκατόν πενήντα περίπου υποθέσεις που έχουν αχθεί στο Διεθνές Δικαστήριο προς επίλυση από την ίδρυσή του έως σήμερα, ελάχιστες είχαν ως κεντρικό αντικείμενο την ερμηνεία και εφαρμογή κανόνων του διεθνούς δικαίου περιβάλλοντος. Από αυτές δύο εκκρεμούν, καθώς υποβλήθηκαν προσφάτως (2008 και 2010) και ο χρόνος εκδίκασης διαφορών ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου διαρκεί περίπου τρία έως πέντε χρόνια. Επιπλέον, ορισμένες άλλες υποθέσεις ήγειραν, μεταξύ άλλων, ζητήματα που άπτονται του διεθνούς δικαίου περιβάλλοντος, χωρίς όμως το αντικείμενο των υπό εκδίκαση διαφορών να έχει αμιγώς περιβαλλοντικό χαρακτήρα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Εμμανουέλας Δούση στο "Νόμος και Φύση". 

          

Το Διεθνές Δικαστήριο και η Ελλάδα

Του Στέλιου Περράκη, καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, διευθυντή του Ευρωπαϊκού Κέντρου Έρευνας και Κατάρτισης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Ανθρωπιστικής Δράσης

Σε μια περίοδο έντονου προβληματισμού για τη συνεκτικότητα και αποτελεσματικότητα της διεθνούς δικαιοταξίας σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον αντιλήψεων και πολιτικής, η συζήτηση για την ειρηνική επίλυση των διεθνών διαφορών στις διάφορες διαστάσεις της παραμένει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος πολλών από τους διεθνείς δρώντες, συνυφασμένη με το γενικότερο ζήτημα της εφαρμογής του διεθνούς δικαίου που συχνά δοκιμάζεται από αλαζονικές επιλογές ορισμένων κρατών. Στον 21ο αιώνα που τρέχει, για την παγκόσμια κοινότητα και τα μέλη της το ζήτημα της ειρηνικής επίλυσης διεθνών διαφορών παραμένει μια βασική προτεραιότητα.

Στο πλαίσιο αυτό την προσοχή έλκει το Διεθνές Δικαστήριο (ΔΔ) των Ηνωμένων Εθνών. Ένας οικουμενικός θεσμός που ως δικαστικός πυλώνας στην επίλυση διεθνών διαφορών αλλά και ως ερμηνευτής και εφαρμοστής των κανόνων του διεθνούς δικαίου του οποίου αποτελεί συνακόλουθα παράγοντα για την περαιτέρω ανάπτυξή του κατέχει στη διεθνή δικαιοταξία μια ξεχωριστή θέση, ιδιαίτερα την τελευταία εικοσαετία [Σχετικά βλ. Περράκης Στ., Το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2001. Το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών το 2002, Επετηρίδα Ι.ΔΙ.Σ. 2001-2002, Εκδ.Α.Ν.Σάκκουλα 2003, σ. 381-386, Δίπλα Χ., Το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών, Τόμος Α’, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2003. Δίπλα Χ., Δούσση Ε., Το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών, Τόμος Β’, Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2001. Vaughan Lowe, Malgosia Fitzmaurice, Fifty Years of the International Court of Justice: Essays in Honour of Sir Robert Jennings, Cambridge University Press, 2007].

Ξεκίνησε η Δίκη για το Δίστομο (Τα επιχειρήματα της Γερμανίας)

Η Αίθουσα Συνεδριάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου

   Ξεκίνησε χθες στη Χάγη και θα συνεχιστεί ολόκληρη την εβδομάδα η προφορική διαδικασία στην υπόθεση "Οι ασυλίες του κράτους - Γερμανία εναντίον Ιταλίας, παρεμβαίνουσας της Ελλάδας¨, Το αποτέλεσμα της δίκης αναμένεται να κρίνει αν θα γίνει εκτελεστή η απόφαση του ιταλικού Ανώτατου Δικαστηρίου υπέρ της αποζημίωσης των θυμάτων του Διστόμου για τισ θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής.

   Πρώτη ανέλαβε το λόγο εχθές η Γερμανία. Οι τρεις έγκριτοι καθηγητές διεθνούς δικαίου που την εκπροσωπούν ανέπτυξαν τα επιχειρήματά τους υπέρ της κρατικής ετεροδικίας. Μια αποτύπωση των επιχειρημάτων αυτών μπορείτε να διαβάσετε στην ανταπόκριση της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας (Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το άρθρο).

Σχετικές αναρτήσεις:

Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

Αποδεκτή η αίτηση της Ελλάδας για παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο

Η Συμφωνία του Λονδίνου περί Εξωτερικών Γερμανικών Χρεών και η Ασυλία Δικαιοδοσίας

Το Σεπτέμβριο η σχετική με το Δίστομο ακροαματική διαδικασία στο Διεθνές Δικαστήριο



Το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης στη Χάγη



  Από τις 12 μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου θα παρουσιάσουν Γερμανία και Ιταλία τα επιχειρήματά τους στην υπόθεση που εξετάζει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μετά την προσφυγή του Βερολίνου με αφορμή τις αποφάσεις ιταλικών δικαστηρίων, που δικαίωσαν θύματα των ναζιστικών εγκλημάτων.

  Στις συνεδριάσεις αυτές οι δύο χώρες θα παρουσιάσουν και προφορικά τις θέσεις που είχαν διατυπώσεις γραπτώς.

  Στις 21 Οκτωβρίου 2008 το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας επικύρωσε την απόφαση, που υποχρέωνε το γερμανικό κράτος να αποζημιώσει τις οικογένειες 203 πολιτών οι οποίοι σκοτώθηκαν από το γερμανικό στρατό τον Ιούνιο του 1944 στο Αρέτσο της Τοσκάνης. Επίσης, στις 26 Νοεμβρίου του ίδιου έτους Εφετείο της Φλωρεντίας καταδίκασε το γερμανικό δημόσιο να αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου, τον Ιούνιο του 1944.

  Η Ελλάδα, που έχει λάβει από το Διεθνές Δικαστήριο την έγκριση να παρέμβει στην υπόθεση ως τρίτο μέρος, θα παρουσιάσει τα επιχειρήματά της στις 14 Σεπτεμβρίου.

  Η Γερμανία είχε προσφύγει στη Χάγη τον Δεκέμβριο του 2008 ζητώντας να αναγνωριστεί ότι τα ιταλικά δικαστήρια παραβιάζουν το προνόμιο της ετεροδικίας του γερμανικού δημοσίου, αποδεχόμενα να εξετάσουν υποθέσεις που αφορούν ναζιστικά εγκλήματα.

Πηγή: Newsbeast

 

Σχετικές Αναρτήσεις:

Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

Αποδεκτή η αίτηση της Ελλάδας για παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο