Καμία αποζημίωση για τα θύματα του ΝΑΤΟ

Του Sasa Bojic

Μετάφραση: Άρης Καλτιριμτζής

Πηγή: DW

Το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο απεφάνθη ότι η Γερμανία δεν υποχρεούται να καταβάλει αποζημίωση για θύματα από αμάχους νατοϊκού βομβαρδισμού στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Το δικαστήριο κρίνει ότι το διεθνές δίκαιο δεν αναγνωρίζει κανόνες γενικής ισχύος που δίνουν τη δυνατότητα σε μεμονωμένα άτομα να ασκήσουν αγωγή σε βάρος κράτους για καταβολή αποζημίωσης σε περίπτωση παραβίασης του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Σύμφωνα με τους δικαστές, η προβολή τέτοιων αξιώσεων έγκειται στην αρμοδιότητα της χώρας προέλευσης των θυμάτων. Γι αυτό, τα θύματα του νατοϊκού βομβαρδισμού σε περιοχή της σερβικής πόλης Βαρβαρίν -τον Μάιο του 1999 κατά τον πόλεμο εναντίον της πρώην Γιουγκοσλαβίας- δεν έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν αγωγή ως μεμονωμένα άτομα εναντίον της Γερμανίας ή άλλων νατοϊκών κρατών, εκτιμούν οι δικαστές. Με την απόφαση αυτή συμφωνεί και ο καθηγητής διεθνούς δικαίου στο πανεπιστήμιο της Βόννης, Στέφαν Τάλμον.

Κατοχικό Δάνειο: Οι διεθνείς Συμφωνίες και η κατάρριψη των γερμανικών επιχειρημάτων

  Στη δημοσιότητα βγήκε η απόρρητη έκθεση που συνέταξε ο επίτιμος αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, Ιωάννης Παπανικολάου και περιλαμβάνει όλα τα νομικά επιχειρήματα και τις κινήσεις που πρέπει κάνει η χώρα μας για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Η έκθεση βρίσκεται από τον περασμένο Δεκέμβριο στα χέρια του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, του Ευάγγελου Βενιζέλου και του Φώτη Κουβέλη.

  Στην έκθεση αναφέρονται τα εξής:

Το ιστορικό των συμβάσεων

Στις 14.3.1942 περατώθηκε στη Ρώμη η Δημοσιονομική Διάσκεψη Εμπειρογνωμόνων μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας, η οποία, μεταξύ άλλων, κατέληξε στη σύναψη μιας συμφωνίας ανάμεσα στις δύο αυτές δυνάμεις κατοχής που αφορούσε την Ελλάδα, την οποία υπέγραψαν οι πληρεξούσιοι της Ιταλίας και Γερμανίας στην Ελλάδα, Γκίτζι και Αλτενμπουργκ.

  Στην Ελλάδα η συμφωνία ανακοινώθηκε έπειτα από εννέα ημέρες με τη ρηματική διακοίνωση 160/23.3.1942 του Αλτενμπουργκ. Ο Ιταλός πληρεξούσιος την ανήγγειλε με το σημείωμά του Ν.04/6406/461/23.3.1942.

  Με τη σειρά του ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών έδωσε εντολή στην Τράπεζα της Ελλάδος να συμμορφωθεί προς τη ρηματική διακοίνωση του Γερμανού πληρεξουσίου (αριθ. Εγγράφου ΕΠ 409/2.4.1942).

Η συμφωνία αυτή συνίστατο στα εξής:

  Πρώτον, η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώνεται να καταβάλει στις δύο δυνάμεις κατοχής και σε ίσο μερίδιο για έξοδα κατοχής το ποσό των 1,5 δισ. δραχμών. Δεύτερον, οι πέραν του ποσού αυτού αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος θα χρεώνονται στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας σε δραχμές και θα είναι άτοκες. Τρίτον, η επιστροφή των πέραν των 1,5 δισ. δραχμών ποσών αυτών θα γίνει αργότερα. (Αρθρα 2, 3 και 4 της συμφωνίας). Προστέθηκε, δε, ότι η εν λόγω συμφωνία θα είχε αναδρομική ισχύ από 1.1.1942 (άρθρο 5).

  Στις 2.12.1942 υπογράφηκε ανάμεσα στις τρεις κυβερνήσεις (Γερμανίας, Ιταλίας και Ελλάδας) συμφωνία που περιείχε τα εξής νέα στοιχεία: α) Τα ποσά του δανείου είναι συμβολικώς αναπροσαρμοζόμενα, δηλαδή είναι διατυπωμένα σε σταθερό νόμισμα. β) Ο δανεισμός σταματά την 1η Απριλίου 1943, οπότε και αρχίζει η άτοκη επιστροφή τους, ανεξάρτητα, δηλαδή, από το πότε λήγει ο πόλεμος. γ) Αντί των 1,5 δισ. δραχμών μηνιαίως της προηγούμενης συμφωνίας (14.3.1942), οι δαπάνες κατοχής αυξάνονται στο ποσό των 8 δισ. δραχμών μηνιαίως. Τα επιπλέον ποσά «...θα άγωνται εις χρέωσιν, υπό της Τραπέζης της Ελλάδος, των κυβερνήσεων Ιταλίας ή Γερμανίας...». δ) Οι λογαριασμοί αυτοί θα πληρώνονται από τον Απρίλιο 1943 σε μηνιαίες δόσεις που αντιστοιχούν στο 10% του συνόλου του εν λόγω λογαριασμού την 31η Μαρτίου 1943. Πάντως, διατηρήθηκε η ρήτρα ότι το δάνειο αυτό ήταν άτοκο.

  Μια νέα συμφωνία ανάμεσα στις τρεις χώρες υπογράφηκε στις 18.5.1943. Με τη νέα τροποποίηση - αναπροσαρμογή: α) Καταργείται ο περιορισμός του ανώτατου ορίου των προκαταβολών, δηλαδή των 8 δισ. δραχμών κατά μήνα, που θέσπιζε η πρώτη τροποποίηση της 2.12.1942. β) Εκτός του τιμαρίθμου τροφίμων, που ορίζει η συμφωνία της 2.12.1942, θα λαμβάνονται υπ' όψιν και άλλοι τρεις τιμάριθμοι: των ημερομισθίων, των οικοδομικών υλικών και των καυσίμων, όπως ειδικότερα ορίζεται στην τελευταία αυτή συμβατική τροποποίηση. Και γ) η συμφωνία ισχύει από 1.4.1943.

Το Διεθνές Δικαστήριο και η Ελλάδα

Του Στέλιου Περράκη, καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, διευθυντή του Ευρωπαϊκού Κέντρου Έρευνας και Κατάρτισης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Ανθρωπιστικής Δράσης

Σε μια περίοδο έντονου προβληματισμού για τη συνεκτικότητα και αποτελεσματικότητα της διεθνούς δικαιοταξίας σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον αντιλήψεων και πολιτικής, η συζήτηση για την ειρηνική επίλυση των διεθνών διαφορών στις διάφορες διαστάσεις της παραμένει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος πολλών από τους διεθνείς δρώντες, συνυφασμένη με το γενικότερο ζήτημα της εφαρμογής του διεθνούς δικαίου που συχνά δοκιμάζεται από αλαζονικές επιλογές ορισμένων κρατών. Στον 21ο αιώνα που τρέχει, για την παγκόσμια κοινότητα και τα μέλη της το ζήτημα της ειρηνικής επίλυσης διεθνών διαφορών παραμένει μια βασική προτεραιότητα.

Στο πλαίσιο αυτό την προσοχή έλκει το Διεθνές Δικαστήριο (ΔΔ) των Ηνωμένων Εθνών. Ένας οικουμενικός θεσμός που ως δικαστικός πυλώνας στην επίλυση διεθνών διαφορών αλλά και ως ερμηνευτής και εφαρμοστής των κανόνων του διεθνούς δικαίου του οποίου αποτελεί συνακόλουθα παράγοντα για την περαιτέρω ανάπτυξή του κατέχει στη διεθνή δικαιοταξία μια ξεχωριστή θέση, ιδιαίτερα την τελευταία εικοσαετία [Σχετικά βλ. Περράκης Στ., Το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2001. Το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών το 2002, Επετηρίδα Ι.ΔΙ.Σ. 2001-2002, Εκδ.Α.Ν.Σάκκουλα 2003, σ. 381-386, Δίπλα Χ., Το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών, Τόμος Α’, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2003. Δίπλα Χ., Δούσση Ε., Το Διεθνές Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών, Τόμος Β’, Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2001. Vaughan Lowe, Malgosia Fitzmaurice, Fifty Years of the International Court of Justice: Essays in Honour of Sir Robert Jennings, Cambridge University Press, 2007].

Συνέδριο Ελληνικής Εταιρίας Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων: Διεθνολογικές Επικαιρότητες και Ελλάδα

Η Ελληνική Εταιρεία Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων διοργανώνει στην Αθήνα τριήμερο Συνέδριο (20-22 Δεκεμβρίου 2012).  Κεντρικά θέματα θα είναι η εξέλιξη του Δικαίου της Θάλασσας και η εφαρμογή του στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και οι δικαστικές ασυλίες των κρατών και διεθνών οργανισμών υπό το φως της πρόσφατης νομολογίας. Το ετήσιο συνέδριο της ΕΕΔΔΔΣ θα έχει φέτος πανυγηρικό χαρακτήρα καθώς η Εταιρεία εορτάζει 30 χρόνια από την ίδρυσή της.

Διάλεξη του κ. Χρήστου Ροζάκη: "Δικαιοδοτικές Ασυλίες και Γερμανικές Αποζημιώσεις"

 H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ & ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

σε συνεργασία με τον Τομέα Διεθνών Σπουδών του Τμήματος Νομικής ΑΠΘ, και το Μετ/κό Πρόγραμμα Σπουδών του Τμήματος Διεθνών Ευρωπαϊκών Σπουδών ΠΑΜΑΚ

οργανώνουν διάλεξη με εισηγητή τον Ομότιμο Καθηγητή ΕΚΠΑ, πρώην Α΄Αντιπροέδρου του ΕΔΔΑ και νυν Προέδρου του Διοικητικού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης, κ. ΧΡΗΣΤΟ ΡΟΖΑΚΗ

με θέμα την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για τις δικαιοδοτικές ασυλίες και τις αποζημιώσεις από τη Γερμανία προς τα θύματα ναζιστικών εγκλημάτων
Jurisdictional immunities of the state (Germany v. Italy- Greece intervening)

Η διάλεξη θα λάβει χώρα την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου και ώρα 18.00 στην Αίθουσα «Δημήτριος Κωνσταντόπουλος» (1ος Όροφος κτηρίου ΝΟΠΕ)

Ξεκίνησε η Δίκη για το Δίστομο (Τα επιχειρήματα της Γερμανίας)

Η Αίθουσα Συνεδριάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου

   Ξεκίνησε χθες στη Χάγη και θα συνεχιστεί ολόκληρη την εβδομάδα η προφορική διαδικασία στην υπόθεση "Οι ασυλίες του κράτους - Γερμανία εναντίον Ιταλίας, παρεμβαίνουσας της Ελλάδας¨, Το αποτέλεσμα της δίκης αναμένεται να κρίνει αν θα γίνει εκτελεστή η απόφαση του ιταλικού Ανώτατου Δικαστηρίου υπέρ της αποζημίωσης των θυμάτων του Διστόμου για τισ θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής.

   Πρώτη ανέλαβε το λόγο εχθές η Γερμανία. Οι τρεις έγκριτοι καθηγητές διεθνούς δικαίου που την εκπροσωπούν ανέπτυξαν τα επιχειρήματά τους υπέρ της κρατικής ετεροδικίας. Μια αποτύπωση των επιχειρημάτων αυτών μπορείτε να διαβάσετε στην ανταπόκριση της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας (Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το άρθρο).

Σχετικές αναρτήσεις:

Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

Αποδεκτή η αίτηση της Ελλάδας για παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο

Η Συμφωνία του Λονδίνου περί Εξωτερικών Γερμανικών Χρεών και η Ασυλία Δικαιοδοσίας

Η Συμφωνία του Λονδίνου περί Εξωτερικών Γερμανικών Χρεών και η Ασυλία Δικαιοδοσίας

Η Γερμανία και η Ασυλία Δικαιοδοσίας

Dr. Joachim Lau, συνήγορος των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου ενώπιον του Ιταλικού Ακυρωτικού Δικαστηρίου

Στέφανος Φουρτουνίδης, δικηγόρος Αθηνών

Δικαιούται η Γερμανία να αξιώνει τη μη υπαγωγή της στη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων (ασυλία δικαιοδοσίας) για εγκλήματα των στρατευμάτων κατοχής;

  Στη γενικότερη συζήτηση για τα ζητήματα των αποζημιώσεων που αφορούν εγκλήματα των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής δεν έχουν τύχει της δέουσας προσοχής οι διατάξεις των άρθρων 17, 5 και 2 της Συμφωνίας του Λονδίνου της 27.02.1953 περί εξωτερικών Γερμανικών Χρεών (Ν. 3480/1956) 1.

  Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, η Γερμανία ανέλαβε την υποχρέωση, μετά την επανένωσή της (άρθρο 5 παρ. 2), όχι μόνο να ρυθμίσει τις εξωσυμβατικές αποζημιωτικές υποχρεώσεις της (οφειλές από αδικοπραξίες των στρατευμάτων κατοχής) αλλά και να εκδώσει εκείνες τις νομοθετικές διατάξεις και να λάβει εκείνα τα διοικητικά μέτρα που είναι απαραίτητα για την εκτέλεση της συμφωνίας αυτής, καθώς επίσης και να τροποποιήσει ή να καταργήσει νομοθετικές διατάξεις και διοικητικές πράξεις που δεν είναι συμβατές με τη Συμφωνία αυτή και τα Παραρτήματα αυτής.

  Ρητώς συμφωνήθηκε μάλιστα στη διάταξη του άρθρου 17 παρ. 3 (α) της Συμφωνίας του Λονδίνου ότι ανεξαρτήτως του εάν υφίσταται ή όχι αμοιβαιότητα μεταξύ της Γερμανίας και της χώρας στην οποία εκδόθηκε η απόφαση, η Γερμανία θα δίνει σε οιονδήποτε πιστωτή το δικαίωμα να πετύχει διά των Γερμανικών Δικαστηρίων και των Γερμανικών Αρχών την εκτέλεση των δικαστικών ή διαιτητικών αποφάσεων που εκδόθηκαν σε κάποια από τις πιστώτριες χώρες μετά την έναρξη της παρούσας Συμφωνίας.

  Κατά παραβίαση των υποχρεώσεων αυτών, η Γερμανία κατήργησε μονομερώς διά της νομοθεσίας της (παρ. 16 του γερμανικού νόμου για τη σύσταση Ιδρύματος «Μνήμη, Ευθύνη και Μέλλον») γενικά από τις 12.08.2000 τη δυνατότητα άσκησης αξιώσεων αποζημίωσης για τα ναζιστικά εγκλήματα. Ταυτόχρονα, κατ' εφαρμογήν της διάταξης του άρθρου 7 του Νόμου του Ράιχ περί αστικής ευθύνης δημοσίου (1910), η Γερμανία αποστέρησε σε αλλοδαπούς «πιστωτές» (θύματα εγκλημάτων στρατευμάτων κατοχής) κάθε πρόσβαση στα γερμανικά δικαστήρια με το επιχείρημα της έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης.

  Με βάση την ανωτέρω διάταξη (η οποία ίσχυε κατά την κρίσιμη χρονική περίοδο) αλλοδαποί δύνανται να ασκούν δικαστικά αξιώσεις αποζημίωσης κατά του γερμανικού Δημοσίου, μόνο εφ' όσον κατά τον χρόνο επέλευσης της ζημίας υπήρχε διεθνής συμφωνία μεταξύ του Ράιχ και της χώρας προέλευσης του πιστωτή, με την οποία θεμελιωνόταν αμοιβαιότητα, το δικαίωμα δηλαδή και των υπηκόων του Ράιχ να στραφούν δικαστικώς κατά του αντίστοιχου αλλοδαπού Δημοσίου. Μια τέτοια Διεθνής Συμφωνία δεν υπήρχε, ωστόσο, με καμία ευρωπαϊκή χώρα.

  Ο κατά τα ανωτέρω αποκλεισμός του δικαιώματος ιδιωτών να στραφούν δικαστικώς κατά του Γερμανικού Δημοσίου (ως καθολικού διαδόχου του Γερμανικού Ράιχ) αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του δικαίου από τη σύγχρονη Γερμανία, αφού συγκρούεται με την προαναφερθείσα υποχρέωσή της, την οποία ανέλαβε με τη Συμφωνία του Λονδίνου (άρθρο 17 παρ. 3 α) και δη ανεξαρτήτως της ύπαρξης ή μη αμοιβαιότητας.

  Η παραβίαση αυτή έχει συνέπεια ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός προσώπων στερείται το δικαίωμα της δικαστικής προστασίας (άρθρο ΙΙ της Συμφωνίας του Λονδίνου της 27.02.1953, άρθρα 3 και 23 της 4ης Διεθνούς Σύμβασης της Χάγης του 1907 περί των νόμων και των εθίμων του κατά ξηράν πολέμου).

  Στη Συμφωνία του Λονδίνου η Γερμανία, ως οφειλέτης, αποδέχτηκε κατ' αρχήν τη δυνατότητα της εναγωγής της ενώπιον των Δικαστηρίων των πιστωτριών χωρών αναφορικά με αξιώσεις σχετιζόμενες με τη Συμφωνία αυτή. Κατά τον τρόπο αυτό παραιτήθηκε από το προνόμιο της ετεροδικίας και την ασυλία δικαιοδοσίας και εκτέλεσης.

  Συνεπώς, στο πλαίσιο του άρθρου 5 της Συμφωνίας του Λονδίνου, τα ελληνικά και τα ιταλικά δικαστήρια έχουν τη δικαιοδοσία να εκδικάσουν αξιώσεις ιδιωτών κατά της Γερμανίας (ως καθολικού διαδόχου του Γερμανικού Ράιχ) που προέρχονται από αδικοπραξίες. Κάτι τέτοιο δεν θα επιτρεπόταν, μόνο αν η Γερμανία είχε συμφωνήσει και καθορίσει κατά τρόπο σαφή και αποκλειστικό στο πλαίσιο των συμβατικών ορίων την πρόσβαση στα δικαστήρια της χώρας της.

  Ομως, αντίθετα, αφού η Γερμανία απέκλεισε μονομερώς τη δυνατότητα αυτή, υποχρεούται με βάση τη Συμφωνία του Λονδίνου να αποδέχεται την εναγωγή της ενώπιον των δικαστηρίων των πιστωτριών χωρών.

1. Αξιομνημόνευτο είναι στο πλαίσιο αυτό ότι η Συμφωνία του Λονδίνου προβλέπει στο άρθρο 28 τη σύσταση Διαιτητικού Δικαστηρίου για την επίλυση όποιας διαφοράς μεταξύ των συμβαλλομένων μερών σχετικά με την ερμηνεία και εφαρμογή της Συμφωνίας. Υπό το πρίσμα αυτό, το ζήτημα της ετεροδικίας και της ασυλίας δικαιοδοσίας και εκτέλεσης της Γερμανίας, θα έπρεπε να επιλυθεί ενώπιον του Διαιτητικού Δικαστηρίου και όχι ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου. Ομως η ανάπτυξη του θέματος αυτού θα ξεπερνούσε τα όρια του παρόντος άρθρου.

Διαβάστε το άρθρο εδώ

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Διαβάστε εδώ το πλήρες κείμενο της Συμφωνίας του Λονδίνου περί Εξωτερικών Γερμανικών Χρεών (1953)

 
Σχετικές αναρτήσεις:

Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

Αποδεκτή η αίτηση της Ελλάδας για παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο

Το Σεπτέμβριο η σχετική με το Δίστομο ακροαματική διαδικασία στο Διεθνές Δικαστήριο

Αποδεκτή η αίτηση της Ελλάδας για παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο

Πρώτο «ναι» από τη Χάγη

Του Χρήστου Ζέρβα

Πηγη: Ελευθεροτυπία

  Με νίκη για την Ελλάδα έληξε ο πρώτος γύρος της δικαστικής μάχης για τις γερμανικές αποζημιώσεις στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Οι δικαστές έκαναν δεκτό το αίτημα της χώρας μας, να παρέμβει και να παρασταθεί στην εκκρεμή μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας δίκη για το θέμα αυτό, αναγνωρίζοντάς της έννομο συμφέρον στη υπόθεση.

  Η αίτηση παρέμβασης είχε κατατεθεί στις 13 Ιανουαρίου 2011, λίγες ημέρες πριν εκπνεύσει η επίσημη προθεσμία. Το 17σέλιδο έγγραφο είχε συντάξει και καταθέσει εκ μέρους της Ελλάδας ο καθηγητής Στ. Περράκης. Σε αυτό αναφέρονταν οι νομικοί λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να επιτραπεί στη χώρα μας η παρέμβαση σε υπόθεση μεταξύ τρίτων χωρών. 

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια του άρθρου

Σχετική ανάρτηση: Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

 

   Η 10η Ιουνίου αποτελεί τη θλιβερή επέτειο της σφαγής των κατοίκων του Διστόμου από το γερμανικό στρατό κατοχής το 1944. 67 χρόνια αργότερα, τα θύματα εκείνης της θηριωδίας, όπως άλλωστε και τα θύματα των άλλων ελληνικών πόλεων που έζησαν τις θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων (Καλάβρυτα, Λιδωρίκι κ.α.), δεν έχουν δικαιωθεί. Οι συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου βρίσκονται από το 1997 στα ελληνικά και από το 2003 στα ιταλικά δικαστήρια διεκδικώντας αποζημιώσεις από το γερμανικό κράτος. Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι οι αποζημιώσεις που ζητούν οι πολίτες του Διστόμου δεν πρέπει να συγχέονται με τις πολεμικές επανορθώσεις που η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα.

   Παρότι οι Διστομίτες κέρδισαν σε όλα τα επίπεδα (Πρωτοδικεία, Εφετεία, Ανώτατα Δικαστήρια), με τελευταία τη δικαίωση πριν από λίγες μέρες από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας, οι αποφάσεις δεν έχουν ακόμη εκτελεστεί. Στην Ελλάδα λόγω της ασυλίας εκτελέσεως που προβλέπει ο ελληνικός Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας για λόγους εθνικού συμφέροντος (εν προκειμένω διατήρηση καλών σχέσεων με τη Γερμανία) και στην Ιταλία εξαιτίας της προσφυγής της Γερμανίας στο Διεθνές Δικαστήριο τη Χάγης. Η υπερασπιστική γραμμή της Γερμανίας έχει μόνιμα ως πυρήνα την αρχή της ετεροδικίας.