Εκεί που ζούσαν νάνοι ελέφαντες!

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 3ο

(συνέχεια από Στο νησί του Πανορμίτη! β΄)

27-28 Μαΐου 2022

 

 

Λίγο μετά τις 8 το βράδυ

Στο νησί του Πανορμίτη! β΄

 Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 2ο

(συνέχεια από Στονησί του Πανορμίτη! α΄)

26-27 Μαΐου 2022

 

 

Στην άλλη άκρη του νησιού στο νότο είναι ένας πολύ κλειστός κόλπος. Πάνορμο τον λένε. Εκεί βρίσκεται ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα των Δωδεκανήσων και του Αιγαίου ολόκληρου. Είναι το μοναστήρι του Ταξιάρχη, του Αρχάγγελου Μιχαήλ, που λόγω της θέσης του τον λένε απλά «Πανορμίτη».

Ήταν το πολύ μακρινό 1980, που έκανα τη θητεία μου στο Παρθένι της Λέρου, όταν είδα το όνομα αυτό γραμμένο στο πλάι του καραβιού που ένωνε τα νησιά των Δωδεκανήσων, του θρυλικού «Πανορμίτη» και το άκουσα σαν μικρό όνομα σε κάποιους φαντάρους από τα γύρω νησιά. Με εντυπωσίασε πολύ, ρώτησα και έμαθα.

Αν και δεν είναι γνωστό πότε χτίστηκε το μοναστήρι, υπάρχουν ενδείξεις ότι ανεγέρθη γύρω στο 450 μ.Χ., στο σημείο όπου βρισκόταν αρχαίος ναός του Απόλλωνα. Το καθολικό της Μονής πήρε τη σημερινή του μορφή τον 18ο αιώνα και το καμπαναριό, που είναι χτισμένο σε ρυθμό μπαρόκ, είναι του 1911.

Στο νησί του Πανορμίτη! α΄

Στα χνάρια των Ιπποτών! Μέρος 1ο

 

24-26 Μαΐου 2022

 

Ήταν Απρίλης του 2003 και το υπέροχο ταξίδι στη Φινλανδική Λαπωνία έφτανε στο τέλος του. Στο αεροπλάνο από το Ivalo προς το Ελσίνκι, στο δρόμο της επιστροφής, πιάνουμε κουβέντα με έναν Φινλανδό, που κάθεται δίπλα μου.

-Από πού είστε;

-Από την Ελλάδα

-Πολύ όμορφη χώρα. Έχω πάει 3 φορές. Στην Κω, τη Ρόδο και τη Σαντορίνη.

-Εγώ δεν έχω πάει σε κανένα από αυτά τα νησιά

Με κοιτάζει σαν να βλέπει εξωγήινο.

-Και τι θέλετε εδώ πάνω;

-Που να σου εξηγώ.

 

Πέρασαν 19 ολόκληρα χρόνια και η κατάσταση για μένα δεν έχει αλλάξει. Έχω βρεθεί σε 40 χώρες εκτός Ελλάδας και σε αυτά τα νησιά δεν αξιώθηκα. Αφήνω στην άκρη κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες (και όμως υπάρχουν κι αυτές) και λέω στη Σοφία: Φέτος μετά την Ιταλία θα πάμε Δωδεκάνησα και μάλιστα Ρόδο. Δεν παίρνει αναβολή. Η Σοφία εδώ και καιρό μου το λέει και έτσι δεν έχει αντίρρηση. Κάνουμε προγράμματα για Απρίλιο και Ιούνιο, αλλά ως γνωστό «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Μια σοβαρή αναποδιά μας αναγκάζει να ακυρώσουμε το ταξίδι στην Ιταλία και αφού την αποκαθιστούμε «σκάει» ο γάμος. Γάμος δικού μας παιδιού μέσα στο ταξίδι στα Δωδεκάνησα. Νέα αλλαγή. Ψάξιμο, ακυρώσεις, νέες κρατήσεις, αλλαγές σε ξενοδοχεία και το ταξίδι τακτοποιείται, έστω και με κάποια οικονομική επιβάρυνση.

Καλό Καλοκαίρι!

Σύμη-Γιαλός

 

Θερινό ηλιοστάσιο σήμερα, επίσημη έναρξη του Καλοκαιριού.

Μερικές φωτογραφίες από το πρόσφατο ταξίδι μας στα Δωδεκάνησα.

Ιστορίες για σφουγγάρια!

25-29 Σεπτεμβρίου 2014

Σφουγγαράδικες ιστορίες στον Αργινώντα!

Στις 14.30 φύγαμε από το Λακκί της Λέρου και παρά το σχετικό κύμα πήγαινε με μεγάλη ταχύτητα και χωρίς να κουνά σοβαρά. 50 λεπτά μετά φτάσαμε στο λιμάνι της Καλύμνου, την Πόθια και αποβιβαστήκαμε. Παραλάβαμε το αυτοκίνητο, και πήραμε το δρόμο προς τα βόρεια μέχρι το Καμάρι, όπου ήταν το δωμάτιό που είχαμε κλείσει. 

Να δω της Λέρος τα βουνά……..!

22-25 Σεπτεμβρίου 2014

Η βελόνα κάθεται απαλά πάνω στο δίσκο και μετά τους πρώτους απαλούς «θορύβους», η αγγελική φωνή της Αιμιλίας Χατζηδάκη υψώνεται από τα ηχεία τραγουδώντας:

Πότε θ' ανοίξουμε πανιά

να κάτσω στο τιμόνι

να δω της Λέρος τα βουνά

να μου διαβούν οι πόνοι

Τα λόγια του Λεριακού παραδοσιακού τραγουδιού με τον τίτλο Η ΜΠΡΑΤΣΕΡΑ (ή Ο ΧΑΒΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΥΖΟΥ) με λιγώνουν. Πάνε 34 χρόνια από εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη με το ολόγιομο φεγγάρι, όταν καθισμένος στα βοτσαλάκια της παραλίας του Βρωμόλιθου, έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου να ξανάρθω στη Λέρο μια μέρα οπωσδήποτε! Έπρεπε να περάσει μια «ολόκληρη» ζωή για να πραγματοποιήσω την υπόσχεση εκείνη. Και να που έφτασε η ώρα! Μεγάλη Θεά των προγόνων μου, Άρτεμη της Λέρος, ήρθε η ώρα για το τάμα μου!

Πάτμος, τ’ Αϊ Γιάννη το νησί!!

9 Αυγούστου 2007

Αναμνήσεις

Πάνε 30 χρόνια από τότε που  υπηρετούσα τη μαμά Πατρίδα και πήρα τη μετάθεση: Στο ιστορικό Παρθένι της Λέρου. Βλέπεις δεν ήμουν καλό παιδί και δεν καθόμουνα στ’ αυγά μου. Ήταν Ιούλης και το γερό μελτέμι μου χάρισε άλλη μια μέρα στην Αθήνα και τη μοναδική εμπειρία της παράστασης του Θεάτρου Τέχνης στο Ηρώδειο με τους Ιππείς του Αριστοφάνη και τη μοναδική μουσική του Θεοδωράκη. Την άλλη μέρα όμως -μεσημεράκι ήτανε- μπήκα στο «σκυλοπνίχτη» που έκανε τότε τη γραμμή για Δωδεκάνησα και ξεκίνησα για το πρώτο μου ταξίδι στα νησιά (μόνο στην πατρίδα μου την Κρήτη είχα πάει κάποιες φορές μέχρι τότε). Το πρώτο νησί που πιάσαμε ήταν η Μύκονος. Ήταν ακόμα μέρα και εγώ στο κατάστρωμα, εντελώς άφωνος, με το στόμα ανοιχτό από τη μια να θαυμάζω της ομορφιά της χώρας μπροστά μου και από την άλλη να χαζεύω τις βάρκες που βγάζανε αυτούς που κατεβαίνανε και φέρνανε αυτούς που πήγαιναν για κάτω(πιο λίγοι αυτοί). Δεν μπορούσε τότε να εξυπηρετήσει το λιμάνι του νησιού μεγάλα (!!!!!!!!!!) πλοία. Γύρω στα μεσάνυχτα το επόμενο λιμάνι. Ένα όμορφο λιμάνι με ένα φωτισμένο καστρομονάστηρο στην κορυφή του λόφου. Πάτμος. Το νησί της Αποκάλυψης, του Άη Γιάννη του Θεολόγου! Άλλη ομορφιά και δαύτη που ξετυλίγονταν μπροστά στα άμαθα μάτια μου. Εκείνο το βράδυ υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ξαναπάω μια μέρα και στα δύο νησιά. Πέρασαν δέκα χρόνια για να πάω στη Μύκονο ημερήσια από Τήνο και 27(!!) για να πάω και πάλι ημερήσια στην Πάτμο από τη Σάμο! Και στη Λέρο έταξα τον εαυτό μου να πάω αλλά πέρασαν 30 χρόνια και ακόμα το τάμα περιμένει!

Το ταξίδι

Πρωί της 9ης μέρας του Αυγούστου και στο Πυθαγόρειο της Σάμου

(βλ. http://disaki.blogspot.com/2011/10/blog-post_03.html ) μπαίνουμε για άλλη μια φορά στο ιπτάμενο δελφίνι που μετά από μια ώρα θα μας έφερνε στην Πάτμο. Δυο μέρες πριν κάναμε άλλη μιαν απόπειρα, το δελφίνι ξεκίνησε αλλά 15 λεπτά μετά τον απόπλου επιστρέψαμε λόγω βλάβης! Έτσι και εκείνη τη μέρα δεν ήμουν και πολύ αισιόδοξος ότι θα φτάναμε στην Πάτμο. Και όμως όλα πήγαν καλά και γύρω στις 9.30 πραγματοποιούσα την υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου τότε. Η πρώτη εικόνα εντελώς διαφορετική από εκείνη της Σάμου.