Η Αρχαία Αμβρακία και το Δεσποτάτο της Ηπείρου!

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 13^ο (τελευταίο)

(συνέχεια από Νερά της Ηπείρου!) 

29-30 Οκτωβρίου 2023

 

Ήτανε το 1980, όταν τελειώνοντας τη βασική μου εκπαίδευση στο στρατόπεδο της Κορίνθου, μου έδωσαν ειδικότητα στο υγειονομικό και με έστειλαν για τη σχετική εκπαίδευση στη Άρτα. Είχα περάσει πολλές φορές απ’ έξω πηγαίνοντας για Γιάννενα, αλλά μέσα δεν είχα μπει ποτέ. Κατά τη διάρκεια εκείνου του Απρίλη, στις εξόδους μου περπάτησα αρκετά την πόλη και μου είχαν αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις και ο τόπος και οι άνθρωποι.

43 χρόνια πέρασαν και αν και έχουμε σταματήσει κάποιες φορές στο διάσημο γεφύρι της για να το δούμε ή να πιούμε ένα καφέ, δεν είχαμε αξιωθεί να ξαναπερπατήσουμε στην πόλη, για την οποία είχα διαβάσει τα καλύτερα για τις παρεμβάσεις που είχαν γίνει τα τελευταία χρόνια. Θέλαμε να επισκεφτούμε και κάποια από τα εμβληματικά της μνημεία, που τότε δεν τα είχα επισκεφτεί. Ευκαιρία λοιπόν. Γι αυτό και βάλαμε δύο διανυκτερεύσεις στην περιοχή κατά την επιστροφή μας.

Νερά της Ηπείρου!

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 12^ο

(συνέχεια από Εκεί που το ποτάμι σμίγει με την Αδριατική!)

 

28 Οκτωβρίου 2023

 

 

Επιστροφή

Ξημέρωσε η 28^η του Οκτώβρη και αφού φορτώσαμε ξεκινήσαμε προς τα νότια. Στο δρόμο για το Τεπελένι είδαμε για τελευταία φορά τον Αώο. Περάσαμε και το Αργυρόκαστρο και περίπου μετά από 160χμ φτάσαμε στην Κακαβιά. Ευτυχώς δεν είχε ιδιαίτερη κίνηση και λίγο μετά μπήκαμε στην Ελλάδα.

Παίρνοντας το δρόμο προς Γιάννενα, περίπου 14χμ μετά τα σύνορα κάναμε την πρώτη μας στάση.

Εκεί που σμίγουν οι ποταμοί!

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 9ο

(συνέχεια από Στα χωριά του Σαραντάπορου! Β΄)

 

24 Οκτωβρίου 2023

 

Τελευταία μέρα στην περιοχή της Κόνιτσας και είχαμε προγραμματίσει να πάμε να δούμε χωριά και αξιοθέατα στην περιοχή των Σμίξεων των ποταμών. Εκεί που ο Σαραντάπορος σμίγει με τον Αώο και ξεκινούν το ταξίδι τους στη γειτονική Αλβανία, κάτι που θα δούμε στη συνέχεια.

Στα χωριά του Σαραντάπορου! Β΄

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 8ο

(συνέχεια από Από τον Σαραντάπορο, στο Βοϊδομάτη!)

 

23 Οκτωβρίου 2023

 

Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε και πάλι για τα βόρεια, ακολουθώντας και πάλι το δρόμο Ιωαννίνων-Κοζάνης. Τα χωριά, που είχαμε στο πρόγραμμα να επισκεφτούμε είναι και αυτά Μαστοροχώρια, αλλά βρίσκονται κυρίως από την άλλη μεριά του Σαραντάπορου, την ανατολική.

Από τον Σαραντάπορο, στο Βοϊδομάτη!

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 7ο

(συνέχεια από  Κόνιτσα, Enduro μηχανές και Οθωμανικά μνημεία!)

 

22 Οκτωβρίου 2023

 

 

Όπως έχουμε πει πιο πάνω, η περιοχή της Κόνιτσας είναι ο τόπος που ο Αώος σμίγει με τους δύο σημαντικότερους παραπόταμούς του. Τον Σαραντάπορο και το Βοϊδομάτη.

Έτσι εκείνη τη μέρα, μετά τις βόλτες μας και τη γνωριμία με τα μνημεία της Κόνιτσας ξεκινήσαμε για επισκέψεις σε μέρη που βρίσκονται σε αυτά τα δύο ποτάμια ή έχουν κάποια σχέση με αυτά.

Κόνιτσα, Enduro μηχανές και Οθωμανικά μνημεία!

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 6ο

(συνέχεια από Στα χωριά του Σαραντάπορου! Α΄)

 

22 Οκτωβρίου 2023

Ξημέρωσε η Κυριακή και εκείνο το πρωινό είχαμε προγραμματίσει να γνωρίσουμε την Κόνιτσα.

Η Κόνιτσα είναι μια κωμόπολη χτισμένη αμφιθεατρικά στις πλαγιές του βουνού Τραπεζίτσα της Πίνδου, περίπου στα 600μ, με έντονες κλίσεις στους δρόμους της και «κοιτά» την πεδιάδα μπροστά της, που διαρρέεται από τον Αώο και τους παραπόταμούς του Βοϊδομάτη και Σαραντάπορο με τους οποίους ενώνεται σε αυτήν. Έχει κάτι περισσότερους από 2500 κάτοικους και βρίσκεται πολύ κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Στα αρχαία χρόνια κατοικούσαν στην περιοχή οι Μολοσσοί, οι αρχαίοι Ηπειρώτες, ενώ στα Βυζαντινά χρόνια γίνεται κομμάτι του Δεσποτάτου της Ηπείρου και τον 15^ο αι. καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς.

Αν και μικρή πόλη έχει αρκετά να δει ο επισκέπτης. Εκτός του κέντρου, κατά τη γνώμη μου, τα πιο ενδιαφέροντα επικεντρώνονται σε τρεις περιοχές. Την Πάνω Κόνιτσα, το Οθωμανικό σύνολο και το Γεφύρι με το ποτάμι. (περισσότερα εδώ)

Στα χωριά του Σαραντάπορου! Α΄

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 5ο

(συνέχεια από Μέχρι να ανταμώσουμε ξανά!)

 

21 Οκτωβρίου 2023

 

 

Ξημέρωσε η μέρα που θα αρχίζαμε να γνωρίζουμε τα Μαστοροχώρια. Τι είναι όμως τα Μαστοροχώρια; Μια αναζήτηση στον ιστό μας λύνει την απορία:

Μαστοροχώρια ονομάζονται είκοσι επτά οικισμοί στο βορειοανατολικό άκρο του νομού Ιωαννίνων, βορειοανατολικώς της Κόνιτσας. Τα χωριά που αποτελούν τα Μαστοροχώρια βρίσκονται κυρίως στη λεκάνη που σχηματίζει ο ποταμός Σαραντάπορος και περιβάλλεται από την οροσειρά του Γράμμου, του Σμόλικα, της Τύμφης (Γκαμήλας) και της Νεμέρτσικας (Δούσκο). Πήραν αυτό το όνομα γιατί πολλοί κάτοικοι ήταν μάστορες της πέτρας, γνωστοί και ως «κουδαραίοι», έκτιζαν κυρίως πέτρινα γεφύρια, εκκλησίες, δημόσια κτήρια, κατοικίες σε ολόκληρη την Ελλάδα, τη Βαλκανική αλλά και κάποιες μακρινές χώρες όπως η Αιθιοπία, το Ιράν και η Αμερική. Εργάζονταν σε ομάδες, τις επονομαζόμενες «παρέες» ή «μπουλούκια», ως επί το πλείστον μακριά από τον τόπο τους, απουσιάζοντας για πολλούς μήνες κάθε χρόνο από τα χωριά τους. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους ήταν η συντεχνιακή τους διάλεκτος, τα λεγόμενα «κουδαρίτικα», την οποία μόνο αυτοί γνώριζαν και με την οποία συνεννοούνταν ελεύθερα χωρίς να τους καταλαβαίνουν οι εκάστοτε εργοδότες. Κάποιων χωριών οι κάτοικοι ασχολούνταν με μεγάλη επιτυχία με άλλες μορφές τέχνης, όπως η ζωγραφική και αγιογραφία (από το χωριό Χιονιάδες) ή ξυλογλυπτική (ταλιαδούροι από το χωριό Γοργοπόταμος ή Τούρνοβο)

Ο Σαραντάπορος πάλι είναι ποταμός της Ηπείρου και της Μακεδονίας με συνολικό μήκος 50χλμ. Πηγάζει από το όρος Μαύρη Πέτρα, σε υψόμετρο 1.500 μέτρων, της οροσειράς του Γράμμου και ενώνεται με τον ποταμό Αώο κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα, πριν αυτός μπει στην Αλβανία, στο δρόμο του για την Αδριατική.

Μέχρι να ανταμώσουμε ξανά!

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 4ο

(συνέχεια από Γύρω από το Μέτσοβο!)

 

20 Οκτωβρίου 2023

 

 

Το ταξίδι μας προς την Κόνιτσα και τα μαστοροχώρια ξεκινούσε.

Αλλά όσοι μας ξέρουν, γνωρίζουν πως είμαστε ανάποδοι άνθρωποι και σπάνια θα ακολουθήσουμε την πεπατημένη, ψάχνοντας συνεχώς για εκείνες τις λεπτομέρειες, που θα δώσουν άλλη «γεύση» στο ταξίδι μας. Αυτό πολλές φορές φέρνει κάποιες δυσκολίες, ταλαιπωρία και καθυστερήσεις. Αλλά τι θα ήταν το ταξίδι μας χωρίς όλα αυτά; Για την αποφυγή παρεξηγήσεων δεν «ανακαλύπτουμε την Αμερική», απλά δεν επιλέγουμε πάντα τον εύκολο δρόμο (το κάνουμε κι αυτό πότε-πότε).

Έτσι και τώρα. Θα πηγαίναμε στην Κόνιτσα, όχι όμως από τον σύντομο δρόμο, που μας έδινε και το GPS, αλλά κάνοντας ένα κύκλο για να δούμε κάποια μέρη, λίγο έξω από τα συνήθη.

Γύρω από το Μέτσοβο!

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 3ο

(συνέχεια από Το Μέτσοβο της τέχνης!)

19-20 Οκτωβρίου 2023

 

 

Λίγο έξω από το Μέτσοβο, στα νοτιοδυτικά και κοντά στον Μετσοβίτικο είναι ένα μοναστήρι από τα χρόνια τα Βυζαντινά, μιας και αναφέρεται πρώτη φορά τον 14^ο αι.

Το Μέτσοβο της τέχνης!

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 2ο

(συνέχεια από Αώος, η αρχή του ταξιδιού!)

                                                                                19 Οκτωβρίου 2023

To Μέτσοβο, αυτή η κωμόπολη της Πίνδου, το ιστορικό “βλαχοχώρι” των περίπου 2400 κατοίκων βρίσκεται στα 1160μ υψόμετρο με την πέτρα να είναι το κυρίαρχο δομικό συστατικό της. Οι κάτοικοι, κτηνοτρόφοι κυρίως, άρχισαν να ασχολούνται με τον τουρισμό τις τελευταίες δεκαετίας και όσο περνάνε τα χρόνια η ασχολία αυτή όσο πάει και κερδίζει έδαφος. Σε αυτό συμβάλλει το γεγονός της δημιουργίας της τεχνητής λίμνης των πηγών του Αώου, τα δύο μικρά χιονοδρομικά κέντρα, η Εγνατία και βέβαια το γεγονός της γειτνίασης με την Βάλια Κάλντα. Όσον αφορά το όνομα υπάρχουν διάφορες απόψεις, μια από τις οποίες λέει πως προέρχεται από τα σλαβικά «μέτσκα» (αρκούδα) και «όβο» (χωριό), δηλαδή κάτι σαν “Αρκουδότοπος” ή “Αρκουδοχώρι”.

Αώος, η αρχή του ταξιδιού!

Στο δρόμο του Αώου! Μέρος 1ο

17-18 Οκτωβρίου 2023

Είναι κάποιοι τόποι που σε τσιγκλάνε να πας να τους δεις, αλλά όλο και κάτι γίνεται και το αναβάλεις. Μέχρι που κάτι γίνεται και λες, ΤΩΡΑ!

Κάπως έτσι έγινε με τα Μαστοροχώρια και τη λίμνη των πηγών του Αώου, δυο τόποι που δεν είναι ούτε μακριά, αλλά ούτε και κοντά. Μπορούν όμως να συνδυαστούν.

Πάει καιρός τώρα που το σκεφτόμουν. Στα διπλανά Ζαγοροχώρια έχουμε πάει και ξαναπάει. Όσοι όμως ξέρουν μιλάνε για τα Μαστοροχώρια με τα καλύτερα λόγια. Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν αυτά καλύτερα από τα διάσημα και άκρως τουριστικά γειτονόπουλά τους.

Από την άλλη το Μέτσοβο το είχαμε επισκεφτεί μια φορά ίσα για μια βόλτα και να φάμε. Και πάλι όσοι ξέρουν λένε τα καλύτερα για τη λίμνη των πηγών του Αώου, που είναι λίγο βορειότερα. Και για εκεί το σκεφτόμουν εδώ και καιρό.

Μια ταξιδιωτική εκπομπή μου έδωσε την ιδέα να τα συνδυάσουμε και όχι μόνο. Να ακολουθήσουμε τον Αώο από τις πηγές του μέχρι τις εκβολές του στην Αδριατική θάλασσα στην Αλβανία. Φυσικά εξερευνώντας τη γύρω περιοχή για να γνωρίσουμε τα χωριά από τα οποία περνά το ποτάμι και οι κύριοι παραπόταμοι του. Έτσι βάλαμε στο πρόγραμμα το Μέτσοβο και τις πηγές του, την Κόνιτσα με το γεφύρι της, τα Μαστοροχώρια με τον Σαραντάπορο, λίγο από τον Βοϊδομάτη και την περιοχή όπου αυτά σμίγουν σε ένα πριν μπει στην Αλβανία και πάρει το Αλβανικό του όνομα, Vjosë. Σε Αλβανικό πια έδαφος να ακολουθήσουμε το ποτάμι, που περνά από χωριά, πόλεις και το περίφημο φαράγγι της Κλεισούρας, περιοχές όπου ο ελληνικός στρατός το 1940-41 έδωσε ηρωικές μάχες, καταφέροντας μεγάλο πλήγμα στις δυνάμεις του άξονα. Το ταξίδι μας θα τελείωνε στην πόλη Αυλώνα (Vlorë) στην Αδριατική θάλασσα, πριν την επιστροφή μας στα πάτρια με μια στάση στη Φιλιππιάδα για να κάνουμε κάποιες βόλτες στην Άρτα, που έχουμε χρόνια να πάμε.

Καλά όλα αυτά αλλά πότε; Ξέροντας πως στα βουνά η καλύτερη εποχή είναι ο Οκτώβρης και ο Νοέμβρης με την πανδαισία των χρωμάτων της φύσης, επιλέξαμε αυτή την εποχή και μιας και το κλωθογυρίζαμε πολύ καιρό, πήραμε την απόφαση. Αν είμαστε καλά αυτό το Φθινόπωρο, πάει και τελείωσε. Και έτσι έγινε.

Πριν από το καλοκαίρι ακόμα άρχισε το ψάξιμο. Διαμονές, διαδρομές, αξιοθέατα και ότι άλλο σχετικό μπήκαν επί χάρτου και άρχισε ο σχεδιασμός.

Κύλησε ο χρόνος και φτάσαμε στον Οκτώβρη. Αλλάξαμε λάστιχα και κάναμε τον έλεγχο στο αυτοκίνητο, ετοιμαστήκαμε και μετά τις δημοτικές εκλογές το ταξίδι προς τα βόρεια ξεκίνησε.

Σύγχρονη γλυπτική στην Κόνιτσα!

 21-23 Οκτωβρίου 2023

 

Όταν ετοίμαζα το ταξίδι μας στα Μαστοροχώρια διάβασα για τα μοντέρνα γλυπτά που βρίσκονται στην Κόνιτσα, προϊόντα ενός συμποσίου γλυπτικής που έγινε εκεί το 1995.

Απορία μου γεννήθηκε πως προέκυψε συμπόσιο γλυπτικής στην ακριτική αυτή μικρή πόλη;. Ώσπου κατάλαβα. Μα η αιτία είναι οι «πελεκάνοι». Και δεν εννοώ τα γνωστά πουλιά. «Πελεκάνους» λέγανε τους λιθοξόους, τους μαστόρους που πελεκάγανε την πέτρα και βγάζανε θαύματα. Οι περισσότεροι και καλύτεροι προέρχονταν από τα Μαστοροχώρια, τα χωριά βόρεια της Κόνιτσας. Χτίσανε τα χωριά τους, χτίσανε την Ήπειρο, χτίσανε την Ελλάδα και η μαστοριά τους έφτασε στα πέρατα του κόσμου, από την Περσία μέχρι την Αλάσκα. Και δεν ήταν μόνο οι πετράδες. Σε άλλο μαστοροχώρι βγαίνανε ταλιαδούροι, δηλαδή ξυλογλύπτες, που έφτιαχναν τέμπλα και έπιπλα απαράμιλλης τέχνης και ομορφιάς, ενώ από τους Χιονάδες (μαστοροχώρι κι αυτό), έβγαιναν οι περιβόητοι Χιοναδίτες Ζωγράφοι. Όλα αυτά δείχνουν πως οι άνθρωποι της περιοχής της Κόνιτσας έχουν μπολιαστεί με την τέχνη, έχει περάσει στο DNA τους. Γιατί λοιπόν να μην κάνουν το συμπόσιο που λέγαμε;

Έτσι το 1995 ο δήμος Κόνιτσας διοργάνωσε συμπόσιο γλυπτικής με σκοπό να τιμήσει τους «Πελεκάνους» της γύρω περιοχής.

Στο συμπόσιο συμμετείχαν 11 γλύπτριες και γλύπτες, που δημιούργησαν ισάριθμα έργα, που άφησαν στον τόπο, τοποθετημένα σε διάφορες θέσεις. Για να τα βρω και να τα φωτογραφίσω έψαξα πρώτα στο ίντερνετ, ρώτησα στο γραφείο τουρισμού, αλλά και ντόπιους και τελικά κατάφερα να τα βρω όλα.

Γιάννινα, οι θησαυροί του Ιτς Καλέ!

(συνέχεια από Στο Μουσείο-τελευταίες εικόνες!)

 22 Οκτωβρίου 2021

 

 

Ήταν το μακρινό 1978 που η Σοφία πέρασε στη Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και προς το τέλος της ίδιας χρονιάς πήγα κι εγώ για πρώτη φορά στην υπέροχη αυτή πόλη της Ηπείρου. Η πόλη αυτή έχει τις ιδιαιτερότητές της. Είναι μια από τις δύο παραλίμνιες πόλεις της Ελλάδας (η άλλη είναι η Καστοριά), έχει ένα από τα δύο κατοικημένα λιμναία νησιά της χώρας (το άλλο είναι ο Άγιος Αχίλλειος στη Μικρή Πρέσπα) και αν και έχει κάστρο, όπως πολλές ελληνικές πόλεις,

Στο Μουσείο-τελευταίες εικόνες!

Ταξίδι στα Τζουμέρκα, ημέρα 4^η (τελευταία)

(συνέχεια από Στο βασίλειο της πέτρας!)

 

21 Οκτωβρίου 2021

 

Τελευταία μέρα στα Τζουμέρκα, τελευταία μέρα σε αυτόν τον μοναδικό τόπο και αφού φάγαμε το πρωινό μας και ήπιαμε τον πρώτο καφέ της ημέρας, ξεκινήσαμε.

Στο βασίλειο της πέτρας!

Ταξίδι στα Τζουμέρκα, ημέρα 3^η

(συνέχεια από Η τέχνη "πήρε τα βουνά"!)

 

20 Οκτωβρίου 2021

 

 

Την Τρίτη μέρα στα Τζουμέρκα, μετά το πρωινό ξεκινήσαμε για τα βορειοανατολικά χωριά, ίσως τα πιο εντυπωσιακά, τα αρχοντοχώρια των Τζουμέρκων. Τους Καλαρρύτες και το Συρράκο.

Η τέχνη "πήρε τα βουνά"!

Ταξίδι στα Τζουμέρκα, ημέρα 2^η

(συνέχεια από Το ξαναγεννημένο γεφύρι και οι δίδυμοι καταρράκτες!)

 

19 Οκτωβρίου 2021

Πολύ κοντά στο Κωστήτσι , το χωριό που μέναμε είναι ένα άλλο χωριό των Κατσανοχωρίων, το Ελληνικό, όπου το 1942 γεννήθηκε ο Θεόδωρος Παπαγιάννης, ένας από τους μεγαλύτερους γλύπτες των τελευταίων δεκαετιών στον τόπο μας. Ο καταξιωμένος αυτός καλλιτέχνης και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, όχι μόνο δεν ξέχασε τον τόπο που τον γέννησε, αλλά τον τιμά με τη συνεχή παρουσία του, φυσική και καλλιτεχνική. Και εξηγούμαι.

Το ξαναγεννημένο γεφύρι και οι δίδυμοι καταρράκτες!

 Ταξίδι στα Τζουμέρκα, ημέρα 1^η

 

18 Οκτωβρίου 2021

 

 

Τα Τζουμέρκα είναι μια περιοχή της χώρας μας, για την οποία είχαμε ακούσει πολλά και όλα καλά, αλλά δεν είχαμε αξιωθεί να την επισκεφτούμε. Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου και το αποφασίσαμε.

Το ταξίδι αυτό το προγραμματίσαμε για τέλη Οκτωβρίου-αρχές Νοεμβρίου του 2020. Αλλά ως γνωστόν «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Και ήρθε η πανδημία και κύλισε το 2020 με τα πάνω του και τα κάτω του και το φθινόπωρο το πράμα φαινόταν προς τα πού πήγαινε. Στις αρχές Νοεμβρίου επιβλήθηκε η καραντίνα που τράβηξε ως τα μέσα του Μαΐου της επόμενης χρονιάς. Όχι ταξίδι, αλλά ούτε βόλτα μέχρι το διπλανό Δήμο δεν μπορούσαμε πια.

Πέρασε το καλοκαίρι του 2021, είχαμε κάνει και τα εμβόλιά μας και αποφασίσαμε να κάνουμε το ταξίδι στα Τζουμέρκα τον Οκτώβριο, για να δούμε και τα χρώματα του φθινοπώρου πάνω στα Ηπειρώτικά αυτά βουνά.

Άγναντα, οι ζωγραφισμένοι κάδοι!

 21 Οκτωβρίου 2021

 

Στα Τζουμέρκα,

Καλό Φθινόπωρο!

Φθινοπωρινή ισημερία σήμερα 23 Σεπτεμβρίου, επίσημη έναρξη του Φθινοπώρου. 

Ευχόμαστε σε όλους γλυκό καιρό και τόσες βροχές, όσες χρειάζεται ο τόπος και νάναι "ποτιστικές". 

Μια φωτογραφία από τη φθινοπωρινή μας εκδρομή στα Τζουμέρκα το 2021

Καλό φθινόπωρο!

Σοκ και δέος!

 20 Οκτωβρίου 2021

 

Είναι η τρίτη μέρα που βολοδέρνουμε στα Τζουμέρκα. Τα πανέμορφα, μοναδικά Τζουμέρκα.

Μετά τους Καλαρίτες πήραμε το δρόμο για το Συρράκο. Περάσαμε το Προσήλιο και ανηφορίζουμε με πολλές στροφές (όπως όλες οι διαδρομές στα Τζουμέρκα). Η Σοφία ζαλίστηκε και σταμάτησα για να πάρει λίγο αέρα. Ανοίγοντας  την πόρτα της, άκουσα ένα τρομερό θόρυβο πίσω μου. Γυρνάω και βλέπω βράχια να γκρεμίζονται στο δρόμο στο σημείο που βρισκόμασταν λίγα δευτερόλεπτα πριν(!!!!). Σοκ! Δεν μπορούσα να συνέλθω. Και τώρα; Θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω ή έχει κλείσει ο δρόμος; Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε για να ενημερώσουμε κάποιον στο Συρράκο. Όμως με έτρωγε. Έτσι αποφασίσαμε να γυρίσουμε να δούμε τι είχε γίνει. Κάνοντας στην άκρη με τα χέρια δύο σχετικά μεγάλες πέτρες και τρέμοντας μην πέσουν και άλλες από πάνω μας, πέρασα ξυστά ανάμεσα στο βράχο που είχε πέσει και στην πιο μεγάλη πέτρα, ανεβαίνοντας πάνω στα χώματα και τις μικρότερες πέτρες. Κατεβήκαμε στα Πράμαντα, ενημερώσαμε Δήμο και Αστυνομία και κάτσαμε στην πλατεία να χαλαρώσουμε, να συνέλθουμε και να φάμε.

Το γεγονός αυτό με σόκαρε αφάνταστα και ένιωσα δέος για το τι μπορεί να σου επιφυλάξει η μοίρα και από τι γλυτώσαμε. Ευτυχώς, τέλος καλό όλα καλά!