Φρεατίων αφήγησις 2!

Το 2020, μέσα σε εκείνη την εφιαλτική κλεισούρα της καραντίνας, για να γεμίσω το χρόνο μου, πέρναγα ώρες κοιτάζοντας φωτογραφίες από τα περασμένα χρόνια και τα ταξίδια. Τότε συνειδητοποίησα πως ανάμεσα στα αξιοθέατα που φωτογράφιζα, τράβαγα και φωτογραφίες από καπάκια φρεατίων που μου έκαναν εντύπωση, κυρίως από εικαστική άποψη. Έτσι το 2021 έκανα μια ανάρτηση παρουσιάζοντας καπάκια φρεατίων από τα ταξίδια μας στο εξωτερικό στο διάστημα μεταξύ 2008-2019. (Φρεατίων αφήγησις !). Από τότε στα ταξίδια μου φωτογραφίζω καπάκια φρεατίων, ανεξαρτήτως της εικαστικής τους εντύπωσης.

2025, μια πολύ δύσκολη χρονιά!

Ίσως η δυσκολότερη χρονιά της ζωής μου, μιας και σε προσωπικό επίπεδο ήρθαν έτσι τα πράγματα που σε όποιον και να το πεις δεν θα το πιστέψει.

Για το πρώτο μισό αυτής της χρονιάς είχαμε προγραμματίσει αρκετά ταξίδια εκτός και κυρίως εντός. Για τον Ιανουάριο ένα τετραήμερο σε Μεσσηνία και Ηλεία, για το Πάσχα δύο εβδομάδες στη Νότια Ιταλία (Καμπανία και Απουλία) με τους Ελβετούς φίλους μας, ταξίδι το οποίο θα συνεχίζονταν για άλλη μια εβδομάδα στην Ιθάκη και για τον Μάϊο και τον Ιούνιο ένα 20μερο σε Σποράδες και μετά ορεινή Λάρισα.

Αλλά όπως είναι γνωστό, «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός βάζει τα γέλια». Από ότι φάνηκε στη συνέχεια, δεν έβαλε απλά τα γέλια. Ξεκαρδίστηκε.

Τον Μάρτιο ένα τσεκάπ ρουτίνας και κάποιες εξετάσεις δείχνουν σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά και ξεκινάνε διάφορες εξετάσεις και απόφαση για χειρουργείο bypass. Φυσικά από εκεί και πέρα ακυρώνονται όλα τα σχέδια για ταξίδι.

Το χειρουργείο διπλού bypass προγραμματίστηκε και πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου. Όλα πήγαν μια χαρά με την επέμβαση αλλά το ίδιο βράδυ φεύγει από τη ζωή, μετά από χρόνια ταλαιπωρίας από ΧΑΠ, ο κατά 3,5 χρόνια μικρότερος αδελφός μου, γεγονός που μου κρατάνε κρυφό για 4 μέρες. Πρώτο χαστούκι σε μια πολύ δύσκολη για την υγεία μου στιγμή. Βγαίνω από το νοσοκομείο και δύο μέρες μετά μπαίνει ο μικρός μου αδελφός με επιθετική επιδείνωση καρκίνου, που κατά τ’ άλλα φαινόταν να πηγαίνει καλά. Τρεις μέρες μετά και 10 από το «φευγιό» του μεσαίου μας, φεύγει και αυτός αφήνοντάς με μόνο και με ανείπωτο πόνο. Πώς να παλέψεις τόσα χαστούκια μαζί; Η οικογένειά μου, οι νύφες μου, τα ανίψια μου, παρά το δικό τους πόνο, «πέφτουν» όλοι μαζί πάνω μου να με προστατέψουν όσο γίνεται απ’ αυτήν την «κατάρα».

Η αποθεραπεία, σωματική και ψυχική, ήταν μακρά. Δύο μήνες να μην μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτα από τις συνηθισμένες μου ασχολίες. Τι να κάνουμε όμως. Τουλάχιστον από άποψη υγείας φαίνεται πως γλυτώσαμε τα χειρότερα (προς το παρόν).

Αφού πέρασε το καλοκαίρι και τα πράγματα κάπως στρώσανε, μπορέσαμε να κάνουμε κάποια ταξίδια μέσα στον Οκτώβριο.

Η χρονιά τελείωσε γενικά με ταξιδιωτική απραξία εκτός από μια ημερήσια εκδρομή. 

Το ζωγραφιστό τζαμί!

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 15^ο

(συνέχεια από Η Πρωτεύουσα της υπερβολής!)

28-29 Οκτωβρίου 2022

Είχε έρθει η ώρα να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα στα δυτικά της χώρας και θα ξεκινάγαμε από την άτυπη πρωτεύουσα των Αλβανόφωνων της χώρας.

Η Πρωτεύουσα της υπερβολής!

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 14^ο

(συνέχεια από Του Κορβίνου το καστέλι!!)

26-27 Οκτωβρίου 2022

Το επόμενο πρωί σαν σηκωθήκαμε

“Zeni esù en ise ettù sti Kalimera” “Ξένη εσύ δεν είσαι εδώ στην Καλημέρα”!

 1 Οκτωβρίου 2025

Πάνε πολλά χρόνια, που σαν καθηγητής έκανα άλλο ένα πολιτιστικό πρόγραμμα με μια ομάδα μαθητές και κάποιους συναδέλφους. Το θέμα εκείνου του προγράμματος αφορούσε τους “Ελληνόφωνους της Κάτω Ιταλίας. Τότε ψάχνοντας έπεσα σε μια φωτογραφία που με συγκλόνισε.

Του Κορβίνου το καστέλι!

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 13^ο

(συνέχεια από Timisoara, εκεί που ξεκίνησε η ανατροπή!)

25 Οκτωβρίου 2022

Περίπου 160χμ ανατολικά της Τιμισοάρα είναι μια πόλη, που υπήρξε μεγάλο κέντρο βιομηχανίας, κυρίως χαλυβουργίας. Είναι η Χουνεντοάρα. Λόγω της βιομηχανίας της ο πληθυσμός της πριν μερικές δεκαετίες είχε φτάσει τους 86.000 κάτοικους, ενώ σήμερα, που η βιομηχανία έχει παρακμάσει έχει περίπου 50.000 κάτοικους. Το όνομά της το οφείλει στην οικογένεια Ουνυάδη ή Κορβίνου.

Timisoara, εκεί που ξεκίνησε η ανατροπή!

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 12^ο

(συνέχεια από Arad, πόλη στον ποταμό Mures!)

24 Οκτωβρίου 2022

Ήταν το 1989, όταν το καθεστώς Τσαουσέσκου επιχείρησε να απελάσει τον αντιφρονούντα προτεστάντη πάστορα της Τιμισοάρα Λάσλο Τόκες (ουγγρικής καταγωγής), μετά από μια κρυφή τηλεοπτική συνέντευξη σε Καναδικό κανάλι, όπου κατηγορούσε το καθεστώς. Η ουγγρική κοινότητα της πόλης ξεσηκώθηκε για να τον υποστηρίξει. Την ακολούθησαν και άλλοι Ρουμάνοι και σε λίγο ο ξεσηκωμός είχε εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα. Ο Νικολάε Τσαουσέσκου και η γυναίκα του Έλενα, στις 22 Δεκεμβρίου προσπάθησαν να φύγουν, αλλά συνελήφθησαν και μετά από μία σύντομη δίκη καταδικάστηκαν και την ημέρα των Χριστουγέννων εκτελέστηκαν. Το καθεστώς κατέρρευσε και ήταν το τελευταίο του συμφώνου της Βαρσοβίας και το μόνο που ο ηγέτης του εκτελέστηκε. Αυτά τα γεγονότα χάρισαν στην Τιμισοάρα το τίτλο της “γενέτειρας της Ρουμανικής Επανάστασης” (Revoluția română)

Arad, πόλη στον ποταμό Mures!

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 11^ο

(συνέχεια από Βελιγράδι, η «Λευκή Πόλη» στη σμίξη των ποταμών! Ημέρα 3η)

23 Οκτωβρίου 2022

Αργά το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε. Περίπου 100χμ προς τα Β.Α. φτάσαμε στα Σερβο-Ρουμάνικα σύνορα. Δε είχε κίνηση και περάσαμε σχετικά γρήγορα. Συνεχίσαμε με την ίδια κατεύθυνση, περάσαμε έξω από την Τιμισοάρα και περίπου σε άλλα 100χμ από τα σύνορα

Βελιγράδι, η «Λευκή Πόλη» στη σμίξη των ποταμών! Ημέρα 3η

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 10^ο

(συνέχεια από Βελιγράδι, η «Λευκή Πόλη» στη σμίξη των ποταμών! Ημέρα 2η)

22 Οκτωβρίου 2022

Τελευταία μέρα στο Βελιγράδι και θέλαμε να δούμε λίγο την πόλη των Αψβούργων και της Γιουγκοσλαβίας.

Βελιγράδι, η «Λευκή Πόλη» στη σμίξη των ποταμών! Ημέρα 2η

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 9^ο

(συνέχεια από Βελιγράδι, η «Λευκή Πόλη» στη σμίξη των ποταμών! Ημέρα 1η)

21 Οκτωβρίου 2022

Το άλλο πρωί, αφού τσιμπήσαμε κάτι ξεκινήσαμε για τις βόλτες της 2ης μέρας στο Βελιγράδι, με βασικό προορισμό για εκείνη τη μέρα το Εθνικό Μουσείο της Σερβίας.

Βελιγράδι, η «Λευκή Πόλη» στη σμίξη των ποταμών! Ημέρα 1η

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 8^ο

(συνέχεια από Δεκέβαλος, ο «βασιλιάς» στον Δούναβη!)

 

20 Οκτωβρίου 2022

Το Βελιγράδι (Београд=Λευκή Πόλη), είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας και παλιότερα πρωτεύουσα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Σάβου και Δούναβη.

Στην περιοχή του Βελιγραδίου τα ευρήματα μαρτυρούν κατοίκηση από την παλαιολιθική εποχή, ενώ από την 7^η χιλιετία π.Χ. εμφανίζονται ο νεολιθικός πολιτισμός του Στάρτσεβο και στη συνέχεια αυτός του Βίντσα.

Στα αρχαία χρόνια περνάνε από εκεί Θράκες, Δάκες, Γαλάτες και Ρωμαίοι. Από εκεί και μετά πέρασαν όλοι οι λαοί που δραστηριοποιήθηκαν στην περιοχή των Βαλκανίων. Υπολογίζεται πως η πόλη καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε 44 φορές (!!!!!).

Η παλιά πόλη αναπτύσσεται στη δεξιά πλευρά του Σάβου, ενώ η νέα στην αριστερή. Βασικός πυρήνας της παλιάς πόλης είναι το φρούριο και το πάρκο Καλεμέγκνταν, που βρίσκεται μέσα και γύρω του.

Δεκέβαλος, ο «βασιλιάς» στον Δούναβη!

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 7^ο

(συνέχεια από Κρασί απ’ το Μελένικο!)

 

18-19 Οκτωβρίου 2022

 

 

Η διαδικασία στον συνοριακό σταθμό ήταν σύντομη και οδηγούσαμε πια (αφού πήραμε βινιέτες) σε Ρουμάνικους δρόμους προς τα βόρεια. Ο δρόμος πάει παράλληλα με τον Δούναβη, αλλά λίγο μακρύτερα και έτσι για κάμποσα χιλιόμετρα δεν τον βλέπαμε. 83χμ μετά τα σύνορα, στο χωριό Hinova τον ξαναβρήκαμε και πια θα κινούμασταν συνεχώς δίπλα του. Περάσαμε χωρίς να σταματήσουμε από τις πόλεις Drobeta Turnu Severin και Orsova. Ήταν αρκετά αργά το απόγευμα και θέλαμε να φτάσουμε και να βρούμε τα δωμάτια μας πριν νυχτώσει. Έτσι δεν σταματήσαμε ούτε εκεί που είναι το γλυπτό του Δεκέβαλου. Φτάσαμε στο χωριό Dubovo, που είναι πάνω στο ποτάμι. Εκεί είχαμε κλείσει. Βρήκαμε τα δωμάτια, τα οποία αποδείχτηκαν και τα δύο πως είχαν κάποιο πρόβλημα πρόσβασης αν και σαν δωμάτια ήταν εξαιρετικά. Επειδή όμως δεν είχαμε εναλλακτική είπαμε να μείνουμε εκείνο το βράδυ και το άλλο πρωί να φύγουμε ακυρώνοντας το 2^ο βράδυ που είχαμε κλείσει, αλλά και όλες τις επισκέψεις που είχαμε προγραμματίσει στην περιοχή. Πήραμε τηλέφωνο στο Βελιγράδι, επόμενό μας προορισμό και αφού βεβαιωθήκαμε πως τα δωμάτια ήταν διαθέσιμα και για άλλο ένα βράδυ, πριν από την κράτηση που είχαμε, κάτσαμε να ξεκουραστούμε.

Κρασί απ’ το Μελένικο!

«Από το Λαύριο στην Τιμισοάρα, μια απόφαση δρόμος»

2022-Ταξίδι στη Βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μέρος 6^ο

(συνέχεια από Εκεί που φτιάχνουν τους ακανέδες!)

 

16-18 Οκτωβρίου 2022

 

 

Μετά το πρωινό φορτώσαμε και ξεκινήσαμε προς τα βόρεια και μετά από 38χμ φτάσαμε στο συνοριακό σταθμό του Προμαχώνα (Κούλατα). Η Βουλγαρία δεν είχε μπει ακόμα στη Σένγκεν και έτσι υπήρχε συνοριακός έλεγχος, που ευτυχώς δεν διήρκεσε παρά μόνο μισή ώρα. 

Αφού μπήκαμε στη Βουλγαρία, αναζητήσαμε το πρώτο βενζινάδικο για να πάρουμε βινιέτες. Περίπου 16χμ μετά τα σύνορα, μια πινακίδα μας είπε να στρίψουμε δεξιά και σε περίπου 12χμ προς τα ανατολικά φτάσαμε στον πρώτο προορισμό μας στη γειτονική χώρα.

Αντίο Αρμενία! Σε ευχαριστούμε! (Ts’tesut’yun Hayastan. Shnorhakalut’yun!)

2024-Road Trip σε Γεωργία και Αρμενία, μέρος 14^ο

(συνέχεια από Tatev, το μοναστήρι και η γέφυρα του διαβόλου!)

 

13-14 Μαΐου 2024

  

Από το μοναστήρι Tatev πήραμε προς τα πίσω το δρόμο που πάει για Ερεβάν και περίπου 130χμ. μετά, λίγο πριν τη διασταύρωση για Νοραβάνκ, κάναμε δεξιά και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε. Όσο ανεβαίναμε το τοπίο γινόταν όλο και πιο γυμνό και ο δρόμος χειρότερος. 

Tatev, το μοναστήρι και η γέφυρα του διαβόλου!

2024-Road Trip σε Γεωργία και Αρμενία, μέρος 13^ο

(συνέχεια από Το «Νέο Μοναστήρι» με τη διώροφη εκκλησία!)

 

13 Μαΐου 2024

 

 

Το άλλο πρωί, αφού τσιμπήσαμε κάτι μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Το ταξίδι εκείνης της μέρας προβλέπονταν μακρύ σε χιλιόμετρα και ακόμα πιο μακρύ σε χρόνο, ενώ δεν θα έλειπαν και κάποιες επισκέψεις. Γύρω στα 330χμ και πάνω από 5.30 ώρες (καθαρός χρόνος χωρίς απρόβλεπτες καθυστερήσεις, που σχεδόν πάντα είχαμε). Και όλο αυτό σε υψόμετρο από 1200 μέχρι και πάνω από 2400μ.

Πρώτος προορισμός της ημέρας ήταν το μνημείο για το οποίο είχαμε κάνει όλο αυτό το δρόμο και δεν ήταν άλλο από το Μοναστήρι του Tatev.

Το «Νέο Μοναστήρι» με τη διώροφη εκκλησία!

2024-Road Trip σε Γεωργία και Αρμενία, μέρος 12^ο

(συνέχεια από Κατάδυση στην Αρμένικη Ιστορία!)

 

12 Μαΐου 2024

 

Το πρωί, αφού φάγαμε κάτι και ήπιαμε ένα καφέ, φορτώσαμε και αποχαιρετήσαμε το Ερεβάν, που μας είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. 

Κατάδυση στην Αρμένικη Ιστορία!

2024-Road Trip σε Γεωργία και Αρμενία, μέρος 11^ο

(συνέχεια από Πρωινή βόλτα στα σιντριβάνια του Ερεβάν!)

 

11 Μαΐου 2024

 

Φτάσαμε στο Μουσείο Ιστορίας της Αρμενίας,

Πρωινή βόλτα στα σιντριβάνια του Ερεβάν!

2024-Road Trip σε Γεωργία και Αρμενία, μέρος 10^ο

(συνέχεια από Τέσσερα μνημεία κοντά στο Ερεβάν!)

 

11 Μαΐου 2024

 

 

Νωρίς το πρωί βγήκα μόνος για να πάω στο ταχυδρομείο στην πλατεία Δημοκρατίας να στείλω κάποιες κάρτες και με την ευκαιρία να κάνω μια βόλτα γύρω από την πλατεία, κυρίως στα πάρκα με τα πολλά γλυπτά και τα σιντριβάνια.

Ζυρίχη, η οικονομική και πολιτιστική πρωτεύουσα!

Φθινόπωρο στην Ελβετία, μέρος 8ο (τελευταίο)

(συνέχεια από Burgdorf, γλέντι αλά Ελβετικά-η πόλη και το κάστρο της!)

 

12 Νοεμβρίου 2021

 

 

Ήταν το 2009 όταν, σε εκείνο το ταξίδι μένοντας στη Λουκέρνη, ξεκινήσαμε να πάμε να δούμε τη Ζυρίχη, πριν από την επίσκεψή μας στους καταρράκτες του Ρήνου, το Schaffhausen και το Stein am Rhein (Σοκολάτες, Μπλακ Φόρεστ κι ένα ποτήρι κρασί! Α΄). Όμως ένα απίστευτο μποτιλιάρισμα στην είσοδο της πόλης άλλαξε τα σχέδιά μας. Από τότε η Ζυρίχη έγινε ένα από τα απωθημένα για τη χώρα αυτή. 

Είχε έρθει ‘όμως η ώρα να δούμε και αυτή την Ελβετική πόλη. Η πτήση από το αεροδρόμιο της ήταν αργά το απόγευμα, οπότε είχαμε χρόνο για μια καλή βόλτα. Η μέρα ήταν η μοναδική συννεφιασμένη μέρα του ταξιδιού μας, αλλά ευτυχώς μας έκανε τη χάρη να μην βρέξει. Ο Βέρνερ προθυμοποιήθηκε να μας συνοδέψει και έτσι θάχαμε και «ξεναγό». 

Αν και η πρωτεύουσα της Ελβετίας είναι η Βέρνη, η Ζυρίχη είναι η μεγαλύτερη πόλη, με πάνω από 1.5 εκατομμύριο πληθυσμό στην μητροπολιτική περιοχή της. Είναι από τον 19^ο αι η οικονομική και πολιτιστική καρδιά της χώρας.

«Αγκαλιάζει» τη βόρεια πλευρά της ομώνυμης λίμνης ενώ διαρρέεται από τον ποταμό Λίματ.

Η ιστορία της ξεκινά από τα χρόνια των Ρωμαίων, όταν υπήρχε πάνω στο ποτάμι ένας σταθμός είσπραξης φόρων, το Turicum. Τον μεσαίωνα αναπτύχθηκε πολύ και το 1351 έγινε το 5^ο μέλος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας.

Burgdorf, γλέντι αλά Ελβετικά-η πόλη και το κάστρο της!

Φθινόπωρο στην Ελβετία, μέρος 7ο

(συνέχεια από Aventicum, η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Helvetia!)

 

10-11 Νοεμβρίου 2021

 

Φύγαμε από την Avenches και μετά από περίπου 40΄ και κάτι παραπάνω από 40χμ  προς τα Β.Α. φτάσαμε στο σπίτι της Τ. και του Μ. στη Βέρνη. Μας περίμεναν με καφέδες και γλυκά και κάτσαμε και τα είπαμε για περίπου μία ώρα. Φεύγοντας σε περίπου άλλα 30χμ ακόμα πιο Β.Α. φτάσαμε στην πόλη Burgdorf.