Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεόν...

«…Πρέπει νὰ σημειώσης καὶ τοῦτο, ὡς ἀφωσιωμένε φίλε, ὅτι ἀφοῦ ἡ ψυχὴ σὰν ἄλλη ἔλαφος ἐξοντώση τὰ δηλητηριώδη ἑρπετὰ τῶν παθῶν, τότε «ἐπιποθεῖ καὶ ἐκλείπει πρὸς Κύριον» (πρβλ. Ψαλμ. πγ´ 3), διότι πληγώνεται σὰν μὲ δηλητήριο ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς ἀγάπης. 

Ἐκεῖνο ποὺ προξενεῖ ἡ πείνα εἶναι κάτι ποὺ δὲν φαίνεται καὶ δὲν ἐκδηλώνεται. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ προξενεῖ ἡ δίψα εἶναι κάτι τὸ ἔντονο καὶ φανερὸ ποὺ κάνει ἔκδηλο σὲ ὅλους τὸν ἐσωτερικὸ φλογισμό. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐπόθει τὸν Θεὸν ἔλεγε: «Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεόν, τὸν ἰσχυρόν, τὸν ζῶντα» (Ψαλμ. μα´ 3).

Ἐὰν τὸ πρόσωπο ποὺ ἀγαποῦμε γνήσια, μᾶς μεταβάλλη ἐξ ὁλοκλήρου μὲ τὴν παρουσία του καὶ μᾶς κάνη φαιδροὺς καὶ χαρωποὺς καὶ χωρὶς λύπη, τί δὲν θὰ προξενῆ ἄραγε τὸ πρόσωπο τοῦ Δεσπότου, ὅταν ἐπισκέπτεται μυστικὰ τὴν καθαρὴ ψυχή;». 

Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κλίμακος (Λόγος Τριακοστός, Περί ἀγάπης, ἐλπίδος και πίστεως) 

Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς, καὶ φρόνιμος μοναχός;

Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς, καὶ φρόνιμος μοναχὸς, ὃς τὴν θέρμην τὴν ἑαυτοῦ ἐφύλαξεν ἄσβεστον· καὶ μέχρι τῆς αὐτοῦ ἐξόδου καθ᾿ ἡμέραν [προστιθεὶς] πῦρ πυρὶ, καὶ θέρμην θέρμῃ, καὶ σπουδὴν σπουδῇ, καὶ πόθον πόθῳ οὐκ ἐπαύσατο;

* * *

Ποιὸς ἄραγε θὰ εἶναι ὁ πιστὸς καὶ φρόνιμος μοναχός, ὁ ὁποῖος τὴν πρώτη θέρμη θὰ τὴν κρατήση ἄσβεστη, καὶ δὲν θὰ παύση μέχρι τῆς στιγμῆς τοῦ θανάτου του, νὰ προσθέτη κάθε ἡμέρα φωτιὰ στὴν φωτιά, θέρμη στὴν θέρμη, πόθο στὸν πόθο καὶ προθυμία στὴν προθυμία;

(Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος)

Tῆς θείας ἀγάπης τό καντήλι...

Ἀπ’ τη στιγμή πού ὁ θεῖος ἔρωτας φλογίσει τήν ἀνθρώπινη καρδιά, ὅλα μέσα στόν ἄνθρωπο φωτίζονται, καί μεταμορφώνονται. Ὅλα γίνονται «θεοειδῆ». Προσοχή, νά  μή σβήσει ποτέ τῆς θείας ἀγάπης τό καντήλι.

(Μιχαήλ Μιχαηλίδη, Ἀσκητική τοῦ προσώπου)

Ο αγώνας κατά των παθών

«Ὅπως ἀκριβῶς ὁ γεωργός δέν μπορεῖ νά εἶναι βέβαιος ἄν τελικά ὡριμάσει κάποιος ἀπό τούς καρπούς πού φυτρώνουν στό χωράφι του, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά ἀφήσει ἐλεύθερη τήν καρδιά του ὅσο ἀναπνέει, γιατί δέν γνωρίζει πιό πάθος θά συναντήσει στήν πορεία του ὡς τήν τελευταία του πνοή. Πρέπει πάντα νά στρέφεται πρός τον Θεό ζητώντας τή βοήθεια καί τό ἔλεός Του».

Δέν ἔχει κουδούνι ἡ ἀρετή νά τήν γνωρίζῃς μέ τόν κουδούνισμα. Τό κουδούνι τῆς ἀρετῆς εἶναι ἡ ἀνοχή, ἡ μακροθυμία, ἡ ὑπομονή. Αὐτά εἶναι τά στολίδια τοῦ μοναχοῦ καί παντός χριστιανοῦ.

Γέροντος Ἰωσήφ, Ἔκφρασις μοναχικῆς ἐμπειρίας, Ἔκδ. Ἱ. Μ. Φιλοθέου, Ἅγιον Ὄρος.

Λοιπόν ὑπομονή!

Οἱ πειρασμοί· ὅσον ὀλίγη εἶναι ἡ ὑπομονή, τόσον μεγάλοι φαίνονται οἱ πειρασμοί. Καί ὅσον συνηθίζει ὁ ἄνθρωπος νά τούς ὑπομένῃ, τόσον μικραίνουν καί τούς περνᾷ χωρίς κόπον. Καί γίνεται στερεός ὡσάν βράχος.

Λοιπόν ὑπομονή! Καί αὐτό ὅπου τώρα σοῦ φαίνεται δύσκολον νά τό κατορθώσῃς, ἀφοῦ θά περάσουν ἔτη πολλά θά ἔλθῃ στό χέρι σου νά τό κατέχῃς ὡς ἴδιον κτῆμα, χωρίς νά τό καταλάβῃς πόθεν σοί ἔγινε.

Δι’ αὐτό ἔργασαι τώρα εἰς τήν νεότητα χωρίς νά λέγῃς τό “διατί” καί νά ἀθυμῇς. Καί ὅταν γηράσῃς θά δρέπῃς δράγματα ἀπαθείας. Καί θά ἀπορῇς· πόθεν σοί ἐγενήθησαν τοιοῦτοι ὡραῖοι στάχυες, ἀφοῦ ἐσύ μηδέν ἐγεώργησας! Καί ἔγινες πλούσιος ὁ μηδενός ἄξιος! Καί ὅλοι οἱ γογγυσμοί, αἱ παρακοές καί ἀθυμίες σου, ἐβλάστησαν τοιούτους καρπούς καί ἄνθη εὐώδη!

Διά τοῦτο βιάζου.

Γέροντος Ἰωσήφ, Ἔκφρασις μοναχικῆς ἐμπειρίας, Ἔκδ. Ἱ. Μ. Φιλοθέου, Ἅγιον Ὄρος.

Ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ

Ὅπως δέν εἶναι δυνατό νά μπεῖ κανεῖς στόν πόλεμο μέ γυμνό, ἄοπλο σῶμα, ἤ νά κολυμπήσει σέ μεγάλο πέλαγος μέ τά ροῦχα του, ἤ νά ζήση χωρίς νά ἀναπνέει, ἔτσι εἶναι ἀδύνατο χωρίς ταπείνωση καί συνεχή δέηση πρός τόν Χριστό, νά μάθει κανείς τό νοητό καί κρυφό πόλεμο καί νά καταδιώκει καί νά χτυπᾶ μέ τέχνη τό νοητό ἐχθρό.

Ὅταν λοιπόν συμβαίνει νά πληθύνονται στό νοῦ μας οἱ πονηροί λογισμοί, νά βάζομε ἀνάμεσά τους τήν ἐπίκληση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί ἀμέσως θά τούς δοῦμε νά διαλύονται σάν καπνός στόν ἀέρα, ὅπως μᾶς δίδαξε ἡ πείρα. Καί τότε ἀφοῦ μείνει μόνος του  ὁ νοῦς, χωρίς τούς πονηρούς λογισμούς, ἄς ἀρχίζομε πάλι τήν συνεχή προσοχή καί ἐπίκληση. Καί ὅσες φορές τό πάθομε αὐτό ἀπό πειρασμό, ἔτσι νά κάνομε.

(Ἅγιος Ἡσύχιος, Πρός τόν Θεόδουλο)

Νά φοβᾶσαι τό Θεό γιά τήν ἀγάπη Του!

«Μη φοβᾶσαι τό Θεό σάν τύραννο, ἀλλά νά Τόν φοβᾶσαι γιά τήν ἀγάπη Του, γιά νά μή φοβᾶσαι μόνον ἐπειδή ἁμαρτάνεις, ἀλλά καί γιατί ὁ Θεός σέ ἀγαπᾶ καί δέν Τόν ἀγαπᾶς, καί γιατί εὐεργετεῖσαι ἀναξίως». Ἔτσι μέ τόν φόβο τῶν αγαθῶν αὐτῶν ὠθεῖ κανείς τήν ψυχή του νά ἀγαπᾶ καί γίνεται ἄξιος τῶν εὐεργεσιῶν πού τοῦ γίνονται καί μέλλει νά τοῦ γίνουν, μέ τήν εὐγνωμοσύνη πρός τόν Εὐεργέτη· καί ἀπό τόν ἁγνό φόβο τῆς ἀγάπης φτάνει στήν ὑπερφυσική ταπείνωση. 

Μέγας Ἀθανάσιος

Ἡ προσευχή

«Ἡ προσευχή καί ἡ δέηση κάνουν τούς ἀνθρώπους ναούς Θεοῦ. Ὅπως ὁ χρυσός, οἱ πολύτιμοι λίθοι καί τά  μάρμαρα κάνουν τά παλάτια τῶν βασιλέων, ἔτσι καί ἡ προσευxή κάνει τούς ἀνθρώπους ναούς τοῦ Χριστοῦ. Τί  λοιπόν μεγαλύτερο ἐγκώμιο μπορεῖ νά γίνει γιά  τήν προσευχή, ἀπό τό ὅτι κάνει τούς ἀνθρώπους ναούς τοῦ Θεοῦ; Ἐκεῖνος πού δέν τόν χωροῦν οἱ οὐρανοί, Αὐτός εἰσέρχεται στήν ψυχή πού ζεῖ μέ προσευχές».

* * *

«Ὅπως, ὅταν σέ κάποια πόλη μπαίνει μία βασίλισσα, ἀκολουθεῖ κατ’ ἀνάγκην μαζί της ὅλος ὁ πλοῦτος, ἔτσι καί ἡ προσευχή· ὅταν μπαίνει στήν ψυχή, μπαίνει μαζί της καί κάθε ἀρετή».

Κάλλιστος καί Ἰγνάτιος οἱ Ξανθόπουλοι

Χαίρετε και αγαλλιάσθε...

Στα αναστημένα παιδιά του Ναζωραίου δεν αρμόζει η θλίψη, ο γογγυσμός, η απογοήτευση και η απελπισία.

Όχι, φοβισμένες μυροφόρες.

Μη σκέπτεστε σήμερα τους ογκόλιθους των μνημάτων σας.

Προχωρήσατε άφοβα! Όσοι προχωρούν και βαδίζουν μπροστά θα ευρίσκουν πάντα έναν Άγγελον που θα τους σηκώνει κάποιαν ταφόπετρα.

Παιδιά του Θεού μη σκιάζεσθε στα σκότη!

(Ἀρχιμ. Θεόφιλος Ζησόπουλος)

Ἡ ἀγάπη δέν χάνει ποτέ τήν ἀξία της

Ἡ ἀγάπη δέν χάνει ποτέ τήν ἀξία της, ἀλλά ἀφοῦ γίνει αἰτία νά ἐκπληρώνει στόν παρόντα αἰώνα τούς θείους νόμους ἐκεῖνος πού τήν ἔχει, τόν συνοδεύει καί στόν μέλλοντα.

Ὅσιος Φιλόθεος ὁ Σιναΐτης

Ὁ Θεός Ἀγάπη ἐστί

«Ὁ Θεός, πλήρης πέραν πάσης πληρότητος, δημιούργησε τά πλάσματά του, ὄχι ἐπειδή Ἐκεῖνος χρειαζόταν κάτι, ἀλλά προκειμένου ἐκεῖνα τά ἴδια νά μπορέσουν νά μετάσχουν στήν Ὕπαρξή Του ἀναλόγως πρός τίς ἱκανότητές τους· Ἐκεῖνος δέ ὁ ἴδιος νά χαρεῖ μέ τά ἔργα του βλέποντάς τα εὐτυχισμένα».

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

Με ταπείνωση...

Ὅπως δέν εἶναι δυνατό νά μπεῖ κανείς στόν πόλεμο μέ γυμνό, ἄοπλο σῶμα, ἤ νά κολυμπήσει σέ μεγάλο πέλαγος μέ τά ροῦχα του, ἤ νά ζήσει χωρίς νά ἀναπνέει, ἔτσι εἶναι ἀδύνατο χωρίς ταπείνωση καί συνεχή δέηση πρός τόν Χριστό, νά μάθει κανείς τό νοητό καί κρυφό πόλεμο καί νά καταδιώκει καί νά χτυπᾶ μέ τέχνη τό νοητό ἐχθρό.

Ἅγιος Ἡσύχιος

Ἡ ὀμορφιά τῆς ψυχῆς

Εἶναι ὡραῖο τό κεφάλι πού στολίζεται μέ πολύτιμο στέμμα, μέ λίθους ἰνδικούς καί ἀστραφτερά μαργαριτάρια.

Ἡ ἐλπίδα μας στο Θεό

Ἀλλοίμονό μας ἄν, φροντίζοντας ὑπερβολικά γιά τόν ἑαυτό μας, δέν ἐπιρρίπτουμε τήν μέριμνά μας καί τήν ἐλπίδα μας στόν Θεό, ὁ ὁποῖος φροντίζει γιά μᾶς! Ἄν δέν ὁμολογοῦμε ὅτι ὀφείλουμε σ’ Ἐκεῖνον τά ἀγαθά πού χρησιμοποιοῦμε στήν παροῦσα ζωή, πῶς μποροῦμε νά προσδοκοῦμε ἀπό Αὐτόν τά ἀγαθά πού μᾶς ὑποσχέθηκε στήν μέλλουσα ζωή; Ἄς μήν εἴμαστε ὀλιγόπιστοι, ἀλλά καλύτερα ἄς ζητοῦμε «πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ἡμῖν» σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Σωτήρα μας (Ματθ. στ΄ 33).

ἅγ. Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ

Οἱ δυνάμεις τοῦ νοῦ καί οἱ ἀρετές τῆς ψυχῆς

Τέσσερις εἶναι οἱ γενικές δυνάμεις τοῦ νοῦ: ἡ σύνεση, ἡ ὀξύνοια, ἡ ἀντίληψη καί ἡ ἐπιδεξιότητα. Ἐκεῖνος, λοιπόν, πού μέ τίς δυνάμεις αὐτές συνέδεσε τίς τέσσερις γενικές ἀρετές τῆς ψυχῆς, πού ἕνωσε δηλαδή

Στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ

Ἐάν μᾶς καλοῦσε ὁ ἐπίγειος βασιλιάς καί ἤθελε νά καταταγοῦμε στίς τάξεις τοῦ στρατοῦ καί νά τόν ὑπηρετοῦμε προσωπικά, δέν θά ἀναβάλαμε καθόλου, οὔτε θά προβάλαμε δικαιολογίες, ἀλλά ἐγκαταλείποντάς τα ὅλα, θά τρέχαμε μέ προθυμία κοντά του.

Ἄς προσέξομε μήπως, ἐνῶ μᾶς καλεῖ ὁ Βασιλιάς τῶν βασιλέων καί Κύριος τῶν κυρίων καί Θεός τῶν θεῶν στήν οὐράνια αὐτή τάξη, ἀπορρίψομε τήν πρόσκλησή του ἀπό ὀκνηρία καί ραθυμία, καί βρεθοῦμε ἔτσι χωρίς ἀπολογία στό μεγάλο οὐράνιο βῆμα.

Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος

Οἱ θλίψεις καί τά παθήματα

Πρέπει νά γνωρίζεις ὅτι μέσα στίς θλίψεις καί στά παθήματα, στήν ὑπομονή καί στήν πίστη, εἶναι κρυμμένες οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐπίσης καί ἡ δόξα καί ἡ ἀπόκτηση τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν. Γιατί καί τό σιτάρι πού σπέρνεται στή γῆ ἤ καί τό δένδρο πού μπολιάζεται, εἶναι ἀνάγκη νά δοθεῖ πρῶτα στή σήψη καί στήν ἀτιμία, φαινομενικά, καί ἔτσι νά ἀπολαύσομε τήν ὀμορφιά καί τόν πολλαπλάσιο καρπό τους. Ἄν ὅμως δέν περνοῦσαν ἀπό τή σήψη ἐκείνη καί τή φαινομενικκή ἀτιμία, δέ θά εἶχαν ὕστερα ἐκείνη τήν ἄκρα ὡραιότητα καί ὀμορφιά.

Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος

Ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ

Μακάριος πραγματικά εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει κολλήσει τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ στή δάνοιά του καί φωνάζει πρός Αὐτόν ἀκατάπαυστα μέσα στήν καρδιά του, ὅπως εἶναι ἑνωμένος ὁ ἀέρας μέ τά σώματά μας ἤ ἡ φλόγα μέ τό κερί.

Ὅταν περνᾶ ὁ ἥλιος πάνω ἀπό τή γῆ, φέρνει τήν ἡμέρα. Καί τό ἅγιο καί σεβάσμιο ὄνομα τοῦ Κυρίου, ὅταν λάμπει συνεχῶς μέσα στόν νοῦ μας, θά γεννήσει ἀναρίθμητες ἔννοιες, λαμπρές σάν τόν ἥλιο.

Ἅγιος Ἡσύχιος

Ὁ Σταυρός καί τά καρφιά

Πολλοί ἀνεβαίνουν στό σταυρό τῆς κακοπάθειας, λίγοι ὅμως εἶναι ἐκεῖνοι πού ὑποφέρουν καί τά καρφιά του. Γιατί πολλοί δέχονται ὑπάκουα τούς θεληματικούς κόπους καί τίς θλίψεις, τούς ἀθέλητους ὅμως, μόνο ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πέθαναν τελείως γιά τόν κόσμο αὐτό καί τήν ἀνάπαυσή του.

Ὅσιος Ἠλίας ὁ Ἔκδικος