Γίνε η λίμνη...

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας σοφός γέροντας δάσκαλος. Είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς έτσι μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει να του φέρει λίγο αλάτι.

Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιει.

Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος.

Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται...

Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται,

πρέπει να αισθάνεται ότι είναι μικρό παιδί

και ο Θεός ο στοργικός Πατέρας ,

ό,τι και να Του γυρέψει θα του το δώσει, ο Καλός Θεός ,

εάν είναι προς όφελός του.

(Γέροντας Παΐσιος)   

Ο φαλακρός καβαλάρης

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ

Ένας φαλακρός φόρεσε ξένα μαλλιά και ανέβηκε καβάλα σε ένα άλογο. Κάποια στιγμή φύσηξε αέρας και πήρε από τον καβαλάρη όλα τα μαλλιά του. Έτσι, όσοι είδαν το περιστατικό γέλασαν δυνατά. Ο φαλακρός έκοψε το δρόμο και τους είπε: «Τι το παράξενο να φεύγουν από εμένα τρίχες που δεν είναι δικές μου, αφού κι εκείνον που τις είχε, που είχαν γεννηθεί μαζί του, τον απαρνήθηκαν;».

Ο μύθος θέλει να μας διδάξει δύο πράγματα. 

Πρώτον,  κανείς δεν πρέπει να λυπάται για ένα ατύχημα που τον βρίσκει και δεύτερον κάτι που δεν έχει κανείς από γεννησιμιού του, δεν είναι σταθερό. 

Ας μην ξεχνάμε: γυμνοί ήρθαμε και γυμνοί θα φύγουμε.

Ο τζίτζικας και τα μυρμήγκια

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ

Ήταν χειμώνας και τα μυρμήγκια στέγνωναν το σιτάρι τους που είχε βραχεί. Ένας τζίτζικας πεινασμένος τους ζητούσε φαΐ. Τότε, τα μυρμήγκια τον ρώτησαν: «Γιατί το καλοκαίρι δε μάζευες κι εσύ τρόφιμα;» «Δεν είχα καιρό για τέτοια, γιατί τραγουδούσα μελωδικά», απάντησε ο τζίτζικας.  Μόλις το άκουσαν αυτό τα μυρμήγκια γέλασαν πάρα πολύ και του είπαν: «Αφού το καλοκαίρι τραγουδούσες, τώρα που είναι χειμώνας… χόρευε.»

Ο μύθος θέλει να μας διδάξει πως δεν πρέπει να είμαστε αμελείς για τίποτα, ακόμα κι αν κάτι μας φαίνεται ασήμαντο, γιατί κάποτε θα έρθει ο καιρός που θα στεναχωρηθούμε και θα κινδυνέψουμε εξαιτίας της αμέλειας μας. 

Το χάρισμα

Μπορεί να πιστεύουμε ότι οι γονείς μας δεν έκαναν κάτι σημαντικό για εμάς, ότι δεν στάθηκαν δίπλα μας όσο θα θέλαμε, ότι έλειπαν από το σπίτι λόγω δουλειάς πολλές ώρες... Μπορεί ακόμα και να τους θυμώνουμε γι' αυτό. Το παρακάτω βίντεο, όμως, μια μικρή δραματική ταινία μικρού μήκους, αποκαλύπτει πόσα μπορεί να κάνουν οι γονείς μας για εμάς, χωρίς ίσως να το γνωρίζουμε και σφραγίζει τα πιο δυνατά συναισθήματα που ενώνουν το παιδί με τον πατέρα.

Ο γεωργός και το φίδι που του σκότωσε το παιδί

Ένα φίδι σύρθηκε κοντά στο παιδί ενός γεωργού, το δάγκωσε κι εκείνο πέθανε. Ο γεωργός, βαριά πονεμένος, πήρε ένα πελέκι και πήγε και στάθηκε έξω από τη φωλιά του φιδιού, περιμένοντας το να βγει και να το χτυπήσει.

«Η Ελλάδα είναι η λέξη»

Εξοφλήθηκε μ’ ένα ποτήρι γάλα

Ένας νεαρός φοιτητής της Ιατρικής για να καλύψει τα έξοδα των σπουδών του, αναγκαζόταν να πουλάει βιβλία. Μια μέρα, περιοδεύοντας σε μια αγροτική περιοχή, χτύπησε μεταξύ άλλων και την πόρτα μιας καλύβας. Στη νέα πού φάνηκε, πρότεινε να αγοράσει ένα βιβλίο.

Το νόμισμα της καλοσύνης

Κάποτε ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκι βγήκε για τον απογευματινό του περίπατο. Ενώ κόντευε να νυχτώσει ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι του και του ζήτησε βοήθεια.

Ο Ντοστογιέφσκι ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκειτίποτα. Ψάχνει το ρολόι του να το προσφέρει, αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του.

Ο μεγάλος συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε: «Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω»!

Και ο γέρο ζητιάνος απαντά: «Ευχαριστώ πολύ. Το πήρα! Αυτό που μου έδωσες δεν μπορούσα να το βρω αλλού. Το νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω...».

Ο αετός και η αλεπού

Ένας αετός και μια αλεπού έγιναν φίλοι και αποφάσισαν να κατοικούν κοντά ο ένας με τον άλλον, πιστεύοντας πως αυτό θα στερέωνε τη φιλία τους. Εκείνος, λοιπόν, ανέβηκε σε ένα ψηλό δέντρο μαζί με τα παιδιά του και η άλλη μπήκε και γέννησε τα μικρά της στα χαμόκλαδα που ήταν από κάτω.

Ὅπως ὁ ἀετός κι ἐσύ

Καί σύ εἶσαι ἕνας ἀετός. ᾽Αετός, προωρισμένος νά πετᾶς ψηλά στούς οὐρανούς. Νά ἀφήνης τόν πεζό καί χαμηλό τοῦτο κόσμο καί μέ τίς φτεροῦγες τῆς πίστεως νά ὀργώνης τούς οὐρανούς. Οἱ οὐρανοί εἶναι δικοί σου. Στούς οὐρανούς πρέπει νά πετάξης. Τούς οὐρανούς πρέπει νά κληρονομήσης. Τούς οὐρανούς πρέπει νά ἐκπορθήσης. Εἶσαι ἕνας ἐκπορθητής τοῦ οὐρανοῦ. «Οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν».

† Ἀρχιμ. Θεόφιλος Ζησόπουλος

Η πιο όμορφη λέξη

Η πιο όμορφη λέξη στα χείλη της ανθρωπότητας είναι η λέξη Μάνα. Είναι μια λέξη γλυκιά κι ευγενική που αναδύεται από τα βάθη της καρδιάς. Η μάνα είναι καθετί, είναι η παρηγοριά μας στη θλίψη, η ελπίδα μας στη δυστυχία και η δύναμή μας στην αδυναμία. Είναι η πηγή της αγάπης, του ελέους, της συμπάθειας και της συγχώρεσης. Όποιος χάνει τη μητέρα του, χάνει μια αγνή ψυχή που τον ευλογεί και τον προστατεύει διαρκώς.

Kahlil Gibran

Ἔχεις εἰρήνη στήν καρδιά;

Κάποτε φοβερή τρικυμία ξέσπασε στή θάλασσα. Ἕνα καράβι ναυάγησε στόν ὠκεανό. Οἱ σειρῆνες χτυποῦσαν συνεχῶς δίδοντας τό σῆμα τοῦ συναγερμοῦ. Ἀγωνία καί πανικός κατέλαβε ὅλους τούς  ἐπιβάτες. Ὁ κίνδυνος ἦταν προφανής καί ὁ θάνατος πολύ κοντά. Οἱ ἔντρομοι ταξιδιῶται ζοῦν τίς τελευταῖες τους στιγμές... Ἀνάμεσα σ’ αὐτό τό πανικόβλητο πλῆθος μόνον ἕνας μικρός πανω στό κατάστρωμα παίζει καί τραγουδᾶ ἀμέριμνος. Ὁ μικρός ἔδειχνε νά μήν ἔχη ἐπαφή μέ τό περιβάλλον. Ἕνας ὀργισμένος ἐπιβάτης τόν παρετήρησε: «Μικρέ μου, τί τραγουδᾶς καί χοροπηδᾶς ἔτσι; Δέν βλέπεις ὅτι πνιγόμαστε; Ἐσύ δέν φοβᾶσαι;». Καί ὁ μικρός μέ ὅλη του τήν ἀφέλεια ἀπαντᾶ: «Τί νά φοβηθῶ; Καπετάνιος στό καράβι εἶναι ὁ πατέρας μου».

Ω, ο πόλεμος, μαμά…

Η ιστορία αυτής της φωτογραφίας πονά και συγκλονίζει. Πρόκειται για ένα πραγματικό γεγονός το οποίο αποτυπώνεται μέσα από την ψυχή ενός παιδιού…

Τό πεζοδρόμιο τοῦ γείτονα

Ἔρριξα ἕνα περιφρονητικό βλέμμα στό πεζοδρόμιο τοῦ γείτονα. Γεμάτο χῶμα, ξερά φύλλα, πεταμένα χαρτάκια, σβησμένες γόπες. Κι ὕστερα μέ κρυφό καμάρι γύρισα στό δικό μου, καθαρό, φρεσκοσκουπισμένο, νοικοκυρεμένο. Πόση διαφορά!

«Καθένας κάνει τίς ἐπιλογές του», σκέφτηκα. «Δέν μπορῶ νά τόν κάνω μέ τό ζόρι νοικοκύρη». Μάζεψα τήν σκούπα καί τό φαράσι μέ ἱδρωμένο τό μέτωπο ἀλλά μέ τήν συνείδησι ἥσυχη.

ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ...

Στο καιρό της δραχμής και τότε που τα παγωτά ήταν πιο φθηνά απ’ ότι σήμερα, ένα παιδί δέκα ετών μπήκε στο ζαχαροπλαστείο και κάθισε σ’ ένα τραπέζι. Η σερβιτόρα τον σέρβιρε μ’ ένα ποτήρι νερό.

-Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα και με αμύγδαλα από πάνω; Ρώτησε το παιδί.

Τα τρία είδη ανθρώπων...

Υπάρχουν τρία είδη ανθρώπων:

· Αυτοί που βρήκαν τον Θεό και Τον υπηρετούν. 

Είναι οι λογικοί και… οι ευτυχισμένοι άνθρωποι.

· Αυτοί που προσπαθούν να Τον βρουν,

αλλά δεν το κατορθώνουν. 

Είναι οι λογικοί, αλλά… δυστυχισμένοι.

· Αυτοί που ζουν χωρίς να Τον ζητούν.

Είναι οι δυστυχείς, αλλά και...ανόητοι. 

ΠΑΣΚΑΛ

Προνόμιο πιστῶν νέων: ἡ Χαρά

• Ἄν ἔχης χρόνο νά κάνης ὅλους τούς φίλους σου νά νοιώθουν ὅτι ὑπάρχει κάτι ἰδιαίτερο σ’ αὐτούς.

• Ἄν νοιώθης τόν ἴδιο ἐνθουσιασμό γιά τίς ἐπιτυχίες τῶν ἄλλων σάν νά ἦταν δικές σου.

Προσκλητήριο πρός τίς κορυφές

«Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς·
χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καί Ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς»

Ὁ ἄνθρωπος, ἀδελφοί μου, ποθεῖ τά ὑψηλά. Δέν ἀρέσκεται στήν πεζότητα τῆς ζωῆς. Ὅ,τι εἶναι ὑψηλό ἐπιθυμεῖ νά τό κατακτήση. Γι’ αὐτό, βλέπετε, πολλές φορές ἐπισκεπτόμεθα μία πόλι καί ἀναζητοῦμε ν’ ἀνέβουμε σέ ὑψηλά σημεῖα καί ἀπό ἐκεῖ νά τήν ἀτενίσουμε. Στά βάθη τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάρχει μία ἔφεσις πρός τά ἄνω. Γι’ αὐτό ὁ Κώστας Κρυστάλλης γράφει:

Η ΕΛΠΙΔΑ

Λέγεται, ὅτι ὅταν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ξεκινοῦσε τήν ἐκστρατεία του στήν Ἀσία, μοίρασε προηγουμένως τήν περιουσία του στούς ἀξιωματικούς του. Καί σέ σένα τί θά μείνῃ; ρώτησε μιά μέρα ὁ φίλος του Περδίκας. Ἡ Ἐλπίδα ἀποκρίθηκε ὁ Ἀλέξανδρος.