Ἡ προσευχή, ὁδηγός πού φέρει εἰς τον οὐρανόν

Ἡ προσευχή εἶναι φωτισμός τῆς ψυχῆς, ἀληθής ἐπίγνωσις τοῦ Θεοῦ, μεσίτης μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων, ἰατρός τῶν παθῶν, ἀντίδοτον ἐναντίον τῶν νόσων, γαλήνη τῆς ψυχῆς, ὁδηγός που φέρει εἰς τόν οὐρανόν, πού δέν περιστρέφεται γύρω ἀπό τήν γῆν, ἀλλά πού πορεύεται πρός αὐτήν, τήν ἀψῖδα τῶν οὐρανῶν.

Ὑπερπηδᾶ τά κτίσματα, διασχίζει νοερῶς τόν ἀέρα, πορεύεται ἐπάνω ἀπό τόν ἀέρα, διασχίζει τό σύνολον τῶν ἀστέρων, ἀνοίγει τίς πύλες τῶν οὐρανῶν, ξεπερνᾶ τούς ἀγγέλους. Ἐκεῖ προσκυνεῖ τή θεότητα, ἐκεῖ ἀξιώνεται νά γίνῃ συνομιλητής μέ τόν οὐράνιον βασιλέα.

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Ο Σταυρός είναι η δύναμή σου!

Όταν νιώθεις πως ο κόσμος φτάνει στο τέλος….
Όταν πιστεύεις πως οι δυνάμεις σου δεν αντέχουν άλλο…
Όταν ο πόνος διαπερνά τη ψυχή σου…
Θυμήσου: 
Ο Σταυρός είναι η δύναμή σου! 
Ο Σταυρός είναι η ισχύς σου!
Ο Σταυρός είναι η σωτηρία σου!

Μικρό Ἀπόδειπνο

Τὸ Μικρό Ἀπόδειπνο τελεῖται πάντα βράδυ πρίν τὸν ὕπνο καὶ κλείνει μὲ αὐτὸ ἡ περίοδος τῶν καθ’ ἡμέραν ἀκολουθιῶν.

Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος (ἐκ γ´).

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι. 

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

ΕΥΧΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΙΝ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἐδέσσης κ. Ἰωήλ

Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ δείξας τό ἔλεός Σου ἐν πᾶσι τοῖς προσιοῦσι σοι καί ἐξαιτουμένοις τοῦτο, ὁ εὐμήχανος καί ποικίλα ἔχων τῆς σωτηρίας τά φάρμακα, «ὁ πατήρ τῶν οἰκτιρμῶν καί Θεός πάσης παρακλήσεως, ὁ παρακαλῶν ἡμᾶς ἐπί πάσῃ τῆ θλίψει ἡμῶν» (2 Κορ. 1,3), ὁ διά τοῦ μονογενοῦς Σου Υἱοῦ πληροφορήσας ἡμᾶς ὅτι «οἰκτίρμων» (Λουκ.6,3) ὑπάρχεις καί πολυέλεος, «ὁ ἐλεῶν πάντας, ὅτι πάντα δύνασαι καί παρορῶν ἁμαρτήματα ἀνθρώπων εἰς μετάνοιαν» (Σοφ. Σολ.11,23), ὁ παρακινήσας τόν προφητάνακτα Δαυΐδ εἰπεῖν· «καθαρισθήσομαι ἀπό ἁμαρτίας μεγάλης» τῇ δυνάμει σου, ὁ μή θέλων τόν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, πρόσδεξαι ἐν ταύτῃ τῇ ὥρᾳ τήν δέησιν ἡμῶν ὑπέρ τοῦ Ἔθνους καί τῆς Πατρίδος ἡμῶν. Πάντες γάρ οἱ ὁμοπάτριδες κείμεθα ἐπί ξυροῦ ἀκμῆς τῶν θλίψεων ὀδυνόμενοι ἐπί τῇ χλεύῃ καί καταφρονήσει τῆς φιλτάτης ἡμῶν πατρίδος οὐ μήν ἀλλά καί τῇ δυστυχίᾳ τῶν κατοίκων αὐτῆς. Ὄντως ἔκ τε τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν καί ἐκ τῆς ἐνεστώσης οἰκονομικῆς ἀνάγκης καί τῆς πνευματικῆς κρίσεως τῶν Ἐθνῶν κατέστημεν ἄνθρωποι θλῖψιν μόνιμον ἔχοντες καί Ἔθνος ὑπό τῶν ἄλλων Ἐθνῶν ὀνειδιζόμενον.
Δός, οὖν, ἡμῖν, Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ἄνεσιν βίου, πάντα τά χρειώδη  τῆς καθ’᾽ἡμέραν ἐπί τῆς γῆς ἡμῶν διαβιώσεως, μετάνοιαν διά τάς παραλείψεις  καί ἁμαρτίας ἡμῶν, ἐλευθερίαν ἐκ τῶν πολλῶν δυσοιώνων λογισμῶν, πίστιν βεβαίαν πρός Σέ, ἐλπίδα ἐπί τά βελτίω τῶν ὀχληρῶν ἡμῶν καταστάσεων, ἀκαταίσχυντον, χαράν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν σταθηράν. Ἐξάγαγε ἡμᾶς ἐκ τῶν λυπηρῶν ἐπί τά θυμηδέστερα, ἐκ τῶν στενωπῶν τῆς ἀπελπισίας εἰς τόν δίαυλον τοῦ θάρσους, ἐκ τῆς ὀλισθηρᾶς ὁδοῦ τῆς ἀπωλείας εἰς τήν ἀτραπόν τῆς σταθερότητος, ἐκ τῆς ἀπιστίας εἰς τήν πίστιν, φανερῶν τοῖς πᾶσι τόν δρόμον τῆς ἀληθινῆς ζωῆς.
Ὅτι σύ εἶ ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Στήν Παναγία μας ὅλα τά προβλήματά μου ἀναθέτω

Στήν Παναγία μας ὅλα τά προβλήματά μου ἀναθέτω. 

Ἀλλά γιά περισσότερη ἐγρήγορσι… 

Μιλῶ στήν Γλυκοφιλοῦσα, ὅταν μοῦ λείπη ἡ ἀγάπη τῶν δικῶν μου. 

Παρακαλῶ τήν Ὁδηγήτρια, γιά νά μήν χάσω τόν δρόμο μου. 

Κλαίω μπροστά στήν Παυσολύπη, ὅταν ὁ οὐρανός μου εἶναι μαῦρος. 

Δέομαι στήν Γοργοϋπήκοο, γιατί τό πρόβλημα “δέν παίρνει” ἄλλο. 

Γονατίζω στήν Παραμυθία, ὅταν οἱ λύπες εἶναι ἀβάσταχτες, πολλές καί ὄχι μία. 

Χαμογελώντας παρακαλῶ τήν Πάντων Χαρά, ὅταν ἡ χαρά μου εἶναι μακρινό ὄνειρο. 

Κοκκινίζοντας ἐκλιπαρῶ τό Ρόδο τό Ἀμάραντο, γιά τήν χαμένη μου ντροπή. 

Κι ἄν ἡ μάνδρα τῆς ψυχῆς μου ἀπειληθῆ, κρούω στήν Πορταΐτισσα. 

Δοξολογώντας τόν Κύριο, ψάλλω μπροστά στό Ἄξιον Ἐστί. 

Εὐχαριστώντας τόν Θεό γιά ὅσα μοῦ ἔδωσε, ζητῶ ἀπό τήν Παναγία Δεξιά νά Τοῦ τό πῆ. 

Κι ὅταν θέλω τό “χάδι” τοῦ Θεοῦ μου, κλείνω τό μάτι στήν Μεσίτρια. 

Ἀλλ’ ὅταν δέν ἀντέχω τόν θρῆνο τῶν ἀδελφῶν, ζητῶ ἀπό τήν Θρηνωδοῦσα νά κλαύσω μαζί της. 

Κι ὅσες φορές, ὡς ἄλλοι “Φιλισταῖοι” ἐχθρικά σύννεφα πυκνώνουν 

στόν οὐρανό τῆς Πατρίδος μου, ἱκετεύω τήν Ἁγία Σκέπη. 

Γιά τήν προστασία τῶν ἀδελφῶν μου Σέρβων, γονυπετῶ μπροστά στήν Τριχεροῦσα. 

Κι ὡς Μάνα τοῦ κόσμου ὅλου, Βρεφοκρατοῦσα, Σέ ἱκετεύω γιά τίς μάνες… 

Ἀπό τήν Γερόντισσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους ζητῶ νά φυλάη τά ἀδέλφια μου τούς μοναχούς… 

Ὦ Δέσποινα τοῦ κόσμου, γενοῦ μεσίτρια,

πρός τόν Φιλάνθρωπο Θεόν, 

μή μοῦ ἐλέγξῃ τάς πράξεις,

ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων.

Η βραδυνή προσευχή ύστερα από μια κουραστική μέρα...

Το βράδυ, κατάκοπος καθώς είμαι
από το μόχθο της ημέρας,
δεν έχω όρεξη για προσευχή.
Άλλωστε, γιατί να προσευχηθώ;...
Μα πως είναι δυνατό!
Να μην έχει κανείς διάθεση επικοινωνίας με τον Κύριο,
έστω και εξουθενωμένος σωματικά;
Μήπως οι οποιεσδήποτε διασκεδάσεις
ξεκουράζουν τον άνθρωπο;
Όχι, αυτές τον καταπονούν περισσότερο,
ενώ η προσευχή έλκει τη θεία χάρη, που αναπαύει σώμα και ψυχή.
Δεν προσεύχεστε, λοιπόν…
Ή είστε θυμωμένοι με το Θεό ή πιστεύετε ότι δεν Τον έχετε ανάγκη.
Γιατί να προσευχηθώ;
Αναρωτιέστε.
Νιώθετε αυτάρκεια και αυτοϊκανοποίηση.
Είστε χορτάτοι!
Και δεν θέλετε να ζητάτε…
Κάθε βράδυ, όσο κουρασμένοι κι αν είστε, μην παραλείπετε να καταφεύγετε σ’ Εκείνον.
Να προσεύχεστε γονατιστοί ή καθισμένοι.
Και όταν μπορείτε, να σηκώνεστε όρθιοι.
Δεν έχει τόση σημασία ή στάση, φτάνει να προσεύχεστε.
Να ευχαριστείτε τον Κύριο για την ημέρα που πέρασε, όσο δύσκολη κι αν ήταν.
Να Τον παρακαλάτε για μια καλή νύχτα και να ζητάτε συγχώρηση
Με βαθειά μετάνοια για τα σφάλματά σας.
Προσευχή τη νύχτα στο κρεβάτι.
Στη διάρκεια της νύχτας, όποτε ξυπνάτε για λίγο και πριν σας ξαναπάρει ό ύπνος.
Να προσεύχεστε έτσι όπως είστε ξαπλωμένοι.
Αυτό δεν είναι κακό.
Απεναντίας μάλιστα, αν συνηθίσετε να λέτε την ευχή
ή κάποιον ψαλμό στα μεσοδιαστήματα του ύπνου
θα διώχνετε όλους τους κακούς λογισμούς, που σας πολεμούν εκείνη την ώρα.

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Χειραγωγία στην πνευματική ζωή, Ι. Μ. Παρακλήτου.

Μιά προσευχή...

Κύριε,

Τώρα πού φτάνει στό τέλος της ἡ ἀποψινή μου ἐπικοινωνία μαζί Σου, κι ἀφοῦ Σοῦ εἶπα ὅ,τι μέ βάραινε, ὅ,τι μέ πονοῦσε,

τώρα, Κύριε, νιώθω τήν ἀνάγκη νά πῶ τό ταπεινό μου εὐχαριστῶ. Εὐχαριστῶ πού μοῦ ἐπιτρέπεις νά Σοῦ μιλῶ. Εὐχαριστῶ πού δέν μέ ἀποστρέφεσαι… Δέν μετρᾶς τά λάθη, δέν ἐξετάζεις τί κατάντησα… τί δέν εἶμαι… τί εἶμαι…

Κύριε, ἐγώ γονατίζω καί μέ σκυμμένο τό κεφάλι Σοῦ μιλῶ. Ἀλλά ποιός τελικά ταπεινώνεται;

Ἐσύ, Θεέ μου, δείχνεις ἄφατη ταπείνωσι, ἀφοῦ σκύβεις κι ἀφουγκράζεσαι τούς στεναγμούς, τά δάκρυα, τήν χαρά… Ἐγώ γονατίζω ἐξωτερικά, ἀλλά Ἐσύ κατεβαίνεις. 

Τί διαφορά ἀπό τούς ἄρχοντες τοῦ κόσμου! Πόσο ἀνώτερη ἡ ἐξουσία Σου καί ταυτόχρονα πόσο πιό προσιτός ὁ θρόνος Σου σέ μᾶς!

Σ’ εὐχαριστῶ πού κρατᾶς τήν πόρτα ἀνοιχτή…

Σ’ εὐχαριστῶ πού μ’ ἀκοῦς…

Σ’ εὐχαριστῶ πού στέλνεις πνοή γαλήνης ἀπ’ τόν οὐρανό, ἀπάντησι μυστική μέσ’ στήν καρδιά πώς μακροθυμεῖς καί πώς μπορῶ νά συνεχίσω νά Σοῦ μιλῶ…

Πηγή: Περιοδικό «Ἁγία Λυδία», τεῦχος 464, Ὀκτώβριος 2011.

Μιά προσευχή

Κύριε,

ἀπόψε Σοῦ ζητῶ νά δώσης μιά ἀπάντησι σέ ὅλους ἐμᾶς πού ἀδιάκοπα, καθημερινά ρωτᾶμε: Γιατί;

Γιατί ἡ δοκιμασία; γιατί ἡ ἀναπάντεχη ἀρρώστια; γιατί ὁ αἰφνίδιος θάνατος; γιατί τόσος πόνος;

Κάθε ἄνθρωπος κι ἕνα τεράστιο, πονεμένο, δακρύβρεχτο, ἀναπάντητο γιατί. Γιατί; Μιά κραυγή ἀπό μυριάδες στόματα. Μιά κραυγή μέ αἰώνιο πομπό τήν γῆ κι ἀκούραστο δέκτη τόν οὐρανό.

Κύριε, γιατί σωπαίνεις; Γιατί δέν ἀπαντᾶς στήν κραυγή τῶν ἀνθρώπων;

Σοῦ ζητοῦμε τόν λόγο, Κύριε, θέλουμε νά ἐξηγήσης τά κριτήρια, τίς βουλές Σου, θέλουμε νά δικαιολογήσης τά ἀνερμήνευτα γιά μᾶς.

Δέν μ’ ἀκοῦς, Κύριε; Γιατί σωπαίνεις ἀκόμα; Καί γιατί μέ κοιτᾶς θλιμμένα; Καταλαβαίνω… Δέν ξέρω τί λέω… οὔτε σέ Ποιόν.

Ὅμως… ὁ πόνος μιλᾶ. Ξεσηκώνει βουνά τά κύματα τῶν παραπόνων καί παρεκτρέπομαι. Κόπασε Ἐσύ τήν τρικυμία. Φώτισέ με τί πρέπει νά πῶ. Δῶσε, Χριστέ μου, τήν γαλήνη στήν καρδιά πού κραυγάζει μόνο παράπονα. Δῶσε τήν γλυκειά οὐράνια παραμυθία. Ἐμφύσησε τήν ἐλπίδα, ἄνοιξε τά μάτια νά δοῦν τήν γῆ ὑπό τό πρῖσμα τ’ οὐρανοῦ.

Πάρε τό πικραμένο βλάσφημο «γιατί» ἀπό τά χείλη μου καί βάλε στήν θέσι του στίχους ψαλμικούς, ὕμνους δοξολογίας: «Ἐπί τῷ Κυρίῳ πέποιθα». Ἔχω ἐμπιστοσύνη στόν Κύριο, πιστεύω ἀκράδαντα ὅτι στέλνει στήν ζωή μου ὅ,τι καλύτερο, ὅ,τι ἀνώτερο, ὅ,τι ὠφελιμότερο.

Βοήθησε, Κύριε, νά ταπεινώσω τό ὑπεραιρόμενο πνεῦμα καί νά ψελλίσω μέ ἀγάπη υἱική «ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξε οὕτω καί ἐγένετο».

Μακροθύμησε, Ἰησοῦ, στόν γογγυσμό, στά ἐπιπόλαια «γιατί» καί συνέχισε νά δίνης στά δημιουργήματά Σου ὅ,τι ἡ ἀγάπη Σου κρίνει ἀγαθό.

Κι ἐμεῖς νά ’χουμε ὑπακοή, γιά νά ἀντικαθιστοῦμε τό χιλιοειπωμένο, μίζερο «γιατί» μέ τό τόσο σπάνιο «Δόξα Σοι!». Θά ’ναι τότε ἡ ζήση ὅλη ἕνας ὕμνος ἀγγελικός κι ἕνα τραγούδι παραδείσιας εὐφροσύνης. Ἀμήν.

Πηγή: Περιοδικό Ἁγία Λυδία, τεῦχος 448, Ἰούνιος 2010.

Μιά Προσευχή

Κύριε, 

ἤρθαμε κι ἀπόψε. Νά, ἐδῶ εἴμαστε ὅλοι μαζί. Ἤρθαμε νά Σοῦ μιλήσουμε καί πάλι. Τί, ὅμως, νά Σοῦ ποῦμε; Τά μυστικά τῆς καρδιᾶς μας; Τίς ἀνησυχίες καί τά προβλήματά μας; Τίς δυσκολίες καί τίς πτώσεις μας; Τίς ἀταξίες καί τήν ἀνάρμοστη συμπεριφορά μας;

Μόνον Ἐσύ, Κύριε, μπορεῖς νά μᾶς νοιώσης, νά μᾶς βγάλης ἀπό τίς στενόχωρες καταστάσεις, νά ρίξης ἕνα βλέμμα στοργῆς στά πλάσματά Σου πού νοσταλγοῦν ἀληθινά τήν δική Σου ἀγάπη. Τολμᾶμε νά παρουσιασθοῦμε μπροστά Σου, νά Σοῦ ποῦμε τήν ἀνησυχία μας. 

Βασανίζεται ἡ καρδιά μας, Κύριε, ἀπό μιά σκληρή τυπικότητα. Ὁ κόπος μας καί ὁ ἱδρώτας, ἡ κάθε μας, μικρή ἤ μεγάλη, προσφορά, ὅλα πνίγονται μέσα σέ μιά τυπικότητα. Ὅλα, Κύριε, γίνονται ἀπό μιά συνήθεια. Ἡ προσευχή μας, ἡ μελέτη τῶν λόγων Σου, ἡ ἐργασία μας, ἡ συνομιλία μας γιά Σένα, ἡ ἱεραποστολή, τό κήρυγμα καί ἡ κατήχησις, ὅλα φορμαρισμένα σέ μιά τυπικότητα. 

Θέλουμε, Κύριε, νά σπάσουμε τά τοιχώματα αὐτῆς τῆς τυπικῆς θρησκευτικῆς ζωῆς. Νά νοιώσουμε ζωντανή τήν παρουσία Σου κοντά μας, νά θερμανθῆ ὁ θεῖος δεσμός μαζί Σου. Σεῖσε μέ τόν δικό Σου τρόπο τίς δικές μας καρδιές, νά Σέ νοιώσουν, νά Σέ αἰσθανθοῦν, νά Σέ ἀναγνωρίσουν, ἀληθινά νά Σέ ἀγαπήσουν. 

Γιατί ἀκόμη σ’ αὐτές τίς τυπικότητες; Γιατί ἀκόμη σ’ αὐτήν τήν Σαχάρα, σ’ αὐτήν τήν ξηρασία; Γιατί, Κύριε, μᾶς ἀρνήθηκες αὐτό πού μᾶς ὑποσχέθηκες; Μήπως δέν κάνουμε σωστά τήν προσφορά μας; Μήπως δέν Σοῦ παραδώσαμε ἀκόμη τίς καρδιές μας; Μήπως ἀκόμη δουλεύουμε στόν Φαραώ καί δέν τό ἐννοοῦμε; Μήπως, Κύριε, ὁ καθένας ἀπό μᾶς κυβερνᾶ τόν ἑαυτό του καί δέν Σοῦ ἐπιτρέπουμε ἀνάμειξι στά ἐσωτερικά μας;

Ὅ,τι κι’ ἄν εἶναι, Κύριε, παράβλεψέ το. Δέν εἶναι στίς προθέσεις μας. Ποθοῦμε νά Σοῦ ἀνήκουμε ὁλοκληρωτικά. Νά εἶσαι ὁ ἀπόλυτος μονάρχης τῆς καρδιᾶς μας. Θερμά Σέ παρακαλοῦμε, ὁδήγησέ μας σέ ἀναψυχή, σέ οὐσιαστική καί ζωντανή ἑνότητα.

Κύριε, ἄκουσε τήν προσευχή μας!· Εἶναι πόθος πολλῶν παιδιῶν Σου. Εἶναι γιά ὅλους μας αἴτημα καυτό. Θέλουμε, Κύριε, νά μᾶς ἀπαντήσης. Στεκόμαστε βουβοί κι ἀμίλητοι μπροστά Σου.

 Ἡ κάθε μιά καρδιά χωριστά, περιμένει ν’ ἀκούση τήν γλυκειά Σου φωνή...

Πηγή: Περιοδικό Αγία Λυδία, τεῦχος 416, Ὀκτώβριος 2007.

Κατάσταση κατανύξεως!

" Ένοιωσα θαυμασμό και έκσταση και φόβο και χαρά !

.Αυτός που είναι πάνω απ’ όλα

και έξω απ’ όλα ο Δεσπότης Χριστός,

εξαγνίζει την ψυχή και το σώμα μου,

και με ντύνει με δόξα Θεϊκή.

.

Με ανασύρει από τον Άδη της αμαρτίας

και με βάζει σε μέγα φως.

.Με ανακαινίζει και με κάνει αθάνατο.

. 

Η χάρις του Θεού με κάνει φωτιά και φως.

.

Κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού,

με δάκρυα μετανοίας, γίνομαι κι’ εγώ Θεός αφού

ενώνομαι μαζί Του.

.

.Άνθρωπος είμαι από τη φύση μου ,

αλλά Θεός με τη Χάρη Του.

.Με τρόπο που δεν εξηγείται,

είμαι ενωμένος και δεμένος με το Θεό . . .

.Όπως το πυρακτωμένο σίδερο με τη φωτιά

και το γυαλί με το φως».

.

( Αγ. Συμεών του Νέου Θεολόγου )

Ο άγνωστος μου εαυτός!

«Κύριε γνώρισέ μου αυτόν τον άγνωστο.

Ξέρω το όνομά μου, την ηλικία μου, το βάρος μου, το χρώμα των μαλλιών μου, όμως τον εαυτό μου δεν τον γνωρίζω.

Αυτός σε μένα τον ίδιο, παραμένει κρυμμένος και άγνωστος. Εσύ όμως Χριστέ μου, που «εξετάζεις νεφρούς και καρδιές» τον γνωρίζεις.

Εσύ γνωρίζεις κάθε άνθρωπο ερχόμενο εις τον κόσμο, «εκ κοιλίας μητρός αυτού».

Εσύ κρατάς στα πλαστουργικά σου χέρια την φωτογραφία του μυστικού και αγνώστου εαυτού μου, σε όλες τις λεπτομέρειες.

Τι δεν θα έδινα να αποκτήσω αυτή την φωτογραφία Κύριέ μου!

Να την κρατήσω μπροστά στα μάτια μου.

Να δω επί τέλους ποιός είμαι.

Μια μυστική φωνή μου λέει πως δεν θα άντεχα να δω τη φωτογραφία μου αυτή.

Και αν την έβλεπα, πως δεν θα μπορούσα να αναγνωρίσω τον εαυτό μου.

Γι’ αυτό Κύριε είμαι ευχαριστημένος που Εσύ, γεμάτος αγάπη για μένα, κρατάς αποκλειστικά δική σου την φωτογραφία του πραγματικού εαυτού μου.

Γιατί ξέρω πως Εσύ θα δουλέψεις μέσα μου για να αποκαταστήσεις την πραγματική εικόνα του εαυτού μου και να την παρουσιάσεις μη έχουσα σπίλο ή ρυτίδα αλλά ίνα αγία και άμωμος.

Κύριε θέλω να σου δώσω την δυνατότητα να επεξεργασθείς μέσα μου τον εαυτό μου...

Εαυτέ μου,

Σκάβε βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας, της αυτομελέτης. Ερεύνα το θέλημα του Θεού για τη ζωή σου. Γίνου αναζητητής για βρεις μαργαριτάρια και ψηγμάτων χρυσού από το χρυσορυχείο του λόγου του Θεού (Ματθ. ικ´ 44-46).

Σκάβε και άνοιξε το χώρο της υπάρξεώς σου, για να αυξάνονται ποιο πολύ μέσα σου τα αποθέματα της χάριτος του θεού.

Βάλε όλο και ποιο βαθειά μέσα σου «τον θεμέλιον…ως έστιν Ιησούς Χριστός» (Α. Κορινθίους γ΄ 2).

Αν θέλεις να ανέβεις «ψηλά», χαμήλωνε, σκάβε. Σκάβε όλο και ποιο βαθειά.

Άνοιγε Κύριέ μου βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας και της ταπείνωσης.

Γιατί προσεύχομαι ;

Όχι βέβαια για να απαριθμήσω στον Θεό τις αμαρτίες μου.

Όχι για να καυχηθώ για τα έργα μου.

Όχι για να ικανοποιήσω την συνείδησή μου, ότι δεν παρέλειψα το «καθήκον» της προσευχής.

Όχι για να κατακρίνω τους άλλους «αμαρτωλούς» που συνάντησα στο δρόμο μου.

Ούτε για να αρχίσω ή να τελειώσω «θρησκευτικά» τη μέρα μου.

Αλλά για να ζητήσω από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο να καλύψει με το πολύ έλεός του, τα πολλά σφάλματά μου, τα ατελή και ελλιπή έργα μου, την έλλειψη αγάπης και κατανοήσεως των αδελφών μου, τις πολλές αμαρτίες μου.

Για αυτό προσεύχομαι!

Για να ανανεώσω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, αλλά και την εμπιστοσύνη μου στο έλεός του Θεού.

Και όταν προσεύχομαι αισθάνομαι πως είμαι μπροστά στον Άγιο Θεό!».

(Μοναχού Ιωσήφ Γρηγοριάτη, 1915 - 2008)

Προσευχή Ευγνωμοσύνης

«Φιλάνθρωπε Κύριε,

πώς δε λησμόνησες τον αμαρτωλό δούλο σου, 

αλλά γεμάτος έλεος με είδες από τη δόξα σου

και μου εμφανίστηκες με ακατάληπτο τρόπο!

Εγώ πάντοτε σε προσέβαλλα και σε λυπούσα.

Συ όμως, Κύριε, για τη μικρή μου μετάνοια

μου έδωσες να γνωρίσω τη μεγάλη σου αγάπη

και την άμετρη αγαθότητά σου.

Το ιλαρό και πράο βλέμμα σου έθελξε την ψυχή μου.

Τί να σου ανταποδώσω, Κύριε, ή ποιόν αίνο να Σου προσφέρω;

Συ δίνεις τη χάρη σου, για να καίγεται αδιάλειπταη καρδιά μου 

από αγάπη, και δεν βρίσκει πια ανάπαυση ούτε νύχτα

ούτε μέρα από τη θεϊκή αγάπη.

Η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου,

που τίποτε στη γη δεν την αναπαύει εκτός από Σένα.

Γι' αυτό με δάκρυα Σε ζητώ,

και πάλι ποθεί ο νους μου τη γλυκύτητά σου...

Κύριε, δώσε μου να αγαπώ μόνον Εσένα.

Συ με έπλασες, Συ με φώτισες με το άγιο Βάπτισμα,

Συ συγχωρείς τα αμαρτήματά μου και μου δίνεις τη χάρη

να κοινωνώ το τίμιο Σώμα και Αίμα σου.

Δώσε μου τη δύναμη να μένω πάντα κοντά σου.

Κύριε, δώσε μου τη μετάνοια και την άγια ταπείνωσή Σου.

Αμήν».

Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου