Μιά ἱκεσία...

Κύριε,

Σύ πού ἔγινες γιά χάρη μας παιδί μικρό, βρέφος ἅγιο, παραδομένο ἐντελῶς στήν στοργή τῆς Παναγίας Μητέρας Σου καί στήν προστασία τοῦ Μνήστορος Ἰωσήφ.

Τοῦτες τίς ἅγιες μέρες τῆς Γεννήσεώς Σου, Σέ ἱκετεύω, Κύριε, γιά τά ἀθῶα καί ἀπροστάτευτα ἀγγελούδια, τά παιδιά μας. Ἔρχονται νά γεννηθοῦν σέ ἕναν κόσμο σκληρό καί ἀφιλόξενο. Σ’ ἕναν κόσμο ἐχθρικό πρός τόν Οὐρανό πού φέρνουν μαζί τους.

Μία μοναδική προφητεία

Προφήτης, γενικά, εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού «βλέπει». Εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει ἕνα ἰδιαίτερο χάρισμα ἀπό τόν Θεό, νά μπορεῖ νά βλέπει μέ διαφορετικό μάτι γεγονότα καί κατα­­­στάσεις καί, μάλιστα, νά τά βλέπει σέ διαφορετικό χρόνο ἀπό αὐτόν πού αὐτά λαμβάνουν χώρα. Ἡ πιό συνηθισμένη περίπτωση εἶναι νά μπορεῖ νά βλέπει πρόσωπα καί παραστάσεις πού πρόκειται νά συμβοῦν στό μέλλον. Ἀλλά, ἐπίσης, μπορεῖ νά δεῖ καί γεγονότα τοῦ παρελθόντος, ὅπως εἶδε ὁ Μωυσῆς τή Δημιουργία τοῦ κόσμου καί τήν κατέγραψε. Ἤ ἀκόμα, νά μπορεῖ νά «δεῖ» τό παρόν, μέ τήν ἔννοια τοῦ νά γνωρίζει πίσω ἀπό κάθε γεγονός ποιά εἶναι τά πραγματικά αἴτια καί οἱ συνθῆκες. Προφῆτες ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καί θά ὑπάρχουν σέ κάθε ἐποχή. Οἱ πιό γνωστοί μας προφῆτες εἶναι οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης οἱ ὁποῖοι προφήτευσαν κυρίως τήν ἔλευση τοῦ Μεσσία.

Σάν τή θάλασσα ἡ Παιδεία μας;

Ἡ θάλασσά μας... Εἰδυλλιακή, πανέμορφη, ζηλευτή. Μοναδικές στόν κόσμο οἱ ἀκτές της. Κι ὅμως οἱ Ἕλληνες πνίγονται...

Ἡ Παιδεία μας... Πλούσια, ζηλευτή, μέ ρίζες πού χάνονται μέσα στούς αἰῶνες, φωτοδότρα τῆς Εὐρώπης, καύχημα τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ. Κι ὅμως οἱ Ἕλληνες μένουν ἀμύητοι... Δέν μαθαίνουν νά κολυμποῦν στά δροσερά νερά της. Ἀδυνατοῦν νά φτάσουν στά βάθη της, γιά νά ἀνακαλύψουν ἐκεῖ τά μαργαριτάρια καί τούς ἄλλους ἀμύθητους θησαυρούς της.

Περιοδικό Ἁγία Λυδία, τεῦχος Απριλίου

Πατῆστε ἐπάνω στήν εἰκόνα, γιά νά διαβάσετε ὅλο τό τεῦχος.

Περιοδικό Ἁγία Λυδία, τεῦχος Μαρτίου

Πατῆστε ἐπάνω στήν εἰκόνα, γιά νά διαβάσετε ὅλο τό τεῦχος.

Περιοδικό Ἁγία Λυδία, τεῦχος Φεβρουαρίου

Πατῆστε ἐπάνω στήν εἰκόνα, γιά νά διαβάσετε ὅλο τό τεῦχος.

«Νά ξέρης πολλές γλῶσσες εἶναι καλό, νά συγκρατῆς αὐτήν πού ἔχεις εἶναι σημαντικό».

῾O θυμόσοφος λαός μας λέει:

Καί πάλι σοφά ἀποφαίνεται ὁ λαός μας. Καί πάλι ἀξιολογεῖ σωστά. Καί πάλι βάζει τά πράγματα στή θέσι τους. Καί πάλι ἐπισημαίνει τό ἀναγκαιότερο. Καί πάλι δίνει ὁδηγίες πρός ναυτιλλομένους, γιά νά μήν ὑπάρξουν ναυάγια.

Αιωνία η Μνήμη

Ὁ λέων κεκοίμηται!

Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στίς 29.1.2013 ἕνας ταπεινός λευίτης τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἕνας τίμιος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας ἄνθρωπος τῆς θυσίας καί τῆς προσφορᾶς.

Μετέστη εἰς τάς αἰωνίους μονάς ὁ πατήρ Θεόφιλος, ὁ γέροντας τῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος ΛΥΔΙΑ.

Μιά προσευχή

Κύριε,

Χρονιάρες μέρες, ἀλλά ἐγώ πάλι τόν πόνο μου σκύβω μπροστά Σου γιά νά πῶ. Πονῶ, Κύριε.

Κι ὅταν ὁ πόνος εἶναι δικός μου, στό σῶμα ἤ στήν ψυχή, δέν μέ πονάει τόσο. Τόν μετράω, τόν ζυγίζω, γυμνάζω τούς ὤμους, ὑπολογίζω τίς ἀντοχές... καί τόν σηκώνω.

Ἀλλά ὅταν πονάη ὁ ἀδελφός, αὐτός ὁ πόνος ἀφόρητος μοῦ φαίνεται.

28η Ὀκτωβρίου

Ἡ μοναδική ἐθνική μας ἑορτή, ἡ ὁποία ὡδήγησε τόν εὐσεβῆ ἑλληνικό λαό σέ μιά ἑνότητα καί σέ μιά ἀδιατάρακτο ἐθνική ὁμοψυχία, εἶναι ἡ 28η Ὀκτωβρίου, τό ΟΧΙ τοῦ 1940. 

Τότε ὅλοι οἱ Ἕλληνες βρέθηκαν ἑνωμένοι,  ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς ἰδεολογίας. Μορφωμένοι καί ἁπλοί βοσκοί, πλούσιοι καί πτωχοί, παλληκάρια ἀμούστακα καί ἀσπρομάλληδες ἄνδρες, ὅλοι μέ ζῆλο καί ἐνθουσιασμό. Ἱερεῖς καί ποιμένες, γονυκλινεῖς προσεύχονται γιά τά στρατευμένα παιδιά, κάθε βράδυ. Νέες κοπέλλες προσέρχονται στίς τάξεις τῶν ἀδελφῶν νοσοκόμων. Ἱερεῖς πλαισιώνουν τίς στρατιωτικές μονάδες, γιά νά καλύψουν τίς θρησκευτικές ἀνάγκες. Ἐμψυχώνουν  καί ἐνθαρρύνουν τούς Ἕλληνες φαντάρους μας καί ὅλο τό ἔμψυχο δυναμικό τοῦ Ἔθνους μας βρίσκεται σέ ἀσυγκράτητο ἐνθουσιασμό.

Περιοδικό Ἁγία Λυδία, τεῦχος Αὐγούστου

Πατῆστε ἐπάνω στήν εἰκόνα, γιά νά διαβάσετε ὅλο τό τεῦχος.

Πόσο κοστίζει ἕνα θαῦμα;

Διάβασα κάπου:

Ἕνα κοριτσάκι, πῆρε τόν κουμπαρά του κι ἀδειασε τό περιεχόμενο. Μέτρησε τρεῖς φορές τά κέρματά του, γιά νά μήν κάνη κανένα λάθος. Ἦταν ἕνα δολλάριο καί 11 σέντς. Πῆρε τά κέρματα καί πῆγε στό φαρμακεῖο τῆς γειτονιᾶς.

Ὁ φαρμακοποιός, ἐκείνη τήν στιγμή, μιλοῦσε μέ ἕνα καλοντυμένο κύριο καί δέν πρόσεξε τήν μικρή. Τό κοριτσάκι ἔκανε κάποιο θόρυβο μέ τά πόδια του, ἀλλά τίποτε. Τότε πῆρε ἕνα ἀπό τά κέρματά της καί τό χτύπησε  πάνω στό γραφεῖο του.

Γιατί τόσο μῖσος καί κακία;

Τώρα μποροῦμε νά κατανοήσουμε, ἔτι περισσότερον, γιατί οἱ ξένοι, ἐχθροί καί φίλοι, ἀντιμετωπίζουν μέ ἐχθρότητα τήν Ἑλλάδα μας τήν ἀγαπημένη.

Ὅπου πᾶνε μᾶς βρίσκουν μπροστά τους. Γι’ αὐτό καί μᾶς συκοφαντοῦν καί διασύρουν τόν λαό μας μέ τόν χειρότερο τρόπο.

Τά καλά τῆς μοναξιᾶς

Τρεῖς καλοί καί προοδευτικοί ἄνθρωποι γινήκανε φίλοι, κι ἐδιαλέξανε ξεχωριστό τρόπο ζωῆς ὁ καθένας τους. Κι’ ὁ μέν ἕνας, σύμφωνα μέ τό Εὐαγγελικό «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί», ἐπροτίμησε νά συμφιλιώνῃ αὐτούς ποὔχανε διαφορές καί πού φιλονικοῦσαν μεταξύ τους. Ὁ δεύτερος ἐδιάλεξε νά βοηθᾷ καί νά συντρέχῃ τούς ἄρρωστους. Κι’ ὁ τρίτος ἐτράβηξε πρός τήν ἔρημο, γιά νά ζήσῃ ἐκεῖ καί ν’ ἀσκητέψῃ, μαζί μέ τούς ὅσιους Πατέρες.

Ὁ Ἕλληνας

Πηγή: Περιοδικό «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τεῦχος 473, Ἰούλιος 2012.

«Μακάριοι»

­Nίκου Νικολαΐδη

Καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς

Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν

Εἶναι γνωστός ὁ προσδιορισμός αὐτός, ἰδιαίτερα σέ ὅσους ἔχουν οἰκειότητα μέ τά ἁγιογραφικά καί τά ἐκκλησιαστικά πράγματα. Ἀλλά καί στόν εὐρύτερο κύκλο τῶν χριστιανῶν ὁ ὅρος αὐτός δέν εἶναι ἄγνωστος.

Ἀλήθεια,  ἔχομε, οἱ «ἐγγύς καί οἱ μακράν» τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων, ἀκριβή γνώση τῆς ἔννοιας ἤ καί τῆς ἐτυμολογίας τῆς λέξης τούτης; Τήν ἀκοῦμε ἤ τήν χρησιμοποιοῦμε ὡς λέξη πολλές φορές. Καί στό ἐρώτημα: τί σημαίνει ὁ ὅρος «μακάριος», δίνεται συνήθως, ἡ ἀπάντηση ὅτι μέ τήν προσφώνηση αὐτή σημαίνονται τό «εὐτυχισμένος» ἤ τό «εὐλογημένος», ὅπως καί ἄλλα πράγματα μέ παρεμφερές περιεχόμενο.

Ὁ διπλανός μου

Ὁ διπλανός μου! Αὐτός πού περπατᾶ στό πλάι μου. Αὐτός μέ τόν ὁποῖο συναντηθήκαμε μιά μέρα κι ἀπό τότε διανύουμε μαζί ἕνα μεγάλο μέρος ἀπό τό μῆκος τοῦ δρόμου τῆς ζωῆς. Αὐτός μέ τόν ὁποῖο μοιράζομαι τό πλάτος τοῦ δρόμου, στήν πορεία τῆς ζωῆς.  Δίπλα-δίπλα…

Περιοδικό Ἁγία Λυδία, τεῦχος Ἰουλίου

Πατῆστε ἐπάνω στήν εἰκόνα, γιά νά διαβάσετε ὅλο τό τεῦχος.

Πειρασμός... ἤ ἁγιασμός;

Τό καλοκαίρι ζέστανε τή γῆ. Ἀλάφρωσε τά μέλη μας μαζί καί τήν ψυχή μας πού ζητᾶ νά δραπετεύσει ἀπό τήν φυλακή τοῦ μόχθου της. Ὅσο κι ἄν μᾶς λιγόστεψαν τό ἔχει μας, ὅσο κι ἄν πλέον δέν ἀντέχουμε ἤ μᾶλλον ἐπειδή πιά δέν ἀντέχουμε, ὅλοι θά νοσταλγοῦμε διακοπές - ἔστω γιά λίγο, ἔστω μέ ἐλάχιστα, ἔστω κάπου κοντά. «Διακοπές» - διαμαρτυρήθηκα κατάκοπη, καθώς διόρθωνα τά τελευταῖα γραπτά. «Ποῦ φέτος τέτοια πολυτέλεια» - ἀπάντησε θλιμμένα ἡ μητέρα μου. «Μά ἴσως καί καλύτερα» - τό ξανασκέφτηκε. «Αὐτό τό καλοκαίρι σκέτος πειρασμός!».