Ἀληθῶς Ἀνέστη! ἄγγιγμα ζωῆς

Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν

θανάτῳ θάνατον πατήσας

καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι

ζωὴν χαρισάμενος.

Τό «Χριστός Ἀνέστη» εἶναι γιά ὅλους μας ἕνα μήνυμα χαρᾶς, ἕνα μήνυμα αἰσιοδοξίας, ἕνα μήνυμα συγγνώμης, ἕνα μήνυμα ἐλπίδος, ἕνα μήνυμα ἀγάπης. Μέσα σ’ αὐτό τό μεγαλεῖο κρύβεται καί ἡ θεϊκή ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πού δέν ἔρ­χεται ὡς ἐκδικητής, ὡς τιμωρός, ὡς εἰσαγγελέας «ἵνα κρίνῃ τόν κόσμον», ἀλλά ἔρχεται ὡς Σωτήρας καί Λυτρωτής, νά μᾶς ἐλευθερώση ἀπό τό κράτος τοῦ θανάτου, ἀπό τά δεσμά τοῦ Ἅδου, ἀπό τά καταγώγια τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νά πολιτευώμεθα θεαρέστως, σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, μέσα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ, μέσα στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Καί μέ τήν χάρι καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ νά περιπατοῦμε στήν ζωή καί ποτέ νά μήν λυγίζουμε, γιατί ἐμεῖς ἔχουμε ἐλπίδα, ἔχουμε δύναμι, ἔχουμε Θεό, ἔχουμε οὐρανό καί δέν ἔχουμε τίποτε νά φοβηθοῦμε ἀπό ὅσα συμβαίνουν ἐδῶ κάτω στήν γῆ.

«Χριστός Ἀνέστη» καί ὁ Κύριος μεθ’ ἡμῶν πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Ἀμήν.

(†) Ἀρχιμ. Θεοφίλου Ζησοπούλου

Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.

«…δόξαν πολύ τῆς προτέρας παραδοξοτέραν»

­Nίκου Νικολαΐδη
Καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς
Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν

«Θά τοῦ δώσω δόξαν, πολύ ἀνώτερη καί πολύ πιό μεγάλη ἀπό ἐκείνη, πού τοῦ εἶχα προηγουμένως χαρίσει»

Ποιός εἶναι αὐτός, πού μιλᾶ; Καί σέ ποιόν ἀναφέρεται καί γιατί; Συνήθως, ὅταν οἱ ἄνθρωποι τάζουν σέ κάποιον κάτι, εἶναι γιατί ἀναμένουν ἀπό αὐτόν μιά ἐξυπηρέτηση ἤ προσδοκοῦν κάτι σημαντικό γιά τό προσωπικό τους ἤ τό κοινό ὄφελος. Παρέχουν δηλαδή οἱ ἄνθρωποι κίνητρα, πού σέ πολλές περιπτώσεις εἶναι ἀναγκαῖα, προκειμένου αὐτά νά λειτουργήσουν ὡς παρορμητικοί λόγοι στήν ἐκπλήρωση ἤ στήν κατάκτηση κάποιου σημαντικοῦ στόχου.

Στήν προκειμένη ἀναφορά, ὅμως, παρατηρεῖται μιά “ἀφύσικη” ἀνατροπή.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Λαχτάρησα γιά εὐτυχία

καί ψηλάφησα τά χέρια Σου.

Δίψασα γιά χαρά

καί ἀκούμπησα τά πόδια Σου.

Ἐπίθυμησα τήν σιγουριά καί τήν ἀσφάλεια

καί ἄγγιξα τήν λογχισμένη Σου πλευρά.

Νοστάλγησα γιά ζωή

καί ἔπιασα τίς πληγές τῆς κεφαλῆς Σου.

Καί μετά... ταπεινά, ἀλλά μέ πίστη καί

 βεβαιότητα ὡμολόγησα:

«Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».

Ἀπολυτίκιον τῶν Θεοφανείων

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Μυστήριο παράξενο και παράδοξο αντικρύζω. Βοσκών φωνές φτάνουν στ' αυτιά μου. Δεν παίζουν σήμερα με τις φλογέρες τους κάποιον τυχαίο σκοπό. Τα χείλη τους ψάλλουν ύμνο ουράνιο.

Οι άγγελοι υμνολογούν, οι αρχάγγελοι ανυμνούν, ψάλλουν τα Χερουβείμ και δοξολογούν τα Σεραφείμ. Πανηγυρίζουν όλοι, βλέποντας το Θεό στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς.

Σήμερα η Βηθλεέμ μιμήθηκε τον ουρανό: Αντί γι' αστέρια, δέχτηκε τους αγγέλους· αντί για ήλιο, δέχτηκε τον Ήλιο της δικαιοσύνης. Και μη ζητάς να μάθεις το πώς. Γιατί όπου θέλει ο Θεός, ανατρέπονται οι φυσικοί νόμοι.

Ευχή

Η σημασία της γεννήσεως του Χριστού για τον άνθρωπο.

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής πριν από τα Χριστούγεννα, παρμένο από την αρχή του ευαγγελίου του Ματθαίου, περιέχει την κατά σάρκα γενεαλογία του Χριστού και εν συνεχεία την οικονομία του Θεού για την εκ Πνεύματος Αγίου και εκ Παρθένου Μαρίας γέννησή του. Στη σημασία του γεγονότος αυτού για τον κάθε άνθρωπο ας στρέψουμε για λίγο την προσοχή μας.

Γυρεύοντας τήν ἀλήθεια

Ὅλοι μας ψάχνουμε γιά ’κεῖνο τ’ ἀστέρι

πού θά μᾶς φέρει κοντά στόν Χριστό…

Μήπως τό εἴδαμε μικρά παιδιά,

πηγαίνοντας Χριστούγεννα στήν ἐκκλησιά;

Οἱ Ἅγιοι ὁ πλοῦτος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ δικός μας πλοῦτος

Τοῦ Νίκου Νικολαΐδη

Καθηγητῆ Θεολογικῆς Σχολῆς

Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Προκαλεῖ ἐντύπωση, γιατί μέσα στό λειτουργικό χρόνο καί χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας τονίζεται καί προβάλλεται τόσο ἔντονα ἡ παρουσία τῶν Ἁγίων. Τά Μηναῖα, δώδεκα τόν ἀριθμό, ἕνα γιά κάθε μήνα, εἶναι ἔμπλεα ἀπό μνῆμες καί ἀκολουθίες Ἁγίων. Μελωδοί καί ὑμνογράφοι ἔχουν συνθέσει καί συνθέτουν πλῆθος ὕμνων, καί σέ πολλά εἴδη τῆς λειτουργικῆς μας ποίησης, προκειμένου νά ἐξάρουν τή μνήμη καί τό βίο τῶν Ἁγίων. Καί αὐτή ἡ ἔξαρση δέν εὑρίσκεται μόνο καταχωρισμένη μέσα στά ἐν χρήσει λειτουργικά βιβλία, ἀλλά ὑπάρχει σέ πολύ μεγαλύτερο ὄγκο θησαυρισμένη σέ ἄλλους τόπους. Παράλληλα συναξαριστές, κατά καιρούς, ἔχουν ἀναλάβει νά διασώσουν τήν ἱστορική πορεία καί τό ἔργο τῶν Ἁγίων.

Ἀλλά ἡ παρουσία τῶν Ἁγίων δέν περιορίζεται καί δέν ἐξαντλεῖται μόνο μέ τά πιό πάνω.

Λόγος εις την Πεντηκοστή Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Λόγος μα΄ εις την Πεντηκοστή

Ε. Την Πεντηκοστή εορτάζουμε καί την παρουσία του Αγίου Πνεύματος καιί την πραγματοποίηση της υποσχέσεως καιί την εκπλήρωση της ελπίδας. Το μυστήριο, πόσο και μεγάλο είναι και σεβαστό! Τελειώνουν λοιπόν όσα έχουν σχέση με το σώμα του Χριστού, ή μάλλον με τη σωματική παρουσία Του(1). Διότι διστάζω να πω τα σωματικά, εφ' όσον κανένας λόγος δεν μπορεί να με πείσει ότι θα ήταν καλύτερα να είχε απαλλαγεί από το σώμα [ο Χριστός](2). Αρχίζουν δε όσα έχουν σχέση με το Άγιο Πνεύμα(3). Ποια δε ήταν όσα έχουν σχέση με το Χριστό; Η Παρθένος, η γέννηση, η φάτνη, το σπαργάνωμα, οι άγγελοι που τον δοξάζουν, οι ποιμένες που τρέχουν προς Αυτόν, η διαδρομή του αστέρα, η προσκύνηση και η προσφορά των δώρων από τους μάγους, ο φόνος των νηπίων από τον Ηρώδη, ο Ιησούς που φεύγει στην Αίγυπτο, που επιστρέφει από την Αίγυπτο, που περιτέμνεται, που βαπτίζεται, που δέχεται την μαρτυρία από τον ουρανό, που πειράζεται, που λιθάζεται για μας (για να μας δώσει υπόδειγμα κακοπάθειας υπέρ του Λόγου) που προδίνεται, που προσηλώνεται [στον Σταυρό], που θάπτεται, που ανασταίνεται, που ανεβαίνει [στους ουρανούς]. Από αυτά και τώρα υφίσταται πολλά από τους μισόχριστους μεν, αυτά που Τον ατιμάζουν και τα υπομένει (διότι είναι μακρόθυμος)· από τους φιλόχριστους δε, αυτά που Του αποδίδουν τιμή. Και αναβάλλει να ανταποδώσει όπως σ' εκείνους την οργή, έτσι σε μας την αγαθότητα· επειδή ίσως σ' εκείνους μεν δίνει καιρό μετανοίας, σε μας δε δοκιμάζει τον πόθο, εάν δεν λιποψυχούμε και δεν αποκάμουμε στις θλίψεις και στους αγώνες για την ευσέβεια· όπως ακριβώς ορίζεται από την θεία οικονομία και τα ανεξιχνίαστα κρίματά Του, με τα οποία κυβερνά με σοφία τη ζωή μας. Όσα λοιπόν αναφέρονται στο Χριστό είναι αυτά' και τα πέρα απ' αυτά θα τα δούμε ενδοξότερα [στη βασιλεία των ουρανών] και μακάρι και μεις να φανούμε [δοξασμένοι από το Θεό]. Όσα δε αναφέρονται στο Άγιο Πνεύμα, παρακαλώ το Πνεύμα να έλθει εντός μου και να μου δώσει(4) λόγο όσον επιθυμώ κι' αν όχι τόσον, αλλ' όσος απαιτείται σ' αυτή την περίπτωση. Πάντως όμως θα έλθει με εξουσία δεσποτική, και όχι με τρόπο δουλικό, ούτε περιμένοντας πρόσταγμα, όπως νομίζουν μερικοί. Διότι πνέει όπου θέλει, καί σ' όσους θέλει, και όποτε και όσο θέλει. Μ' αυτόν τον τρόπο εμείς εμπνεόμαστε να νοούμε και να μιλούμε για το Άγιο Πνεύμα.

Μήνυμα τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ

Παρακολουθῆστε τό κήρυγμα τοῦ Ἀρχιμ. Θεοφίλου Ζησοπούλου, πού ἔγινε τό βράδυ τῆς Ἀναστάσεως, στόν Ἱερό Ναό τῆς Αγ. Λυδίας στήν Ἀσπροβάλτα.

Χριστός Ἀνέστη!

«Πάσχα ἱερόν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται, Πάσχα καινόν, ἅγιον, Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον, Πάσχα Χριστός ὁ λυτρωτής, Πάσχα ἄμωμον, Πάσχα μέγα, Πάσχα τῶν πιστῶν, Πάσχα, τό πύλας ἡμῖν τοῦ Παραδείσου ἀνοῖξαν, Πάσχα, πάντας ἁγιάζον πιστούς».

Εἶναι ἕνα ἀπό τά τροπάρια πού θά ἀκοῦμε τίς ἡμέρες αὐτές πού ἑορτάζουμε τήν λαμπροφόρο Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας, ἐπί σαράντα ἡμέρες.

Καί ἐμεῖς ἐφέτος ἑορτάσαμε τό Πάσχα, πανηγυρίσαμε τό Πάσχα καί χαρήκαμε τό Πάσχα. Ὅμως, ποιό εἶναι αὐτό τό Πάσχα; «Τὸ πάσχα ἡμῶν ὑπὲρ ἡμῶν ἐτύθη Χριστός» (Α΄ Κορ. ε΄ 7). Πάσχα εἶναι ἡ θυσία πού προσφέρει ὁ Χριστός.

 Ἑπομένως, ὅποιος θέλει νά κάνη Πάσχα πρέπει νά συμμετάσχη στήν θυσία τοῦ Χριστοῦ.

ΑΓΙΟ ΠΑΣΧΑ

Οι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν το απόγευμα της Παρασκευής, στον ενταφιασμό του Κυρίου, δηλαδή η Μαρία η Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού· και την επομένη μέρα απείχαν από κάθε δραστηριότητα λόγω της αργίας του Σαββάτου. Κατά το βαθύ όρθρο, όμως, της Κυριακής, η οποία ονομάζεται από τους Ευαγγελιστές «πρώτη Σαββάτου» και «μια Σαββάτων», δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδος, μετά από τριάντα έξι σχεδόν ώρες από τη νέκρωση του ζωοδότη Λυτρωτή, έρχονται με νεκρώσιμα αρώματα στον τάφο. Και ενώ σκέπτονταν τη δυσκολία της αποκυλίσεως του λίθου από την είσοδο του τάφου γίνεται σεισμός φοβερός· και Άγγελος με αστραπηφόρα όψη και χιονόφωτη στολή, αφού αποκύλισε το λίθο και κάθισε πάνω σ’ αυτόν, έκανε τους φύλακες να τρομάξουν και τους έτρεψε σε φυγή. Οι γυναίκες, στο μεταξύ, αφού μπήκαν στον τάφο και δε βρήκαν το σώμα του Ιησού, βλέπουν δυο Αγγέλους λευκοφορεμένους, με αντρική μορφή, οι οποίοι αφού τους φανέρωσαν την ανάσταση του Σωτήρα, τις στέλνουν για να αναγγείλουν στους μαθητές την χαρούμενη είδηση. Σε μικρό χρονικό διάστημα φθάνουν στον τάφο ο Πέτρος με τον Ιωάννη, αφού έμαθαν τι έγινε από τη Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως ήδη ειπώθηκε, αλλά μπαίνοντας μέσα βρίσκουν μόνο τα σάβανα. Γι’ αυτό ανέρχονται όλοι στη πόλη με χαρά, κήρυκες της ανάστασης του Χριστού, τον οποίον και είδαν πραγματικά ζωντανό πέντε φορές κατά τη σημερινή γιορτή.

Αυτή την χαρμόσυνο Ανάσταση γιορτάζοντας σήμερα ασπαζόμαστε μεταξύ μας τον εν Χριστώ ασπασμό, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τη διακοπή της πρώτης έχθρας ανάμεσα σ’ εμάς και το Θεό και τη διαλλαγή του Θεού προς εμάς για άλλη μια φορά, διαλλαγή που έγινε φανερή με το πάθος του Σωτήρος. Και η εορτή ονομάζεται Πάσχα, έχοντας έτσι το ίδιο όνομα με το Πάσχα των Εβραίων, το οποίο, στη γλώσσα τους σημαίνει διάβαση• διότι ο παθών και αναστάς Ιησούς μας διεβίβασε από την κατάρα του Αδάμ και τη δουλεία του διαβόλου στην ελευθερία και μακαριότητα. Και αυτή η μέρα της εβδομάδος, κατά την οποία έγινε η Ανάσταση του Χριστού, η οποία είναι η πρώτη από τις υπόλοιπες μέρες, επειδή, αφιερώθηκε στην τιμή του Κυρίου ονομάστηκε από το όνομα Του Κυριακή, και σ’ αυτή μετατέθηκε από τους Αποστόλους η αργία και η ανάπαυση της εορτής του Σαββάτου του παλαιού νόμου.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α'

Xριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Επιμέλεια: Κατηχητικό Σχολείο Οσίας Παρασκευής, Νέας Καλλικράτειας.

πηγή:www.saint.gr

Λαός μου, τί ἐποίησά σοι ἤ τί σοι παρηνώχλησα;

Παρακολουθήστε το κήρυγμα του Ἀρχιμ. Θεοφίλου Ζησοπούλου, που έγινε την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ, στον Ιερό Ναό της Αγ. Λυδίας στην Ασπροβάλτα.

«Τάδε λέγει Κύριος τοῖς Ἰουδαίοις· Λαός μου, τί ἐποίησά σοι ἤ τί σοι παρηνώχλησα; τούς τυφλούς σου ἐφώτισα, τούς λεπρούς σου ἐκαθάρισα, ἄνδρα ὄντα ἐπί κλίνης ἠνωρθωσάμην. Λαός μου, τί ἐποίησά σοι, καί τί μοι ἀνταπέδωκας; Ἀντί τοῦ μάννα χολήν∙ ἀντί τοῦ ὕδατος ὄξος· ἀντί τοῦ ἀγαπᾶν με σταυρῷ με προσηλώσατε. Οὐκέτι στέγω λοιπόν· καλέσω μου τά ἔθνη κἀκεῖνα με δοξάσουσι σύν τῷ Πατρί καί τῷ Πνεύματι· κἀγώ αὐτοῖς δωρήσομαι ζωήν τήν αἰώνιον».

Φάρμακον ἀθανασίας καί ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν

Παρακολουθήστε το κήρυγμα του κ. Νίκου Νικολαΐδη, καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών, που έγινε την Μεγάλη Πέμπτη το πρωί, στον Ιερό Ναό της Αγ. Λυδίας στην Ασπροβάλτα.

Μπροστά στόν Ἐσταυρωμένο

Ἡ φωνή τοῦ Πιλάτου «Τί κακόν ἐ­ποίησεν οὗτος;» ἀκούγεται διά μέσου τῶν αἰώνων μέχρι σήμερα.

Ὁ Πιλᾶτος εἶναι ρωμαῖος πολίτης, ἄρχοντας καί ἐξουσιαστής τῆς Παλαιστίνης. Μπροστά του φέρνουν ἕναν κατάδικο. Ποιός εἶναι, ἀλήθεια, ὁ κατάδικος; Κάτι ἔχει ἀκούσει, ἀλλά δέν τόν ξέρει, δέν τόν γνωρίζει. Τόν ἐντυπω­σιάζει ἡ κακότητα καί ἡ ἀλαφιασμέ­νη συμπεριφορά τοῦ ὄχλου. Ὅλοι φωνάζουν: «Σταυρωθήτω!». Ποιόν νά σταυρώσουν; Τόν Χριστό! Γιατί; Διότι εἶναι ἀπόφασις τοῦ συνεδρίου. Ὅλη τήν νύχτα ὁ Χριστός, μέ δεμένα τά χέρια, στέκεται μπροστά σ’ αὐτό τό συνέδριο, γιά νά ἀκούση τήν καταδικαστική ἀπόφασι.

Τό συνέδριο ἀποτελεῖται ἀπό τόν Ἄννα, τόν Καΐφα, τούς ἀρχιερεῖς, τούς γραμματεῖς καί τούς φαρισαίους. Τοῦ προσάπτουν τήν κατηγορία ὅτι ἐβλασφήμησε τόν Θεό. Ζήτησαν ψευδομάρτυρες. Δέν βρῆκαν. Καί ὅμως, ἡ ἀπόφασις εἶναι καταδικαστική σέ θάνατο. Εἶναι τό ἀνοσιούργημα, τό ἔγκλημα, τό ὁποῖο σημάδεψε τήν ἱστορία ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος.

Τό πρωΐ, πλέον, τόν φέρνουν στόν Πιλᾶτο.

Ἐσταυρωμένος ὁ Θεός μας ἀπό ἐμᾶς γιά ἐμᾶς.

Ὁ Ἐσταυρωμένος Θεός! Τῆς ἀγάπης Του θύτης καί θῦμα. Μέ ἀνοιχτά τά τρυπημένα Του χέρια ἐπάνω ἀπό τίς ἔνοχες παγωμένες καρδιές μας. Μ’ ἁπλωμένα τά ματωμένα χέρια πού θεράπευσαν λεπρούς, πού ἄγγιξαν πληγές, πού ἀνέστησαν νεκρούς, πού ἀνώρθωσαν παραλύτους, πού χάϊδευσαν καί εὐλόγησαν παιδικά κεφαλάκια,

Σήμερον ο Ιούδας καταλιμπάνει τόν Διδάσκαλον καί παραλαμβάνει τόν διάβολον

"Σήμερον ο Ιούδας καταλιμπάνει τόν Διδάσκαλον καί παραλαμβάνει τόν διάβολον· τυφλούται τώ πάθει τής φιλαργυρίας, εκπίπτει τού φωτός ο εσκοτισμένος..."


Παρακολουθήστε το κήρυγμα του κ. Νίκου Νικολαΐδη, καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών, που έγινε την Μεγάλη Τετάρτη, στον Ιερό Ναό της Αγ. Λυδίας στην Ασπροβάλτα.

«ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ πολὺν καρπὸν φέρει».

Παρακολουθήστε το κήρυγμα του κ. Νίκου Νικολαΐδη, καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών, που έγινε την Μεγάλη Τρίτη το απόγευμα, στον Ιερό Ναό της Αγ. Λυδίας στην Ασπροβάλτα.