Ο Τρελός του Χωριού - Νέο παραμύθι της Βασιλικής Νευροκοπλή

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Αν το να ονειρεύεσαι είναι τρέλα, τότε ο ήρωας της ιστορίας μας ίσως να είναι πράγματι τρελός.
Αν το να πραγματοποιείς το όνειρό σου είναι μια τρέλα ακόμα μεγαλύτερη, τότε ο ήρωάς μας πιθανόν να είναι πιο τρελός κι απ’ τους τρελούς.
Μα αν θυσιάζεις τον εαυτό σου για να πραγματοποιήσεις ένα όνειρο που θα κάνει καλύτερη τη ζωή των άλλων δίχως να περιμένεις αντάλλαγμα, τότε είσαι από κείνους που ο κόσμος τούς χαρακτηρίζει «Τρελούς» επειδή δεν τους καταλαβαίνει.
Αυτοί, όχι μόνο δε νοιάζονται για το πώς τους χαρακτηρίζουν, αλλά και συνήθως φροντίζουν να κρατούν μυστικό το όνομά τους. Είναι οι ενάρετοι και τολμηροί της ζωής που ταπεινά και αθόρυβα οδηγούν τον κόσμο, ανοίγοντας δρόμους μέσα από σιδερόφρακτα τείχη, βουνά γιγάντια και θεόρατα θεριά.
Ο ήρωας της ιστορίας μας είναι ένας απ’ αυτούς τους εκλεκτούς και είναι αποφασισμένος να τα βάλει με το φοβερό Θεριό…

Σημείωμα της συγγραφέως

 Το παραμύθι βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Ντασράτ Μαντζί (Dashrath Manjhi) από το Μπιχάρ της Ινδίας. Για χρόνια τον αποκαλούσαν “ο τρελός που ήθελε να περάσει τα βράχια”.

 Όμως ο Μαντζί δεν ήταν τρελός. Η προσπάθειά του να ανοίξει ένα μονοπάτι μέσα από ένα βουνό για να ωφεληθεί ολόκληρο το χωριό του είναι πλέον θρυλική. Ξεκίνησε το 1960, όταν η σύζυγός του τραυματίστηκε περπατώντας στα βραχώδη μονοπάτια. Για να την πάει στο πλησιέστερο νοσοκομείο έπρεπε να περπατήσει εβδομήντα χιλιόμετρα. 

Τότε αποφάσισε να ανοίξει τον δρόμο που δεν έφτιαχνε το κράτος. Πούλησε τις τρεις του κατσίκες και αγόρασε ένα σφυρί, μια σμίλη και μερικές σφήνες, και αναπτύσσοντας μια δική του τεχνική για να σπάει τις πέτρες, εργάστηκε σκληρά επί εικοσιδύο χρόνια.

 Κάθε βράδυ μετά τη δουλειά του ως εργάτης στα χωράφια, ανέβαινε στο βουνό, έκαιγε καυσόξυλα πάνω στα βράχια κι έπειτα έριχνε νερό επάνω στη θερμαινόμενη επιφάνεια. Έτσι τα μεγάλα κομμάτια του βράχου θρυμματίζονταν σε μικρότερα και μετά τα καθάριζε και έβαζε σφήνες. Ο δρόμος ολοκληρώθηκε το 1982 μειώνοντας την απόσταση των εβδομήντα χιλιομέτων σε μόλις ένα χιλιόμετρο και οι συγχωριανοί του Μαντζί απέκτησαν εύκολη και ασφαλή πρόσβαση σε σχολεία, νοσοκομεία και υπηρεσίες. Στο τέλος τον ονόμασαν “Άνθρωπο- Βουνό”.

animusanimus

Ταξιδεύοντας με τον Άγιο Λουκά...

Είναι τεράστια η χαρά και η ευλογία που αισθάνομαι παρουσιάζοντας από το ταπεινό αυτό ιστολόγιο ένα νέο βιβλίο μιας σπουδαίας και έμπειρης συγγραφέως, συνεργάτιδος και φίλης, της Σίσσυς Κόσσυβα. Ένα βιβλίο, των εκδόσεων Πορφύρα, αφιερωμένο σ’ έναν νέο Άγιο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, στον Άγιο Λουκά, Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, τον Ιατρό.

Το ενδιαφέρον στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι το εν λόγω πόνημα γράφτηκε και εκτυπώθηκε με τη σκέψη όλων των επιμελητών στα παιδιά. Είναι ένα κατά βάση παιδικό βιβλίο, που διαβάζεται με άνεση και από ενηλίκους.

Της συγγραφέως αξίζουν πολλά εύγε για τους μεγάλους κόπους που κατέβαλε για την εξαιρετικά επιμελημένη συγγραφή και φροντίδα του βιβλίου αυτού, γιατί ας μην ξεχνούμε ότι αν η συγγραφή βιβλίου θεωρείται τέχνη του λόγου, η συγγραφή παιδικού βιβλίου, που θα μεταφέρει ουρανό στις αθώες ψυχές είναι ένα μεγάλο, υπεύθυνο και ιερό έργο.

Η πολυχρωμία του το κάνει ιδιαίτερα ελκυστικό. Συγχαρητήρια πολλά αξίζουν και στην εικονογράφοΆννα Γιαρμενίτη, της οποίας ο χρωστήρας έκανε τις παραστάσεις να ζωντανεύουν ενώπιόν μας. Μια πρωτοτυπία της έκδοσης αυτής είναι ότι συμπεριλαμβάνει και επιτραπέζιο παιχνίδι!

Εντύπωση ιδιαίτερη και θετικότατη δημιουργεί στον αναγνώστη ο Πρόλογος του βιβλίου, τον οποίο έγραψε και μοιράζεται μαζί μας ο Σεβ. Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος, ο οποίος έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής και της διακονίας του στη μελέτη, καταγραφή και προβολή της ζωής και του έργου του Αγίου Λουκά. Ολόκληρος ο Πρόλογος έχει ως εξής:

Κρατάς στα χέρια σου το μικρό αυτό βιβλίο σαν τιμόνι. Είσαι έτοιμος να ταξιδέψεις; Ένα ταξίδι άλλωστε είναι επιθυμία που παίζει κρυφτό μεταξύ της παιδικής ψυχής σου και του έξυπνου μυαλού σου. Είναι ένα μεγάλο όνειρο. Κάθε γραμμή του βιβλίου είναι ένας μεγάλος δρόμος. Είσαι ο ταξιδιώτης. Το ταξίδι σου είναι μακρινό, επικίνδυνο, όμορφο, γεμάτο περιπέτεια. Είναι η ζωή ενός σπουδαίου ανθρώπου. Του αγίου Λουκά του ιατρού. Ακλουθώντας τον, όπως εμείς κάποτε, θα πας σε τόπους άγνωστους, θα διανύσεις πολλά χιλιόμετρα με έλκηθρο μέσα στα χιόνια, θα μείνεις μέρες μέσα σε τρένα που διασχίζουν αχανείς εκτάσεις, θα μπεις σε ποταμόπλοια, θα χαθείς σε πυκνά δάση. Στην εξορία, μέσα σε μια ξύλινη παράγκα, θαμμένη στο χιόνι, θα τον δεις να ζεσταίνεται με την συντροφιά της προσευχής. Στο σκοτεινό κελί της φυλακής, θα τον αντικρίσεις να φωτίζεται από τη φλόγα της πίστης στο Χριστό που έκαιγε στην καρδιά του. Θα σταθείς μέσα στο χειρουργείο όταν αγωνίζεται να σώζει ζωές και στην εκκλησία όταν προσπαθεί να θεραπεύσει ψυχές. Θα παρακολουθήσεις μεγάλες μάχες, γιατί πολλές φορές επιτέθηκαν στον Άγιο μας, η αδικία, η συκοφαντία, το ψέμα, τα συμφέροντα των δυνατών, η υποκρισία, η απελπισία. Εκείνος έπαιρνε όπλα από το Ευαγγέλιο, τη δικαιοσύνη, την αλήθεια, την ελπίδα, την ειλικρίνεια, τη χαρά. Με αυτά τα δυνατά εφόδια, εκείνος που δεν είχε εξουσία και φαινόταν αδύναμος, νικούσε τους δυνατούς της εποχής του. Σύμμαχοι του αγίου ήταν η λατρεία του στο Χριστό και η αγάπη του για κάθε άνθρωπο, ακόμα και για τους εχθρούς του. Οι λέξεις του βιβλίου, οι τόσο όμορφες και γλυκές που θα σου δώσει η συγγραφέας και τα τόσο ζωντανά σχέδια θα σε βοηθήσουν στο ταξιδάκι σου στη ζωή του αγίου. Επιστρέφοντας στο ταξίδι της δικής σου ζωής είναι βέβαιο ότι θα είσαι φορτωμένος με πολύτιμα εφόδια και θα έχεις αποκτήσει ένα σπουδαίο φίλο, τον ίδιο τον άγιο.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον πληροφορούμαι ότι το βιβλίο μεταφράζεται ήδη στην αγγλική γλώσσα, με σκοπό να διαδοθεί πλατιά ο σπουδαίος πρωταγωνιστής του, ο Άγ. Λουκάς, καθώς και τα πολυποίκιλα πνευματικά και ηθικά μηνύματά του.

Ας ευχηθούμε από μέσης καρδίας το όμορφο αυτό και πολύ ωφέλημο για όλους, μικρούς και μεγάλους, βιβλίο, να είναι όντως καλοτάξιδο, ευπώλητο και να επιτύχει τους στόχους του.

anastasiosds.

“Ο καρκίνος των παιδιών είναι καθημερινή υπόθεση”(Συνέντευξη της Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη)

Ο Ευτύχης και το ουράνιο τόξο
Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη
Εικονογράφηση: Λιάνα Δανεζάκη
Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, 2004

Το μικρό αρκουδάκι ο Ευτύχης, ζει στο δάσος. Μα κάποια στιγμή αρρωσταίνει και πηγαίνει με τους γονείς του σε ένα μεγάλο νοσοκομείο. “Μπόρα είναι. Θα περάσει”, λέει με σιγουριά από την πρώτη στιγμή ο μπαμπάς του. Αυτό πιστεύει και το μικρό μας αρκουδάκι. Και δεν παύει ούτε στιγμή να ονειρεύεται και να περιμένει το ουράνιο τόξο που έρχεται πάντα μετά από μια καταιγίδα.

Μιλήσαμε με την Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη. Το βιβλίο της “Ο Ευτύχης και το ουράνιο τόξο” γράφτηκε το 2004 και ήταν υποψήφιο (sort list) για το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Υπουργείου Πολιτισμού.

Συνέντευξη στην Καίτη Παρασκευά

Γιατί πιστεύετε ότι το βιβλίο αυτό το αγάπησαν μικροί και μεγάλοι; 
Τα μικρά παιδιά γιατί δεν στέκονται στην αρρώστια αλλά στο ευτυχισμένο τέλος του. Κι οι γονείς κι οι γιαγιάδες κι οι παππούδες που παλεύουν με τη λαίλαπα του καρκίνου, γιατί παίρνουν ελπίδα πως θα ανατείλει για τα παιδιά και τα εγγόνια τους το Ουράνιο Τόξο!

Δεν υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που να πιάνουν ένα τόσο δύσκολο θέμα.
Ναι, ήταν δύσκολο να το γράψω. Δεν είχα την ιατρική γνώση ούτε κάποια εμπειρία. Μπαινόβγαινα σε νοσοκομεία, είδα τα παιδιά με τα γυμνά, σαν φεγγάρια φωτεινά, κεφαλάκια…άκουσα γονείς να μου περιγράφουν λεπτό προς λεπτό την περιπέτεια των παιδιών τους και γιατρούς να μου μιλούν για τα άρρωστα “παιδιά” τους με τέτοια αγάπη… Έκλαψα, πόνεσα ακούγοντάς τους. Κι ύστερα όλα αυτά έπρεπε να τα δώσω σε ένα γλυκό περιτύλιγμα…γλυκό αλλά αληθινό. Δεν σου κρύβω πως το έγραφα, το διάβαζα κλαίγοντας και το απέρριπτα…Μια, δυο, τρεις, πολλές φορές. Ώσπου διαβάζοντάς το, ανάσανα. Ήταν αυτό που χωρίς να κρύβει την αλήθεια έδινε ελπίδα! Αυτό ήταν το ζητούμενο.

Τα παιδιά αποκτούν δύναμη, ωριμότητα, και στωικότητα. Πως αλήθεια ένα παιδί αντέχει σε μια τέτοια κατάσταση; Τα παιδιά φέρονται προστατευτικά απέναντι στους γονείς τους, προσπαθώντας να μη τους στενοχωρήσουν. Πόσο βαρύ μου φαίνεται αυτό και πόσο δύσκολο. 
Τα παιδιά που γνώρισα είναι όλα, μα όλα, χαρισματικά! Δε ξέρω από πού αντλούν τη δύναμη…πιστεύω πως τους τη χαρίζει ο Θεός, όπως και την σοφία. Για τους γονείς είναι σίγουρα πολύ πιο βαρύ, ασήκωτο θα έλεγα. Γατί έχουν την γνώση της σοβαρότητας της αρρώστιας, τον φόβο και την εμπειρία του θανάτου…Είναι φωτιά και λαίλαπα ο καρκίνος. Πολλοί αντέχουν και τον παλεύουν, άλλοι πάλι…Χρειάζεται αγάπη και μεγάλο δέσιμο της μάνας με τον πατέρα για να σταθούν πλάι στο άρρωστο παιδί τους. Χρειάζονται δύναμη ψυχική και σωματική, συμπαράσταση ηθική και υλική από το περιβάλλον τους.

Μου έκανε εντύπωση όταν άρχισα να ψάχνω για τον παιδικό καρκίνο στην ελληνική βιβλιογραφία υπάρχουν ελάχιστα παιδικά παραμύθια που να αναφέρονται σε αυτόν. Αντιθέτως στο εξωτερικό βρήκα αρκετούς τίτλους. Εξακολουθεί στην Ελλάδα να είναι ένα θέμα ταμπού;
Δεν ξέρω γιατί δεν υπάρχουν πολλά παραμύθια που να αναφέρονται στον καρκίνο. Ίσως γιατί συνηθίζουμε να κρύβουμε από τα παιδιά, “που τα ξέρουν όλα”, κάποιες οδυνηρές αλήθειες. Ίσως και οι εκδοτικοί οίκοι δεν θέλουν τόσο “σοβαρά” θέματα. Σ΄εμένα μεγάλος εκδοτικός οίκος δεν το δέχτηκε, λέγοντάς μου ότι δεν ενδιαφέρει τα παιδιά. Κι όμως η μεγαλύτερή μου χαρά είναι όταν σε Νηπιαγωγεία που πηγαίνω, ανακαλύπτω πως οι μικροί μπόμπιρες αγαπούν πιο πολύ τον Ευτύχη μου από τα άλλα παραμύθια μου. Γιατί δεν στέκονται τόσο πολύ στην αρρώστια, όσο στο ευτυχισμένο τέλος. Δεν ξέρω αν είναι ταμπού λοιπόν ακόμα στην Ελλάδα ο καρκίνος. Ίσως να είναι κι έτσι….

Ο Ευτύχης που πάσχει είναι ένα αρκουδάκι, δεν είναι άνθρωπος. Είναι προτιμότερο αυτό; Τα παιδιά “ξεγελιούνται”;
Ο Ευτύχης διάλεξα να είναι αρκουδάκι γιατί πιστεύω πως είναι ένα αγαπημένο ζωάκι των παιδιών. Δεν θέλω να τα ξεγελάσω, και δεν μπορώ. Είναι ίσως λίγο πιο ανώδυνο για τα παιδιά, απ’ ο,τι αν ήταν ένα παιδί. Εξ’ άλλου στο παραμύθι μου όλοι οι άλλοι που πάσχουν από τον καρκίνο, είναι παιδιά. Και μάλιστα παιδιά, που τα γνώρισα μέσα από τις αφηγήσεις των γονιών τους και της ογκολόγου τους, της υπέροχης κυρίας Ελένης Κοσμίδη.

Μιλάμε μερικές μέρες μετά από την Παγκόσμια ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου.
Ο καρκίνος των παιδιών είναι μια υπόθεση που πρέπει να μας αγγίζει καθημερινά, άσχετα από παγκόσμιες μέρες…

Θα ήθελα να κλείσουμε με μια ευχή…
Εύχομαι να έρθει καιρός που να μην τον έχει “ανάγκη” κανένα παιδί, κανένας γονιός τον Ευτύχη.

Η Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη γεννήθηκε στη Χώρα Σαμοθράκης και ζει στα Χανιά. Σπούδασε οικιακή οικονομία και νηπιαγωγός. Είναι συγγραφέας παιδικών βιβλίων και γεννήθηκε στις 2 Απριλίου – Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Γιορτάζει δηλαδή τα γενέθλια της την ίδια μέρα με τον μεγαλύτερο παραμυθά του κόσμου τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Βιβλία που έχει γράψει 
1. Με το σουραύλι της καρδιάς μου, ποιήματα, αυτοέκδοση
2. Ένα αστέρι πέφτει στη γη, παραμύθι, εικονογράφηση Σπύρος Γούσης, εκδόσεις Άγκυρα
3. Ο Βασιλιάς των Ονείρων, παραμύθι, εικονογράφηση Λιάνα Δενεζάκη, εκδόσεις Άγκυρα, Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου
4. Με λένε Ελπίδα, μυθιστόρημα για παιδιά, εικονογράφηση Εύα Καραντινού, εκδόσεις Άγκυρα, έπαινος Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, υποψήφιο (sort list) για το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Υπουργείου Πολιτισμού
5. Ο Ευτύχης και το Ουράνιο Τόξο, παραμύθι, εικονογράφηση Λιάνα Δενεζάκη, εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, υποψήφιο (sort list) για το ίδιο βραβείο
6. Να σ’ αγαπούν και ν’ Αγαπάς, παραμύθι, εικονογράφηση Ελίζα Βαβούρη, εκδόσεις Άγκυρα
7. Το Νησί που ταξίδευε, παραμύθι, εικονογράφηση Λιάνα Δενεζάκη, εκδόσεις Βιβλιόφωνο
8. Ένα Παράξενο Γαϊτανάκι, παραμύθι, εικονογράφηση Λιάνα Δενεζάκη, εκδόσεις Βιβλιόφωνο
9. Ο Λυκούργος και το δίχτυ της αγάπης, παραμύθι, εικονογράφηση Ελίζα Βαβούρη, εκδόσεις Άγκυρα, υποψήφιο (sort list) για την εικονογράφηση για το ίδιο κρατικό βραβείο.

ΠΗΓΗ

Ο Καλλίστρατος και το χωράφι της καρδιάς

Βασιλική Νευροκοπλή
εικονογράφηση: Αθηνά Ρομπιέ

Ελληνική Βιβλική Εταιρία, 2012

της Ελένης Σαραντίτη

Δεν συναντά κανείς συχνά το όνομα Καλλίστρατος. Είχα κάποτε διαβάσει για έναν σπουδαίο Αθηναίο άρχοντα και για έναν, επίσης, Αθηναίο στρατηγό αλλά και ρήτορα φημισμένο, το πρότυπο του οποίου ακολούθησε ο Δημοσθένης.
Πολύ αργότερα, στη Ρώμη, και επί Διοκλητιανού (284-305), ένας νέος από την Καρχηδόνα, ονόματι Καλλίστρατος, από οικογένεια ευσεβών και σεβαστών ανθρώπων, κατετάγη στον ρωμαϊκό στρατό. Παιδιόθεν χριστιανός, καθώς οι γονείς του τον ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», δεν έκρυψε ούτε εγκατέλειψε την πίστη του μήτε και τις προσευχές του. Τις νύχτες, όταν βεβαιωνόταν ότι ο στρατώνας ησύχαζε, σηκωνόταν κι έπεμπε τις προσευχές του ήσυχα, δίχως να ενοχλεί κανέναν. Εξάλλου, το κλίμα κάθε άλλο παρά φιλικό ήταν προς τους χριστιανούς.
Ο Καλλίστρατος οδηγήθηκε στον στρατηγό, ο οποίος διέταξε και τον βασάνισαν σκληρά κι έπειτα τον έδεσαν μέσα σε σάκο και τον πέταξαν βορά στα αγριεμένα κύματα και στα κήτη. Έντρομοι, σαράντα εννέα συστρατιώτες του παρακολουθούσαν. Έτσι όλοι μπόρεσαν και είδαν τον σάκο να σχίζεται εγκάρσια και δυο δελφίνια να μεταφέρουν σώο τον Καλλίστρατο στη στεριά. Έκθαμβοι τότε έκαναν το σημείο του σταυρού. Ο στρατηγός Περσεντίνος διέταξε τον αποκεφαλισμό όχι μόνον του Καλλίστρατου αλλά και των σαράντα εννέα στρατιωτών που προσεχώρησαν στην καινούργια θρησκεία.
Τώρα η συγγραφέας Βασιλική Νευροκοπλή (Θεσσαλονίκη, 1968), με γνωστή προσφορά στα γράμματα γενικώς, μας γνωρίζει έναν άλλο Καλλίστρατο. Ωραίο! Γεμάτο ψυχή και έλεος. Πλημμυρισμένο από την πίστη στο καλό. Τον είχε, λέει, ρωτήσει η γιαγιά του μικρό ποιον δρόμο θα αποφασίσει να ακολουθήσει ανάμεσα Καλού και Κακού, κι εκείνος, δίχως δισταγμό επέλεξε τον δρόμο του Καλού. Που τον οδήγησε σε μια ζωή γεμάτη πράξεις θαυμαστές και υγιείς, με μερόνυχτα προσφοράς και στήριξης του πλησίον, ζωή άξια να τη ζεις. Ευλογημένη. Κατόπιν, στο γέρμα του ο Καλλίστρατος, που είχε περπατήσει χρόνια και χρόνια στη στράτα την καλή –εξού και το όνομά του– είδε να ανοίγονται και άλλοι δρόμοι εμπρός του: έξω εκεί στον μεγάλο κόσμο υπήρχαν τα παιδιά που διψούσαν για ιστορίες. Διψούσαν και για πρόσωπα έμπιστα, καλά, ανθρώπους που θα τα πλησίαζαν με αγάπη και ευθύνη. Από ιστορίες, γεμάτη η μακρόχρονη ζωή του Καλλίστρατου. Και από παραμύθια, ο νους του γεννούσε ακατάπαυστα.
Στο ακρογιάλι όπου είχε σταματήσει να θαυμάσει το ηλιοβασίλεμα, άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα παιδιά. Γνώριζαν γι' αυτόν και ήθελαν ν' ακούσουν ιστορίες. Τον τριγύρισαν κι εκείνος άρχισε: «Ζούσε κάποτε ένας γεωργός που όμοιός του δεν γεννήθηκε στον κόσμο. Τόση αγάπη είχε για τους ανθρώπους, που, όταν ήρθε ο καιρός της σποράς, διάλεξε τους καλύτερους σπόρους και πήγε να τους σπείρει σε όλα τα χωράφια, για να μη μείνει κανείς πεινασμένος. Όταν θα βλάσταινε το σιτάρι, θα το θέριζαν, θα το άλεθαν στους μύλους να το κάνουν αλεύρι κι ύστερα ψωμί, να φάνε, να χορτάσουν και να είναι ευχαριστημένοι...»
Η Βασιλική Νευροκοπλή εγκαινιάζει μια καινούργια, ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη σειρά στην οποία αφηγείται με τον δικό της, παραμυθένιο τρόπο παραβολές του Ευαγγελίου.
Στο βιβλίο της'' Ο Καλλίστρατος και το χωράφι της καρδιάς'' κάνει λόγο για την παραβολή του Καλού Σπορέα. Στην ιστορία της, τα παιδιά περιτριγύρισαν τον Καλλίστρατο στην αμμουδιά.
Στο Ευαγγέλιο, ο λαός που είχε συγκεντρωθεί για να ακούσει τον λόγο του Ιησού, στο ακρογιάλι τον είχε ακολουθήσει. Τόσος ο κόσμος, ώστε ο Κύριος ανέβηκε σε πλοιάριο για να είναι ορατός από το μέγα πλήθος.
«Ακούετε, ιδού εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι· και εγένετο εν τω σπείρειν ό μεν έπεσεν επί την οδόν, και ήλθον τα πετεινά και κατέφαγον αυτό...» (Το Κατά Μάρκον – Κεφάλαιον Δ', στίχοι 1-25.)
Από τους σπόρους που έπεσαν στον δρόμο, κάποιους τους πάτησαν οι περαστικοί κι άλλους τους έφαγαν τα διαβατάρικα πουλιά, μεταφέρει στα παιδιά η συγγραφέας.
«Και άλλο έπεσεν επί το πετρώδες, όπου ουκ είχε γην πολλήν», το Ευαγγέλιο.
Για να συνεχίσει το παιδικό ανάγνωσμα: «Από αυτούς πάλι που έπεσαν στις πέτρες, ποιος να φυτρώσει;»
«Καλλίστρατε», ρώτησε κάποιο από τα παιδιά, αφού ο σοφός άνδρας είχε τελειώσει την ιστορία και είχε στρέψει τη ματιά τους προς τον λαμπερό ουράνιο θόλο, «αυτή την ιστορία την έβγαλες απ' το μυαλό σου;» Και ο Καλλίστρατος: «Όχι, παιδί μου, είναι μια από τις παραβολές που πριν από δυο χιλιάδες χρόνια διηγήθηκε ο Χριστός στους ανθρώπους». Και αμέσως μετά: «O γεωργός είναι ο Χριστός που σπέρνει τον λόγο του σαν σπόρο στις καρδιές των ανθρώπων». Και το παιδί: «Άρα τα χωράφια είναι οι καρδιές μας».
Αλλά ο Καλλίστρατος είχε φυλαγμένες κι άλλες ιστορίες για τα παιδιά. Έτσι, εκείνα έμαθαν για τον ψαρά που περπατούσε και περπατούσε γυρεύοντας τον Θεό για να τον φιλοξενήσει στο γόνιμο χωράφι της καρδιάς του, άκουσαν για τον βασιλιά Ακίνδυνο, τον καταπληγωμένο, κυνηγημένο, μα με καρδιά γεμάτη φως, ένα ευλογημένο χωραφάκι κι αυτή, έως ότου ο ύπνος κατέβηκε γλυκός για να ανταμώσει παιδιά και Καλλίστρατο, όλους μαζί, πλάι πλάι, επάνω στη μαλακιά, ζεστή άμμο.
Ένα ενδιαφέρον εγχείρημα – για τα παιδιά, βέβαια, μα και για αρκετούς από τους γονείς, που θα κοινωνήσουν ξανά λόγους παλιούς και χρηστούς. Και έννοιες ξεχασμένες ή καταχωνιασμένες, πάντοτε όμως αρωγούς στις δοκιμασίες.
Στο πνεύμα του βιβλίου και στην αντίληψη χρόνων παλαιότερων, εύστοχη και ζωντανή η εικονογράφηση της Αθηνάς Ρομπιέ.
Ηλικία: 8-11 ετών, αναλόγως.
ΥΓ. Στη θεολογία, ως γνωστόν, παραβολή ονομάζεται η αφήγηση γεγονότων τα οποία περιέχουν με αλληγορικό τρόπο υψηλή ηθική ή θρησκευτική διδασκαλία. Στην Αγία Γραφή η παραβολή χρησιμοποιείται πολύ συχνά για την απεικόνιση του λόγου του διδασκάλου. Οι παραβολές τις οποίες αφηγείτο ο Ιησούς Χριστός είχαν σκοπό να διαδώσουν κάποια θρησκευτική αλήθεια και σε μερικές περιπτώσεις να την καλύψουν, όπως στην παραβολή του Σπορέα.
πηγή

Με το Σταυρό βοηθό τι να φοβηθώ;

Στην εκκλησιά και στο σπίτι μας,

στις ερημιές και στους δρόμους,

σε νοσοκομεία και σε σχολεία,

σε δικαστήρια, σε γραφεία και σε καταστήματα,

σε πόλεις και σε χωριά,

σε νησιά και σε βουνά,

στη σημαία της πατρίδας μας,

στις μεγάλες στιγμές της ζωής μας

ακόμη και επάνω στο ίδιο το σώμα μας

πολύ κοντά στην καρδιά μας,

παντού βρίσκεται το θαυμαστό αυτό δώρο του Θεού,

που από Ξύλο της Οδύνης έγινε Σημείο της Χαράς.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου οι μικροί αναγνώστες ζουν τις περιπέτειες μιας μικρής παρέας παιδιών που ζουν στις Κυκλάδες και μαζί τους ανακαλύπτουν παίζοντας την καθοριστική σημασία του Σταυρού του Χριστού στη ζωή μας. Πρόκειται για ένα πρότυπο πολύμορφου βιβλίου το οποίο βοηθά να προσεγγίσουν τα παιδιά το θέμα από θεολογική, ιστορική, παιδαγωγική και καλλιτεχνική πελυρά. Ιδανικό βόηθημα για το Δημοτικό και για τα κατηχητικά. Και φυσικά ένα δώρο- έκπληξη για τον Σταύρο και την Σταυρούλα, εικονογραφημένο πλούσια από την Αγγελική Δελεχά.

Συγγραφέας: Αννέτα Τόλιου

Σελίδες 40 σελίδες

ISBN: 978-960-495-088-1

Εκδότης: Άθως

Η Ιεραπόστολος Μάμα - Σταυρίτσα, νέο βιβλίο για την ορθόδοξη ιεραποστολή στην Αφρική

Το συγκεκριμένο πόνημα ανήκει στον συγγραφικό ζήλο του π.Χρυσοστόμου Μαϊδώνη

Αναφέρεται στη βιογραφία της Μάμα Σταυρίτσας (1916-2000), μιας από τις λίγες γυναίκες ιεραποστόλους στην Αφρική

To βιβλίο προλογίζει ο μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ

Έκδοση Ιερά Μονή Κοσμά Αιτωλού Αρναίας

ΠΗΓΗ

Βήμα βήμα ως τη Λαμπρή με Κυρά Σαρακοστή

Πλησιάζει η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής.

Ένα σημαντικό θέμα που συχνά η κοσμική νοοτροπία δεν επιτρέπει σε πολλούς ανθρώπους να κατανοήσουν είναι η έννοια της νηστείας.

Πολύ περισσότερο δε η νηστεία σε σχέση με τα μικρά παιδιά.

Για να βοηθήσουμε τα παιδιά να κατανοήσουν την περίοδοτης Μεγάλης Σαρακοστής και της νηστείας μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την παράσταση της Κυράς Σαρακοστής!

Η κυρά Σαρακοστή είναι ένα παλιό ελληνικό έθιμο.

 
Στην ουσία πρόκειται για ένα παιδικό ημερολόγιο, αφού η εν λόγω κυρία φτιαγμένη με ζυμάρι (συνήθως) έχει εφτά πόδια που αντιστοιχούν στις εφτά εβδομάδες της Σαρακοστής.
 
Κάθε εβδομάδα λοιπόν έκοβαν ένα ποδαράκι (…και τις μέρες τις μετρούσαν / με τα πόδια της τα επτά / κόβαν ένα τη βδομάδα / μέχρι να έρθει η Πασχαλιά) και έτσι υπολόγιζαν πόσος καιρός απομένει μέχρι την Ανάσταση.Μια συλλεκτική έκδοση για ένα από τα παλαιότερα έθιμα του τόπου μας.
Εκδόσεις Εν πλω
πηγή

Κυκλοφόρησε τὸ νέο βιβλίο τῆς Ἄννας Κωστάκου-Μαρίνης μὲ τίτλο «Δύσκολο νὰ ζεῖς μ΄ἕναν Ἅγιο»

Συνηθίσαμε μέχρι σήμερα νὰ διαβάζουμε ἐμπειρίες ἀνθρώπων ποὺ ἔζησαν κοντὰ σὲ μεγάλες μορφὲς ἁγιότητας τῆς ἐποχῆς μας. Ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ αὐτούς, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, περιγράφει περισσότερο τὰ προσωπικὰ τοῦ συναισθήματα, τὶς δικές του κατανοήσεις καὶ τελικὰ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτὸ καὶ πολὺ λιγότερο τὴν αὐθεντικὴ σχέση του μὲ τὸ ἅγιο ἐκεῖνο πρόσωπο.

Τὸ παρὸν βιβλίο ἔρχεται νὰ ἀνατρέψει τὴν στάση αὐτή. Ἡ συγγραφέας δὲν καταγράφει τὴν γνωριμία μ’ ἕναν Γέροντα σὰν τίτλο κοινωνικῆς τιμῆς, σὰν ἕνα ἐχέγγυο ἠθικῆς καταξίωσης, κοινῶς, σὰν ἕνα στολίδι στὸ πέτο τῆς ἀτομικῆς φιλαρέσκειας.

Ὁ λόγος τῆς βαθιὰ βιωματικός, βάζει τὸ νυστέρι στὶς σάρκες τῶν βιωμάτων, ἀνατέμνει τοὺς ἱστοὺς τῆς μνήμης καὶ μᾶς παρουσιάζει σὰν μάθημα ἀνατομίας, τὴν πάλη τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ἐλευθερία του, τὶς ἀποτυχίες τοῦ ν’ ἀκολουθήσει τὸ θεῖο θέλημα, τὶς πνευματικὲς ἀνυπακοὲς τοῦ ἀλλὰ καὶ τὶς ἀναζητήσεις του.

Σύντομο, λιτό, χωρὶς νὰ κουράζει ἢ νὰ ἀφήνει κενά, τὸ κείμενο τοῦ βιβλίου διατρέχει μὲ τὸν διαυγέστατο λόγο τοῦ τὴν πνευματικὴ πορεία μίας ὁλόκληρης ζωῆς.

Ὁ στοχασμὸς τῆς συγγραφέως δὲν θὰ μποροῦσε παρὰ νὰ εἶναι ποιητικός, ἀφοῦ τὸ βιβλίο ξεκινᾶ μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Γ. Πορφυρίου: ὅποιος θέλει νὰ γίνει χριστιανὸς πρέπει πρῶτα νὰ γίνει ποιητής. Κι ἐνῶ ἀπὸ τὴν μία μεριὰ ἡ ποιητικότητα μπολιάζει ὄχι μόνο τὶς εἰκόνες τῆς παιδικῆς πνευματικότητας ἀλλὰ...

καὶ τὶς νεανικὲς ἀνησυχίες μέχρι καὶ τὶς ἐνήλικες ἀνταρσίες, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ καταγραφὴ τῶν ἴδιων τῶν λόγων τῶν Γερόντων, ὅπως καὶ ἡ ἀπουσία συναισθηματικῶν ἐξάρσεων στὸν σχολιασμὸ τῶν βιωμάτων, συντελεῖ καθοριστικὰ στὴν αὐθεντικότητα καὶ πνευματικὴ στιβαρότητα τοῦ κειμένου. 

  Ἡ συγγραφέας μέσα ἀπὸ τὶς προσωπικές της γνωριμίες μᾶς καθιστὰ μετόχους της οἰκουμενικότητας τῶν βιωμάτων της. Ἡ μαθητεία της στοὺς Γέροντες μᾶς βοηθᾶ νὰ δοῦμε τὴν ὑγιῆ στάση ἀπέναντι στὴν ἁμαρτία, ποὺ εἶναι ξένη πρὸς τὴν ἐγωιστικὴ ἀπελπισία, διότι γνωρίζει καλά, ὅτι ἡ ἐξομολογητικὴ διάθεση, ὅπως καὶ τὸ αἴσθημα τῆς μεγάλης ἁμαρτωλότητος  κινδυνεύει νὰ πέσει πάντοτε στὰ ὅρια τῆς οἴησης, ἀφοῦ ὁ οἰηματίας «ἐκεῖνο ποὺ θέλει, ἐκεῖνο νομίζει ὅτι καὶ εἶναι».

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΑΝΝΑ ΚΩΣΤΑΚΟΥ-ΜΑΡΙΝΗ.

ΕΚΔΟΣΗ 1Η : ΙΟΥΝΙΟΣ 2012.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ.

ΧΑΒΡΙΟΥ 3, Ἀθήνα.

            2103224819      .

ΣΕΛ. 136.

ΤΙΜΗ: 7 Εὐρώ.

orthodoxia-ellhnismos.gr/