Να ξανακερδίσουμε τα παιδιά μας!

 Αρχίζει το σχολείο. Οι μαθητές, μικρότεροι και μεγαλύτεροι, στέκονται με νοσταλγία για το καλοκαίρι, αναρωτιούνται πώς θα ξυπνούνε πάλι νωρίς και πώς θα ξαναμπούνε στο πρόγραμμα. Χαίρονται για τους φίλους και τους συμμαθητές του που θα είναι και πάλι παρέα και σκέφτονται: μία χρονιά ξεκινά, θα περάσει κι αυτή!
Οι γονείς λύνουν το πρόβλημα του «αργία μήτηρ πάσης κακίας» και ...πληρώνουν! Επενδύουν ελπίδες και περιμένουν από τα βλαστάρια τους να προοδεύσουν! Άλλοι πάλι αισθάνονται ήσυχοι ότι τα παιδιά τους έχουν να κάνουν πράγματα, και οι ίδιοι συνεχίζουν τη ζωή τους!
Οι εκπαιδευτικοί, μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα, ετοιμάζονται για 9 μήνες συνύπαρξης, προσπάθειας για γνώση και ύλη και ελπίδας ότι οι μαθητές θα τους δυσκολέψουν λιγότερο και θα ανταποκριθούν καλύτερα!
Το σύστημα ασχολείται με το αν υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές, αν τα βιβλία πήγαν στην ώρα τους, αν τα σχολεία μπορούν να λειτουργήσουν ομαλά!

Το μεγάλο ερώτημα «τι σχολείο θέλουμε;» παραμένει αναπάντητο!
Στην έναρξη λοιπόν της σχολικής χρονιάς σας προτείνουμε να αναζητήσετε και να διαβάσετε το καταπληκτικό βιβλίο της Νατάσα Πολονύ, Γαλλίδας εκπαιδευτικού και δημοσιογράφου, με τίτλο: «Τα χαμένα παιδιά μας» (εκδόσεις ΠΟΛΙΣ). 

Η συγγραφέας εργάστηκε για έναν χρόνο, το 1999-2000, σε ένα Λύκειο με δύσκολες περιπτώσεις μαθητών στα προάστια του Παρισιού. Κατόπιν, παραιτήθηκε και καταγράφει την εμπειρία της, όχι από τα δύσκολα παιδιά, αλλά από το εκπαιδευτικό σύστημα και την μοιράζεται με μας. Όταν διαβάζει κάποιος το βιβλίο αισθάνεται πως ό,τι συνέβαινε στο γαλλικό σχολείο, έχει έρθει στην ελλαδική πραγματικότητα. Η αποτυχία του γαλλικού συστήματος μεταφέρθηκε ως πρόταση και σχέδιο για το ελληνικό σχολείο, με επίκεντρο τα Θρησκευτικά, την Ιστορία, την Λογοτεχνία! Ό,τι οι Γάλλοι θεωρούν προβληματικό και αποπειρώνται να αλλάξουν, εμείς το θεωρούμε θέσφατο και προσπαθούμε να διαμορφώσουμε την ταυτότητα του σύγχρονου σχολείου με βάση αυτό!

Η Πολονύ επιμένει:
1. Το σχολείο δεν μπορεί να κατασκευάζει νεολαία χωρίς μνήμη, γεννημένη από το μηδέν!

2. Το δόγμα «πρώτα ο μαθητής» είναι καταστροφικό! «Πρώτα η γνώση και η μετάδοσή της» είναι το κλειδί για ένα σχολείο που μπορεί να λειτουργήσει με προοπτική! Ο δάσκαλος διδάσκει, ο μαθητής μαθαίνει! Αν ο μαθητής είναι αυταξία, τότε όλα τα άλλα υπονομεύονται!

3. Χρειάζεται το σχολείο να δείχνει μία εθνική ταυτότητα στηριγμένη σε έναν τρόπο ζωής, έργα τέχνης και πνεύματος, γνώση της αρχιτεκτονικής, της χειροτεχνίας, της μαγειρικής, της αγροτικής καλλιέργειας που να φέρνει τα παιδιά σε επαφή με το παρελθόν. Η εθνική ταυτότητα δεν είναι κατ’ ανάγκην κλειστή, περιχαρακωμένη. Για να συναντήσεις τον άλλο, τον ξένο, τον μετανάστη, τον διαφορετικό πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι. «τις ει; Είναι το ερώτημα που δεν μπορούμε να αποφύγουμε μέχρι να πεθάνουμε».

4. Οι νέοι έχουν μεγάλα όνειρα για τον εαυτό τους, θεωρούν ότι αξίζουν για τα υψηλά, όμως δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν την ηθική του καθήκοντος, να ξεκινήσουν από κάπου και να είναι συνεπείς! Δεν έχουν πνεύμα μαθητείας! Θέλουν την επιτυχία άκοπα γιατί νομίζουν ότι είναι σπουδαίοι από μόνοι τους!
5. Το σχολείο δεν πρέπει να λειτουργεί στην προοπτική του κόσμου της 

κατανάλωσης, του κόσμου μιας χρήσης. Δεν είναι όλα κινητά τηλέφωνα που τα πετάς και παίρνεις καινούργια. Οι αξίες πηγάζουν από την γνώση και τον κόπο.

6. Το σχολείο ζει την κρίση στην μετάδοση της γνώσης. Η γνώση θεωρείται 

βαρετή και ο μαθητής αντιμετωπίζεται επικοινωνιακά. Πρέπει να βρούμε τρόπους να κάνουμε το μάθημα ευχάριστο και ει δυνατόν άκοπο. Όμως η γνώση δεν μεταδίδεται αν δάσκαλος και μαθητής δεν κοπιάσουν, ο δάσκαλος για να γίνει καλύτερος και ο μαθητής για να μάθει! Ο Αλέξανδρος έγινε Μέγας γιατί είχε δάσκαλο τον Αριστοτέλη!

7. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είναι σημαντική πηγή γνώσης και αξιών. Το ίδιο και η χριστιανική παράδοση! Δεν ζούμε μόνο για την στιγμή, αλλά χρειάζεται να αισθανόμαστε ότι είμαστε συνεχιστές γενεών! Κοινή κουλτούρα δεν είναι η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία! Κοινή κουλτούρα που πρέπει να διδάσκεται στο σχολείο είναι η παράδοση και οι αξίες μας!

8. Το σχολείο δεν είναι debate και διασκέδαση! Για να επιχειρηματολογήσεις, πρέπει να ακολουθείς τους κανόνες της Λογικής! Αυτό προϋποθέτει έμφαση στην εκμάθηση της γλώσσας, της γραμματικής, του συντακτικού, της ορθογραφίας, της ποίησης και της λογοτεχνίας, του σχηματισμού προτάσεων που οδηγούν στα κείμενα!

9. Η Αιδώς, το φιλότιμο, ο σεβασμός, η ιεραρχία, οι κανόνες δεν είναι αναχρονισμός, αλλά βάση για να χτίσουμε το καινούργιο! Οικογένεια και σχολείο χρειάζονται επαν-οργάνωση!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

πηγή

Παγκοσμιοποιηση στα σχολεία, ακατάλληλα σχολικά βιβλία.

 Παγκοσμιοποιηση στα σχολεία, ακατάλληλα σχολικά βιβλία.

Η κ. Ευδοξία Αυγουστίνου, Φιλόλογος, Θεολόγος, Εκπαιδευτικός. Υποδείχνει 
τα ακατάλληλα και ύπουλα σημεία εκείνα, στα σχολικά βιβλία της Α΄& Β΄ Γυμνασίου, τα οποία υπονομεύουν & διαφθείρουν της αθώες και τρυφερές ψυχές των ανυπεράσπιστων αγνών μαθητών. 

Μία ορθόδοξη, σπάνια και αποκαλυπτική Τηλεοπτική εκπομπή.

πηγή-αντιγραφή

Η αγωγή των νέων και η υποβάθμιση του προσώπου-Κωνστ.Χολέβας

Γράφει ο Κωνσταντῖνος Χολέβας-Πολιτικός Ἐπιστήμων

Ἡ οἰκονομική κρίση πού βιώνουμε ἔχει σαφῶς πνευματικά καί ήθικά αἴτια. Κάτι ἔλειψε κατά τά τελευταῖα χρόνια ἀπό τήν κοινωνία μας καί μᾶς ὁδήγησε ὡς ἄτομα καί ὡς ἔθνος σέ ὑπερδανεισμό, ὑπερκατανάλωση, εὐδαιμονισμό, ὑλισμό καί τελικά σέ κατάρρευση καί ἀδιέξοδο. Τώρα που ἀναζητοῦμε λύσεις και προτάσεις γιά ἕνα καλύτερο μέλλον καλό θά ἦταν νά προβληματισθοῦμε γιά τά ἐσφαλμένα πρότυπα πού δώσαμε στούς νέους μας καί γιά τήν ἀνάγκη ἀναπροσανατολισμοῦ τῆς παιδείας καί τῆς κοινωνίας μας.

Ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι ἐδῶ καί χρόνια ὑποβαθμίζουμε τό πρόσωπο κάι θεοποιοῦμε τούς ἀριθμούς. Χάσαμε τόν σεβασμό πρός τά πρότυπα, τά ὁποῖα ἐνέπνεαν ἐπί αἰῶνες τόν λαό μας καί εἰδικότερα τούς νέους μας.

Τά σχολικά βιβλία, ἡ τηλεόραση, τά ἄλλα ΜΜΕ, οἱ κυριαρχοῦσες ἰδεολογίες. ὁ ψευδοπροοδευτισμός καί τά συμπλέγματα «μοντερνισμοῦ» ταλαιπώρησαν ἐπί χρόνια τήν κοινωνία μας καί τήν ἀπέκοψαν ἀπό ρίζες αἰὠνων καί ἀπό τούς ἑλληνορθόδοξους χυμούς πού μᾶς κράτησαν στά δύσκολα.
 Ἡ νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση καί ὁ μαρξισμός βασίσθηκαν στόν ὑλισμό, στήν ἀποθέωση τῆς οἰκονομίας καί στήν ὑποβάθμιση τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας.
 Ἡ διαφήμιση, ἡ ὁποία εἶναι χρήσιμη μόνον ὅταν σέβεται κανόνες καί ὅρια, καλλιέργησε τήν μανία γιά κατανάλωση καί γιά ἀγορά ἄχρηστων πραγμάτων.
 Ὁ Ἕλληνας τῶν τελευταίων δεκαετιῶν διδάχθηκε νά θαυμάζει τούς ἀνθρώπους πού ἔχουν χρήματα καί ὄχι αὐτούς πού ἔχουν ἦθος καί πνευματική καλλιέργεια. Κι ὅμως ἡ παράδοση τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος καί τῆς Ὀρθοδοξίας δίνουν προτεραιότητα στόν ἄνθρωπο καί στό πρόσωπο ὄχι στούς ἀριθμούς. Τόν «καλόν κἀγαθόν» πολίτη ἤθελε νά διαπλάσει ἡ ἀρχαία Ἀθήνα. Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνον ζήσεται ἄνθρωπος, διδάσκει τό Εὑαγγέλιο.
 Τόν ἥρωα Ἀχιλέα εἶχε ὡς πρότυπο ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, τόν ἅγιο προβάλλει ὡς πρότυπο ἡ Ἐκκλησία μας.

Σήμερα βλέπουμε νά χλευάζεται ὁ ἅγιος καί ὁ ἥρωας ἀπό τήν μοντέρνα καί μεταμοντέρνα παιδεία καθώς και ἀπό τά ΜΜΕ. Τά σχολικά βιβλία καταβάλλουν ἐργώδη προσπάθεια γιά νά ἐξαφανίσουν τούς ἁγίους ἀπό τά πρότυπα τῶν νέων. Τά Θρησκευτικά μετατρέπονται σέ ἕνα θρησκειολογικό χυλό μακρυά ἀπό τήν Ὀρθόδοξη παράδοση. 
Στά βιβλία Γλώσσας καί Λογοτεχνίας ἀντί γιά τούς ἁγίους προβάλλεται ἡ μάγισσα Φρικαντέλλα, ἡ παραθρησκεία καί ὁ ἐρωτισμός.
 Στά βιβλία Ἱστορίας ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἐμφανίζεται ὡς εὐρωπαῖος διαφωτιστής καί σπανίως γίνεται ἀναφορά στήν ἁγιότητά του καί στήν ἰδιότητά του ὡς Ἱερομονάχου. Κόμματα πού κόπτονται γιά τόν προοδευτισμό τους δίνουν μάχη γιά νά ἀπομακρύνουν ἀπό τίς αἴθουσες τίς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἁγίων ἐνῷ βαρύγδουποι θεσμοί –συνήθως κενοί περιεχομένου- ὅπως ὁ Συνήγορος τοῦ Πολίτη γιά νά θυμίσουν τήν παρουσία τους ἀπαγορεύουν τήν παρουσία κληρικῶν ἐξομολόγων στά σχολεῖα.

Ἡ ἔννοια τοῦ ἡρωισμοῦ καί τό «ἀμύνεσθαι περί πάτρης» ἀπαλείφονται ἤ καί χλευάζονται ἀπό τούς θεσμούς πού ἔχουν ἀναλάβει τήν διαπαιδαγώγηση τῶν νέων. Μπορεῖ στό μάθημα τῆς Ἱστορίας τό παιδί νά μαθαίνει πόσες σταφίδες ἐξήγαγε ἡ Πελοπόννησος μετά τό 1821 ἤ πόσες καμινάδες εἶχε ὁ Πειραιᾶς τό 1900, ἀλλά ἐλάχιστα θά ἀκούσει γιά τούς ἀγωνιστές ἄνδρες καί γυναῖκες πού ἔπεσαν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος.
 Οἱ ἀριθμοί καί τά οίκονομικά μεγέθη προβάλλονται ὡς σκοπός ζωῆς ἐνῶ τά πρόσωπα πού θυσιάσθηκαν γιά τήν ἐλευθερία καί τήν πρόοδο αὐτοῦ τοῦ τόπου διαγράφονται ἤ καί χαρακτηρίζονται μέ μειωτικούς χαρακτηρισμούς.
 Οἰ σχεδιαστές τῆς μεταμοντέρνας ἄθεης καί ἀφελληνισμένης παιδείας ἐνοχλοῦνται ἀπό τήν παρουσία ἡρώων στά σχολικά βιβλία καί στίς σχολικές ἑορτές. Ἐπιθυμοῦν νά μᾶς μετατρέψουν σέ ἔνα παγκοσμιοποιημένο πολτό, ἄβουλο καί ἄνευρο, χωρίς ταυτότητα καί ἐθνική συνείδηση γιά νά γίνουμε πειθήνιοι ὑπάλληλοι τῶν δανειστῶν μας καί τῶν πολυεθνικῶν. Οἱ Μαραθωνομάχοι, ὁ Παλαιολόγος, ὁ Κολοκοτρώνης καί ὁ Παλληκαρίδης σβήνονται σιγά –σιγά ἀπό τά σχολικά προγράμματα και στή θέση τους θά μπεῖ ἡ τρίτη ξένη γλῶσσα, οἱ ὑπολογιστές, οἱ διαδραστικοί πίνακες, τό Μάρκετιγκ καί ὁ Κώδικας καλῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ὑπακουου ὑπαλλήλου τῶν ξένων ἑταιριῶν.

Οἱ ἀριθμοί εὐδοκιμοῦν καί τά σωστά πρότυπα ὑποχωροῦν στά ΜΜΕ καί κυρίως στήν Τηλεόραση. Χάσαμε τό πρότυπο τῆς σωστῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας πού περιλάμβανε πολλάπαιδιά καί ζοῦσε μέ τόν παπποῦ καί τή γιαγιά. Σήμερα προβάλλεται ὡς πρότυπο τό διαζύγιο, ἡ μοιχεία, ἡ συμβίωση ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου. Ὁ φιλότιμος πατέρας, ἡ στοργική μητέρα , τά μελετηρά καί ἐργατικά παιδιά ἀντικαταστάθηκαν ἀπό πρότυπα προβληματικῶν γονέων καί παραβατικῶν νέων.

Ἡ συζήτηση γιά δωροδοκίες καί «λαδώματα» πολιτικῶν προσώπων φέρνει στό προσκήνιο πάλι ἀριθμούς καί τεράστια ποσά πού κάνουν κάθε ταλαίπωρο μισθωτό καί συνταξιοῦχο νά ἀγανακτεῖ. Ποῦ εἶναι τό πρότυπο τοῦ Ἐθνικοῦ Εὐεργέτη; Ποῦ εἶναι ἡ προβολή προσώπων, τα ὁποῖα δούλεψαν, μόχθησαν καί βοήθησαν τήν πατρίδα μας μέ τά χρήματα πού τιμιίως συγκέντρωσαν; Παλαιότερα θυμοῦμαι ὅτι τά Ἀναγνωστικά τοῦ Δημοτικοῦ καί τά Λογοτεχνικά Κείμενα τοῦ Γυμνασίου παρουσίαζαν τά παιδικά χρόνια Ἐθνικῶν Εὐεργετῶν ὅπως τοῦ Ζώη Καπλάνη καί τοῦ Εὑαγγέλη Ζάππα. Σήμερα τέτοιες μορφές εἶναι ἀγνοημένες καί ἀπό τά σχολικά βιβλία καί ἀπό τά ΜΜΕ. Τό ἐπιχειρηματικό δαιμόνιο τοῦ Ἕλληνα κατηγορεῖται καί βάλλεται ἀπό ἀπηρχαιωμένες ἰδεολογίες καί οἱ ἄνθρωποι πού θά ἤθελαν νά βοηθήσουν σέ ἔργα φλανθρωπικά καί ἐθνικά πολλάκις ἀποθαρρύνονται ἤ δέχονται προσβολές.

Ἀναζητοῦμε, λοιπόν, τό πρόσωπο, τό πρότυπο, τήν προσωπικότητα γιά νά πλάσουμε μία νέα γενιά καλύτερη ἀπό τή δική μας καί χωρίς τά δικά μας λάθη. Ἀναζητοῦμε ἕνα νέο ἦθος και μία νέα πολιτιστική πνοή στήν κοινωνία μας, ἡ ὁποία ἔμαθε δυστυχῶς νά θαυμάζει τούς ἀετονύχηδες, τούς τυχοδιῶκτες, τούς ἀθεμίτως πλουτίζοντες καί αὐτούς πού πατοῦν ἐπί πτωμάτων γιά νά ἀναριχηθοῦν κοινωνικά.
 Ἀναζητοῦμε τό πρόσωπο τοῦ Ἁγίου, τοῦ Ἡρωος, τοῦ ἀγωνιστῆ, τοῦ οίκογενειάρχη, τοῦ Ἐθνικοῦ Εὐεργέτη. 
Καί πρωτίστως ἀναζητοῦμε τό πρόσωπο τοῦ δασκάλου. Τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος σέβεται τό λειτούργημά του καί διδάσκει ὄχι μόνο μέ τά λόγια ἀλλά καί μέ τό ἦθος του. Εὐτυχῶς δέν χάθηκαν αὐτοί οἱ δάσκαλοι. Μπορεῖ κάποιοι νά ἀσχολοῦνται μόνο μέ τόν συνδικαλισμό, τόν κομματισμό καί τήν ἥσσονα –λιγότερη προσπάθεια, ἀλλά οἱ πολλοί εἶναι ἐδῶ καί ἀγωνίζονται γιά καλύτερη παιδεία. Γι’ αὐτό αἰσιοδοξῶ. Διότι ἡ κοινωνία μας βγάζει ἀκόμη καλούς δασκάλους καλούς οἰκογενειάρχες, καλούς ἱερεῖς. Καί ἄν χρειασθεῖ θά βγάλει πάλι ἁγίους καί ἥρωες. Αὐτός ὁ λαός πάντα ἐλπίζει, διότι πιστεύει βαθειά ὅτι ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Πηγή

Βγάζουν το σταυρό από τους τρούλους, αφελληνίζουν τα παιδιά μας!

Tο καλοκαιρινό τεύχος του περιοδικού «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ», στο θεατρικό που αναφέρεται στην Πάρο και στην Σαντορίνη, η εικονογράφος Μαρία Σαββίδου δεν τοποθέτησε τον σταυρό στους τρούλους των εκκλησιών! Ε, να μην ενοχληθούν... κιόλας οι αριστεριστές εκπαιδευτικοί που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα και οι διάφορες ΜΚΟ που προωθούν με το αζημίωτο την υπόθεση της μετατροπής της χώρας μας σε άθρησκο καιπολυπολιτισμικό σκουπιδοτενεκέ... Να μιλήσουμε εδώ για «χριστοφοβία»;
Η κοινωνική μηχανική του συστήματος συνεχίζεται απρόσκοπτα, με στόχο πάντα τα μικρά παιδιά, από τους λίγους αλλά υπέρμετρα δραστήριους θιασώτες της κοινωνικής μηχανικής. Φυσικά, ανακύπτει πάντα το παρακάτω ερώτημα: θα τολμούσαν ποτέ όλοι αυτοί να απεικονίσουν ένα τέμενος λειψό, χωρίς το μισοφέγγαρο πάνω του; Η απάντηση είναι όχι. Πρώτον, γιατί ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ να το κάνουν και δεύτερον, γιατί βλέπουν στους μουσουλμάνους μετανάστες τον ιδανικό βραχίονα για τη διάλυση στη χώρα μας αλλά και αλλού, του εθνικού κορμού. Εξάλλου, στο πλαίσιο των λεγόμενων θετικών διακρίσεων, προωθούν όλοι αυτοί ό,τι αντιμάχεται το εθνικό και το χριστιανικό...

elkosmos.gr

Οι Τρεις Ιεράρχες και η παιδεία

Η μεταμοντέρνα εποχή μας με όλους τους θεσμούς πού συμμετέχουν στο παιχνίδι της,αλλά και με μια πλειάδα διανοουμένων και δημοσιογράφων τονίζει συνεχώς την ανάγκη δημιουργίας μιας νέας κοινωνίας κι ενός νέου τύπου ανθρώπου. Πρέπει να απελευθερωθούμε από τίς διαφορές του παρελθόντος, να ζήσουμε σε ένα κλίμα ασφάλειας καί συνεργασίας, χωρίς ταυτότητες και διαφοροποιήσεις, και ή ζωή μας να χαρακτηρίζεται από το πρακτικό πνεύμα, την αυτάρκεια καί την ανάπτυξη. Ή παιδεία θεωρείται ό κύριος τρόπος επίτευξης αυτού του περάσματος στη νέα εποχή καί οι μεταρρυθμίσεις καί το πνεύμα των μαθημάτων εκεί αποσκοπούν.
Είμαστε λάτρεις του δυτικού τρόπου ζωής καί προσαρμόζουμε κάθε στοιχείο της ζωής μας σ' αυτόν. Συνειδητά προσπερνούμε την παράδοση μας, καθώς πιστεύουμε ότι οί στόχοι μας δεν έχουν σχέση με ό,τι αυτή μπορεί να μας προσφέρει καί θεωρούμε κάθε ενασχόληση μαζί της ως επιστροφή στο παρελθόν. Θαμπωμένοι από την πρόοδο καί το σήμερα, αρνούμαστε να μελετήσουμε τίς αξίες καί τίς προτάσεις ζωής πού ή παράδοση μας κρύβει, ιδίως στο χώρο της παιδείας.

Όλοι οί μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας καί ίδίως οί Τρείς Ιεράρχες παραμένουν επίκαιροι στη μεταμοντέρνα εποχή μας καί αυτό διότι ή σχέση τους με τα γράμματα καί τη μόρφωση δεν ήταν τεχνοκρατική καί χρησιμοθηρική. Ήταν σχέση ζωής καί άθλημα ελευθερίας. Ήταν πανεπιστήμονες, κατείχαν όχι μόνο την εκκλησιαστική παιδεία, αλλά καί την κοσμική καί ήξεραν να αξιοποιούν κάθε γνώση, όπως ή μέλισσα πού αντλεί γύρη από όλα τα λουλούδια πού επισκέπτεται. Είχαν χαρά για τη μάθηση, με αποτέλεσμα οί δάσκαλοι τους να λυπούνται όταν τελείωναν τη φοίτηση τους στις μεγάλες σχολές εκείνης της εποχής. Συνδύαζαν τη μόρφωση με την πνευματική καλλιέργεια καί τον αγώνα για την αγάπη του Θεού. Εφάρμοζαν τη γνώση δημιουργώντας υποδομές κατεξοχήν ανθρωπιστικές (όπως το φιλανθρωπικό έργο), αλλά καί διαφώτιζαν τους ανθρώπους για θέματα της ζωής, της πίστης, της κοινωνίας (χωρίς να φοβούνται αυτοκράτορες,πολιτικούς εξουσίες,τη θέση τους). Οί Τρεις Ιεράρχες ήταν ποιητές ήθους καί εξακολουθούν να προτείνουν αυτό το ελληνορθόδοξο ήθος στο σήμερα.
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα προσπαθεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της μεταμοντέρνας εποχής. Δε βοηθά όμως τα παιδιά να αγαπήσουν το σχολείο, τη μάθηση, τον άνθρωπο, τη γνώση. Το σχολείο καί το πανεπιστήμιο μπορεί να συνδέονται σταδιακά με την αγορά εργασίας, απομακρύνουν όμως συνεχώς τη νέα γενιά από την ουσία της ζωής. Καλλιεργώντας τον ανταγωνισμό, αφαιρώντας χρόνο από τα μαθήματα πού εξανθρωπίζουν το νέο, εξαφανίζοντας κάθε έννοια υπαρξιακού προβληματισμού, διαγράφοντας τα πρότυπα της παράδοσης, παραδίδουν τη νέα γενιά βορά στον τηλεοπτικό εξανδραποδισμό.
Για να μπορέσει κανείς να αξιοποιήσει τίς θετικές όψεις της μεταμοντέρνας φιλοσοφίας, όπως είναι ό σεβασμός στον άλλο, ή πίστη οτόν άνθρωπο,ή ενεργητική συμμετοχή στην κοινωνία των πολιτών, ή υπέρβαση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, ή περιθωριοποίηση, χρειάζεται να έχει μέσα του αξίες ζωής καί να μιμείται όχι τα πρότυπα της τηλεόρασης, αλλά τίς μορφές εκείνες πού μιλούνε με τη ζωή τους για αγάπη, αγιότητα, προσφορά, παραίτηση από τον εγωκεντρισμό, εργασία για το σύνολο καί όχι μόνο για τον εαυτό μας, φιλαδελφία καί φιλανθρωπία. Καί αυτό δε μπορεί να γίνει χωρίς οικουμενική παιδεία, γλώσσα, ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό δε μπορεί να γίνει χωρίς την παιδεία των Αγίων μας καί ίδίως των Τριών Ιεραρχών.
Έχουμε όντως ανάγκη από μια νέα κοινωνία. Όχι όμως αυτή της μεταμοντέρνας τηλεοπτικής δημοκρατίας, αλλά αυτήν πού θα έχει ως βάση της τίς αξίες καί το ήθος της παράδοσης μας. Δεν περιμένουμε από τίς εξουσίες να συνειδητοποιήσουν τί θησαυρό απεμπολούμε. Όσοι έχουμε ευαισθησία καί αγωνία για τον τόπο μας καί τη νέα γενιά, εκπαιδευτικοί, κληρικοί, ας μελετήσουμε καί ας ζήσουμε τον τρόπο της Εκκλησίας μας, τον τρόπο των Τριών Ιεραρχών, την παιδεία πού θα δώσει πνευματική ποιότητα καί αρχοντιά στη ζωή μας προτείνοντας τον στους νέους μας. Καί αυτή θα είναι ή ουσιαστικότερη προσφορά καί ελπίδα, δώρο ζωής καί αγάπης.

του πρωτοπρεσβύτερου Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Ο καημένος ο Τάκης...

Με τον Τάκη, το δωδεκάχρονο γειτονόπουλο μας είχαμε  πάντα ήρεμες και χαμογελαστες κουβέντες, κάθε φορά πού τύχαινε να συναντηθούμε στην είσοδο της πολυκατοικίας ή στο πεζοδρόμιο, σε ώρες πού γύριζε από το κοντινό σχολείο του. Του είχα πει κάποτε πως μου θύμιζε τα δικά μας άγόρια οταν ήταν κι αυτά στην ηλικία του, κι από τότε έδείχνε μια διάθεση να με ενημερώνει, πού καί πού, για τα του σχολείου του ή να δέχεται κάποια πειράγματα μου για τα ...καρφάκια των μαλλιών του. Έτσι, το περασμένο καλοκαίρι, είχαμε πολλές φορές αρχίσει τίς κουβέντες μας με τη φράση «Του χρόνου στο Γυμνάσιο...", καί τα έξυπνα μάτια του να φωτίζονται από μια συγκινητική λαχτάρα καί προσμονή.

Προχθές το πρωί τον είδα να κάθεται στο κεφαλόσκαλο της εισόδου καί να ασχολείται άκεφος μ' ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Ακολούθησε ό πιο κάτω διάλογος:
- Καλημέρα, Τάκη. Πώς καί δεν είσαι στο σχολείο;
-Έχουμε κατάληψη.
- Ξέρεις γιατί κάνετε κατάληψη;
- Διαμαρτυρόμαστε για κάτι νόμους καί για να βοηθήσουμε τους καθηγητές πού ζητούν περισσότερα λεφτά από την κυβέρνηση.Θα την εκβιάσουμε την κυβέρνηση, μας λένε.
- Εσύ δεν θέλεις να πηγαίνεις σχολείο;
- Θέλω, πώς δε θέλω; Άλλα πώς, άφοϋ είναι κλειστό;
- Γίνανε καταστροφές στο σχολείο σου αυτές τίς μέρες;
- "Ε, όσο να 'ναι... όταν γίνεται χαβαλές.
- Με το να χάνετε, όμως, εσείς μαθήμα τα καί να γίνονται χάλια οι χώροι πού είναι για να τους χρησιμοποιείτε εσείς καί οι καθηγηϊές σας, νομίζετε ότι κάνετε κακό στην κυβέρνηση;
- Μμμ... Το... συντονιστικό όργανο της κατάληψης του Σχολείου, μας λέει ότι αύτη είναι υποχρεωμένη να πληρώσει καί να τα ξαναφτιάξει.
- Το ξέρεις, όμως, ότι για όλα αυτά, πού ανήκουν σε όλους τους μαθητές, ήδη έχουν δώσει χρήματα όλοι οί Έλληνες, όπως καί οί γονείς σου, γιατί πληρώνουν φόρους; Όσοι κάνουν τίς καταστροφές δεν πρέπει να τιμωρηθούν:
- Πού να τους βρουν καί ποιος να τους πιάσει; Ξέρετε, ή αστυνομία δεν μπορεί να μπει γιατί υπάρχει αυτό το... να δεις πώς το λένε... μμμ... ναι υπάρχει το άσυλο.
- Καί τα μαθήματα πού χάνονται; Ό καιρός περνάει καί υπάρχουν άλλα παιδιά πού μορφώνονται την ώρα πού εσύ χαζολογάς.
Αϋριο -μεθαύριο, αυτά είναι τα παιδιά πού θα προκόψουν.
- Θα τα μάθουμε όλα αργότερα, στο φροντιστήριο, μας είπε ό κύριος. Το βλέπω καί από τον εξάδελφο μου πού λέει πώς δεν μαθαίνει τίποτα στο Λύκειο, αλλά μόνο στο Φροντιστήριο. Το καλύτερο, μας είπε ένα μεγάλο παιδί, το πετυχαίνει όποιος βρίσκει αργότερα κάποιο μέσον καί διορίζεται στο Δημόσιο.
- Μα στο Δημόσιο όλοι λένε πώς οί μισθοί είναι μικροί καί δεν φτάνουν για να ζήσει μια οικογένεια.
- "Ε, θα κάνουμε απεργία μόλις διοριστούμε καί ή κυβέρνηση θα αναγκαστεί ν'αυξήσει τους μισθούς. Έτσι δεν κάνουν όλοι;
Έφυγα σιωπηλή. Δεν είχα όρεξη για πειράγματα καί δεν ήξερα καί τί να του απαντήσω. Θυμήθηκα τη γεμάτη υγεία καλοκαιρινή προσδοκία του «...για το Γυμνάσιο» καί σκέφτηκα ότι, στίς λίγες εβδομάδες πού πέρασαν, ό καημένος ό Τάκης, ό αυριανός πολίτης αυτής της πατρίδας, είχε ήδη μάθει τί σημαίνει «κατάληψη, εκβιασμός, απαίτηση, χαβαλές, μέσον, φροντιστήριο, απεργία, υποχρέωση της κυβέρνησης, άσυλο καί ατιμωρησία». Ποιος να του μιλήσει για «καθήκον, χρέος, μόχθο, ατομική ευθύνη, πνευματικά εφόδια, μόρφωση καί πρόοδο»;
Είχε ήδη ...παραμορφωθεί. "Ας είναι καλά οί εκπαιδευτές του!

Μερόπης Ν.Σπυροπούλου
Από το περιοδικό «ΕΥΘΥΝΗ», τ. 419, Νοέμβριος 2006.

Μια ελληνίδα Εκπαιδευτικός(με το Ε κεφαλαίο)στο Μπρόνξ της Νέας Υόρκης

Γράφει για ta xalia ο Δημοσιογράφος Χρήστος Νικολαίδης


Αισθάνομαι πολύ τυχερός που γνώρισα την Πέπη Παναγιοσούλη. Είναι Ελληνίδα, γεννημένη στη Νέα Υόρκη και διευθύντρια του δημόσιου γυμνασίου «Κάπα», του Μπρονξ, μίας περιοχής με υψηλότατη εγκληματικότητα και τόσα ακόμη προβλήματα.

Πρόκειται για μία κορυφαία περίπτωση. Μητέρα τριών παιδιών, με βαθιά ελληνική...

καλλιέργεια και παιδεία, μάχεται καθημερινά απέναντι στις συμμορίες και την οικογενειακή εγκατάλειψη για να κρατήσει ζωντανές κάποιες παιδικές ψυχές.

«Εμείς είμαστε τα τελευταία εμπόδια που έχουν τα παιδιά του Μπρονξ πριν πέσουν, όπως και χιλιάδες άλλα στους δρόμους της ανέχειας, της παραβατικότητας, των ναρκωτικών, της βίας και της πορνείας. Αν θα αγωνιστούμε σκληρά θα εμποδίσουμε τα παιδιά να καταλήξουν εκεί. Γι' αυτό και πρέπει να δουλεύουμε συνεχώς και να μαθαίνουμε κάθε μέρα από τους ίδιους τους μαθητές μας για τους τρόπους που είναι περισσότερο αποδοτικοί. Και αυτό δεν είναι απλώς μία ακόμη δουλειά. Είναι ιεραποστολή, είναι κατάθεση ψυχής, δεν σχετίζεται, ούτε εξαρτάται από μισθούς, συμβόλαια ή ωράρια», λέει η υπέροχη αυτή γυναίκα όταν την καλούμε να μιλήσει για τη δουλειά της.



Άλλωστε στο κέντρο του διαβόητου Μπρονξ, το κυρίως ζήτημα δεν είναι τόσο να μάθουν τα παιδιά μαθηματικά ή ιστορία, είναι να μείνουν μακριά από τις συμμορίες, τη βία, τα ναρκωτικά.
Μοιραία, μιλώντας και ακούγοντας αυτήν τη γυναίκα το μυαλό πηγαίνει στην Ελλάδα, στην κατάσταση του δικού μας εκπαιδευτικού συστήματος. Στους δικούς μας δασκάλους, τις συντεχνίες και τα συνδικάτα τους, τον τραβηγμένο από τα μαλλιά συνδικαλισμό τους και τη φλόγα, που σπάνια βλέπει πλέον κανείς στα μάτια τους. Όλοι τους μιλούνε για προβλήματα, ελλείψεις, αιτήματα, κακή οργάνωση, εμπόδια, κακά βιβλία, ελλιπή κατάρτιση, μισθούς ντροπής, μηδενική υποστήριξη και εξωγενείς παράγοντες που ταλαιπωρούν την καθημερινότητά τους μέσα στις τάξεις. Αλήθεια, όσα προβλήματα κι αν παραθέσει κανείς θα τολμούσε να ισχυριστεί ότι προσεγγίζει αυτά που αντιμετωπίζει κατάφατσα κάθε δευτερόλεπτο η Παναγιοσούλη; Ακόμη και με κίνδυνο της ίδιας της της ζωής. Άλλωστε η εγκληματικότητα είναι παρούσα. Στην είσοδο του σχολείου υπάρχει πύλη ελέγχου (βλέπε φωτογραφία) όμοια με αυτές των αεροδρομίων για τον εντοπισμό όπλων ενώ η αστυνομία το περίφημο NYPD έχει ιδρύσει ειδικό Σώμα προστασίας των μαθητών και πάταξης της ενδοσχολικής βίας .

Γνώρισα το γυμνάσιο «Κάπα» σε ένα πρόσφατο ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη, και το επισκεφθήκαμε με τη συνεργάτιδα της εκπομπής Εύα Τσουρέκα όταν πληροφορηθήκαμε ότι σε αυτό γίνονται μαθήματα ελληνικών. Εκεί γυρίσαμε ένα ρεπορτάζ για την εκπομπή μου, το «Δήγμα Δωρεάν». Στη διάρκεια όμως των γυρισμάτων πληροφορηθήκαμε ότι το «Κάπα» διευθύνει μία Ελληνίδα. Αμέσως αποφασίσαμε να της αφιερώσουμε μία ολόκληρη εκπομπή. Για να την ρωτήσουμε για τα παιδιά, τη συμπεριφορά τους, τους κινδύνους, τις προκλήσεις.


«Τα παιδιά μπορούν να σωθούν. Να μεταφορτωθούν. Είναι δύσκολο αλλά μπορεί να συμβεί. Το έχω δει, το έχω νιώσει», λέει η Παναγιοσούλη..

Δείτε περισσότερα εδώ: http://www.facebook.com/pages/Degma-Dorean-e-ekpompe-tou-Chrestou-Nikolaide/123320391025242

πηγή-www.tahalia.blogspot.com
















Διαβάστε περισσότερα: http://taxalia.blogspot.com/2010/06/blog-post_884.html#ixzz0rIovjwiO

ΓΡΑΜΜΑ...ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟ

Αγαπητέ φίλε.


Μου είπαν ότι έχεις έντονο άγχος καθώς ευρίσκεσαι, στο τελικό στάδιο πριν τις εξετάσεις. "Οτι έχεις μεταπτώσεις στη συναισθηματική σου κατάσταση.Άλλοτε νιώθεις ήσυχος και σίγουρος καί άλλοτε τα νιώθεις μαύρα, δύσκολα, ακατόρθωτα καί νιώθεις τίς προσπάθειες σου περιττές. "Οτι άλλοτε κάνεις αστεία, λες καί δεν υπάρχει πρόβλημα, καί άλλοτε το πιο μικρό αστείο πού θα σου κάνουν είναι ικανό να σε κάνει να θέλεις να διαλύσεις τα πάντα...

Μαθαίνω ότι οι δικοί σου προσπαθούν να σου συμπαρασταθούν καί άλλοτε τα καταφέρνουν, άλλοτε πάλι καταφέρνουν το αντίθετο, καθώς ανησυχώντας οι ίδιοι, προσπαθούν να σε πείσουν να μην ανησυχείς... Καθώς σε κοιτάζουν με βλέμμα πικραμένο ή φοβισμένο, όπως όταν έχει αρρωστήσει ένα προσφιλές τους πρόσωπο.
"Οταν διαβάζεις πολύ, σου λένε ότι πρέπει να βγεις έξω, να ξεσκάσεις, αλλά όταν βγαίνεις έξω, σε κοιτάζουν ανήσυχα μήπως καί έχεις παραιτηθεί.


Μου ζήτησαν λοιπόν, επειδή συνεργάζομαι με τους εφήβους καί τίς οικογένειες τους, να γράφω κάτι πού να μπορεί να βοηθήσει...

Λοιπόν θα είμαι ξεκάθαρος, όπως πρέπει να είσαι, όταν αναφέρεσαι στη ζωή.

Το άγχος, ή αγωνία, ή ανησυχία, ή ανασφάλεια, ή αποσταθεροποίηση, ή ξενοιασιά, ο εκνευρισμός, ό φόβος, όλα αυτά τελοσπάντων, όχι μόνο δεν είναι αρνητικά στοιχεία στην πορεία σου, αλλά αντιθέτως αποτελούν αποδείξεις Οτι είσαι ζωντανός, υγιής καί υπεύθυνος...
"Ενας υγιής άνθρωπος, όταν βρίσκεται σε μία εσωτερική διεργασία, όταν θέτει στόχους, όταν δίνει εξετάσεις, όταν ανοίγεται, τότε είναι φυσιολογικό να αναρωτιέται... Είναι ή ανάληψη της ευθύνης της έλευθερίας του πού τον δυσκολεύει... Είναι ωραίο το να έχεις ένα σκοπό και νά τον παλεύεις. Τότε είσαι καί νιώθεις ζωντανός.Στή διάρκεια του αγώνα, αν είσαι φυσιολογικός, θα αναρωτηθείς καί γιά το εάν θα τα καταφέρεις. Θα αναρωτηθείς και για το εάν αξίζει τόσος κόπος. Για το εάν είναι αυτός που σου ταιριάζει ή ακόμα και αν στην πραγματικότητα είναι δικός σου στόχος η κάποιοι άλλοι σου τον έχουν επιβάλει άμεσα ή έμμεσα...

"Ομως όλα αυτά δεν είναι αδυναμία. Δέν αποτελούν προδοσία.Είναι η ευκαιρία του να έπαναδιαβεβαιώσεις και νά επαναπροσδιορίσεις το στόχο σου. Είναι το τίμημα της ελευθερίας. Καί όταν ακόμα κλείνεις τα αυτιά σου καί δέν ασχολείσαι με τέτοια ερωτήματα καί αύτό υγεία είναι, καθώς γνωρίζεις ότι ή επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου δεν θα σημαίνει τον τελικό προσδιορισμό, αλλά αντίθετα θα σου επιτρέψει να θέσεις καί άλλους στόχους στη συνέχεια...
"Ενας αθλητής πού τρέχει ίΟΟ μ. δεν προλαβαίνει να σκεφτεί. Συγκεντρώνεται, παίρνει μία ανάσα καί τρέχει δίχως να γυρίσει να δει δίπλα του ή μέσα του τί συμβαίνει. "Ενας μαραθωνοδρόμος όμως, καθώς τρέχει, σκέφτεται, ξανασκέφτεται, ιδρώνει, εξαντλείται, αναρωτιέται για τις δυνάμεις του, για την επάρκεια της προπόνησης του, για τίς δυνατότητες των αντιπάλων του, γιά τό εάν θα πρέπει τώρα ή αργότερα να δώσει όλες του τίς δυνάμεις. Αναρωτιέται ακόμα καί για το εάν το να τρέχεις μαραθώνιο είναι ή καλύτερη επιλογή ή αν θα έπρεπε να ασχολείται με κάτι άλλο. Καί καθώς αναρωτιέται, τρέχει... Καί δεν πρόκειται βέβαια για κάποιον αδύναμο άνθρωπο, γιατί τότε δεν θα μπορούσε να τρέχει μαραθώνιο...
Είναι ή μακρά επίπονη καί απαιτητική διαδικασία του Μαραθωνίου που θέτει ερωτήματα. Καί εσύ, φίλε μου, δεν τρέχεις 100 μέτρα Μαραθώνιο τρέχεις καί σου αξίζει το χειροκρότημα μου, όπως καί να νιώθεις.


Σου εύχομαι να πετύχεις, αλλά όχι μόνο σε μία σχολή ή σε μία καλή σχολή, αλλά σε κάτι περισσότερο. Στό να υπερασπίζεις τίς επιλογές σου καί ταυτόχρονα να τίς διευρύνεις...

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ-Παιδοψυχολόγου

περιοδικό ΄΄Πειραική Εκκλησία''

Ο δεύτερος είναι τίποτα;

Κανενός δεν του αρέσει ή αποτυχία σε οποιαδήποτε ενασχόληση της ζωής του. Ή αποτυχία δηλώνει κακή προετοιμασία, ανικανότητα, φέρνει απογοήτευση, οίκτο καί λύπηση από τους άλλους ή ειρωνεία. Ή κοινωνία μας, άλλωστε, δηλώνει ξεκάθαρα ότι «την Ιστορία την γράφουν οι νικητές». «Ό

πρώτος τα παίρνει όλα, ό δεύτερος είναι τίποτα». Ό εγωισμός μας θίγεται με την όποια ήττα ή αποτυχία, γιατί κατανοούμε ότι είμαστε αδύναμοι κι έτσι μειώνεται ή αύτοεκτίμησή μας αλλά καί γκρεμίζονται τα όνειρα καί οί ελπίδες μας να πάμε μπροστά, να είμαστε νικητές, πρώτοι, πετυχημένοι καί αποδεκτοί.
Είναι γεγονός ότι στη ζωή μας καλούμαστε πολύ συχνά να περάσουμε δοκιμασίες πού απαιτούν αγώνα. Καί όχι μόνο οί μεγάλοι. Οί νέοι μας πού δίνουν εξετάσεις είτε σχολικές είτε για να μπούνε στα Πανεπιστήμια, όταν προσπαθούν να αποκτήσουν πτυχία στις ξένες γλώσσες, να μάθουν ένα μουσικό όργανο ή να πρωτεύσουν στον αθλητισμό καί σε άλλες ενασχολήσεις, έχουν στο νου τους το άγχος καί τη φοβία της αποτυχίας. Γιατί σε κάθε δοκιμασία τέτοιου είδους απαιτεί να νικήσει κανείς πρωτίστως τον εαυτό του,

κάνοντας την καλύτερη δυνατή προετοιμασία, αξιοποιώντας τίς δυνάμεις του καί υπερβαίνοντας το αίσθημα της κούρασης, της ανίας καί, κυρίως, της ματαιότητας. Γιατί ό καθένας γνωρίζει καλά πώς κάθε δοκιμασία δεν είναι το τέλος, αλλά ή αρχή μιας νέας. "Αλλωστε, ό άνθρωπος ζει με την απληστία της προόδου καί το ανικανοποίητο στη ζωή του, ό,τι κι αν καταφέρει, όσα κι αν πετύχει.


Δεν είναι όμως αρκετό να νικήσει κανείς τον εαυτό του. Χρειάζεται να τον δεί καί σε σύγκριση με τους άλλους. Γιατί δεν διαγωνίζεται μόνος του, αλλά μαζί μ' αυτόν διαγωνίζονται καί οί άλλοι πού έχουν τον ίδιο ή παρόμοιο στόχο. Καί είναι σκληρό να συνειδητοποιεί κάποιος ότι υπάρχουν άλλοι πού προετοιμάστηκαν καλύτερα, πού έχουν περισσότερες ικανότητες ή βοηθήθηκαν από τίς όποιες συγκυρίες της δοκιμασίας, την ψυχραιμία τους, την αυτοπεποίθηση τους, την αρετή τους.

Γι' αυτό καί δεν συμβιβαζόμαστε με την αποτυχία. Σπάνια διακρίνει κανείς στους ανθρώπους εκείνο το ωραίο αίσθημα πού ή κοινωνία ονομάζει «ανωτερότητα» καί ή Εκκλησία «ταπείνωση», του να μπορεί κανείς να παραδεχθεί ότι δεν προσπάθησε όσο θα μπορούσε, ότι δεν ήταν οί δυνατότητες του τέτοιες ώστε να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, ότι ό άλλος είναι καλύτερος. Γι' αυτό σπεύδουμε να αποδώσουμε τίς αποτυχίες μας στην τύχη των άλλων, στην αδικία πού ό κόσμος, το σύστημα, ή εποχή, ό Θεός επιτρέπουν να μας συμβεί.
Σέ κάθε δοκιμασία ή Εκκλησία δεν θα πάψει να μας μιλά γι' αυτό το σπουδαίο όπλο της ταπείνωσης, πού πηγάζει από την εμπιστοσύνη στο Θεό. Δεν έχει σημασία ή πρωτιά όσο ή αίσθηση της προσπάθειας. Ότι κάναμε αυτό πού μπορούσαμε. Ή αυτογνωσία του να μην θέτουμε στόχους πολύ πιο πάνω από τίς ικανότητες μας. Καί κυρίως ή γενναιότητα να αναγνωρίζουμε την υπεροχή των άλλων ή να μην καυχιόμαστε για τίς δικές μας επιτυχίες.
Γιατί ή έκβαση μιας δοκιμασίας περιλαμβάνεται οτό σχέδιο του Θεού για τον καθέναν μας. Ό Θεός επιτρέπει να νικήσουμε ή να χάσουμε όχι για να δοξαστούμε ή να καταρρακωθούμε καί να μελαγχολήσουμε, αλλά για να προοδεύσουμε πνευματικά. Ή Πρόνοια Του επιζητεί τη σωτηρία του καθενός μας. Καί αυτή περνά μέσα από τη νίκη ή την ήττα, την επιτυχία ή την αποτυχία, εφόσον δεν οφείλεται σε δικά μας λάθη ή τη δική μας οκνηρία.
Επομένως, κάθε φορά πού βλέπουμε τη δοκιμασία «προ των


πυλών», εϊτε με τη μορφή εξετάσεων είτε κρίσης στις διαπροσωπικές σχέσεις,
 εϊτε πόνου, είτε σύγκρουσης, ας λειτουργεί μέσα μας

 αυτό το ευλογημένο αίσθημα της ταπείνωσης. Με εμπιστο¬

σύνη στο Θεό να κάνουμε τον αγώνα μας. Καί ας μην αποκάμου¬

με, αν το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό. Οϋτε να υπερηφα¬

νευόμαστε πάλι, εφόσον επιτύχουμε. Πάντοτε ή ζωή συνεχίζεται.

Καί ευτυχώς για όλους, κάθε δοκιμασία καί αγώνας δεν είναι τίποτε

 άλλο παρά μία στάση. "Αν τη δούμε στα πλαίσια της σωτη


ρίας μας καί της αγάπης του Θεού προς τα πρόσωπα μας, τότε θα

καταλάβουμε την αξία της. Καί ή ταπείνωση θα μας προφυλάξει


από την αντίληψη του ότι «ό δεύτερος είναι τίποτα». Γιατί θα μας

μείνει ή χαρά της συμμετοχής, αλλά καί ή βεβαιότητα Οτι κάτι κα¬

λύτερο ό Θεός θα επιτρέψει για όλους μας.

π.Θεμ.Μουρτζανός

Μια 24χρονη αυτοκτόνησε μετά την θέαση της ταινίας AVATAR

Μία 24χρονη φοιτήτρια στην Κτηνιατρική Σχολή του πανεπιστημίου του Κλουζ-Ρουμανία,αυτοκτόνησε μετά την θέαση της ταινίας AVATAR.Προκειται για την Ioana Alexandra Petrica ,η οποία βρισκόνταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση λόγω του χωρισμού της από τον φίλο της.,ενώ το έργο την έσπρωξε στην μοιραία πράξη υποστηρίζει η μητέρα της,η οποία είπε το πόσο ευαίσθητη ήταν η κόρη της.Όπως έλεγε και ένας άλλος φοιτητής:’’Χθες βράδυ είδα την ταινία,ενώ το πρωί που ξύπνησα τα έβλεπα όλα γκρι΄’’


Πολλές φωνές διαμαρτυριάς υψώθηκαν από την καθολική εκκλησία μέχρι διαπρεπείς ψυχολόγους ένάντια σ’αυτήν την ταινία,επειδή ο μαγικός κόσμος και ο τρόπος με τον οποίον παρουσιάζονται οι πρωταγώνιστες,αυξάνει το αίσθημα της κατάθλιψης και προκαλεί απαισιοδοξία.

Η σκηνή όπου οι δύο ‘’ήρωες’’του έργου κάνουν έρωτα,περιγράφεται κάπως έτσι:’’Η Νευτιρ παίρνει την άκρη της ουράς της και την σηκώνει.Ο Τζέικ κάνει το ίδιο τρέμοντας από ανυπομονησία.Τα καλώδια στην άκρη της ουράς τους κινουνται και απλώνοντάς τα ενώνονται.Τα καλώδια ‘’μπλέκονται ‘’με απαλούς κυματισμούς.Ο Τζέικ συνταράσσεται από την επαφή του νευρικού του συστήματος με το δικό της.’’

Τι να περιμένεις από κάποιυς που δημιουργούν διαβόλους με ουρά και αυτιά σαν κέρατα για να διασκεδάσουν τα παιδιά;Και η ατμόσφαιρα κόλασης,τα σκοτεινά χρώματα που σε ψυχοπλακώνουν δεν είναι λογικό να αφήσει στον νεαρό θεατή μια πικρή γεύση;

Θα μου πει κάποιος-‘’Απ’αυτό΄το σημείο μέχρι την αυτοκτονία….’’Ναι, ίσως η απόσταση να είναι μεγάλη,αλλα κάποιοι που είναι ειδικοί στην χειραγώγηση μυαλών με τις παραγωγές τους ,εισάγοντας αυτά τα στοιχεία πιστεύετε ότι δεν ήξεραν τι έκαναν;

Στο Χόλυγουντ εργάζονται ολόκληρες ομάδες ειδικών στον ψυχολογικό τομέα,οι οποίοι ελέγχουν κάθε σκηνή και κάθε μήνυμα που βγαίνει από μια ταινία,για να βγει το επιθυμητό για αυτούς αποτέλεσμα-τίποτα δεν είναι τυχαίο!

Από τη στιγμή που με τις βρωμιές τους στοχεύουν στο μυαλό των παιδιών μας,εμείς ως γονείς δεν πρέπει να έχουμε διάκριση και αποφασιστικότητα και να’’ πατήσουμε πόδι’’;

Να το πω πιο απλά;Κατά κανόνα οι παραγωγές Χόλυγουντ είναι επιζήμιες για τα παιδιά,αρχίζοντας με τα φαινομενικά αθώα κινούμενα σχέδια,γεμάτα υποσυνείδητα μυνήματα,μέχρι αυτά που προωθούν την ομοφυλοφιλία,τον κυνισμό και την ανηθικότητα.

Ποιος δε βλέπει καθαρά τη λέξη SEX στ’αστέρια ,στη δημοφιλή παιδική ταινία ‘’Lion King’’;Να μην πω για το σατανισμό και τη μαγεία στον Χάρυ Πότερ και δεκάδες άλλα παραδείγματα

Εάν τους αφήσουμε να γίνουν οι παιδαγωγοί των παιδιών μας,θα πρέπει να συνηθίσουμε με την ιδέα ότι τα μυαλά τους κλάπηκαν και διεπλάσθησαν ξανά από κάποιους που δεν έχουν τίποτα τα ιερό.Δεν πρέπει απαραίτητα τα παιδιά ν’αυτοκτονήσουν για να δεις τα αποτελέσματα,αφού ο ψυχικός ακρωτηριασμός παίρνει διάφορες μορφές που δύσκολα μπορούν ν’ανιχνευτούν.



Έλεγε ένας ειδικός στη χειραγώγηση ότι χρειάζεσαι εικοσι χρόνια για να κατακτήσεις μία χώρα-γιατί;Αυτός είναι ο χρόνος που χρειάζεται για να αιχμαλωτίσεις τη ψυχή και το νου της νέας γενιάς.

Από τη στιγμή που μια γενιά είναι δική τους,μια ολόκληρη χώρα είναι δική τους.

Να εκκλησιάζουμε τα παιδια μας την Κυριακή.Μόνο εκεί μπορούν να καταλάβουν ότι υπάρχει και ένας άλλος κόσμος που κατοικείται από αγίους, ,αρχαγγέλους,χερουβείμ,σεραφείμ,κυριότητες με επικεφαλής την Παναγία.Αυτός είναι ο κόσμος προς τον οποίον πρέπει να υψωσουν το νου τους και όχι η κόλαση προς την οποία τους σπρωχνουν έργα όπως το ΑVATAR.

Μόνο ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα στην αγάπη του Θεού ,θα γίνει ένας άνθρωπος ολοκλήρωμένος.



www.orthodoxigynaika.blogspot.com



πηγή-www.eufrosin.wordpress.com

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ...

του Σαράντου Ι. Καργάκου




Φθάσαμε στο σημείο όσα προ 30ετίας καί κάτι εθεωρούντο ευνόητα, να θεωρούνται σήμερα ακατανόητα, διότι όσα διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο, λόγω αλλεπαλλήλων εκπαιδευτικών άβελτηριών, είναι κατά το πλείστον ανόητα.

Ό Αϊνστάιν είχε πει ότι παιδεία είναι αυτό πού μας μένει όταν ξεχάσουμε όλα όσα μάθαμε στο σχολείο. Δηλαδή, ή ευαισθησία, ή καλλιεργημένη φαντασία καί κυρίως ή γύμναση του νοός, πού μαθαίνει το παιδί όχι με τί, αλλά πώς να σκέπτεται. Σήμερα αυτό πού μένει στα παιδιά Οταν φεύγουν από το σχολείο αλλά καί όταν μένουν σ' αυτό είναι μια απέχθεια, με τίς ελάχιστες φυσικά τιμητικές εξαιρέσεις. Διότι το σχολείο σκοτώνει ο,τι ωραιότερο καί ό,τι Ίερώτερο τα παιδιά έχουν μέσα τους. Κι αυτό φυσικά δεν είναι ευθύνη του δήθεν πολυπολιτισμικοϋ, αλλά στην πραγματικότητα «πολυαμαρτωλικοΰ» υπουργείου μας, είναι καί των εκπαιδευτικών «νέας φουρνιάς», πού ενώ πήραν δωρεάν βιβλία παιδαγωγικά 12 κιλών (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα διάβασαν ή φωτίστηκαν, κι αν τα διάβασαν) κατά τα έτη των σπουδών τους, πού μετριούνται με "Ολυμπιάδες, οι τέτοιοι εκπαιδευτικοί, αντί να κτίσουν κάτι στην ψυχή των παιδιών, κατεδαφίζουν, κατά την κομματική προσταγή του: «Γκρεμίστε...»!

Βέβαια δεν είναι μικρή καί ή ευθύνη πολλών γονιών, ξεθυμασμένων τέως επαναστατών, πού αντί να βιώσουν την επαναστατική τρικυμία στη βιοτική πάλη, τη βίωσαν στο κρανίο τους, μέχρι πού βολεύτηκαν σε κάποιο -ελέω κόμματος- δημόσιο όφφίτσιο ή χάρη στη συνεργασία με τους «όφφικιάλιους» του δημοσίου γνώρισαν πολλούς τρόπους πλουτισμού, εκ των οποίων ό τιμιώτερος είναι ή ...κλοπή, όπως έγραφε χλευαστικά ό Ρο'ίδης.Όλοι αυτοί, οι κατ' έπίφασιν γονείς, θεωρούν την εργασία, την τιμιότητα, την πίστη σε αρχές θρησκευτικές, εθνικές σαν ...βίτσιο!Άλλοίμονο, λοιπόν, οτόν εκπαιδευτικό πού θα θελήσει να μιλήσει για τέτοια «βέβηλα» πράγματα στο σχολείο. Αμέσως θα προσφύγουν στον νέο τύπο Γενικών Επιθεωρητών, πού είναι οι τηλεοπτικοί αστέρες. Αυτοί έχουν την πανσοφία να ομιλούν De re commune scibile et opibusdam aliis κατά τη σατιρική έκφραση του Βολταίρου, την οποία απέδωσε εύστοχα ό Ρο'ίδης με το περίφημο: «Περί παντός κοινώς γνωστού και τίνων άλλων ακόμη». Καί πέρα από την πανσοφία έχουν καί την παντοδυναμία πού είχε ό Ραδάμανθυς στον "Αδη, πού μπορούσε τους πάντες να δικάζει. Οί τωρινοί τηλεοπτικοί συνάδελφοι τους δικάζουν καί τους εκπαιδευτικούς, Οχι όταν με λόγια καί έργα προωθούν τη μαθητική αλητεία, Οχι όταν διακινούν ναρκωτικά, όχι όταν είναι αμαθείς κομματικοί ϊνστρούχτορες, αλλά όταν επιμένουν να βλέπουν το έργο τους όχι σαν αγγαρεία αλλά σαν ιερή λειτουργία. Ή απειλή της μαμάς «Θα σε πάω στον...» έχει δέσει τη γλώσσα καί τη σκέψη πολλών εύαίσθητων εκπαιδευτικών. Καί πολλούς τους πήγαν καί κάποιοι ψοφοδεείς έκαναν ...δήλωση μετανοίας προ των υπερτάτων κριτών.


Σήμερα τρέμει κανείς να είναι καλός έκπαιδευτικός. Ακόμη καί πανεπιστημιακός. Παλαιός μου μαθη-ής, πού αντί να συνεχίσει το αξιοπρεπές έργο του πατέρα του, πού ήταν διακεκριμένος μπαλωματής, φιλοδόξησε να γίνει πανεπιστημιακός για να μπαλώσει τίς τρύπες της παιδείας μας. Καί το παιδί μου έλεγε, σχεδόν κλαίγοντας προ μηνών, ότι υποχρεώνεται να διδάσκει στους πρωτοετείς κλάσματα καί δεκαδικούς, γιατί τα παιδιά αγνοούν παντελώς σχεδόν τη «γλώσσα των μαθηματικών». Καί πάνε για μαθηματικοί! Έπίδοξοι Καραθεοδωρήδες!

Δεν λέω, έγινε κάποια πρόοδος σε ορισμένους τομείς. Έγραφα προ 40ετίας σ' ένα διδακτικό μου βιβλίο: Στό παιδί δεν απλώνουμε το χέρι• του δίνουμε το χέρι». Ή πρόοδος συνίσταται ότι σήμερα το παιδί απλώνει χέρι καί γλώσσα στο δάσκαλο καί στον καθηγητή. Με την ανοχή της κοινωνίας, της πολιτείας, των ΜΜΕ καί των γονιών. «Το παιδί κάνει την επιλογή του». Μα καί το περίστροφο είναι μια επιλογή. Κάποτε τα παιδιά έτρωγαν χαστούκια• τώρα δίνουν χαστούκια. Άλλα το χαστούκι πού δεν έφαγαν από τον πατέρα καί το δάσκαλο, τους το δίνει σήμερα ή ζωή.Ηλθε ή κρίση, καί πάμπολλοι νεαροί πιστεύουν ότι θα την «σκαπουλάρουν» με την κλοπή. Ή εργασία τους είναι άγνωστη λέξη. Το υπουργείο μοιράζει στα παιδιά «κομπιοϋτερς» δωρεάν. Μυαλά πότε θα μοιράσει;

πηγή-''ΕΣΤΙΑ''